ก๊อกๆๆ!

ภามพึมพำกับตัวเองขาเรียวค่อยๆลงจากเตียงสาวเท้าเข้าไปด้อมมองรูประตูผ่านออกไปข้างนอก แต่กลับมองไม่เห็นใครเลย

ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก! เสียงเคาะประตูรัวขึ้น ภามมองผ่านออกไปอีกครั้งก็มองไม่เห็นใครเช่นเคย เค้าตัดสินใจอยู่นาน มือเล็กค่อยๆเปิดประตูออก

ภามแกล้งปิดหูปิดตากับเสียงที่ดังทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น มือเรียวรีบปิดประตู

แต่อยู่ๆชายแปลกหน้าโผล่เข้ามาอย่างเร็ว เเล้วกระชากแขนเล็กไว้ เขาปิดปากภามเเล้วดันเข้าไปข้างในก่อนจะล็อกลูกบิดประตู

เสียงอู้อี้ในลำคอของภามที่ถูกปิดปากไว้ด้วยมือหนาของเขาจากด้านหลังก่อนจะชะงักออก

เมื่อทายาทหนุ่มตัวร้ายใช้ฟันเรียงสวยกัดเข้าไปที่มือ ฝังรอยฟันไว้ในเนื้อของเขา

เสียงสบถพร้อมกันภามชี้หน้าอย่างเอาเรื่อง

มาเฟียหนุ่มเดินเข้ามาอยู่ตรงหน้าภาม เค้าได้แต่ถอยห่าง

ภามรีบหยิบเงินในกระเป๋าแบงค์พันห้าหกใบยื่นใส่หน้ามาเฟียหนุ่มก่อนจะถอยห่างจากเขาให้มากขึ้น คนอะไรหล่อและน่าขยะแขยงจริงๆ

หมับ!

ภามดิ้นรนเมื่อเรือนร่างถูกเค้าครอบครอง เฮียบุ๋นโอบกอดเค้าแน่น

พรึ่บ!

ภามดิ้นสุดฤทธิ์กระแทกเข่าไปที่เป้าหมาย ของความเป็นชายเฮียบุ๋นอย่างจัง

ร่างเล็กหลุดออกจากบ่วงมาได้รีบหยิบโทรศัพท์เปิดประตูหนี เค้าหยุดเบิกตากว้างชะงัก

เวรล่ะไอ้ภาม ชายชุดดำห้าหกคนยืนหน้าเขม็งสายตาคิด หรอว่าคนอย่างภามจะกลัว

ชายหนุ่มรีบค้นหาปืนในกระเป๋าเค้าลืมไว้ในรถแย่แล้วสิไอ้ภามมม!

ห๊ะ! กินหรอ? ไอ้โรคจิต นึกไว้แล้วเชียวไอ้เข้อย่างแกคิดสกปรกแบบนี้

ราชันกระแทกขอศอกใส่แขนเดชาในเชิงขำ

มาเฟียหนุ่มขำในลำคอเสียงเข้มสีหน้าเขม็ง

เฮียบุ๋นดิ่งตรงมายังร่างเล็กที่ยืนหน้าประตู ที่มีพวกการ์ดที่ยืนอยู่นอกประตูคอยกันไว้ไม่ให้เขาออกไป

ภามทอดสายตามองเฮียบุ๋นสลับกับบอดี้การ์ดเขาที่ยืนอยู่ข้างหลังเค้า

สายตาเจ้าเล่ห์สาดส่งไปให้ภามเขาถึงกับยืนแข็งทื่อ

ลูกชายมาเฟียย้างเข้าไปตรงหน้าเขา มือนุ่มเรียวบางทั้งสองค่อยๆ ประคองสัมผัสใบหน้าอันหล่อเหลาของมาเฟียหนุ่ม

นิ้วเรียวเปลี่ยนจากสัมผัสใบหน้าหล่อเหลา ชี้นิ้วลงมาที่หน้าอกล้ำมีเสื้อสูทดำราคาแพงของเขาปกปิดไว้

แผดเสียงใส่ เดินออกห่างจากเฮียบุ๋น ทำไงดีเนี่ย จะหนีก็ไม่ได้ ปืนก็ลืมเอา

โทรศัพท์ใช่โทรศัทพ์ ร่างบางรีบค้นหาโทรศัพท์ในกระเป๋าทันที

เฮียบุ๋นจับแขนเรียวจ้องมองใบหน้าสวยปนหล่ออย่างเอาเรื่อง อะไรกัน

เขานี่แหละเป็นสเปคผู้หญิง และผู้ชายหลายล้านคนทั่วโลก เขาพูดอย่างนี้ได้ยังไงกัน

หชายหนุ่มเงยหน้าขึ้นมาสบตาเขาในระยะใกล้พอดี เฮีนบุ๋นเองมองเข้าไปในดวงตาคู่สวยของเขา เรียวปากอวบสีชมพูหวานหน้ากินชะมัด

ภามสะบัดใบหน้าให้หลุดออกจากภวังนี้ ทำไมหัวใจของเค้าเต้นแรงจัง

เขาจะบอกว่าเกลียดมาเฟียถ้อยคำที่เหลือหุบลงก่อนสะบัดแขนออกจากเฮียบุ๋น

จริงๆแล้วหล่อโหดแบบนี้ เขาไม่เคยบังคับใครก่อน จะเป็นก็กับคนที่ถูกใจเท่านั้น

ถึงไม่บังคับผู้ชาย หรือผู้หญิงทุกคนเข้าหาเขาทุกทางกันทั้งนั้น

เฮียบุ๋นส่งสายตาให้ลูกน้องให้ทำอะไรบางอย่าง

หมับ!

-โปรดติดตามตอนต่อไปนะคะ-