email-icon facebook-icon Twitter-icon Instagram-icon

.ช็อคโกแลต มันไม่ได้หวานทุกชิ้น ช็อคโกแลต บางรส...มันก็ขม แต่ที่มันขม ก็เพราะว่ามันเข้มข้นไม่ใช่เหรอ?

ชื่อตอน : DARK CHOCOLATE 39 l HONEY TOAST

คำค้น : #ซีเลน #เคลกราฟ #ซีโน่เลออน #ดาร์กช็อกโกแลต #DARKCHOCALATE

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 425

ความคิดเห็น : 13

ปรับปรุงล่าสุด : 02 พ.ค. 2564 02:19 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 100
× 0
× 0
แชร์ :
DARK CHOCOLATE 39 l HONEY TOAST
แบบอักษร

DARK CHOCOLATE 39 

 

 

เข้าวันที่สองแล้วที่พวกเขาสองคนอยู่ที่โรงแรมฟีรัสต้า... เลออนเพิ่งรู้ว่ามันไม่ง่ายอย่างที่คิดเลย ไม่ว่าจะเรื่องอาหารหรือเรื่องเสื้อผ้า ทุกอย่างมันดูวุ่นวายไปหมด เลออนเคยชินกับการตื่นนอนมาในตอนเช้าแล้วมีเสื้อผ้าเตรียมไว้ให้ เคยชินกับการเดินลงมาจากห้องนอนแล้วมีอาหารเตรียมไว้พร้อม โดยเฉพาะอาหารเช้าที่เลออนต้องเป็นฝ่ายทำแทนที่จะเป็นซีโน่เพราะรายนั้นเกือบจะเผาโรงแรมนี้มอดไหม้ไปแล้ว หากเลออนไม่เข้ามาเจอก่อนเมื่อวาน! 

ซีโน่เดินเข้ามาในห้องครัวด้วยสีหน้าอิดโรยเหมือนคนพักผ่อนไม่พอ เขานอนคิดเรื่องที่มารดาพูดเอาไว้เมื่อสองวันก่อนตลอดคืน กว่าจะหลับก็ปาไปตีสามกว่า แน่นอนว่าเลออนกำลังทำแพนเค้กอยู่ กลิ่นหอมของแป้งนุ่ม ๆ มันทำให้ซีโน่เผยรอยยิ้มของเช้าวันใหม่โดยที่เลออนไม่ทันเห็นเพราะหันหลังอยู่ 

“มอร์นิ่งครับ”  

“ตื่นแล้วเหรอ...” เลออนหันมาระบายยิ้มให้แล้วหันกลับไปทางกระทะทันทีเพราะกลัวแป้งจะไหม้เสียก่อน กลายเป็นคนตัวโตเดินเข้ามาหาแล้วขโมยหอมแก้มไปดื้อ ๆ  

“แพนเค้กเหรอ?” เขาคิดว่าไม่ควรถามเพราะว่าอาหารที่กินไปทุกมื้อมันก็คือแพนเค้กนี่แหละ... 

“ซีจะราดน้ำผึ้งหรือช็อคโกแลตครับ?” 

“อะไรดีล่ะ...”  

“…” เลออนหันกลับมามองหน้าซีโน่อีกครั้ง เมื่อได้คำตอบที่ไม่ค่อยชัดเจนเท่าไหร่นัก ซีโน่ยักไหล่เป็นเชิงบอกว่าอะไรก็ได้ทั้งนั้น เลออนเลยหยิบโถน้ำผึ้งมาราดใส่หน้าแพนเค้กให้เขาเป็นคำตอบที่คิดว่าซีโน่น่าจะถูกใจ  

แพนเค้กสองที่ถูกวางไว้บนโต๊ะอาหารคนละฝั่ง เลออนวางแก้วกาแฟร้อนไว้ฝั่งของซีโน่ส่วนของตัวเองก็เป็นช็อคโกแลตร้อน ๆ เช่นเคย  

“เมื่อคืนนอนไม่หลับเหรอครับ”  

“หืม...” 

“เลนเห็นซีดูแต่โทรศัพท์มือถือทั้งคืน กังวลเรื่องคุณหญิงใช่ไหมครับ...” คนตัวสูงได้แต่ยิ้มตอบ เขาไม่ได้อยากให้เลออนเก็บเรื่องพวกนั้นไปใส่ใจเท่าไหร่นัก แต่ตัวเองกลับอดเครียดไม่ได้ เขากังวลว่าคนเป็นพ่อจะทำอะไรที่คาดไม่ถึง ยิ่งคนคนนั้นยอมแพ้อะไรไม่ค่อยเป็นด้วยซิ... 

