หึ

(หึเจายังต้องการอะไรจากฉันอีกแค่ฉันยอมมองหน้าก็บุญแค้ไหนแล้ว)

…..

(ฉันไม่สนใจเขาเลยจะเดินหนีเขาแต่ไม่ทันได้ไปไหนหรอก)

(ฉันสะบัดแขนอย่างแรงเพื่อให้เขาปล่อยแต่มือเขามันแน่นอย่างกับปลาหมึกตอนนี้เจาบีบข้อมือฉันแน่นมากจนรู้สึกเจ็บ)

(ฉันยังคงสะบัดแขนต่อไม่สนใจอะไรที่เขาพูดทั้งนั้น)

สิ้นสุดคำพูดเขาก็ปล่อยมือฉันทันทีแต่เปลี่ยนมาล็อคตัวฉันแทนเขาดึงเอวฉันเข้าประชิดตัวเขา)

(ก่อนที่มืออีกข้างจะบีบคางฉันแน่นแล้วประกบริมฝีปากลงมาทันทีอน่าวป่าเถื่อน)

อื้อออ!!(ฉันแย้งในลำคอเหมือนจะตะโกนสุดเสียงแต่ไม่มีแม้แต่เสียงที่เล็ดรอดออกมาจากปากฉันเลยเขาไม้เว้นช่องว่างให้ฉันได้หายใจด้วยวซ้ำ)

(ฉันดิ้นสุดแรงแต่ก็ไม่อาจหลุดจากพันธนาการเขาได้เลย)

อ้ะ!(ฉันเผลอร้องทันทีที่คนตรงหน้านั้นกัดริมฝีปากของฉันแรงมากๆ)

(หลังจากดิ้นจนเหนื่อยไม่นานคนตรงหน้าก็ผละปากออกจากริมฝีปากของฉัน)

(ฉันรีบกอบโกยอากาศเข้าปอดโดยเร็วก่อนเงยหน้ามองคนตรงหน้าที่สํงกว่าด้วยสายตาแสดงถึงความเกลียดชังและขยะแขยง)

เหอะ!มันจะมากไปแล้วนะคุณเป็นใครกันมาทำแบบนี้กับฉัน!

เหอะ! ทำไมฉันต้องจำคุณได้ด้วยในเมื่อฉันไม่เคยรู้จักคุณ!

เหอะไม่ทราบว่าคุณจำผิดคนรึเปล่าคะ!ขอโทษนะคะฉันไม่เคยยุ่บนเตียงกับคำเลวๆหรอกค่ะ!

มันจะมากไปแล้วนะ!!

เหอะ!แต่เอาเถอะฉันไม่ฟีงเสียงหมาหอนหรอกนะ!

(ฉันพูดเสร็จก็รียเดินออกไปจากตรงนั้นทันทีโดยไม่หันหลังกลับไปมองเขาสักนิด)

(เหอะตอนไปทิ้งไปเหมือนฉันเป็นขยะ แต่ตอนนี้ละหึจะมาทำเป็นรื้อฟื้นขอบอกเถอะว่าชาตินี้ฉันไม่รู้ตักคนชื่อเจค!ชิมแจยุนฉันไม่เคยรู้จักและไม่ขอรู้จักตลอดไป!)

(ฉันเดินหัวเสียกลับมาที่โต๊ะอย่างหงุดหงิด)

(ทันทีที่เดินเข้าไปนั่งก็โดนยิงคำถามจากพ่อเลขารุ่นร้องทันที)

(จะให้ตอบว่าไงละกรรโชกจูบจะได้ไหมละ)

อ้อเปล่าหรอกพอดีเมื่อกี่ไม่ทันระวังเดินชนขอบประตูอ่ะ

ไม่เป็น..ไ..(ยังไม่ทันจะได้พูดจบและเจย์เองก็ไท่ทันได้ลุกจากเก้าอี้จู่ๆหลอกยาก็โดนโยนมาตรงหน้าฉันทันที)

