อย่าตามมานะเฮ้ย!!! (#วิ่งหนีบางสิ่งที่วิ่งตามหลังตนมา)

ไม่มีทางเฟ้ย! อย่าตามมานะ!!!

หว่า! (#ล้มหน้าทิ่ม)

เจ็บนะเฟ้ย! เดี๋ยวพ่อเสียบพรุนซะนิ! (#ส่งเท้าถีบสึรุงิ)

ไม่มีวัน! กลับไปเล่นกับเพื่อนนายไป!!!

ไม่ต้องเลยเว้ย!

ไปหาคนอื่นมั้งเถอะ!!!

เรื่องเซ่! ใครมันจะกินวะ!? (#ดิ้น)

อุ๊ป! (#เผลอดื่มยาไป)

... (#มองสึรุงิตาแป๋ว)

พี่ชายเป็นใครอ่ะ? (#เอียงคอน้อยๆ)

พี่ชายรู้จักผมเหรอ?

แต่คุณพ่อบอกว่าอย่าเล่น กับคนที่ไม่รู้จักอ่ะ

เหรอฮะ? (#เอียงคอน้อยๆ)

อื้ม!!!

อ่ะ? กลับมาแล้วเหรอครับสึรุงิซัง มีงา...พาเด็กที่ไหนกลับมาด้วยล่ะ ครับนั้น? (#หันไปมองผู้ที่เพิ่งเข้า มาในห้องตนแล้วขมวดคิ้วเป็นปม)

ไม่ได้ครับ

แล้วคุณยังไม่ได้ตอบผมเลยนะครับว่าพาเด็กที่ไหนมาด้วยน่ะ? (#มองเด็กผมชมพูที่สึรุงิจูงมือเข้ามา)

หื้อ? นายลักพาลูกใครมาล่ะสึรุงิ?

แล้วตกลงเด็กคนนี้คือ?

...

ห๊า?

... (#ก้มลงมองเด็กผมชมพู ที่สึรุงิพามาด้วย)

นี่ นาย...เบลเกียเหรอ?

ฮะ

พี่ชายทำไมมองผมงั้นล่ะฮะ? (#ทำท่ากลัวๆ)

... (#ไม่สนใจคำถามแล้วเหล่มองสึรุงิ)

ไอ้คุณสึรุงิ...อธิบายเลยนะ นี่มันเรื่องอะไร!?

เฮ้ยๆ นายทำเด็กร้องไห้แล้วนะชูเฮย์! (#ชี้ที่เบลเกียที่เริ่มน้ำตาคลอ)

โอ๋ๆ ไม่เป็นไรนะเบลเกีย...ชูเฮย์เขาโกรธสึรุงิ ไม่ใช่นายหรอกนะ

จริงเหรอฮะคุณลุง?

อื้ม...แต่อย่าเรียกลุงได้ไหมอ่ะ? พี่ก็พอ...

เงียบไปเลย!

??? (#มองจุนอิจิโร่สลับกับยูมิคาเงะ)

คุณลุงกับพี่สาวเถียงอะไรกันอ่ะ?

ฮะๆๆๆๆ!!! นายกลายเป็นพี่สาวไปแล้ว!!!

? (#เอียงคออย่างงงๆ)

จะยังไงก็ช่างเถอะครับ

ตกลงอธิบายได้หรือยังครับ? สึรุงิซัง...

นั้นสิ ทำไมเบลเกียกลายเป็นงี้?

...

...

ไอ้คุณท่านก็เลิกไปพยายามลักหลับชาวบ้านสิวะครับ

นายนี่นา

แล้วเอาไงต่อดีล่ะ? (#ลูบหัวเบลเกียที่กำลังงงๆ เล่น)

...ผมว่าเรียกสึบากิมาเถอะ

อ้าวเฮ้ย!!!?

ช่วยอย่าทำตัวเหมือนโจรลักเด็กสิครับสึรุงิซัง!!!

ตามนั้นเลย

อื้ม

ยุ่งยากแล้วไง

น่าๆ

จะเอาไงล่ะ? ก็ต้องดูแลกันน่ะสิ

ถ้าเอาไว้ที่คุณมีหวังเอาปากแปลกๆ กรอกปากเบลเกียเพิ่มสิ

ไม่เรียกว่าแค่แล้วโว้ย!!!!

แหมๆ แบบนี้ลุงคิดว่าไม่สมควรให้อยู่ใกล้เบลเกียเลยนะ

นี่ๆ พี่ชาย... (#วิ่งมาหาสึรุงิ)

คุณลุงเขาหลับไปแล้วอ่ะ

...สึรุงิซัง...ฝีมือคุณสินะครับ?

ไอ้บ้า! นั้นเพื่อนนายนะเฟ้ย!

และที่สำคัญปล่อยเบลเกียเลยนะ! ห้ามลวมลามเด็กนะเฮ้ย!!!

??? (#ทำหน้างงๆ)

คุณลุงเป็นอะไรไปอ่ะ?

