มาหาเด๊าท์ เด๊าท์ไงฮ้าฟ

และอีกอย่างใช้คำว่าเราได้เนอะเทนชิจัง ตามมาเองแท้ๆ

เพื่อ?

ไหงงั้นล่ะ!? เทนชิจังโหดร้าย!

อยากมาเฉยๆ มีอะไรไหม?

ไหงงั้นล่ะ!?

ซะงั้น!

ไม่เอาโว้ย!!! (#เผ่น)

เฮ้ย! โลวเลสระวัง!

หื้อ? (#มองตามเสียง)

แอ๊ก! (#โดนบางอย่างร่วงลงมาใส่หัวก่อนที่จะเกิดควันขึ้นมารอบๆ)

อา...ซวยแล้วไง (#มองลงมาจากชั้นสอง)

เพราะนายเล่นอะไรพิเรนท์ๆ นั้นแหละโว้ย! (#ค้อนใส่โยฮันหนึ่งทีก่อนมองไปชั้นล่างที่ควันเริ่มจางลง)

โอ๊ย อะไรกันฟะ? ...เฮ้ย!? ไหงฉันกลายเป็นงี้~~~!!! (#มองตัวเองที่ตัวหดเล็กลง)

ไม่รู้ ถามโยฮันเอง

ยารุ่นทดลองน่ะ ตอนแรกกะเอามาให้เจเจดื่มดู แต่หมอนี่ไม่ยอมเลยฟัดกันนิดหน่อยจนตกไปใส่โลภะนี่แหละ

ก็ใครมันจะไปยอมดื่มยาบ้าๆ ของนายล่ะ!?

ไม่ต้องทะเลาะกันเลยโว้ย! รีบๆ ทำให้ฉันกลับมาเป็นเหมือนเดิมเลยนะ!!!

ไม่ได้หรอก เพราะฉันไม่มียาแก้

ไหงงั้นล่ะเว้ยยยยย!?

อย่านะลิชตัน! (#หันมาโวย)

แอ๊ก! (#สะดุ้งชายเสื้อตัวเองล้ม)

เจ็บอ่ะ... (#น้ำตาคลอ)

งื้อ...เม่นต่างหาก... (#ทำหน้ามุ่ย)

ไม่รู้สิ ยาจะหมดฤทธิ์เมื่อไหร่ไม่รู้

อย่าเห็นเป็นเรื่องสนุกสิลิชตัน! ฉันไม่อยากอยู่ในสภาพนี่นะ! (#งอแง)

เดี๋ยวๆ! คำพูดชักแปลกๆ แล้วนะนั้น!

...หวังว่าหมอนั้นคงไม่คิดกินโลวเลสในสภาพเด็กจริงๆ นะ

ไม่รู้สิ

...ลิชตัน

อยากกินขนม...

ไม่รู้ อยู่ๆ มันรู้สึกอยากกินเอง

ลิชตันมีไหมอ่ะ?

เอา

งับ (#แกะกิน)

ง่ะ! ลิชตันถ่ายรูปทำไมอ่ะ!?

ไม่ได้น่าถีบนะ!

ตอนเด็กหรือตอนโตฉันก็น่ารักทั้งคู่นะ!

ลิชท์อ่ะ! (#ทำท่างอนๆ)

หมายความว่าไงอ่ะ? เทนชิจังอยากเชือดฉันทิ้งเหรอ? (#น้ำตาคลอ)

เปล่าสักหน่อย...มันไหลเองอ่ะ...

คงงั้น

หาววววว

ไม่เอา ไม่อยากนอน (#ขยี้ตาน้อยๆ)

แต่ไม่อยากอ่ะ... (#เริ่มสะสืมสะสือ)

คร่อก... (#ไม่ถึงสามนาทีก็หลับไปแล้ว)

ลิชท์ มีงานใ...เอ๊ะ? อุ้มเด็กที่ไหนอยู่ล่ะลิชท์

นั้นสิ แล้วโลวเลสล่ะ?

ห๊า?

โอเคๆ (#พูดเสียงเบา)

ตกลงมันเกิดอะไรขึ้น? ทำไม โลวเลสอยู่ในสภาพนี่?

