ทางเดินที่แตกต่างของฉันและพี่ชาย [ FIC KIMETSU NO YAIBA ] / เส้นทางแห่งหน้าที่และการเสียสละ#2 อสูรเหมันต์และนักล่าอสูร
เส้นทางแห่งหน้าที่และการเสียสละ#2 อสูรเหมันต์และนักล่าอสูร
-
ตึก ตึก ตึก
-
เสียงฝีเท้าของคนสองคนที่วิ่งอยู่บนหลังคาบ้านของเมืองโตเกียวเพื่อไปที่ใดที่หนึ่ง
-
โอซึกิเห็นแล้วล่ะภูเขาคิโอคุ
-
เกียวเมขอให้ภาระกิจผ่านไปอย่างราบรื่นด้วยเถอะ
-
03.00
-
ภูเขาคิโอคุ
-
โอซึกินายสัมผัสได้ใช้ไหมเกียวเม
-
เกียวเมอา สัมผัสได้เลยอสูรที่น่ากลัวอยู่บนภูเขานี้
-
ทั้งสองไม่รีรอที่จะขึ้นไปบนภูเขา
-
โอซึกิอากาศเย็นจังเลยนะคะ
-
เกียวเมระวังตัวด้วยนะโอซึกิ
-
หลังจากที่ทั้งสองเดินมาได้สักพัก ก้อนกลมสีขาวนวลก็ได้มาสัมผัสบนหน้าของโอซึกิ
-
โอซึกิหืม??หิมะ
-
เกียวเมเตรียมตัวต่อสู้ ได้เลยโอซึกิ
-
เกียวเมอสูรตนนี้คงไม่ธรรมดาแน่
-
หลังจากที่เกียวเมพูดจบ โอซึกิได้เตรียมอาวุธของตนเพื่อที่จะได้เตรียมพร้อมสำหรับการต่อสู้ที่กำลังจะมาถึง
-
????มนต์อสูรโลหิต หอกน้ำแข็ง
-
สิ้นเสียงนั้นก็ปรากฏแท่งน้ำแข็งแหลมมากมายพุ่งเขามาโจมตีทั้สอง
-
เกียวเมปราณหิผากระบวนท่าที่ 2 บดทำลายทุกสรรพสิ่ง
-
ลูกตุ้มขนาดใหญ่ถูกเขวี้ยงจากชายร่างยักษ์ทำลายหอกน้ำแข็งมากมายที่พุ่งมาใกล้ตนและเพื่อนตน
-
โอซึกิไม่เหลือให้ฉันบ้างเลยนะ
-
????พวกแกเนี่ย เป็นเหยื่อที่น่าเล่นด้วยเสียจริง
-
????มนต์อสูรโลหิต มายาอสูรเหมันต์
-
หมอกหนาค่อยๆปกคลุมไปทั่วบริเวณทำให้ยากต่อการมองเห็น
-
????เสร็จข้าละ
-
โอซึกิปราณอสรพิษกระบวนท่าที่ 3 อสรพิษรัดพัน
-
การตวัดดาบของโอซึกิทำให้หมอกหนาที่ปกคลุมทั่วบริเวณจางลง ปรากฏให้เห็นสตรีผมดำยาวในชุดกิโมโนสีขาวหิมะ ยื่นต่อหน้าพวกเขาทั้งสอง
-
????ทำได้ไม่เหลวนิ
-
????เพื่อเป็นการตอบแทนข้าจะแนะนำตัวให้พวกเจารู้จัก จงรู้สึกเป็นเกียรติซะ เจ้าเหยื่อผู้น่าสมเพช
-
อสูรเหมันต์ ยูกิอนนะข้า อสูรเหมันต์ ยูกิอนนะ
-
อสูรเหมันต์ ยูกิอนนะเอาล่ะถึงคราวที่พวกเจ้าต้องแนะนะตัวแล้วละ
-
เกียวเมฉันไม่มีเวลาจะมาแนะนำตัวเองให้แก่รู้จักหรอกนะเจ้าอสูรชั่วร้าย
-
เกียวเมพูดจบก็ได้เขวี้ยงลูกตุ้มเข้าหาอสูรตนนั้นอย่างรวดเร็ว
-
อสูรเหมันต์ ยูกิอนนะคิๆๆ
-
อสูรเหมันต์ ยูกิอนนะเป็นได้แค่เหยื่อยังคิดที่จะพยายามอีกนะ
-
อสูรเหมันต์ ยูกิอนนะแกตัวคนเดียวจะทำอะไรได้
-
อสูรเหมันต์ ยูกิอนนะเดี๋ยวก่อนสิแล้วเจ้าหนูที่อยู่กับแกหายไปไหนซะล่ะ
-
โอซึกิหุบปากของแกซะ
-
โอซึกิปราณอสรพิษกระบวนท่าที่4 อสรพิษคู่จู่โจม
-
โอซึกิหายไปไหนแล้ว!!
-
ทันใดที่ปลายดาบของเธอไดฟันลงไปที่คอของอสูร ร่างของอสูรก็ได้มาอยู่ข้างหลังของเธอ
-
โอซึกิตั้งแต่เมื่อไหร่กัน!!