... (#พยายามสงบสติตนเพื่อไม่ให้เผลอแว๊กจนเด็กกลัว)

แค่เครียดนิดหน่อย...ไม่มีอะไรหรอก

เหรอฮะ?

อื้ม

พี่ชายเป็นใครอ่ะ?

???(#มุดออกจากวงแขนของสึรุงิ)

โอ๋ๆ พี่สึบากิไม่ร้องนะ (#ไปลูบหัวสึบากิ)

...ทำไมเหมือนเห็นภาพ ปู่เห่อหลานซ้อนทับเนี่ย?

...ถึงรู้ว่าไม่ควรพูด แต่ฉัน ก็เห็นเหมือนกัน

แหมๆ ภาพหายากเลยแฮะ (#ถ่ายรูป)

เดี๋ยวช่วยครับ...นายก็ช่วยจับสึรุงิซังอย่าให้เข้าใกล้เบลเกียด้วยล่ะ (#หันไปบอกแซมล็อก)

ไม่บอกก็ทำอยู่แล้ว

แม่หนูโอโตกิริ มัดสึรุงิที

ถ้าทำตัวน่าไว้ใจกว่านี้คงจะได้ แต่นายมันไว้ใจไม่ได้

? แล้วพี่สึรุงิล่ะ? (#ชี้ที่สึรุงิที่โดนมัด)

ก็ได้ฮะ (#ยอมตามสึบากิไปแร่โดยดี)

ฮะๆ รีบๆ กันเถอะเนอะ

นั้นสินะ

เอ้า เอาหมอนั้นมา...เดี๋ยวแบกไปส่งให้ ส่วนพวกนายไปจัดการไอ้สึรุงิเลน (#ไปแบกจุนอิจิโร่แทนยูมิคาเงะและชูเฮย์)

อา

นึกไม่ออกอ่ะ

พี่สึบากิคิดให้หน่อย

ขออนุญาตครับ...

เอาของมาส่งน่ะครับ แต่หน้าต่าง ห้องอื่นล็อกเลยมาเข้าทางนี้แทน (#ปีนเข้ามาในห้อง)

มาส่งตุ๊กตาจิ้งจอกให้ซาคุยะคุงครับ

ส่วนที่เข้าทางหน้าต่างเนี่ยเพราะ กลัวสึบากิเห็นจำนวนจิ้งจอกแล้ว จะหลอนเอาน่ะครับ

ก็ซาคุยะคุงขอนี่ครับ

ว่าแต่เด็กคนนั้น? (#มองเบลเกีย)

...

เอ๊ะ?

เบลเกียเหรอครับ?

ฮะ

พี่ชายเป็นใครอ่ะ?

ผมสโนว์ลิลลี่ครับหรือจะเรียกผมว่าลิลลี่ก็ได้ เป็นพี่ชายของสึบากิครับ (#ตีหน้าแบบคุยกับเด็กทันที)

ได้ครับ แต่ส่งของให้ซาคุยะคุง แป๊บนะครับ (#ชูถุงให้ดู)

ไม่บอกได้ไหมครับ? ผมกลัวสึบากิช็อกตาย

นี่ๆ พี่ลิลลี่

นั่นอะไรเหรอ?

ตุ๊กตาครับ ผมเอามาส่งให้ พี่ชายผมเขียวน่ะครับ

ผมขอดูได้ไหมอ่ะ?

อื้อ...คงได้มั้งครับ ซาคุยะคุงคงไม่ว่าหรอก (#หยิบตุ๊กตาจิ้งจอกออกมาให้)

ว้าว น่ารักจัง... (#ตาวาว)

ฮะ น่ารักออก

อะไรเหรอๆ (#ตื่นเต้น)

ว้าว! สุดยอด! เหมือนเป๊ะเลย! (#กอดจิ้งจอกน้อยเล่น)

แหมๆ ภาพแบบนี้น่ารักดีนะครับ (#ถ่ายรูป)

รับทราบครับ (#ถ่ายรูปรัวๆ)

นี่ๆ พี่ลิลลี่...พี่เล่นกลแบบพี่สึบากิ ได้หรือเปล่าอ่ะ? (#อุ้มจิ้งจอกน้อย มาหาลิลลี่)

ได้ครับ แต่ของผมไม่ใช่จิ้งจอกนะครับ

แล้วเป็นอะไรอ่ะ?

ก็...

...แบบนี้ไงครับ

อ่ะ! คุณผีเสื้อล่ะ!

ก็อย่างที่เห็นนี่ล่ะครับ (#บินไปเกาะผมเบลเกีย)

พอดีเบลเกียเห็นตุ๊กตาจิ้งจอก ของซาคุยะคุงแล้วชอยน่ะครับ สึบากิเลยแปลงเป็นตุ๊กตาให้เล่น

ไม่เป็นไรครับ

ส่วนตุ๊กตาจิ้งจอกในถุงตรงมุมห้องครับ เชิญหยิบไปได้เลย

นี่ๆ พี่ชาย...พี่สึรุงิเขาทำงานเสร็จ ยังอ่ะ? (#เดินมาถามซาคุยะ)

ฮะ

อ่ะ! พี่สึรุงิ! (#กอดจิ้งจอกน้อย วิ่งไปหาสึรุงิ)

หนีงานมาสินะครับเนี่ย? (#เป็นผีเสื้อบินไปมาตรงหน้าสึรุงิ)

ครับ

นายห้ามลวมลามเด็กอีกนะเฮ้ย

ฮะๆ แบบนี้ลุงคิดว่าเรียกว่าทำตัวเองนะ

ว่าแต่เมื่อไหร่เบลเกีย จะกลับร่างเดิมล่ะ?

...ฉันว่าฉันเรียกชูเฮย์ มาตามหมอนี่กลับดีกว่า

ฮะ~~~ (#วิ่งเข้าหา)

ก็พี่สึรุงิเขาบอกนิ

นี่เบลเกีย...นายไม่ต้องทำตามที่คนอื่นบอกทุกรอบก็ได้นะ

ฮะๆ นั้นสินะ

แต่จากวีรกรรมของนายไม่น่าไว้ใจเฟ้ย!

และปล่อยเบลเกียเลย!

ไปไหนอ่ะ?

ยังไม่ง่วงอ่ะ

พูดจาดีๆ กับนายหนุ่มบ้างเถอะ!

ฮะๆ วุ่นวายดีนะ

อย่ามัวแต่หัวเราะเซ่!

... (#มองตาม)

นี่แซม...

ว่า?

สมมุติว่าพรุ่งนี้เบลเกียกลับร่างเดิมแล้วตื่นว่าพบว้านอนกับโอโตกิริอยู่จะเป็นไงอ่ะ?

คงแว๊ดลั่นแบบปกติมั้ง แม่หนูโอโตกิริก็เคยทำอยู่นิ

เมื่อชูเฮย์มารับนายกลับนั้นแหละ

ฉันส่งข้อความไปบอกล่ะ

จริง...และหมอนั่นฝากบอกจะยื่นเรื่องหักเงินเดือนนายนะ และจะหักเงินค่าขาดงานวันนี้ด้วย

งื้อ... (#งัวเงียตื่นขึ้นมา)

เอ๊ะ นี่...ห้องฉัน? ฉันมาอยู่นี่ได้ไงหว่า? (#ทำหน้างงเพราะครั้งสุดท้ายก่อนสลบไปจำได้ว่าอยู่ที่สวนสาธารณะ)

เอ๊ะ? (#เหมือนมือเผลอไปโดนอะไรเลยหันไปมองข้างๆ)

ชะแว๊กกกกก!!! เธอมาอยู่ห้องฉันได้ไงเนี่นกิริโอโตะ!? (#รีบถอยห่างจนกลิ้งตกเตียง)

อรุณสวัสดิ์กับผีสิ! ไหงเธอมาอยู่ห้องฉันได้ห๊า!? ไม่สิ ฉันกลับมาห้องได้ไง...ไม่รู้จะถามอะไรก่อนเว้ย!!!!

เธอก็ใจเย็นไปโว้ย!!!!

โวยวายอะไรกันเสียงดังเชียว...

อ้าว? กลับร่างเดิมแล้วแฮะ

ไม่ต้องกลัวว่าเบลเกียจะเผลอตามสึรุงิไปง่ายๆ แล้วสินะ

เดี๋ยวๆ พูดเรื่องอะไรกันเนี่ย!?

อธิบายหน่อยเซ่!!!

เอาง่ายๆ นะ

นายโดนสึรุงจับกรอกยา ที่ทำให้เป็นเด็กวะ

...

ห๊า?

จริงดิ?

แถมยังวิ่งหาสึรุงิตลอดอีก

ไม่รู้ว่าตัวนายตอนเด็กโดนหมอนั้น หลอกอะไรมา

...

ไอ้สึรุงิ!!! แกเลยงี้เลยเหรอ!!?

ก็สมควรล่ะ

ฮะๆ กลับร่างเดิมแล้วสินะ (#เดินตามมาอีกคน)

อา ก็อย่างที่เห็นนี่แหละ

และกำลังจะคลั่งเพราะ เรื่องไอ้สึรุงิด้วย...

แซมล็อกกับกิริโอโตะบอกน่ะ

ดูท่าต่อจากนี้ฉันต้องระวัง ไอ้สึรุงิมากกว่าเดิมแล้วสิ

นั้นสิ

แต่ตอนนี้เรื่องสึรุงิช่างมันก่อน รีบไปล้างหน้าและมากินข้าวเช้ากันเลย เดี๋ยวข้าวเช้าเย็นหมดหรอก

เออๆ

โอเค~

ไม่ได้เฟ้ย!

ไม่ต้องมาบ่นเลย!

ไปๆ แยกย้ายไปจัดการตัวเองแล้วมากินข้าวเลย!