email-icon facebook-icon Twitter-icon Instagram-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : DARK VILLAIN 13 l SINNER

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 212

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 08 มิ.ย. 2564 18:58 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
DARK VILLAIN 13 l SINNER
แบบอักษร

DARK VILLAIN 13 

 

 

“มันไม่ง่ายขนาดนั้นหรอกเคล” กราฟิกตอบในขณะที่กำลังพยายามบิดแขนออกจากฝ่ามือเคลวิน 

อันที่จริงนึกแปลกใจนิดหน่อยว่าทำไมเคลวินถึงเอาแต่คอยตามรังควานตัวเองอยู่ได้ พวกเขาไม่ใช่เพื่อนกันมาก่อน ก็แค่คนที่รู้จักกันแบบผ่าน ๆ ตามงานอีเว้นต์ก็แค่นั้น และอย่างที่รู้กันว่ากราฟิกไม่มีเพื่อนสนิทที่นี่สักคน แม้แต่เพื่อนในวงการก็ไม่มี นอกจากมิกซ์แล้วกราฟิกก็ไม่เคยยอมใคร เขาเป็นพวกเข้าถึงยาก มนุษยสัมพันธ์ยอดแย่ แล้วตอนนี้ เคลวินจะเข้ามาในชีวิตเขาทุกวันทำบ้าอะไรไม่ทราบ! 

“ก็ทำให้มันง่ายซะสิ” 

“มึงลืมรึไงว่ากูเป็นอะไรกับพี่เจย์!” 

“…” 

“วันก่อนยังต้อนรับกูในฐานะพี่สะใภ้อยู่เลยไม่ใช่เหรอ...มึงจำไม่ได้รึไง หรือว่าสมองเสื่อมห๊ะ!” 

“ถ้าเป็นเรื่องนั้น ยิ่งง่ายใหญ่เลย” เคลวินยิ้ม แต่สายตาเขากลับดุดัน น่ากลัว กราฟิกชะงัก ริมฝีปากบางเริ่มสั่นเครือ ในสมองเอาแต่คิดหาทางรอดให้ตัวซ้ำ ๆ คำพูดของเคลวินเป็นอะไรที่น่าขนลุกชะมัด เขามันคนบาปที่คิดอะไรก็ผิดบาปไปหมด! 

จะลองจริงจังงั้นเหรอ? ฝันไปเถอะ... สายตาสยองขวัญที่มองมาคู่นั้นก็เหมือนกัน ทำอย่างกับว่าชีวิตกราฟิกกำลังโดนเคลวินลากไปลงนรกด้วยกันอย่างนั้นแหละ!  

“มึงจะทำอะไร...! อย่าคิดโง่ ๆ นะเคล” 

“คิดว่าไงล่ะ” 

“ทำไม! พอกูจะยอมให้ มึงก็ไม่ยอมจบ บอกมาสิว่ากูต้องทำยังไง มึงถึงจะไปให้พ้น ๆ หน้ากูสักที!” 

“…” เคลวินยิ้ม เขายักไหล่ขึ้นหนึ่งครั้งแล้วปล่อยร่างเล็กให้เป็นอิสระ กราฟิกขมวดคิ้วด้วยความรู้สึกปนกันหลายอย่าง ทั้งโกรธ โมโหและหงุดหงิดที่เคลวินทำตัวลอยเหนือกว่าทุกอย่าง แถมตอนนี้ก็ยังเอาแต่พูดจาเอาแต่ใจตัวเองในแบบที่กราฟิกฟังไม่เข้าใจสักประโยค 

“โอเค ถ้าเราคุยกันดี ๆ ด้วยเหตุผลสักครั้ง มึงจะยอมไหม...” 

“แล้วทำไมถึงคิดว่ากูจะยอมล่ะ?” 

“…ก็ลองพูดข้อเสนอมาสิ มึงจะเอาอะไรล่ะ เงินเหรอ…!” 

ร่างเล็กพูดเสียงสะบัด มือนิ่มคว้าเสื้อเขาแล้วขย้ำเต็มกำมือด้วยความหงุดหงิดและจนตรอก แต่รู้อยู่แล้วว่าเคลวินเติบโตมากับชาติตระกูลยิ่งใหญ่ คนอย่างเมอร์เซียคงไม่มาเรียกร้องเอาเงินทองจากใคร แต่ถ้าจะมาหวังประโยคขอโทษจากปากกราฟิก เชิญฝันไปได้เลย! 