-
อสูรเหมันต์ ยูกิอนนะคิๆๆๆ
-
อสูรเหมันต์ ยูกิอนนะยังคิดที่จะพยายามอีกหรอ
-
อสูรเหมันต์ ยูกิอนนะงั้นก็ตายไปซะ
-
ตึก ตึก ตึก
-
ปราณตะวันกระบวนท่าที่ 2 ฟ้าใสสีคราม
-
อสูรเหมันต์ ยูกิอนนะมนต์อสูรโลหิต มายาอสูรเหมันต์
-
หมอกหนาค่อยๆปกคลุมพื้นที่บริเวณนั้นอีกครั้ง
-
????ดาบเปลี่ยนเป็นสีแดงเข้มหลังจากเริ่มใช้ปราณตะวันสินะ
-
อสูรเหมันต์ ยูกิอนนะแกเป็นใคร
-
????ฉันขอถามแกหน่อยสิเจ้าอสูร
-
????ทำไม?อสูรที่ควรตายไปหมดแล้วหลังจากมุซันตายถึงยังมีอยู่ละ
-
อสูรเหมันต์ ยูกิอนนะคิคิๆๆ ข้าไม่จำเป็นต้องตอบเจ้าเพราะเจ้ากำลังจะตายยังไงล่ะ
-
อสูรเหมันต์ ยูกิอนนะมนต์อสูรโลหิต คาตานะเยือกแข็ง
-
หิมะและความหนาวเย็นทั่วบริเวณค่อยๆร่วมกันเป็นดาบคาตานะชั้นเลิศที่คมกริบ
-
อสูรเหมันต์ ยูกิอนนะคิคิๆๆเอาล่ะดูเหมือนแกจะทำให้ข้าอยากเล่นด้วนจนเช้าเลยล่ะ
-
อสูรเหมันต์ ยูกิอนนะไปตายซะ!!!
-
????ปราณตะวันกระบวนท่าที่ 5 เพลิงนรกภูมิ
-
ชายปริศนาและอสูรได้พุ่งผ่านหมอกหนาจำนวนมาก
-
เคร้ง!!!
-
ทั้งสองเขาประดาบกันอย่างรวดเร็วและรุนแรงทำให้หมอกหนาที่ปกคลุมอยู่ค่อยๆจางลงเผยให้เห็นร่างของคนสองคน
-
เกียวเมปราณหินผากระบวนท่าที่1 ศิลานาคาสองเศียร
-
โอซึกิปราณอสรพิษกระบวนท่าที่2 เขี้ยวอสรพิษ
-
อสูรเหมันต์ ยูกิอนนะแย่ละสิ!!
-
หมอกหนาที่ปกคลุมอยู่ทั่วบริเวณนั้นซ้อนการโจมตีของทั้งสอง
-
ทำให้ยูกิออนะที่สู้กับชายปริศนาอยู่ไม่ทันระวังจากการโจมตีของทั้งสองที่เข้ามาหาเธอ
-
โอซึกิตอนนี้และตัดหัวของมันซะ
-
????ปราณตะวันกระบวนท่าทีที่ 1 ร่ายรำ
-
การโจมตีของทั้งสองทำให้แขนและขาของยูกิออนะขาดและเปิดช่องว่างให้ชายปริศนาได้ตัดคอของอสูร
-
ฉึบ!!
-
หัวของอสูรสาวค่อยๆตกลงสู่พื้นและร่างของเธอค่อยๆสลายหายไป
-
????แค่นี้ก็จบแล้วใช้ไหม
-
โอซึกิหิมะหายไปแล้วส่วนอุณหภูมิก็กลับมาเป็นปกติแล้ว
-
????หมายความว่าอะไรล่ะ?
-
เกียวเมนั้นก็หมายความว่ามันจบแล้วยังไงล่ะ
-
????เฮ้อ..จบสักที่
-
โอซึกิยังมีอีกเรื่องที่ยังไม่จบ
-
????หืม??
-
????อะไรล่ะ?
-
โอซึกินายเป็นใคร
-
????ขอโทษทีที่ฉันลืมแนะนำตัว
-
ทันจิโร่ฉันคามาโดะ ทันจิโร่ อายุ15ปี
-
ทันจิโร่แล้วพวกคุณละ
-
โอซึกิฉันอิงุโร โอซึกิ อายุเท่านาย
-
เกียวเมฉัน ฮิเมจิมะ เกียวเม อายุ16
-
เกียวเมยินดีที่ได้รู้จักนะทันจิโร่
-
ทันจิโร่พวกคุณเป็นนักล่าอสูรสินะ
-
เกียวเมใช่แล้วล่ะพวกเราสองคนเป็นนักล่าอสูร
-
โอซึกิฉันขอถามอะไรหน่อยได้ไหม
-
ทันจิโร่ได้สิฉันจะตอบเท่าที่ตอบได้นะ
-
โอซึกิใครเป็นอาจารย์ของนายละ
-
ทันจิโร่อาจารย์?ฉันไม่มีหรอก
-
โอซึกิแล้วทำไมนายถึงใช้ปราณได้ล่ะ?
