ตึง!! ห้องทำงานใหญ่ของท่านอนุนาทโกรธเกี้ยวไม่สบอารมณ์ลุกขึ้นตีโต๊ะตะคอกใส่ลูกชาย

เจ็บใจนัก บอดี้การ์ดคนสนิททำตามท่านอนุนาทสั่งทันที

ร่างเล็กนึกคิดอะไรออกเขารีบมองหากระเป๋าและโทรศัพท์ แต่มันไม่อยู่แล้ว

โครกกก!

ร่างเล็กขมับหน้าท้องตัวเองลูบไปมาหย่นสีหน้าราวกับว่าไม่มีทางเลือก

"ผมจะออกไปดูงานข้างนอก คุณรอผมอยู่ที่นี่ ห้ามออกไปไหน"

คำพูดไอ้ผู้ชายแปลกหน้ายังคงวนเวียนอยู่ในหัวเขา

ร่างเล็กหันไปทางหน้าต่าง เขาก้มลงไป ให้ตายเถอะ! สูงชิบหายภามรีบวิ่งไปทางประตูทันที

แอ๊ด! เขาเปิดประตูออก เห็นชายชุดดำยืนเฝ้าเคยเจอแล้วด้วย นี่ถ้าไม่บอกว่าเป็นลูกน้องไอ้คนที่ชื่อเฮียบุ๋นนะ นึกว่านายแบบซะอีก หน้าตาดีทั้งนายทั้งลูกน้อง เขาสะบัดความคิดออก

บ้าชะมัด! ไม่เห็นอยู่แล้วเชียว ร่างเล็กหันหน้ามาตอบสีหน้าเข้มทันที

ห๊ะ! คุณผู้ชาย!? นี่ฉันเป็นคุณผู้ชายตั้งแต่เมื่อไหร่ห๊ะ!

เสียงเข้มแยกศัพท์สีหน้าอารมณ์เสีย

โค้งตัวให้เขา ภามถึงกับอยากจะปรี๊ดให้ตายซะจริงๆ บ้าอำนาจ! ใหญ่มากหรือไง! ฉันก็เป็นใหญ่เหมือนกันล่ะว่ะ!

ตุบ!

จบประโยคเขาก็หมุนตัวหันหลังสะบัดอย่างแรง จนไปชนกับใครเข้า ที่เดินเข้ามาจากด้านหลังพอดี ตัวของร่างเล็กกระแทกเข้าไปที่อกหนา

โชคดีที่เขารับร่างเล็กไว้ทันที่ก่อนจะล้มลง ภามหลับตาปี๋ในอ้อมแขนชายแปลกหน้าที่เอาแต่จ้องมองใบหน้างาม ถึงกับชะงักสายตาประคองร่างเล็กให้ทรงตัว

ภามลืมตาปากค้างกำลังจะใส่เต็มที่ เมื่อเห็นความหล่อของอีกคนที่ไม่แพ้ไอ้ตาบ้านั้น

เฮียบีมจำใจต้องขอโทษเขาถึงแม้เขาไม่ผิดเลยสักนิด

ร่างเล็กกำลังจะบอกว่าตนถูกจับมาแต่ไอ้หน้าไข่ปลอกดันแทรกซะก่อน ภามตาลุกโตทันทีหน๋อยย~จับมือผมด้วย

เฮียบุ๋นบอกพี่ชายสายตามองเขาอย่างไม่ชอบใจจูงมือลากเขาเข้าห้องไป

ปัง! มาเฟียหนุ่มปิดประตูอย่างแรง พร้อมปล่อยมือเล็กออก

ภามตอบเสียงทุ้งจะเดินไปเปิดประตูเฮียบุ๋นเข้ามาดักหน้าเขาไว้

เฮียบุ๋นจับข้อมือเล็กขึ้นมาบีบตามแรงโกรธ

เฮียบุ๋นบีบแรงขึ้น

ไอ้ไข่ปลอกนี่เป็นบ้าไปแล้วหรือไง ผมจะชอบใครมันก็เรื่องของผมป่ะ!

โครก!! ภามตาลุกซู่ น่าอายชะมัด จะมาร้องอะไรตอนนี้ว่ะเนี่ย

เฮียบุ๋นขำในลำคอก่อนจะเอ่ยขึ้น...

-โปรดติดตามตอนต่อไปนะคะ-