เลออนใช้เวลาพิจารณาสีหน้าซีโน่สักพักก่อนจะก้มหน้าลงไปสนใจมื้อเช้าและไม่คิดจะคาดคั้นอะไรซีโน่ต่อ ส่วนซีโน่ก็ได้แต่ทานมื้อเช้าเงียบ ๆ แม้ว่าบรรยากาศมันกำลังเริ่มที่จะตึง ๆ แต่ก็ไม่นานนัก เพราะซีโน่รู้ว่าต้องทำยังไงเลออนถึงจะยิ้มให้เขา 

“วันนี้ออกไปข้างนอกกันดีไหม?” 

“ไปได้เหรอครับ...ฟิทซ์ยังไม่กลับมาเลย...” เลออนเงยหน้าขึ้นมาทำตาโตใส่เขา แต่สักพักหนึ่งก็กลับไปทำหน้าสลดเหมือนเดิมเมื่อนึกถึงอีกคนที่ยังไม่ตามที่โรงแรมสักที... 

“เราไม่จำเป็นต้องมีฟิทซ์ตลอดเวลาหรอก” 

“พูดง่ายขึ้นมาเชียว” 

“ทำไมต้องทำให้มันยากด้วย” 

“ก็ถ้า... ถ้ามันง่าย ๆ เราก็คงไม่ต้องหนีมาที่นี่กันหรอก” ชิ้นแป้งที่เหลือบนจานถูกเลออนเขี่ยเล่นไปมาระหว่างพูด เลออนไม่กล้าสบตาซีโน่เสมอ เวลาที่พยายามเถียงเขาก็ต้องหลบตาตลอด เลออนไม่เคยสู้ซีโน่เลยสักครั้ง  

แต่เจ้าตัวคงไม่รู้เลยว่าซีโน่จะยอมให้เลออนทุกครั้งไม่ว่าจะเรื่องอะไร... 

“เธอฟังนะ… ซีไม่ได้คิดจะพาเธอหนีไปไหน การที่เราออกมาจากที่นั่นหมายความว่าซีไม่จำเป็นที่จะต้องใช้ชีวิตอยู่ในเขตที่แด๊ดเป็นใหญ่ ซีแค่อยากทำให้แด๊ดรู้ว่าไม่ว่าจะเป็นที่ไหนซีก็อยู่ได้” 

“…” 

“ขอแค่มีเธอก็พอ” 

“ระ รู้แล้วครับ ทำไมต้องทำหน้าเครียดขนาดนั้นด้วย” แก้มใสเริ่มกลายเป็นสีแดงระเรื่อ  

เลออนก็ชอบนะเวลาที่ซีโน่พยายามจะพูดหรืออธิบายอะไรเกี่ยวกับความสัมพันธ์ให้เลออนฟัง มันแสดงให้เห็นว่าไม่ได้มีแค่เลออนที่คิดเรื่องซีโน่อยู่ฝ่ายเดียวเหมือนที่ผ่าน ๆ มา แต่พอได้ฟังเขาพูดจริง ๆ มันก็อดที่จะประหม่าไม่ได้เลย แก้มมันร้อนไปหมด ภายใต้ใบหน้าหล่อเหลาที่มักจะส่งสายตาดุ ๆ ตลอด เวลาที่เขาทำตัวอ่อนโยน อบอุ่น เลออนเหมือนจะละลายติดพื้นไปเลย... 

 

ช็อคโกแลตที่ราดแพนเค้กวันนี้มันหวานผิดปกติไปแล้ว! 