(ไม่มข่ใครที่ไหนหรอกคนที่กรรโชกจูบฉันไงละไอ้ผู้ชายสารเลวคงสำนึกสินะว่าทำฉันเจ็บตัวถึงเอายามาให้แต่ก็นะๆม่ว่านายนี่จะคิดอะไรอยู่ฉันก็ไม่แคร์หรอกและไม่รู้จักกันพอแล้ว)

(ฉันมองหลอดยานั้นก่อนตะหันไปสนใจอย่างอื่นแบบไม่ใยดียานั้นเลย)

(ทุกคนสะดุ้งหันไปทางเจคกันหมดเพราะจู่ๆเขาก็พูดว่าฉันเสียงดังขึ้นมาทันทีไม่พูดเปล่าเขาหยิบหลอดยาที่โยนมาให้ฉันเอาไปโยนลงถังขยะด้วย)

เหอะ

(ฉันขำในคอเบาๆให้กับความเอาแต่ใจและป่าเถื่อนของคนที่นั่งตรวข้ามโดยที่ไม่สนใจการกระทำเขาเลยซักนิด)

พี่ว่าพี่กลับก่อนละพรุ่งนี้พี่มีงานไว้เจอกันใหม่นะฮีซึงไว้เจอกันใหม่นะเด็กๆบอมด้วยเจอกันที่บริษัทนะ

ไม่ๆบ้านฉันไม่ไกลที่นี่หรอกนั่งแท็กซี่กลับได้

นานๆพวกนายจะว่างคุยกันอยู่ไปเถอะไม่ต้องห่วงฉันหรอก

พวกนายไม่ต้องรับกลับเหมือนฉันก็ได้ไม่เห็นเป็นไรเลย

โอเคๆ

(จู่ๆเจคเขาก็พูดขึ้นพร้อมกับหยิบกุญแจรถของเขาเดินออกไปทันที)

เอางั้นก็ได้

(หลังจากนั้นเราก็แยกย้ายกันกลับบ้านฉันก็กลับพร้อมฮีซึงเหมือนตอนมา)

อื้มมมขับรถดีๆละ

(ฉันโบกมือลาฮีซึงที่หน้าบ้านก่อนที่เขานั้นจะขับรถออกไปและฉันเองก็เดินเข้าบ้านไปอาบน้ำขำระล้างร่างกายก่อนจะเข้านอนทันทีหลังจากเหนื่อยมาทั้งวัน)

(หลังจากที่ผมวางหลอดยาให้ยัยนั่นแล้วแต่เธอยังทำท่าทีไม่สนใจไม่เหลียวแลเลยซักนิดผมโมโหมากเลยจับมันโยนทิ้งซะเลยไม่ต้องทงต้องทามันละยาเนี่ย)

(หลังจากหงุดหงิดเรื่องยาไม่หายยังต้องมาหงุดหงิดที่ต้องฟังแต่ละคนเถียงกันว่าจะกลับจะอยู่น่ารำคาญชะมัดผมเลยพูดออกไปอย่างรำคาญว่าให้กลับแล้วก็หยิบกุญแจรถแล้วขับรถกลับทันที)

(ที่จริงผมก็ไม่ได้ไปไหนหรอกแค่ขึ้นรถแล้วขับมาจอดห่างจากร้านนิดน่อยไม่นานรถของฮีซึงก็ขับออกมาพร้อมคนนั่งข้างคือYOUผมจึงขับรถตามไปในทันที)

(ผมขับรถตามมาไม่นานก็เห็นรถขอฮีซึงจอดอยู่ที่หน้าบ้านหลังหนึ่งนี่มันเป็นหมู่บ้านในโครงการอสังหาริมทรัพย์ของบริษัทผมนี่น่า)

(ผมมองดูทั้งคู่โบกมือลากันก่อนที่เธอจะเดินเข้าบ้านไป)

(ผมจึงลงจากรถแล้วค่อยเดินไปหน้าบ้านเธอพร้อมยกมือถือโทรหาคนๆหนึ่งทันที)

