ก็จริง...

ป่วนแต่เช้าเชียว

ก็มันจริงนี่หว่า

แถมไอ้ด็อกเตอร์สติเฟื้องที่อยู่ กับนายก่อเรื่องอีกแล้วนะเฮ้ย!

เอายาแปลกๆ มาใช้กับลิลลี่ไงฟะ!

โยฮันเนสเขาเอายาแปลกๆ มาทดลองกับผมครับ

...

โดนอีกแล้ว?

ครับ

...หัดสวนโยฮันกลับบ้างเถอะ ชักบ่อยเกินล่ะ

กลายเป็นเด็กครับ

...

ว่า?

จะว่าไงดีล่ะ...น่ารักมั้ง?

จะกรุณามากครับ ถ้าช่วยใช้คำอื่นเนี่ย

ก็ฉันนึกคำบรรยายอื่นไม่ออกนิ

จะยังไงก็ช่าง ช่วงเย็นนี่ขอฝาก ลิลลี่ไว้กับนายหน่อยแล้วกันมิคุนิ

สภาพนี่คงให้ร่อนไปร่อนมาตอนฉัน เรียนพิเศษแบบปกติไม่ได้หรอก จะ ให้อยู่ในร่างผีเสื้อก็กลัวโดนเด็กที่ ไหนจับไปอีก

เจเจ...หากมิคุนิทำอะไรแปลกๆ ใส่ลิลลี่ก็จัดการเลยนะ

อื้ม เข้าใจล่ะ

ไม่สนหรอก

แล้วเจอกันตอนสี่โมงล่ะ

อื้ม

อื้ม

...น่ารัก (#เอามือลูบหัวลิลลี่เล่น)

ช่วยอย่าพูดว่าน่ารักได้ไหมครับ?

มันฟังดูแปลกๆ นะครับ

ไม่เหมือนครับ!

อย่าแกล้งลิลลี่น่ามิคุนิ...

เอาเป็นว่ายังไงก็ฝากด้วยล่ะ

จะคุมไม่ให้มิคุนิทำอะไรแปลกๆ แน่

ก็ดี (#เดินจากไปเพื่อไปเรียนพิเศษ)

...

...

ไม่รู้

ไม่รู้สิครับ

มีอะไร?

เดี๋ยวสิ!

...ดูท่าจะไม่ทันนะครับ

นั้นสินะ...

แล้วเอาไงดีครับ?

ก็ไม่รู้สิ นั่งรอไปเรื่อยมั้ง

คงต้องเอางั้นล่ะครับ

มิคุนิซังไปนานจังนะครับ

งั้นเหรอครับ

ว่าแต่...

...สั่งกาแฟให้ผมไม่ได้จริงๆ เหรอครับ? อยากดื่มจัง~

แค่วันละสามแก้วเองครับ...

และผมไม่เด็กสักหน่อย

พี่เจเจอ่ะ (#ทำแก้มป่อง)

ไม่น่ารักสักหน่อยครับ!

อย่าจิ้มสิครับ

ผมไม่ใช่เด็กนะครับ!

ให้ตายเถอะ...ทำไมวันนี้พี่เจเจ ขี้แกล้งจัง (#ถอนหายใจออกใจเบาๆ)

นี่ๆ น้องๆ

ครับ?

(ในใจ : พี่เจเจออกไปปุ๊บมีคนมาทัก เลยแฮะ...ชักสังหรณ์ไม่ดีแล้วสิ)

มาทำอะไรคนเดียวเอ่ย?

มารอคนครับ

เหรอ~ รอคนเดียวคงเหงาสินะ? ให้พี่รอเป็นเพื่อนไหม?

ไม่ล่ะครับ ขอบคุณ

แหมๆ ไม่ต้องเกรงใจหรอกน่า

ไม่ได้เกรงใจเลยสักนิดครับ

(ในใจ : ...นี่กำลังเจอพวกโชตะค่อน อยู่ใช่ไหม ว่าแต่ทำไมมาอยู่ในร้าน อาหารครอบครัวได้เนี่ย?)

ผมรอคนเดียวได้ เพราะงั้น คุณไม่ต้องห่วงหรอกนะครับ

น่าๆ ไปกินขนมกับพี่ก่อนเถอะ (#พยายามอุ้มลิลลี่ไปกับตน)

ไม่ล่ะครับ! (#ดิ้นพล่านๆ)

เอ้อ... (#เหงื่อตกกับ ไออาฆาตของเจเจ)

น้องชาย?

พี่น้องกันจริง?

พี่เจเจ...ช่วยผมก่อน จะคุย อะไรกันไว้ทีหลังเถอะครับ

(ในใจ : ผมไม่อยากอยู่ในมือ คนคนนี้นานกว่านี้แล้วนะครับ!)

(#เกาะเจเจแน่นกันตัวเอง โดนใครฉกไปอีก)

เออ ไม่แล้วล่ะเพ่...ไปล่ะ! (#หนีไปอย่างรวดเร็ว)

ผมจะไปรู้ไหมครับ? เขามาเอง...

ไม่คิดว่าในที่แบบนี้จะมีคน จำพวกนี่อยู่ได้นะครับเนี่ย

อย่าพูดให้ผมเสียวสิครับ

ไม่หรอก...เพราะถ้ามันอุ้มไปจริงๆ ฉันจะสอยมันเอง

เฮ้ย! ดิส มาเธอร์!?

มาร้านอาหารก็ต้องมากินข้าวสิถามได้

และฉันต้องถามนายมากกว่า...ไหง นายกลายเป็นงี้ได้ล่ะออล ออฟ เลิฟ?

