เอ๊ะ?

เกิดอะไรขึ้นเหรอซาคุยะ?

ห๊า?

หมายความว่าไง?

โอเคๆ จะไปเดี๋ยวนี้แหละ

นายอยู่ที่ห้องใช่ไหม?

โอเค เดี๋ยวไป

...

ซาคุยะ...

ไหงสึบากิไปหลบมุมห้องแบบนั้นล่ะ?

หน้าตานายน่ากลัวหรือไม่ก็สึบากิตอนเด็กๆ เป็นพวกขี้กลัวล่ะมั้ง

ไม่รู้สิ

นายก็ลองเข้าไปคุยสิ

ฉันเหรอ?

ก็ใช่น่ะสิ นายเป็นพี่หมอนั่นนิ

แต่นายก็รู้ว่าพวกฉันรู้ว่ามีสึบากิก็ตอนหมอนี่โตแล้วนะ

ถึงงั้นก็ลองหน่อยน่า

แต่...

(#เตรียมไม้กวาด)

โอเค ไปก็ได้

นายอยากโดนด้วยใช่ไหมซาคุยะ?

อา... (#เดินไปหาสึบากิ)

นี่...

? นี่นายกลัวฉันเหรอ?

เหรอ... (#คิดหาทางไม่ให้อีกฝ่ายกลัว)

นี่สึบากิ...ถามอะไรหน่อยนะ

นายเป็นเซอร์แวมพ์ใช่ไหม?

แสดงว่าใช่สินะ

งั้นไม่ต้องกลัวหรอก ฉันเองก็เหมือนกัน

ฉันเป็นเซอร์แวมพ์...ถ้านับตามบำดับฉันก็เป็นพี่นายอ่ะนะ

เพราะงั้นไม่ต้องกลัว ฉันไม่ทำอะไรนายหรอก

จริง

และนอกจากฉันยังมีอีกหกคนที่เป็นเหมือนกัน

แน่นอน

มาสิ

เด็กดี (#ลูบหัวสึบากิ)

เราไปกันเถอะ (#อุ้มสึบากิขึ้น)

ไปสู่ความวุ่นวาย

รับรองคนอื่นๆ ก็อยากเจอนายในสภาพนี่แน่

ว่า?

ก็ให้มาช่วยดูแลสึบากิบวกกับฉันคิดว่าพวกนี่น่าจะอยากเห็นสภาพสึบากิตอนเด็กกันน่ะ

เลยเรียกมาครบเลยว่างั้น?(#มองเซอร์แวมพ์แต่ละคนที่กำลังเล่นสึบากิอยู่)

อา

ไม่แปลกหรอก เมื่อก่อนลิลลี่หนักกว่าสึบากิอีกและเจเจก็เป็นคนทำให้ลิลลี่กลายมาเป็นแบบในปัจจุบันนี่แหละ

หมายความว่าไง?

หมายความว่าเมื่อก่อนลิลลี่อาการหนักกว่าสึบากิเยอะ

ลิลลี่ตอนเด็กๆ นี้เงียบจนเหมือนเป็นใบ้เลย ถามอะไรก็ไม่ตอบ เอาแต่ซุกอยู่มุมห้อง แล้วก็...

ก็ดี

แต่ที่ว่านั้นก็จริงนะ เมื่อก่อนนายเงียบจะตาย

เลิกรื้อฟื้นเรื่องนั้นทีเถอะ!!!

แต่เธอก็เผลอทำงั้นจริงๆ นะดิส มาเธอร์

ก็นะ

...เมื่อก่อนลิลลี่เป็นงั้น?

อา ตามนั้น

แค่นินทาลิลลี่น่ะ ไม่มีอะไรหรอก

...ฉันว่าเราปล่อยพี่น้องทะเลาะกันดีกว่าไหมเนี่ย?

ว่าแต่นี่นายกินมื้อเช้ายังซาคุยะ?

งั้นเดี๋ยวทำมื้อเช้าเลยดีกว่า

นี่! พวกนายเอาข้าวเช้ากันไหม!?

เอา

เอาด้วย!