ขอกุญแจบ้านบ้านเลขที่1010ของหมู่บ้านxxxxหน่อยครับเอามาให้ผมหน้าบ้านตอนนี้เลย

อย่าถามมาก รีบเอามาฉันจะเข้สจะออกที่นี่เมื่อไหร่ก็ได้นี่บ้านแฟนฉัน!รีบเอามาได้แล้วก่อนนายจะไม่มีบ้านอยู่

(หลังจากผมวางสายไม่นานก็มีรปภ.ขับรถเอากุญแจมาให้ผม)

(ผมยืนมองเข้าไปในบ้านพบว่าตอนนี้ทั้งบ้านนั้นไฟดับสนิทหมดแล้ว)

นอนแล้วสินะ

(ผมจึงได้ทีไขกุญแจรั้วบ้านพร้อมกับเดินเข้าไปประตูบ้านก็พบกับประตูที่ล็อครหัสไว้)

รหัสอะไรวะเนี่ย

(ผมจึงยืนนึกดูก็นึกได้ทันทีว่าYOUจะมีรหัส1รหัสที่มี8จัวที่เธอจะใช้กับทุกอย่างไม่ว่าจะเป็นธนาคารเอทีเอ็มปลดล็อคมือถือรวมถึงรหัสผ่านโซเชียลหรือเมลต่างๆของเธอ)

(ผมนึกได้ทันทีก็กดรหัสเข้าไปทันที)

(และแล้วประตูก็เปิดออกทันทียังเหมือนเดิมไม่เปลี่ยนเลยสินะตั้งเหมือนกันหมดจะได้จำได้)

(หลังประตูเปิดเสร็จปมจึงเดินเข้สไปในบ้านก่อนจะค่อยๆเดินขึ้นไปที่ชั้น2ทันที)

(ผมค่อยๆเดินไล่ไปเรื่อยก็พบกับห้องๆหนึ่งที่มีพรมเช็ดเท้าหน้าห้องบ่งบอกว่านี่มีคนอยู่)

(ผมจึงค่อยๆบิดลูกบิดประตูเข้าไปโะอไม่ได้ล็อคประตูจริงๆด้วย)

(เมื่อเข้าไปในห้องก็พบกับร่างบางที่ผมเคยได้กอดเคยได้ครอบครองนอนห่มผ้าอยู่บนเตียงถึงแม้ทั้งห้องจะมืดแต่ผมก็จำร่างนั้นได้เสมอยิ่งตอนนี้ที่ผมเกลียดเธอมากๆยิ่งทำให้จำได้ทุกอย่างที่เป็นเธอและเกลียดมันฝังใจ)

หึ(ผมหัวเราะเบาๆก่อนจะเดินไปนั่งที่หัวเตียงข้างๆอีกคนที่นอนอยู่แล้วค่อยๆเอามือปัดผมที้บังหน้าเธออยู่ออกไป)

ฉันเคยรักเธอได้ยังไงกันหรือเพราะหน้าตาที่ดูไร้เดียงสาแบบนี้กันนะ แต่ตอนนี้ฉันคงรักเธอไม่ได้อีกแล้วละนะเพราะเธอคือลูกของมันไอ้คนที่มันทำให้ชีวิตฉันต้องพบกับความโชคร้ายเสียใจมาทั้งชีวิต

เพราะฉนั้นพ่อเธอมันต้องเสียใจมากกว่าฉัน!

(ผมแสยะยิ้มเบาๆก่อนจะดึงผ้าห่มของเธอออกเบาๆ)

(แล้วจัดการถอดเสื้อผ้าที่ปิดบังร่างกายของเธอออกไปจนหมด)

(ร่างกายที่ขาวผิวเนียนละเอียดน่าทะนุถนอมนี้ยังคงเหมือนเดิมไม่มีผิด)

(และตามด้วยริมฝีปากของผมที่ประทับรอยลงบนต้นคอของเธอเพื่อฝากรอยไว้)

(หลังจากนั้นผมจึงถอดเสื้อผ้าของตนเองออกเช่นกันแล้วมุดตัวเข้าไปนอนกอดอีกคนทันที)

(เธอต้องตื่นมาพบกับฝันร้ายแล้วละที่รัก😏)

(หลังจากนั้นผมก็กอดเธอจนหลับไปในที่สุด)