อ้าว? นาย...ซับคลาสของสึบากิ?

มาทำอะไรที่นี่วะ?

มันไปงัดมาอีกแล้ว?

ได้ๆ เดี๋ยวจัดการให้

?

...

ทางแยกหน้าเลี้ยวซ้ายก็ถึงล่ะ

เข้ามา (#เสียงแว่วมาจากในห้อง)

นายเองเหรอฮายาบุสะ?

ทำยาทดลองหกใส่นกที่หลง บินมาที่นี่ได้ไงไม่รู้และแตกตัว ออกเป็นแบบนี้น่ะ

ดูท่านกไม่ชอบขี้หน้านายนะ

สงสัยกลัวนายไปหาคนมาไล่เลย เอามาติดในดงนกด้วยกันมั้ง

ไม่รู้สิ

รอให้มันหดตัวเองมั้ง

อาจจะ

ไม่รู้

ถ้าโชคร้ายหน่อยคงทั้งวันมั่ง

มันคงไม่พอใจที่โดนว่ามั่ง

อ้าวเฮ้ย!? ฮายาบุสะ!

ให้ตายเถอะ...ทำกันอีท่าไหนถึง มีกองทัพนกเต็มห้องเนี่ย?

ขอโทษครับ พอดียาทดลองหก ใส่นกที่บินหลงมา...

พูดว่าโชคดีที่นายเปิดประตูไว้จน ฉันได้ยินเสียงโวยวายแทนเถอะ

เกือบจมกองนกตายทั้งคู่แล้วไหมล่ะ

จะรู้ไหมฟะ?

ก็คงได้แต่รอให้ยาหมดฤทธิ์ล่ะครับ

แล้วนายจะไปอยู่ไหนระหว่างนั่นฟะ? ได้ยินว่ากุญแจบ้านนายหายแถมบ้าน นายไปเที่ยวกันหมดเนี่ย

วนเวียนแถวนี่แหละครับ

ก็ดี จะได้ออกห่างจากงานบ้าง

งั้นโชคดีนะ ไปล่ะ

เดี๋ยวสิ!? ฉันบอกตอนไหนว่า ฉันจะไปกับนายกัน!?

ยูมิคาเงะซัง! กลับมาช่วยผมก่อน!

นี่!!!

ให้ตายเถอะ...

ทำไมต้องลากฉันมานี่ด้วย...

เยอะไปเฟ้ย! แค่จานเดียวเถอะ!

ตอนนี้ก็มีอยู่!

ใช่ที่ไหนล่ะ นายคิดไปเองมากกว่า

บ่นเป็นแม่เลยนะนายเนี่ย

ก็นิสัยนายนั้นแหละ

ปานแม่บ้านเลย

ใจคอจะให้กินหมดนี่จริงๆ เหรอ!?

เยอะไป! ขอลดหน่อยเถอะ!

เหลือจานครึ่งพอ!

น้อยกะผีสิ!

ไอ้...

เฮ้อ...ไม่รู้จะว่าไงแล้ว!

ขอตามเวิร์ลเอนด์มากิน แทนได้ไหมเนี่ย?

หมดไปก็ดี จะได้ไม่ลากฉันออกมาอีก

เออ ยอมรับ

? พวกนายทำอะไรกันอยู่น่ะ?

หื้อ? (#หันไปตามเสียงที่ทัก)

อา

แล้วนี่ทำอะไรกันอยู่เนี่ย?

โดนฮายาบุสะบังคับกินข้าว... แบบเยอะเกินด้วย

แต่ฉันว่าอย่างนายขุนๆ ให้มีเนื้อมีหนังกว่านี้ก็ดีนะ

ไหงงั้นล่ะ!?

เงียบไปเลย!

ว่าแต่เธอมาทำอะไรที่นี่ล่ะ? อิสุนะไปไหน?

อิสุนะก็อยู่ที่ห้องทดลองนั่รแหละ ส่วนฉันไปดูสวนแอปเปิ้ลมากำลัง จะกลับและพอเห็นนกเยอะเลยเข้า มาดูว่ามันเกาะดูอะไรน่ะ

นก?

อื้ม

นั้นไง (#ชี้ที่หน้าต่าง)

อา...เหมือนจะใช่... (#มองนกสีดำที่เกาะ เต็มหน้าต่างด้วยสาย ตาว่างเปล่า)

นกที่ห้องทำงาน? นายเลี้ยงนก ตั้งแต่เมื่อไหร่?

เปล่า ไม่ได้เลี้ยง นกมันบิน หลงเข้ามาในห้องทำงานฉัน แล้วโดนยาทดลองหกใส่จน แยกตัวได้น่ะ

กรรม

และมันก็ตามนายด้วย?

คงงั้น

งั้นฉันว่าพวกนายรีบหาที่ลี้ภัยเถอะ ก่อนนกมันตะถล่มเข้ามา

เออๆ

...เพราะโดนนกไล่ แซมเลย ลากรายนี่มาหลบที่นี่เหรอ?