  

ได้ออกมาข้างนอกทั้งที... สถานที่ที่เลออนเลือกกลับเป็นซุปเปอร์มาร์เก็ตซึ่งอยู่ห่างจากโรงแรมฟีรัสต้าประมาณสองกิโลเมตร ซีโน่ใช้รถยนต์ที่ต้องเช่าจากทางโรงแรมเดินทางมาที่นี่เพราะแน่นอนว่าเขาจะไม่มีทางเดินมาด้วยสองขาเด็ดขาด 

แต่โชคร้ายที่ตรงนี้ห้ามนำรถยนต์ส่วนตัวเข้ามาจอดในบริเวณ ซีโน่เลยจำเป็นต้องจอดรถไว้อีกที่ซึ่งห่างจากซุปเปอร์มาร์เก็ตไม่ไกล พวกเขาเดินมาเรื่อย ๆ ตามเส้นทางบนฟุตพาท ซีโน่รู้สึกเหงื่อซึมหน้าผากยังไงก็ไม่รู้ทั้งที่อากาศก็ไม่ได้ร้อน ค่อนข้างที่จะหนาวเลยด้วย ทางเดินบนถนนบวกกับผู้คนมากมายเหล่านี้มันทำให้ซีโน่รู้สึกหงุดหงิดนิดหน่อย แต่ซีโน่ก็ต้องยอม... แม้ว่านี่จะเป็นครั้งแรกที่เขาเพิ่งเคยทำในชีวิตเลยก็ตาม 

“ใกล้ถึงแล้วครับ” เลออนหันมาหาอีกคนแล้วพูดขึ้นเสียงสดใส ต่างจากเขาที่เหงื่อแตกพลั่กเต็มหน้า ซีโน่แค่พยักหน้ารับเนือย ๆ ตอนนี้เขาขอแค่น้ำเย็นสักขวดก็พอ... 

  

ซีโน่ไม่เคยรู้สึกดีขนาดนี้มาก่อน... แอร์เย็น ๆ กับกลิ่นเฟรชชีแบบสบาย ๆ ในซุปเปอร์มาร์เก็ตเวลานี้คือสิ่งที่ทำให้ซีโน่อารมรณ์ดีขึ้นมาหน่อย มือข้างขวาเขาถือน้ำผลไม้ปั่นที่เลออนพาไปซื้อตรงโซนน้ำผลไม้ ส่วนมือข้างซ้ายถือตะกร้าสีส้มสลักแบรนด์การค้าของซุปเปอร์มาร์เก็ตเดินตามหลังอีกคนซึ่งกำลังเลือกวัตถุดิบทำอาหารต้อย ๆ มารู้ตัวอีกทีตอนที่เห็นสายตาผู้คนมองมาอย่างกับว่ากำลังให้ความสนใจพวกเขาอย่างเต็มที่นี่แหละ แต่อย่าได้คิดว่าซีโน่จะให้ความสนใจกับสายตาพวกนั้น คนที่น่าสนใจกลับเป็นคนผิวขาวที่กำลังยืนมองขนมยี่ห่อโปรดบนชั้นวาง 

“เลน” 

“ครับ?” 

“ไหนบอกว่าจะมาซื้อผักกับเนื้อสดแล้วทำไมในตะกร้าถึงมีแต่ช็อคโกแลตกับเยลลี่ล่ะ” 

“ก็เลนจะเก็บไว้ทานตอนดูหนัง… ผักกับเนื้อค่อยไปเลือกซื้อตอนจะกลับก็ได้นี่ครับ” ซีโน่มองของในตะกร้าที่คล้องอยู่บนแขนตัวเองสลับกับแผ่นหลังของเลออน พอมานึกดูดี ๆ อีกทีทำไมเขาต้องเป็นคนถือตะกร้าด้วย! 

“แล้วทำไมซีต้องถือของด้วย” 

“ห๊ะ…” เลออนชะงักหันกลับมาเขาแล้วมองสินค้าที่นอนแอ้งแม้งอยู่ในตะกร้าสลับกับใบหน้าตี๋ ๆ ของซีโน่ เขาเองก็จ้องกลับมานิ่ง ๆ เลออนขมุบขมิบปากพูดอะไรสักอย่างในลำคอก่อนจะค่อย ๆ เดินไปจับตะกร้าของเพราะจะเป็นคนถือเอง แต่พอฝ่ามือจับโดนตะกร้าซีโน่ก็ออกแรงถึงมันกลับมา เลออนมองหน้าเขาพลางส่งสายตาถามว่าซีโน่จะเอายังไงกันแน่! 