...โดนยาของโยฮันเนสเขามาน่ะครับ

อีกแล้ว?

ครับ...

ก็ได้น่ะสิ

จำได้ไงครับเนี่ย?

ออร่าเอ๋อออก

เอ๋?

โลวเลสดันบังเอิญได้ยินที่นายกับอีฟ นายพูดเรื่องออล ออฟ เลิฟกลายเป็น เด็กเลยเอาข่าวไปกระจายทั่วกลุ่มน่ะ

ห๊า?

หมายความว่า...

ถูกต้อง

แน่นอน (#โผล่มาจากเบาะนั่ง ที่อยู่ติดๆ กับที่ลิลลี่นั่งอยู่)

มากันครบเลยล่ะ

เจ้าตอนนี้ตัวเท่าข้าเลยนะ

พี่ชายคนที่เจ็ดตัวเล็กน่ารักจัง

มาครบ...ไม่ขาด แต่มีเกิน

...

ผมขอเอาหัวมุดกระถางต้นไม้ ได้ไหมครับเนี่ย?

เฮ้ย! อย่าเพิ่งกลายพันธุ์เป็นตุ่นสิ!

ผมเป็นเม่นฮ้าฟ!

น่าๆ ไม่ต้องอายหรอก

สภาพนี้ก็ไม่แย่นิ (#หยิบมือถือมาถ่ายรูป)

อย่าถ่ายสิครับ!

ลบเลยนะครับ! น่าอายออก!

น่ารักออก

ข้อนี้เห็นด้วย

โทษที...แต่ฉันก็เห็นด้วย

ไม่เหมือนนะครับ!

เหมือน

เหมือน

ผมก็ว่าเหมือนนะ

แง...แกล้งผมอ่ะ (#หนีไปมุดในเสื้อเจเจ)

ก็ชายเสื้อมันยาวนี่ครับ...

ชายเสื้อฉันก็ยาวนะ...

อื้ม

น่าๆ อย่างอนสิออล ออฟ เลิฟ

ไม่ได้งอนครับ!

งั้นก็ออกมาสิ

ไม่ครับ!

ออกมาๆ (#หาทางดึงลิลลี่ออกมา)

ไม่มีทาง! (#มุดหนี)

ออกมาซะดีๆ (#ร่วมวงกับ โลวเลสและเวิล์ดเอนด์)

...

พวกเจ้าดูสนุกกันดีเนอะ

อย่ามัวดูแล้วมาช่วยผมสิครับ! (#ลี้ภัยจากชายเสื้อเจเจไปหา คุโระแทน)

ไม่ล่ะ

แต่ผมเริ่มอยากร่วมวงกับ พวกพี่ชายพี่สาวแล้วสิ

อย่านะครับ!

... (#ฉกลิลลี่จาก ชายเสื้อตัวเองมาอุ้ม)

อื้ม ตัวนิ่มดีแฮะ

จริงดิ? ลองบ้างๆ!

ไม่ให้

งกอ่ะ!

อื้ม

พี่ใหญ่อย่างกไว้คนเดียวเซ่!

ขอมั้งสิ!

ผมด้วยๆ

...สมองไปกันหมดแล้วสินะ?

... (#เลิกเรียนแล้วเข้ามา ในร้านที่กำลังวุ่นวายพอดี)

เกิดอะไรขึ้นเนี่ย? ไหง พวกเซอร์แวมพ์มาอยู่นี่ หมดเลยล่ะ? เซยดากายะ กับชิโรตะด้วย...

ห๊า?

โอเค พอเข้าใจล่ะ

แล้วแบบนี้ฉันจะพาลิลลี่ กลับยังไงเนี่ย?

...

คงต้องแบบนั้นแหละ

อยู่ครับอยู่ (#ยังอยู่ในร่างเด็กอยู่)

มีอะไรเหรอครับ?

ได้ยาแก้แล้วเหรอกครับ? ดีจัง... ผมจะได้ไม่ต้องโดนจับไปเล่นเสียที

โดนเอาไปเล่นไม่กี่ที ถึงกับผวาเลยหรือไง?

ก็ไม่เชิงครับ แค่รู้สึกรับ ตัวเองไม่ได้ชอบกล

แต่ล่ะคนก็ขยันแกล้งผมเหลือเกิน โดยเฉพาะเอาชุดผู้หญิงมาให้เนี่ย...

น่าๆ นานๆ ที

ไม่น่ารักครับ!

และกรุณาเอายาแก้ให้ผมด้วยครับ!

(#เอื้อมมือจะรับ)

ง่ะ! อย่าแกล้งผมสิครับ!

นายคิดจะทำอะไร? (#มองมิคุนิอย่างไม่ไว้ใจ)

อื้อ?! (#หลุดร้องออกมาเพราะตกใจ ทำให้ดื่มยาในปากมิคุนิลงไป)

...มิคุนิ! แกตาย!!! (#ชักปืนออกมายิง มิคุนิเมื่อตั้งสติได้)

-///-

ไม่ต้องเลย! ตายซะ!!!

... (#มองมิคุนิที่โดนเจเจ ไล่ยิงออกจากบ้านไป)

ให้ตายเถอะ...หลังจากพวกนี่ซังและ สึบากิแกล้งก็มิคุนิซังต่อเหรอเนี่ย?

หวังว่าไอ้เล่นของมิคุนิซังคงไม่ใช่ เรื่องที่ชวนให้ระเบิดตัวเองตายนะ...

เฮ้อ~~~

มิคุนิ...ไม่ต้องเลย...

แบบนี้แหละ...ดีแล้ว...

... (#ชักปืนออกมายิง)

ไปด้วย! (#เผ่นไปอีกคน)