ก็ตามนั้นแหละ

ทำอีกท่าไหนเจอนกเป็นกองทัพ แบบนี้ฟะ!? (#ชี้ที่นอกหน้าต่างที่ มีนกเกาะเต็ม)

ฮะๆ เยอะแฮะ

ออกจะเยอะไปนะคะ ฉันว่า

แล้วตกลงไหงโดนนกไล่ได้อ่ะ?

และมันก็แยกเชลล์จนเยอะ ขนาดนี้แล้วไล่ตามมาไง

เอาเถอะ คิดแง่ดี...ไอ้คุณสึรุงิ จะได้ปีนห้องเบลยากขึ้น

นั้นคือแง่ดีใช่ไหม?

แต่ฉันว่าคงกันไม่อยู่หรอก

แต่อย่างน้อยก็กันได้ระดับหนึ่งล่ะ...

...ทำไมมันโผล่มาเหมือนผี ยิ่งกว่าเดิมวะ!? (#มองสึรุงิ ที่เกาะหน้าต่างราวผีท่าม กลางฝูงนก)

...

หากทำอะไรเสียหายอีกเดี๋ยวหัก จากเงินเดือนสึรุงิซังแล้วกัน

อยู่นอกหน้าต่างยังอุตสาห์ ได้ยินอีก!!!

ได้

หักเลยๆ

เอาให้เต็มที่

โอเค

ไม่สนคุณหรอกครับ

คงนานล่ะ จนหว่าจะหาทาง ฉกเบลเกียไปได้...

งั้นให้มันเกาะแบบนั้นทั้งชาติเถอะ

ฮะๆ เดี๋ยวลุงปิดม่านให้ จะได้ไม่หลอนนะ

... (#เดินไปปิดม่านหน้าตาเฉย)

เราแยกย้ายเถอะ...

ปล่อยให้โหยหวนแบบนี้แหละ

ฮะๆ ก็นะ

วันนี้ขอไปอยู่ห้องสึบากิ้วนะ เผื่อไอ้สึรุงิมันบ้าเกาะหน้าต่าง ทั้งวันทั้งคืนจริงๆ

ได้ๆ

ตามใจนายเถอะ ขี้เกียจเถียงล่ะ

...ห้องของนายโคตรเป็นระเบียบ ผิดคาดแฮะ

อย่างน้อยคงมีของระเกะระกะบ้างน่ะ ไม่ใช่สะอาดเนียบอย่างนี้

ไม่รู้สิ

คงได้แต่รอนี่แหละ (#หยิบหมวกกันน็อกมาใส่)

ดูท่าจะมุดเข้ามาทางช่อง ระบายอากาศนะ

อย่าลืมสิพวกนี่มันแยกเซลล์มา แบบแปลกๆ นะ เพราะงั้น... (#ชี้ ไปที่นกอีกตัวที่กำลังเข้ามาและ โดนใบพัดเครื่องระบายอากาศ ตัดปีกขาดก่อนที่จะฟื้นสภาพกลับ มาสภาพเดิมเองได้)

...มันมาแบบแปลกๆ ได้เหมือนกัน

นกนี่แหละ

เอาตามจริง...โดนแหง

เพราะมันมาล่ะ (#ชี้ทางฝูงนก ที่เข้ามาเป็นสาย)

อา...อีกแล้วล่ะ

หวังว่าคราวนี้นายจะไม่จมนกนะ

ก็นะ

อ่ะ!? (#โดนนกมุดเข้าเสื้อ)

หยึ๋ย!!!

เหมือนมีอะไแหยะๆ ในเสื้อ...นกมัน ระเบิดตัวเองในเสื้อฉันหรือไง?!

ยังอยู่... (#โผล่ขึ้นมาจากฝูงนก)

และฉันคิดว่านกบางตัว มันแปลกๆ แล้วล่ะ...

เพราะงั้นเผ่นเถอะ

ต้องหาสักทางไปซ่อน ในที่มิดชิดหน่อยล่ะ

อ่ะ? ดูท่ายาจะหมดฤทธิ์แล้วนะ (#มองดูนกที่หดตัวลงเรื่อยๆ)

ก็อย่างที่เห็น... (#มองนก ที่ลดลงเรื่อยๆ)

คงเหลือแค่รอให้มัน หดตัวจนหมดล่ะนะ

ในที่สุดก็หมด... (#มองใน ห้องที่ตอนนี้ไม่มีนกอยู่แล้ว)

ตอนจมกองนกเมื่อกี้ นกตัวไหนไม่รู้มาฉกไป

!? (#โดนทับ)

...ไม่เป็นไร รีบลุกไปเลย

ไม่รู้สิ ติดซวยจากฉันมั้ง (#ถอนหายใย)

ดีที่นายไม่ล้มอีกรอบ...อ่ะ!? (#ลุกขึ้นอีกคนก่อนที่จะดัน ลื่นล้มทับแซม)

จะรู้ไหมนั่น?

แซม ลุงขอยืม... (#ชะงักกึก เมื่อเห็นภาพภายในห้อง)

ขอโทษที่ลุงมาขัดนะ ไปล่ะ (#รีบออกจากห้องพร้อมปิด ประตูอย่างรวดเร็ว)