“แค่นี้ต้องงอนด้วย?” พอแกล้งให้คนที่สนใจแต่ขนมมาให้ความสนใจตัวเองได้สำเร็จ เขาก็ยิ้มใส่แถมยังยื่นหน้าเข้ามาใกล้แบบดื้อ ๆ เล่นเอาเลออนผงะไปด้านหลังแทบจะทันที  

“ใครงอน... เราเปล่า” 

“ทำไมไม่แทนตัวเองด้วยชื่อแล้วล่ะ”  

“เราไม่คุยกับซีแล้ว ส่วนตะกร้านี่ซีก็ถือไปเลย!” เลออนย่นจมูกใส่เขาอีกแล้ว ซีโน่ชอบแววตาดุ ๆ คล้ายลูกหมาตัวน้อย ๆ แบบนั้นชะมัด เขายิ้มอยู่คนเดียวเหมือนคนบ้าเข้าไปทุกวัน... แค่คิดถึงใบหน้าที่ชอบทำเป็นงอนเขาไปอย่างนั้นแล้วมันก็อยากยิ้มขึ้นมาซะงั้น  

ซีโน่แค่สงสัยว่าเลออนทำมันได้ยังไง แก้มป่อง ๆ คล้ายลูกซาลาเปาสองก้อนถูกยัดเอาไว้ในกระพุ้งแก้ม ดวงตากลมโตตามด้วยริมฝีปากเล็กที่ชอบเบะคว่ำใส่ เลออนทำมันได้ง่าย ๆ โดยไม่ต้องมีความพยายามอะไรเลย... 

รอยยิ้มสดใสเหมือนแคนดี้รสหวาน...เสียงหัวเราะเล็ก ๆ ที่มักจะหลุดออกมาเวลาที่ซีโน่พูดอะไรซึ่งมันไม่ได้ตลกเท่าไหร่เลย แต่เลออนก็ขำกับมัน ท่าทางที่น่ารักจนขัดอะไรไม่ได้ มันทำไมให้ซีโน่สงสัยว่าเขามาอยู่ตรงนี้กับเลออนได้ยังไง และเลออนมารักคนแบบเขาได้ยังไง...  

แต่ถ้าถามว่าทำไมเขาถึงรักเลออน คำตอบก็ไม่ยากเลย... มันคือทั้งหมดที่เขาบอกมานั่นแหละ 

  

Rrrr…! 

  

เสียงริงโทนโทรศัพท์มือถือของเขาเรียกสติกันได้อย่างดี ซีโน่หยิบมันขึ้นมากดรับสายเมื่อเห็นว่าหน้าจอคือชื่อของฟิทซ์ 

“ว่าไง” 

‘ผมโทรมารบกวนคุณชายใหญ่หรือเปล่าครับ’ 

“มึงพูดธุระมาเลย” 

‘ครับ... คนของเขตสิบเอ็ดจัดการคนของคุณท่านเรียบร้อยแล้วนะครับ แล้วเรื่องคุณหญิงซา...’ 

“กูไม่กลับ” ฟิทซ์ยังพูดไม่ทันจบประโยคด้วยซ้ำ ซีโน่ก็ขัดขึ้นมาก่อน ราวกับเรื่องนี้เขาตัดสินใจมาตั้งแต่เมื่อคืนแล้ว การที่ก้าวขาออกมาแล้วต้องคลานกลับไปเองมันดูไม่ใช่เขาเท่าไหร่นัก... 

‘คุณชายเองก็น่าจะทราบดีนะครับว่าต่อให้เป็นเขตอื่น ถ้าคุณท่านจะลงมือมันก็ไม่ใช่เรื่องยาก’ 

“ถ้าแด๊ดจะบุกมาถึงที่นี่ก็เอาสิ แต่กูจะไม่ยอมกลับไปก้มหัวให้แด๊ดแล้วหักหลังท่านอย่างที่มัมบอกหรอก” 

‘ถ้าอย่างนั้นในอีกสามชั่วโมงพวกผมคงจะวนกลับไปถึงฟีรัสตี้...จะให้แวะรับก่อนไหมครับ? ขอโทษที่เสียมายาทแต่เพื่อความปลอดภัยของคุณชายผมเลยตามดูจากจีพีเอส’ 

“ไม่ต้อง เจอกันที่โรงแรม” ซีโน่ตัดบทแล้ววางสายฟิทซ์ทันทีที่เห็นเลออนเดินกลับมาทั้งที่เดินทิ้งห่างเขาไปตั้งไกลแล้ว ส่วนเขาพอเก็บโทรศัพท์เข้าที่ก็เดินตรงไปหาเจ้าตัวที่เดินมาทำหน้าหักหน้างอเช่นเคย 

“ทำไมซีไม่เดินตามเรามา...” 