ขอด้วยแล้วกัน

ด้วย...

แล้วสึบากิเอาด้วยไหม?

ก็นายน่ะสิ

บอกมาเลย ไม่ต้องกลัว

โอเค แล้วนายอยากกินอะไรล่ะ? สึบากิ?

โอเค เดี๋ยวทำให้...ระหว่างฉัยทำข้าวเช้าก็อย่าป่วนกันล่ะ ไม่งั้นคงรู้นะว่าจะเจอกับอะไร?

อื้ม

ฉันว่าเราอยู่อย่างเงียบๆ ดีกว่า

คิดว่าพวกนี่จะหยุดเล่นได้กี่นาที?

ห้านาทีก็เก่งล่ะ

สึบากิก็อย่าซนนะ

กลับก่อนนะ เดี๋ยวฉันโดนลิชตันถีบเอา

กลับล่ะ...ปานนี้มิคุนิป่วนร้านเละไปแล้วหรือเปล่าก็ไม่รู้

กลับล่ะ แยกกันนานเกินล่ะ

อาๆ กลับกันดีๆ ล่ะ (#โบกมือลาแต่ละคนที่แยกย้ายกันกลับไปหาอีฟตัวเอง)

อา คงงั้นแหบะ

และนี่สึบากิ... (#หันไปมองสึบากิที่นั่งเล่นตุ๊กตาจิ้งจอกอยู่)

ได้เวลาเข้านอนแล้วนะ ไปนอนเถอะ

นายไม่ได้คิดไปเองหรอก

เป็นเด็กดีแถมขี้กลัวสุดๆ เลยล่ะ

ยังดีที่ยังยอมเปิดใจให้พวกเราอยู่ ไม่งั้นยุ่งยากแน่

ว่า?

แหงสิ คิกว่าแยกเซลล์ แบบอมีบาหรือไง?

ที่จริงก็เคยคิดนะ...

ซะงั้น

นี่ทุกคน

สึบากิคืนสภาพล่ะ

อ้าว? กลับร่างซะแล้ว

น่าเสียดาย

นั้นสิครับ

ก็ว่างั้นแหละ

นั้นสิ

ไม่เป็นไร ฉันถ่ายรูปไว้อื้อเลย

จริงดิ? ขอหน่อยสิเจ๊

ได้

จริง

จริง

จริง

เรื่องจริงครับ

จริงน่อ

จริงแท้แน่นอน

ไม่คิดเลยนะว่าสมัยเด็กนายจะเป็นพวกขี้กลัวเนี่ย

ฉันพิมพ์

ไม่สน

ไม่สน อยากแกล้ง

ก็ไม่เคยบอกว่าใจดีนิ

นายตอนเด็กทั้งขี้กลัวทั้งเป็นเด็กดีสุดๆ เลยล่ะ

อายทำไม นายตอนเด็กน่ารักออก

ใช่เลยยยยย

ก็น่ารักดีนะครับ

อื้ม

ดูดีกว่าตอนนี้อีก

นั้นสินะ

ตอนเด็กน่ารักจนฉันถ่ายรูปจนเมมเต็มแล้วกัน

ไม่ล่ะ

อ่ะ? สึบากิหดหู่ซะแล้ว ฉันไปปลอบก่อนล่ะ

อ้าว? แกล้งนิดเดียวหดหู่ซะงั้น

คงอายมั้งครับ

ที่จริงปบ่อยให้เฉาก็ได้นะนั้น

ไม่ดีมั้ง

เดี๋ยวสึบากิมาอ่านก็หดหู่กว่าเดิมหรอก

ต้องให้ช่วยไหม?

มาก็ดี

โอเค เดี๋ยวข้าไป

ไปด้วย ไปแกล้ง

เดี๋ยวผมไปช่วยอีกแรงนะครับ

เดี๋ยวไปก็ได้

ไปไม่ได้ โทษที

โอเค เดี๋ยวไป

อา ในส่วนที่มาได้ก็รีบมาเถอะ

สึบากิจะรวมร่างกับผนังแล้ว

อา

ครับผม

กำลังไป

ครับ

โอเคๆ