“เงินเหรอ? ฮ่ะ ๆ เอามาทำอะไรดีล่ะ?” เคลวินแค่นหัวเราะ เขายกยิ้มมุมปากเล็กน้อย มองอีกฝ่ายด้วยสายตาเหมือนผู้ใหญ่มองเด็กเล็ก แต่เป็นเด็กที่แสนเย่อหยิ่งเอาแต่ใจที่กำลังขอร้องเขาด้วยวิธีของตัวเอง... ไม่ง่ายเลยที่จะเห็นกราฟิกเข้าหาใครก่อนแบบนี้ 

“…เออ! จะเอาแบบนี้ใช่ไหม! ก็ได้!!!” กราฟิกตะคอกใส่เขาเสียงดังอย่างคนหงุดหงิด หัวเสียที่ทุกอย่างพอไม่ได้ดั่งใจก็โวยวาย ร่างสูงยังคงมองด้วยสีหน้ายิ้ม ๆ เมินเฉยต่อทุกกิริยาที่กราฟิกแสดงออกมาได้ดี 

“…” 

“อยากจะทำเหี้ยอะไรก็ทำไปเลย แต่รู้ไว้นะ! ถ้ากูเสียทุกอย่างไปเพราะมึง กูจะเอาคืนเป็นสิบเท่า!! ไอ้บ้าเคลวิน!!!” เด็กคนนั้นยังคงตะโกนใส่เขาด้วยเสียงแสบแก้วหูเหมือนเดิม น้ำตาคลอหน่วยตานิด ๆ ผลักเขาเซไปด้านหลังเพราะความโมโหก่อนจะเดินกระแทกไหล่เคลวินออกไปทางเดิมที่เดินมา 

เคลวินหันกลับไปมองตามแผ่นหลังบอบบางที่เดินฉุนเฉียวไปไกล ไม่มีใครรู้ว่าเขากำลังคิดอะไรอยู่ นอกจากความหวาดระแวงที่ก่อเกิดขึ้นกับความรู้สึกของกราฟิก... 

 

เวลาผ่านไปครึ่งวัน...  

ช่วงบ่ายเหล่านายแบบนางแบบต้องออกมาบริเวณชายหาดเพื่อถ่ายภาพให้สอดคล้องกับคอนเซปต์ชุดเล่นน้ำของแบรนด์ที่กำลังสวมใส่ บนร่างกายโซฟีร่ามีเพียงชุดทูพีชสองชิ้นบนและล่าง ส่วนเคลวินก็มีเพียงแค่กางเกงเดินหาดสำหรับสุภาพบุรุษทั่วไป กราฟิกก็เช่นกันแต่เขามีเสื้อฮาวายสวมอยู่เพียงแค่ไม่ติดกระดุมเลยสักเม็ดเดียว 

ส่วนตอนนี้กราฟิกนั่งอยู่นอกฉาก ข้าง ๆ กันคือมิกซ์และเธียร์ที่กำลังมองไปทางเคลวินและเลออนซึ่งกำลังถ่ายภาพคู่กันอยู่ เซทต่อไปก็คือกราฟิกและเคลวิน ถึงแม้ว่ามิกซ์จะไม่โอเคกับงานนี้เท่าไหร่ แต่ราคามันสูงมากจนผู้จัดการอย่างมิกซ์ยอม เสียงอันนากับตากล้องดังขึ้นเป็นระยะ ๆ จนในที่สุดก็เป็นคิวงานของกราฟิกสักที 

คราวนี้ชุดที่กราฟิกใส่เป็นเสื้อกล้ามตัวบางสีขาว กางเกงสีสันเข้ากับชายหาด กลายเป็นว่าคนที่ต้องโชว์สรีระของร่างกายคือเคลวินแทน 

“ทุกคนคะ” อันนาเดินเข้ามาแทรก ในระหว่างที่กราฟิกกำลังเดินเข้าไปในฉาก ทีมงานหยุดการกระทำชั่วขณะก่อนที่จะมีเด็กหนุ่มหน้าใสคนหนึ่งเดินมาพร้อมผู้จัดการอีกคน 

“สวัสดีฮะ ทุกคน” 

“คือว่าแบบนี้ค่ะ บอสมีเรื่องจำเป็นต้องให้น้องเลนกลับไปก่อน นับว่าเราโชคดีที่น้องเจสกับคุณโชอยู่แถวนี้พอดีเลยเรียกตัวมาแทนเลออนได้ ทุกคนคงรู้จักน้องเจสอยู่แล้วเนอะ?” อันนาพูดพร้อมกับดึงตัวเจสมาด้านหน้า นายแบบตัวเล็กผิวขาวที่คล้ายเป็นแบบแทนลี เลออนยกยิ้มให้เคลวิน ก่อนจะเปลี่ยนมาทำหน้าบึ้งใส่กราฟิก 

แน่นอนว่าพวกเขาสามคนเคยเจอกันแล้วที่คลับคืนนั้น... แต่ดูเหมือนจะมีคนไม่เข็ดอยู่คนหนึ่ง... 

“ฝากตัว...ด้วยนะฮะ” เจสพูดประโยคนั้นพร้อมกับมองหน้าเคลวินอยู่แบบนั้น กราฟิกมองพวกเขาด้วยสายตานิ่งเฉย ใบหน้าเย็นชายังคงแสดงออกมาได้ดี ในหัวไม่คิดอะไรนอกจากทำงานวันนี้ให้เสร็จแล้วรีบออกไปจากตรงนี้ก็พอ 

 

“เจสขยับมายืนตรงกลางดูครับ สลับท่าโพสตัวเองดูหน่อย...” เสียงตากล้องดังขึ้นอีกครั้งเมื่อทุกอย่างดูขัด ๆ ไปหมด ไม่ว่ากราฟิกจะขยับไปทางไหน เจสก็จะใช้ท่าโพสที่ผลักให้กราฟิกหลุดเลนส์กล้อง แล้วเบี่ยงตัวเองเข้าไปยืนข้าง ๆ เคลวินตลอด 

“น้องกราฟลองเอนหัวไปพิงไหล่เคลดูหน่อยค่ะ ส่วนเคลลอง... เอ่อ ดีค่ะ เอาแบบนี้เลยค่ะ!” โฟว์ยังพูดไม่จบเลยด้วยซ้ำ พอกราฟิกขยับตัวไปหาเคลวินก็คว้าศีรษะเล็กมาซบไหล่แถมยังเอนหัวตัวเองไปซบหัวกราฟิกอีกต่างหาก พอมีเจสอยู่ข้างหน้าก็เหมือนว่าจุดเด่นกลายเป็นกราฟิกกับเคลวินแทน 

“ค้างท่านี้ไว้นะครับ” 

ทั้งทีมงานต่างยิ้มน้อยยิ้มใหญ่กับท่าทางของกราฟิกและเคลวินตอนนี้ เพราะตามปกติแล้วพวกเขามักจะขัดแย้งและทะเลาะกันเสมอ สายตากดดันของมิกซ์มองมาที่กราฟิกตลอดเวลา แต่ตอนนี้กราฟิกไม่สนใจอะไรทั้งนั้นแล้ว เป็นงานแรกที่เจ้าตัวรู้สึกว่ามันผ่านไปเชื่องช้าและน่ารำคาญที่สุด! 

“เดี๋ยวพักก่อนก็ได้ครับ แล้วค่อยกลับมาถ่ายเซทสุดท้ายกันต่อ” 

“... แม่ง” กราฟิกสบถอย่างหัวเสียเมื่อได้ยินตากล้องพูดว่ามันยังไม่จบแค่นั้น 

ร่างบอบบางเดินออกมาจากฉาก แต่เขากลับไม่พบว่ามิกซ์ยืนอยู่ที่เดิมแล้ว แต่นั่นก็ช่างเถอะ... วันนี้เรื่องมันบ้าบอมากเกินกว่าที่เขาจะมาเดินตามหามิกซ์เหมือนทุกทีแล้ว 

กราฟิกเดินเข้ามาในห้องแต่งตัว ตอนนี้ทีมงานต่างก็วุ่นอยู่กับการช่วยกันเปลี่ยนฉากหลังใหม่ เลยกลายเป็นว่าในห้องแต่งตัวไม่มีใครเลย เสียงเปิดประตูดังขึ้นตามด้วยเสียงลากของเก้าอี้ มันทำให้กราฟิกขมวดคิ้วกับการกระทำไร้มารยาทแบบนั้น จนต้องหันกลับไปมอง 

“...” พอหันไปก็พบว่าเป็นคู่กรณีเมื่อคืนก่อน กราฟิกเลือกที่จะเงียบไว้ คิดว่าเรื่องนั้นจบแล้วก็ให้มันจบไป แต่เจสกลับลากเก้าอี้มานั่งตรงหน้าพร้อมกับยิ้มหวานใส่แบบไร้ความจริงใจ 

“อุตส่าห์ได้เจอกัน ไม่คิดจะทักทายกันหน่อยเหรอ…” 

“จำเป็นรึไง?” กราฟิกตอบแต่ไม่คิดจะเงยหน้าขึ้นไปมอง นิตยสารในมือที่มีหน้าเคลวินกับเลออนเต็มไปหมดถูกเปิดอ่านไปพลาง ๆ ฆ่าเวลารอทีมงานก็เท่านั้น กราฟิกไม่คิดจะใส่ใจ แต่มันกลับถูกเด็กอีกคนแย่งไปจากมือต่อหน้าต่อตา กราฟิกเงยหน้าขึ้นมามองแทบทันที 

“เคลน่ะนะ พออยู่ข้าง ๆ ลี เลออนก็ดูเหมาะสมกันอยู่หรอก” เจสไล่สายตามองคนบนหนังสือนิตยสารแล้วเงยหน้าขึ้นมายิ้มเหยียดใส่คนตรงหน้า กราฟิกยังคงเงียบนิ่ง เขาแค่ไม่รู้จะต้องเถียงกับไอ้เด็กบ้านี่ไปเพื่ออะไร... 

มนุษย์เราก็มีสองด้านทั้งดีและร้าย อยู่ที่จะแสดงด้านไหนออกมากับใครก็เท่านั้น เจสเองก็เหมือนกัน ตอนนี้เด็กคนนี้ก็กำลังเปิดเผยด้านแย่ ๆ ออกมาให้รู้จักมากกว่าที่กราฟิกเคยได้เห็น แต่ก็ใช่ว่ากราฟิกต้องเข้าใจ... เผอิญว่าเขาไม่ใช่คนใจดีขนาดนั้น! 

“แล้วไง” 

“คิดจะเอาตัวเองขึ้นไปเทียบชั้นกับเลออนล่ะสิ... คิดว่าทำได้รึไง!” 

“กูก็เคยบอกไปแล้วไง ถ้ากูอยากได้อะไร กูก็จะเอาทั้งหมดนั่นแหละ...อย่างเช่นผู้ชายที่มึงกำลังสนใจอยู่ตอนนี้ไงล่ะ” กราฟิกแย่งนิตยสารเล่มนั้นกลับมา กางหน้ากระดาษที่มีเคลวินกับเลออนจากนั้นก็ฉีกมันออกจากหนังสือเล่มนั้นพร้อมรอยยิ้ม และสายตาที่ไม่ละจากใบหน้าเจสไปไหน เด็กคนนั้นกัดฟันกรอด ก้มลงไปมองแผ่นกระดาษที่กราฟิกเอาแต่ฉีกมันออกทีละแผ่นอยู่แบบนั้นจนน่าหงุดหงิด! 

“พอสักที ไอ้บ้า!” มือเล็กแย่งนิตยสารเล่มนั้นกลับมาแล้วปามันไปไกล เจสลุกขึ้นยืนแล้วจ้องกราฟิกเขม็ง สายตาและการกระทำที่บอกว่ากำลังพาลหาเรื่องกันชัดเจนเต็มที่ แต่กราฟิกกลับถอนหายใจออกมายาว ๆ เท่านั้น 

“ทำแบบนี้แล้วรู้สึกดีรึไงวะ โง่จริง” 

“...ว่าไงนะ!” 