-
โอซึกิร่วมไปถึงปราณที่นายใช้คือปราณอะไร??
-
ทันจิโร่ที่ฉันใช้ปราณได้ก็เพราะการร่ายรำประจำตระกูลนะ
-
เกียวเมนายจะบอกว่าการร่ายรำของนายเกี่ยวข้องกับการใช้ปราณสินะ
-
ทันจิโร่ใช้ การร่ายรำของตระกูลคามาโดะมีพื้นฐานจากปราณตะวันนะ
-
ทันจิโร่ปราณตะวันนั้นยากที่จะสืบทอดกันโดยตรง
-
ทันจิโร่จึงค่อยๆดัดแปลงจาดวิชาดาบเป็นการร่ายรำ ฮิโนะคามิ คางงูระ
-
ทันจิโร่ตอนนี้ขีดจำกัดของฉันยังใช้ได้แค่ห้ากระบวนท่าเท่านั้นจากสิบสามกระบวนท่า
-
โอซึกิแล้วดาบนั้นละเมื่อกี้ยังเป็นสีแดงเข้มอยู่เลยทำไหมถึงกลายเป็นสีดำละ?
-
ทันจิโร่ถ้าฉันสามารถทำให้การใช้ปราณคงที่ได้ละก็มันจะเปลี่ยนเป็นสีแดงเข้มนะ
-
โอซึกิยังงี้นี่เอง
-
เกียวเมแล้วนายมาทำอะไรบนเขานี้?
-
ทันจิโร่ฉันถูกทิ้งแล้วก็ไม่มีที่ไปแล้วล่ะ
-
ชายหนุ่มพูดพร้อมสีหน้าที่เศร้าสร้อย
-
เกียวเมครอบครัวนายถูกฆ่าหรอ?
-
ทันจิโร่ไม่ใช่หรอก
-
ทันจิโร่ครอบครัวฉันเกิดอุบัติเหตุมีเพียงฉันและน้องสาวที่รอดมาได้นะ
-
โอซึกิน้องสาวนายละ?
-
ทันจิโร่เธอตัดพี่ตัดน้องกับฉันไปแล้วล่ะ
-
โอซึกินายไปทำอะไรให้เธอเข้าล่ะ?
-
ทันจิโร่ค่อยๆเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นให้ฟังไปพร้อมใบหน้าแห่งความเศร้า
-
เกียวเมนายจะมากับพวกเราไหมทันจิโร่
-
ทันจิโร่ที่ไหนละ?
-
โอซึกิหน่วยพิฆาตอสูร
-
ทันจิโร่มันจะดีหรอ?
-
เกียวเมไม่เป็นไรหรอก
-
เกียวเมเพราะพวกเราทุกคนต่างก็ไม่มีที่ไปเช่นกัน
-
โอซึกิที่พวกเราเป็นนักล่าอสูรก็เพื่อตอบแทนบุญคุณของนายท่านนะ
-
ทันจิโร่ตกลง ฉันจะไปกับพวกนาย
-
เกียวเมแต่เหมือนจะต้องรีบแล้วละ
-
ทันจิโร่?
-
โอซึกิมันจะเช้าแล้วนะสิ
-
ทันจิโร่แล้วมันจะเกิดอะไรขึ้นล่ะ?
-
เกียวเมพวกเราเป็นองค์กรที่ไม่ได้ขึ้นตรงต่อรัฐบาลนะสิ
-
โอซึกิปกติเวลาเช้าส่วนใหญ่ตำรวจก็จะเริ่มตัังด้านและก็ตรวจตราใช่ไหมละ
-
โอซึกิถ้าเจอตำรวจเข้าเราก็โดยจับข้อหาพกอาวุธนะสิ
-
ทันจิโร่ถ้าเราช้าแล้วเจอตำรวจเข้าละก็จบเห่สินะ
-
ทันจิโร่งั้นฉันขอนำไปก่อนแล้ว
-
โอซึกินายรู้ทางไปที่หน่วยด้วยหรือไง
-
ทันจิโร่อ๊ะ!!
-
โอซึกินายนะต้องตามพวกเรามาต่างหาก
-
เกียวเมสนใจจะแข่งกันไหมหล่ะ
-
เกียวเมพูดจบก็รีบวิ่งออกไปที
-
โอซึกิเอาสิฉันเห็นด้วยใครแพ้เลี้ยงข้าวนะ
-
เธอพูดแล้วก็วิ่งออกไปในทันที่
-
ทันจิโร่นี่รอฉันด้วยสิ
-
เขาตะโกนไล่หลังทั้งสองไปพร้อมวิ่งออกไปเช่นกัน
คลิกบริเวณนี้เพื่ออ่าน
หรือสัญลักษณ์ด้านขวาเพื่ออ่านต่อเนื่อง

กรุณาเข้าสู่ระบบเพื่อแสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็นปักหมุด
ความคิดเห็นทั้งหมด ()