เข้าใจล่ะ

งั้นเอาเป็นว่านายพาโลวเลสไปนอนก่อนแล้วค่อยคุยเรื่องงานกัน

เอาอมยิ้มออกจากปากโลวเลสด้วยล่ะ เดี๋ยวฟันพุเอา

แง! ลิชตันอยู่ไหนอ่ะ!?

แง~~~ ทิ้งฉันไว้คนเดียวได้ไง~~~ (#พุ่งเข้ากอดลิชท์)

นี่...ถ้านายกำลังคิดจะกินเด็กนี่เลิกคิดเลยนะ (#เดินตามมา)

ทำไมอยู่ๆ โลวเลสร้องไห้จ้าแบบนี้ล่ะเนี่ย? (#เดินตามมาอีกคน)

...แล้วทำไมไม่บอกแต่แรกเนี่ย!?

หยุดๆ โลวเลสจะร้องอีกรอบแล้วระเฮ้ย

ไม่ได้ร้องซะหน่อย! กิลอ่ะ! (#เอามือน้อยๆ เช็ดน้ำตาตัวเอง)

... (#เตรียมกล้อง)

ทำอะไรอ่ะ?

ถ่ายรูปหายาก...

ส่งให้ฉันด้วยนะกิล

ไหงงั้นอ่ะ!? ใจร้าย! (#งอแง)

เอา

...จิตใจแบบเด็กเลยหลอกง่ายแบบเด็กตามสินะ?

เท่าที่ดูก็ใช่

และเท่าที่ดูคงปล่อยไว้คนเดียวไม่ได้แน่ช่วงนี้

อา คงงั้น

ไม่งั้นคงโดนหลอกไปไหนต่อไหนแน่

แต่...แล้วแบบนี้ช่วงทำงานจะเอาไงดีล่ะ?

คงได้แต่ฝากรายนั้นไว้ล่ะนะ...

รายนั่น? คงไม่ใช่ว่า...

อา อย่างที่นายคิดนั้นแหละ ...ก็ไม่มีทางเลือกอื่นแล้วนี่นะ

ก็มันมีทางอื่นที่ไหนล่ะ?

พวกฉันก็ต้องทำงานนะ

อีกอย่างแค่ฝากโลวเลสไว้กับพี่ตัวเองไม่เป็นไรหรอกน่า

ไม่มีแต่ลิชท์

รู้สึกพอโลวเลวกลายเป็นเด็กเนี่ยนายจะขี้หวงขึ้นนะ (#กดกริ่งหน้าห้อง)

โลวเลสไง

งื้อ...ยังง่วงอ่ะ... (#เอาหน้าซุกอกลิชท์)

เสียใจ ไม่ได้หรอกลิชท์

(#เมินท่าทางของลิชท์และ แงะโลวเลสออกมาจากลิชท์ เอาไปให้มาฮิรุอุ้มแทน)

ฝากหน่อยนะ พอดีวันนี้ลิชท์มีงาน ...และตอนนี้สภาพจิตใจโลวเลส กลายเป็นเด็กตามตัวด้วย จะทำ อะไรระวังๆ หน่อยล่ะ

อย่าใส่ร้ายกันสิเทนชิจัง ฉันไม่ทำอะไรโลวเลสหรอกน่า (#นั่งถ่ายรูปไป)

เอ้าๆ อย่าเถียงกันสิ

ลิชท์ ไปทำงานได้แล้ว (#ลากลิชท์ออกจากห้องไป)

เท่าที่ดูก็ใช่

และอุ้มดีๆ หน่อยมาฮิรุ ฉันจะถ่ายภาพโลวเลส

อ่ะ! ลิชตัน! (#โบกมือทักทาย)

มาเร็วไปหรือเปล่าเทนชิจัง? ฉันยังไม่ทันได้เล่นอะไรกับโลวเลสเลย...

ไม่สน

ว่าแต่...ยืมโลวเลสสักวันสองวันได้ม่ะ? แบบนี้น่าแกล้งดี

ไหงว่างั้นอ่ะนี่ซัง!?

ก็อย่างที่ว่านั้นแหละ

ไม่ให้

ไม่สน ไม่ให้ (#กอดโลวเลสเล่น)

แอ๊ก! โหดร้ายกับแมวตัวน้อยๆ จริงๆ ...

ก็นะ...

นี่ซังโอเคเปล่าอ่ะ?

คิดว่านะ...

...

เทนชิจังขี้งก

ดูแลโลวเลสดีๆ นะ ไม่งั้นยึดคืนแน่

อย่าพูดเหมือนฉันเป็นของให้เช่ากันสิ!

ว่า?

ไหงงั้นล่ะ!?

ง่ะ!

อยากๆ!

กินเครป!

กล้วย!

งับๆ อร่อยอ่ะ

ลิชท์ตันเป็นอะไรไปอ่ะ? (#เอียงคอน้อยๆ)

งื้อ

ก็อยากกิน

ไม่เอา

โอเค งั้นก็ได้

ได้ๆ

ลิชท์! โลวเลส! ทำไมกลับมาเอาปานนี้ห๊า!?

อย่าใช้เด็กเป็นโล่สิ!!!

ฉันไม่ใช่เด็กนะ! (#ทำแก้มป่อง)

ตอนนี้ยังไงนายก็เด็กโลวเลส

...ฉันว่านายไปเล่นอีกห้องก่อนดีกว่านะโลวเลส (#แอบฉกโลวเลสมาจากลิชท์)

ไม่ต้องเลยลิชท์ มาคุยกันซะดีๆ

...เราไปเถอะ (#เดินไปอีกห้องปล่อยให้ลิชท์โดนแครนซ์จับเทศไป)

เข้าใจที่พูดไหมลิชท์?

แค่นี้ไม่ตายหรอกน่า

ครับ! (#เดินไปเปิดประตู)

อ้าว? พวกนาย...

อย่ากวนชาวบ้านสิมิคุนิ

และนี่... (#ยื่นยาขวดน้อยให้ลิชท์)

ยาแก้ไง ให้โลวเลสดื่มซะ จะได้คือสภาพเสียที

ไม่รู้

เงียบไปเลย (#ค้อนใส่มิคุนิพลางยัดขวดยาใส่มือลิชท์)

เอาเป็นว่ารีบๆ เอาไปให้โลวเลสแล้วกัน ฉันไปล่ะ (#ลากคอมิคุนิกลับ)

อา...คงต้องอย่างนั้นแหละ

แต่โลวเลสจะยอมกินไหมเนี่ย? ดูสยองขนาดนี่...

อ่ะ! ลิชตัน!

ไง โดนเทศเสร็จแล้วเหรอ?

และ?

ยาอะไรมันเรืองแสงได้เนี่ย!? (#วิ่งไปหลบหลังกิล)

อย่าดื้อโลวเลส รีบกินจะได้กลับร่างเดิม

ขอทำใจก่อนได้ไหมอ่ะ?

รูปร่างมัน...

แค่ก! (#สำลักก่อนที่จะเกิดควันรอบๆ ตัว)

ขมชะมัด! น้ำ!!! (#กลับร่างเดิมแล้ววิ่งไปหาน้ำดื่ม)

...กินปุ๊บกลับร่างปั๊บ เร็วทันใจมาก

นั้นสินะ (#มองโลวเลสที่กระดกน้ำอย่างเอาเป็นเอาตาย)

น่าดูกะผีสิ! มหาขมเลย!

ลิชตันแกล้งกันนิ!

เฮ้ย!? ทำอะไรเนี่ยลิชตัน!?

เฮ้ย!? เอาจริงดิ!? (#ดิ้นพล่านๆ)

แว๊กกก!! ช่วยด้วย!!!

... (#มองโลวเบสที่โดนลากเข้าห้องไป)

ดูท่างานนี้โลวเลสคงไม่ได้ออกจากห้องอีกนานแฮะ...

นั้นสินะ

แล้วเอาไงต่อดี?

ไม่รู้สิ ปล่อยๆ ไปมั้ง

คงต้องงั้น

และต้องซื้อยาแก้ปวดให้ด้วยสิเนี่ย

นั้นสินะ และ...

?

...เราไปทำกันบ้างไหมกิล?

...

ไม่มีทาง! เล่นมุขอะไรอายบ้างเถอะ!!!

ไม่สน นายเขินน่ารักดี

แครนซ์!!!