“แค่ได้มาถ่ายแบบด้วยกันก็คิดว่าเทียบชั้นกันได้แล้วหรือไง...” กราฟิกลุกขึ้นยืนบ้าง เขาตัวสูงกว่าเจสนิดหน่อย ทำให้ตอนนี้ต้องก้มลงไปมองอีกฝ่ายแทน สายตาหยิ่ง ๆ คู่นั้นมองมาด้วยความสมเพช เจสถลึงตาแทบหลุดออกมาเมื่อรู้แล้วว่าอีกฝ่ายกำลังเหยียดหยามกัน 

“มึงสูงส่งมากเหรอ! ต่ำเหมือนกันแหละวะ!” 

“อ้าว... ไม่คีพลุคเป็นคุณหนูผู้ดีแล้วเหรอครับ คุณน้องเจส” ริมฝีปากบางยกยิ้มเหมือนทำให้เจสสติแตกได้โดยที่ไม่ต้องลงไม้ลงมืออะไร 

“ไอ้กราฟ!” อีกฝ่ายก้าวเข้าหาพร้อมยกมือขึ้นมา แต่กราฟิกจ้องหน้าเจสไว้นิ่งแล้วเอ่ยขึ้นก่อนบีบข้อมือเล็กนั้นเอาไว้แน่น 

“เอาสิ!” 

“...อ๊ะ!!” 

“ถ้าตัวกูเป็นรอยแม้นิดเดียว กูจะกระทืบมึงให้ตายคาห้องแต่งตัวเลย... หรือจะเรียกพี่เคลสุดหล่อของมึงมาช่วยอีกแรงดีนะ?” พูดจบก็สะบัดข้อมือเจสออกสุดแรง 

เจสถลาไปด้านหลัง ตกใจสุดขีดเมื่อเจอเคลวินกอดอกพิงประตูห้องอยู่ตรงนั้น ไม่รู้ว่าอีกฝ่ายมายืนมองแบบนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่แล้ว แต่ที่รู้ ๆ คือเคลวินเองก็กำลังยิ้มให้เจสเหมือนกัน เรื่องที่คลับคืนนั้นมันทำให้เจสรู้เต็มอกว่าเคลวินจะไม่เข้าข้างตัวเองแน่ กลับกันยังแสยะยิ้มเหมือนสนับสนุนให้กราฟิกทำร้ายเจสอีก! 

“...อึก” เจสกลืนน้ำลายลงคอก่อนจะรีบเดินเลี่ยงออกไปจากห้องแต่งตัว ทิ้งให้เคลวินกับกราฟิกยืนอยู่ตรงนั้นกันแค่สองคนตามเคย 

เคลวินหันไปมองที่คนตัวดีสลับกับเศษแผ่นกระดาษที่กระจัดกระจายทั่วห้องและมันรู้สึกดีจริง ๆ ที่กระดาษพวกนั้นมีแต่หน้าเขาและหน้าเลออนเต็มไปหมด 

เลือกฉีกแค่หน้าที่มีรูปเขากับเลออนแบบนี้มันน่ายินดีจริง ๆ เลย! 

“มองอะไร!” กราฟิกเลิกคิ้วถาม ความจริงเขาคิดว่าจะไม่คุยกับเคลวินอีกนอกจากเรื่องงาน แต่พอเห็นเคลวินแสดงสีหน้า แววตากรุ้มกริ่มแบบนั้นแล้วมันอดหงุดหงิดไม่ได้ 

“ว่าที่เมียในอนาคตมั้ง” 

“...!” 

“หึ...” เขาแค่นหัวเราะพยางค์เดียวสั้น ๆ กับสีหน้าที่จริงจังแบบนั้น เล่นเอากราฟิกยืนอึ้งอยู่ที่เดิมในขณะที่เคลวินเดินหนีออกไปแล้วเป็นเวลานาน... 

‘ถ้าจะให้กูจริงจังกับมึง...มันก็น่ากลัวหน่อยนะ...’  

“บอกกูที...มึงล้อเล่นใช่ไหม เคลวิน” กราฟิกพูดคนเดียว เหมือนคนละเมอและประสาทเสียเข้าไปทุกนาที! 

 

 

 

-- 

เป็นฉัน ฉันก็กลัวแกอยู่นะ นังเคล  

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว