(ฉันค่อยๆลืมตาตื่นขึ้นมาช้าๆในยามเช้าที่ได้ยินเสียงนาฬิกาปลุกบ่งบอกเวลาที่ต้องตื่นไปทำงาน)

(แต่ยังไม่ทันได้ลืมตาเต็มที่ก็รู้สึกเหมือนมีอะไรหนักๆมาทับร่างของฉันอยู่ลองคำๆดูพบว่าเป็นท่อนหนาๆที่เหมือนแขนคน)

เดี๋ยวนะแขนคน‼️‼️

(พอรู้ว่าเป็นอะไรฉันตกใจดีดตัวขึ้นทันทีก่อนจะหันไปพบว่าคนที่นอนข้างฉันนั้นคือเขา‼️)

(ฉันเบิกตาโพรงเมื่อคนตรงหน้านั้นไม่ได้ใส่เสื้อแต่ก็ค้องตกใจยิ่งกว่าเมื่อตัวฉันเองนั้นไร้ซึ่งสิ่งใดปกปิดร่างกาย)

‼️‼️‼️‼️

ไอ้!คนสารเลว!!!!

(ฉันตะโกนเสียงดังก่อนจะดึงชุดคลุมอาบน้ำมาใส่)

นายเข้ามาได้ยังไง!!!

นานลุกขึ้นมาเดี๋ยวนี้เลยนะ‼️‼️‼️

(ฉันพูดพร้อมกระโดดขึ้นไปทุบตีเขาด้วยความโมโห)

นายทำอะไรฉัน!!

(ฉันตบหน้าเขาไปแรงๆเ้วยความโกรธและโมโหเขามันหน้าไม่อายพูดคำพวกนี้ออกมาได้ยังไงไม่อายปาก)

ปล่อยฉันนะ!!! (เขาไม่พูดเปล่าแต่เขานั้นดึงฉันไปกอดไว้แน่น)

(ฉันพยายามดิ้นแต่ก็ไม่หลุดซักที)

ฉันไม่รู้จักนาย‼️

อย่ามายุางกับฉันนะฉันไม่รู้จักนายฉันลืมทุกอย่างที่เป็นนายไปหมดแล้ว!!

ปล่อยนะ!!! อย่ามายุ่งกับฉัน!!

(ฉันดิ้นแรงกว่าเดิมเพราะตอนนี้จากที่เขานั่งกอดฉันไว้กลายเป็นเขาดันตัวฉันให้นอนราบบนเตียงพร้อมกดแขนฉันแนบกับเตียงไม่ให้ดิ้นไปไหน)

(ก่อนที่ตัวเขาจะขึ้นมาคล่มร่างฉันทันที)

อย่ายุ่งกับฉัน!ขอร้องเถอะให้มันจบไปเลยไม่ได้รึไง!!

ฉันไม่คิดถึงนาย!

ฉันไม่รู้จักนาย

ไม่อย่านะเรื่องของเรามันจบไปแล้วฉันบอกแล้วไง!!

นายไม่มีสิทธิ์!

ไม่!!

ฉันไม่ได้เป็นของนาย!!

เรื่องของเรามันจบไปแล้ว!!

นี่หยุดพูดจาน่ารังเกียจซักทีได้ไหม!!

(ตอนนี้ฉันโมโหจนพูดไม่ออก เขากล้าพูดคำพวกนี้ออกมาได้ไงนั่นเพื่อนเขานะถึงฮีซึงจะเป็นเพื่อนห้องเดียวกับฉันแต่เขาก็รู้จักและสนิทกับฮีซึงมากกว่าและรู้จักมาก่อนฉันด้วยซ้ำ)

(แต่เขากล้าพูดแบบนี้ได้ยังไง)

เลว

หยุดนะ!ไม่ฉันบอกให้หยุดไง!!

ฮรึก~ฮือหยุด

(ฉันร้องบอกเขาทันทีก่อนที่น้ำตาเจ้ากรรมจะไหลออกมาแบบไม่ทันตั้งตัวทันทีที่เขาก้มลงมาลุกล้ำที่ต้นคอของฉัน)

ฮรึก~บอกให้พอแล้วไง

นายจะทำร้ายฉันอีกแล้วหรอตอนนั้นนายยังไม่พอใจอีกหรอไปแล้วกลับมาทำไม

กลับมาทำไม!

นายเห็นฉันเป็นตัวตลกรึไงทำไมต้องมาทำแบบนี้เกียจอะไรฉันนักหนา!!

ฮรึก!เมื่อคืนนายก็ทำสารเลสกับฉันแล้วนายยังจะมาย้ำทำไม!!

นายเป็นบ้าอะไรนายเกลียดฉันงั้นหรอเพราะอะไรถ้าเดบัยดขนาดนั้นก็มายุ่งทำไม

ปล่อยฉันไปสิอย่ามายุงกับฉัน

(เขาพูดพร้อมยิ้มมุมปากใส่ฉันมันเป็นรอยยิ้มที่น่าขยะแขยงมากฉันเกลียดเขา)

(เขาพูดจบก็เดินไปหยิบเสื้อผ้าของเขามาใส่ก่อนจะเดินออกไปจากห้องทันที)

ฮรึก~ฮื้อ(ฉันนั่งร้องไห้ด้วยความโกรธและเสียใจทำไมเรื่องบ้าๆพวกนี้ต้องมาเกิดกับฉัน)

หลังจากเขาดดินออกไปบอกเลยว่าฉันร้องไห้ไม่หยุดจริงๆรู้สึกเกลียดตัวเองที่เกิดมาเจอเขาเขาทำอะไรกับฉ่นไว้บ้างทั้งเรื่องนั้นแล้วไหนจะเมื่อคืนไม่รู้ทำอะไรฉันไปบ้างเวรกรรมอะไรก็ไม่รู้)

(เมื่อรู้สึกโอเคขึ้นฉันจึงไปอาบน้ำเตรียมตัวไปทำงานทันทีฉันมองรอยสีแดงเข้มที่ต้นคอก็พลางให้นึกโกรธจนอยากจะลบมาฝันออกให้ได้มันเป็นสิ่งที่เขาทิ้งไว้ตอกย้ำเรื่องเลวๆของเขาชัดๆ)

(อย่างเคยเมื่อมาถึงบริษัทฉันก็ตรงเข้าห้องทำงานฉันทันทีแม้จะยังคิดเรื่องที่ทำให้อารมณ์ไม่ดีอยู่แต่ก็ต้องตั้งใจทำงาน)

ว่าไงบอม

ประชุมอะไร

ใครนัดทำไมพี่ไม่รู้

อ้อโอเคเดี๋ยวพี่ไป

(หลังจากบอมมาบอกฉันจึงลุกไปที่ห้องประชุมใหญ่ทันทีตอนนี้มีพนักงานแทบทุกคนอยู่ตรงนั้นรวมถึงมีจอใหญ่ๆที่ฉายสายคอลของท่านประธานใหญ่ไว้เนื่องจากท่าอยู่ออสเตรเลียจึงต้องประชุมผ่านวีดิโอ)

(ฉันเดินเข้ามาก่อนจะโค้งให้คุณเลขารวมถึงท่านประธานที่อยู่ในสายก่อนจะเดินไปนั่งที่ตนเอง)

‼️‼️‼️‼️

อะไรนะ(ฉันตกใจทันทีที่ได้ยินขื่อประธานคนใหม่ของที่นี่หรืออาจจะเป็นคนชะคนก็ได้)

(ฉันมองไปยังด้านหน้าพบผู้ขายร่างสูงที่กำลังเดินเจ้ามาแว็บเดียวก็รู้ได้ทันทีว่าเขาคือใคร)

(เล่นตลกอะไรกับฉันอีกละโชคชะตรเวรกรรมอะไรอีก)

(ทำไมฉันไม่รู้มาก่อนนะมันอะไรกัน)

(ถ้ารู้ฉันคงไม่เอาชีวิตมาผูกไว้ที่นี่หรอก)

ห้ะหื้มว่าไง

อะ..อ๋อ(หลังจากนั่งคิดอยู่จู่ๆบอมก็มาสะกิดให้รู้สึกตัว)

(ฉันจึงเดินไปด้านหน้าทันที)

(ฉันเดินไปยืนบนโพเดี่ยมเพื่อกล่าวต้อนรับเขาทันที)

ก็ขอบคุณท่านประธานที่ให้เกียรติดิฉันมากล่าวต้อนรับท่านประธานคนใหม่นะคะพวกเราก็ขอกล่าวต้อนรับประทานคนใหม่ด้วยความดีใจที่ได้มาทำงานร่วมกัน หวังว่าพนักงานทุกคนรวมถึงดิฉันจะทำงานลุบ่วงตรงตามเป้าหมายที่คุณเจคต้แงการและร่วมงานกันด้วยดีไม่มีอุปสรรคใดๆยินดีต้อนรับคุณเจคสู่ J CORPORATION อย่างเป็นทางการค่ะ

(หลังพูดจบฉันจึงมอบช่อดอกไม้ให้เจค เขามองหน้าฉันก่อนจะยิ้มมุมปากส่งมากให้ฉัน)

หึ

(หลังจากนั้นฉันจึงร่วมถ่ายรูปกับเขาและตำแหน่งสำคัญในบริษัท)

อื้ม(ฉันจึงขยับไปใหล้เขาอีกนิด)

(แต่เขานั้นขนับมาจนตัวติดฉันจนได้)

คะ? จำเป็นต้องย้ายด้วยหรอคะท่าน

หน้าห้องก็ได้ค่ะท่าน

รับทราบค่ะท่าน(หลีกเลี่ยงไม่ได้สินะ)

(ฉันและพนักงานโค้งให้ท่านประธานใหญ่ก่อนจะปิดประชุมและแยกย้ายไปทำงาน)

(ฉันหันไปมองต้อนเสียงมี่เป็นเจค)

เดี๋ยวฉันให้บอมกยูพาไปค่ะ

(ถ้าไม่ติดว่าลาออกตอนนี้แล้วหางานยากนะฉันจะลาออกให้รู้แล้วรู้รอดไปเศรษฐกิจแบบนี้ลำบากจัง!)

(ฉันไม่ตอบอะไรเพียงแต่เดินนำหน้าเขาไปทันที)

บอมพี่ฝากย้ายจองด้วยนะ

หลังจากเดินมาไม่นานก็มาถึงห้องที่อยู่ในสุดของชั้นทิ้งห่างจากความวุ่นวายของชั้นมาระยะหนึ่งฉันเปิดประตูเข้าไปก่อนที่เขาจะเดินตามมา

ต้องกากรอะไร

นายก็รู้ฉันทำงานที่นี่

ถ้าฉันรู้ส่าเป็นบริษัทนายฉันไม่มาสมัครหรอกนะ

เวรกรรมมากกว่า

ใช่ฉันเกลียดนายแต่เอาเถอะระหว่างทำงานฉันจะถือว่าไม่สนใจนานไปแล้วกันเพร่ะฉันแยกแยะเรื่องงานกับเรื่องไร้สาระได้

หนุดนะนายจะทำอะไร!

(เขาไม่พูดเปล่าแต่เดินไล่ตัวฉันมาเรื่อยๆจนหลังฉันแนบติดผนังห้อง)

จะทำอะไร!

หยุดพูดจาน่าเกลียดได้แล้ว

อย่ามายุ่งกับฉัน

(เขาพูดพร้อมชายตามามองที่หน้าอกฉัน)

ไอ้โรคจิตนายมันบ้า!

ออกไปเดี๋ยวนี้นะ!(ฉันพยายามดันเขาออกแต่ไม่เป็นผล)

ไม่นะ!ปล่อย(หลังจากพูดเสร็จเขาก็ทำเรื่องเลวๆกัยฉันอีกครั้งเขาดอาใบหน้าของเขามาซุกไซร้ที่ซอกคอของฉันอย่างป่าเถื่อน)

นายมันบ้านี่บริษัทนะ!

อย่านะ!!เลิกทำตัวทุเรศได้แล้ว!!

‼️‼️‼️

(ในขณะที่ฉันและเจคกำลังทำเรื่องน่าอับอายกับฉันอยู่นั้นจู่ๆก็มีคนเปิดประตูเข้ามาทำเอาฉันและเขาตกใจเป็นอย่างมาก)