“กำลังจะเดินไปหานี่ไง... แล้วนั่นหยิบขนมปังก้อนมาทำไมอีก” 

“อ๋อ...เลนจะทำฮันนี่โทสต์ตอนเย็นก็เลยซื้อขนมปังไปด้วย อ๊ะ! จริงสิต้องซื้อวิปครีมด้วยนะ” ซีโน่พยักหน้ารับ ความจริงนั้นเขาแอบยิ้มลึก ๆ อยู่คนเดียว ดูสิ คนอะไรพอเปลี่ยนมาชวนคุยเรื่องของกิน ไอ้เรื่องที่ตั้งใจจะมางอนกันก็หายวับไปทันควันเลย ซีโน่คิดในใจ  

เขาชี้ไปตรงโซนที่เป็นของหวานล้วน ๆ ซึ่งมันก็ทำให้เลออนยิ้มแก้มปริเชียวล่ะ...  

  

“แค่วิปครีมกับน้ำผึ้งก็พอแล้วมั้งเลออน”  

เสียงทุ้มเอ่ยขึ้นอีกครั้งเมื่อมือขาวยังเอาแต่หยิบของหวานต่าง ๆ นานาใส่ตะกร้า เลออนยิ้มให้เขาก่อนจะหยิบเกร็ดช็อคโกแลตขึ้นมาหนึ่งขวด ซีโน่รวบข้อมือซ้ายของเลออนเอาไว้แล้วบังคับให้เลออนเอาของไร้สาระพวกนั้นไปวางไว้ที่เดิม  

“ถ้างั้นเลนขอคาราเมลเป็นไซรัปได้ไหมครับ...นะครับ ถ้าไม่มีไซรัปมันจะไม่อร่อย จริง ๆ นะ” เลออนพยายามโน้มน้าว ซีโน่ยิ้มเย็นใส่แล้วโน้มหน้าลงไปกระซิบ... 

“ซีมีวิธีทำให้มันอร่อย” เลออนไม่ทันได้คิดอะไรก็โดนลากออกจากตรงนั้นไปแล้ว ได้แต่หันกลับไปมองด้วยแววตาแสนเสียดายแล้วหันกลับมามองคนข้างกายใหม่อีกครั้ง น้ำเสียงงอน ๆ ดังขึ้นมาอีกรอบ ซีโน่ได้แต่เหลืองหางตาไปมอง รู้อยู่แล้วว่าเลออนต้องเป็นแบบนี้ 

“บอกเอาไว้เลยว่าซีพลาดมาก ๆ!” 

“พลาดเรื่อง?” 

“ฮันนี่โทสต์มันต้องราดคาราเมลไซรัป เรื่องง่าย ๆ แค่นี้ทำไมซีไม่รู้เล่า...” เลออนก็ยังคงเส้นคงวาเรื่องการแอบบ่นให้ซีโน่ โดยเป็นวิธีที่แอบแล้วอีกฝ่ายได้ยินชัดเต็มสองรูหู ซีโน่ใช้มือข้างที่ว่างบีบกลีบปากที่ยื่นออกมาจนน่าหมั่นไส้หนึ่งครั้ง 

“กินแต่ของหวานมันไม่ดีต่อร่างกาย เรื่องง่าย ๆ แค่นี้ทำไมเธอไม่รู้คะ?” และสุดท้าย ซีโน่ก็เห็นแก้มขาวกลายเป็นสีแดงระเรื่อแทนลูกซาลาเปา... 

  

 

 

เอาล่ะ ตอบคำถามที่ว่า เมลหายไปไหน 2 เดือน 

คงไม่มีอะไรนอกจากการขออภัยเป็นอย่างสูงเป็นอันดับแรก เนื่องจากเมลมีปัญหาสุขภาพและเพิ่งจะอาการดีขึ้นเมื่อเร็ว ๆ นี้ค่ะ 

แต่หลังจากนี้จะกลับมาอัพเช่นเคยแล้วนะคะ สำหรับท่านใดที่ยังคอยอยู่เมลขอขอบคุณมาก ๆ  

จากตอนนี้ไปจนจบเมลจะ 'เปิดเป็นตอนฟรี' เพื่อเป็นการขอโทษที่ห่างหายไปนาน  

ดังนั้นใครที่ยังอยู่ขอคนละหนึ่งคอมเมนต์นะคะ >3<  

 

#ดาร์กช็อคโกแลต 

#ยังไม่แก้คำผิดนะคะ  

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว