ep.2 มาช่วยแล้ว
-
แชทของนาคุโตะ
-
นาคุโตะขอบคุณที่ช่วย
-
คลอเดียดีใจจังที่แก้บล็อคให้
-
คลอเดีย
ไม่เป็นไรหรอกนะ ฉันจะปกป้องนายเสมอไม่ว่านายจะเกลียดฉันหรือไม่^^
-
นอกแชท
-
คลอเดีย 001ต้องนอนพักไปอีกกี่วันเนี่ย
-
คลอเดีย 001
โอ้ยยย อยากไปโรงเรียนนน!
-
คุโรตะ 007ตะโกนเสียงดังจนทะลุออกไปข้างนอกแล้วนะ
-
คลอเดีย 001
เชอะ!
-
คุโรตะ 007
มาทำแผลก่อนพรุ่งนี้ก็น่าจะไปได้แล้ว
-
คลอเดีย 001
.....
-
แล้วคุโรตะก็ได้ทำแผลที่หลังและแขนของคลอเดียที่โดนเศษกระจกบาดนั่นเอง
-
คุโรตะ 007
ดีนะที่ผู้บัญชาการสั่งตัดเสื้อให้มันหนาเป็นพิเศษ
-
คลอเดีย 001
อื้ม นับว่าเป็นข้อดีเลยล่ะ (ถึงมันจะร้อนบ้างก็เถอะ)
-
คุโรตะ 007
แผลไม่ค่อยลึกมาก แต่ก็ต้องทำแผลบ่อยๆ ไม่งั้นอาจจะติดเชื้อได้
-
คลอเดีย 001
รู้แล้วน่า~
-
คุโรตะ 007
ที่เป็นแบบนี้ก็เพราะว่าไปช่วยเด็กคนนั้นเอาไว้ใช่ไหม?
-
คลอเดีย 001
คนไหน?
-
คุโรตะ 007
ไม่ต้องทำเป็นไม่รู้เลยนะ ไทกะบอกทุกอย่างหมดแล้ว
-
คลอเดีย 001
....
-
คลอเดีย 001
ใช่แล้ว
-
คลอเดีย 001
มันก็คือหน้าที่ของฉัน
-
คุโรตะ 007
นี่เธอจะเอาคนแบบนั้นจริงๆหรอ? สักวันอาจจะทำให้เธอตายเร็วกว่าเดิมก็ได้นะ
-
คลอเดีย 001
ตายเร็วก็ไม่เห็นเป็นไรเลยนี่
-
คุโรตะ 007
คนที่เธอชอบอาจจะเสียใจก็ได้นะ
-
คลอเดีย 001
เขาไม่เสียใจหรอก
-
คุโรตะ 007
ทำไมล่ะ?
-
คลอเดีย 001
ก็เพราะว่า...
-
คลอเดีย 001
เขาไม่ได้ชอบฉันไงล่ะ
-
คุโรตะ 007
....
-
คุโรตะ 007
นี่ก็คงเป็นสาเหตุที่เธอเลือกเขาใช่ไหม
-
คลอเดีย 001
ก็เหตุผลส่วนหนึ่งอ่ะนะ
-
คุโรตะ 007
แต่ก็นะคนอย่างเธอคงไม่พลาดท่าง่ายๆหรอก
-
คุโรตะ 007
ครั้งแรกที่ฉันได้ยินว่าเธอได้รับบาดเจ็บ ฉันแทบจะช็อกเลยล่ะ
-
คลอเดีย 001
เฮอะๆ
-
คุโรตะ 007
ตั้งแต่เธอได้เป็นหมายเลข 001 มา ฉันยังไม่เคยเห็นเธอได้รับบาดเจ็บเลยสักครั้ง
-
คุโรตะ 007
สงสัยตำแหน่งนี้คงต้องสละให้กับไทกะแล้วละมั้ง...
-
คลอเดีย 001
อย่าดูถูกกันเชียวนะ! ฉันไม่ยอมหรอก ครั้งนี้มันก็แค่ความผิดพลาดเล็กน้อยเท่านั้น
-
คุโรตะ 007
ฉันไม่อยากให้เธอไขว้เขวกับงานหรอกนะ เพราะเธอเป็นผู้หญิงคนเดียวและอายุน้อยที่สุดในหน่วยงานของเราด้วย
-
คลอเดีย 001
....
-
คุโรตะ 007
ฉันเข้าใจอารมณ์วัยรุ่นนะ ต้องการฤดูผสมพันธุ์บ้างไรงี้...
-
คลอเดีย 001
เดี๋ยวฉันจะฆ่านายทิ้งตอนนี้แหละ!!! ฉันไม่ใช่หมานะ!!!
-
คุโรตะ 007
ไม่เคารพรุ่นพี่เลยนะ
-
คลอเดีย 001
เชอะ!
-
คลอเดีย 001
ออกไปได้แล้วฉันจะนอน!!!
-
คุโรตะ 007
เบื่อลูกตระกูลคุณหนู
-
คลอเดีย 001
ก็เชิญเบื่อต่อไปค่ะ
-
คุโรตะ 007
.....
-
คุโรตะลุกขึ้นและออกจากห้องปฐมพยาบาลไป
-
เช้าวันต่อมา เวลาตี 5:00 น.
-
คลอเดีย 001
ในที่สุดฉันก็จะได้ไปโรงเรียนสักที!!!
-
คุโรตะ 007
รถมารับเธอแล้ว คลอเดีย!
-
คุโรตะเปิดประตูเข้ามาบอกคลอเดียในห้องปฐมพยาบาล
-
คลอเดีย 001
โอเคร
-
คลอเดียออกจากห้องปฐมพยาบาลและเดินตามคุโรตะออกมาที่หน้าสำนักงานตำรวจแห่งชาติ
-
ไลน์จะกลับแล้วงั้นหรอคลอเดีย?
-
คลอเดีย 001
สวัสดีค่ะ อาจารย์ไลน์ ใช่ค่ะหนูจะกลับแล้ว
-
ไลน์
ได้รับบาดเจ็บแบบนี้ คงต้องฝึกเข้มอีกแล้วสิท่า
-
คลอเดีย 001
เอ๋!!! ไม่เอานะคะ
-
คุโรตะ 007
ดีแล้วครับผู้บัญชาการ เอาให้หนักไปเลย!
-
คลอเดีย 001
คุโรตะชั่ว!!!
-
ไลน์
555 ช่างเถอะ ทีหลังก็ระวังระวังด้วยอย่าให้เป็นแบบนี้อีก
-
คลอเดีย 001
ขอโทษด้วยค่ะ
-
ไลน์
ไปกลับบ้านได้แล้ว
-
คลอเดีย 001
ค่ะ
-
แล้วคลอเดียก็เดินออกจากสำนักงานแล้วขึ้นรถลีมูซีนสีดำกลับบ้านทันที
-
ณ ที่โรงเรียน
-
ชิสุเอะนี่ก็วันที่ 2 แล้วนะ ดูซิว่าคลอเดียจะมาไหม
-
มิกุรินต้องมาแน่นอน!
-
คลอเดีย
ใช่แล้วล่ะมาแน่นอน
-
อาโอะอ้ะ! คลอเดีย!!!
-
ชิสุเอะ
มาแล้วสินะ!
-
มิกุริน
ในที่สุดเธอก็กลับมา!
-
ทุกคนวิ่งเข้าไปกอดคลอเดียทันที
-
คลอเดีย
(โอ้ยย...กอดแรงกันจริงๆเลยนะ)
-
คลอเดีย
ทำอย่างกับฉันหายไปเป็นปีงั้นแหละ!
-
ชิสุเอะ
ก็ฉันน่ะไปเยี่ยมเธอที่บ้านแล้วแต่พ่อกับแม่ของเธอ ไม่ให้ฉันเข้าไปเยี่ยมเธอน่ะสิ
-
อาโอะ
ใช่แล้ว เราอุตส่าห์ไปเยี่ยมแท้ๆ ก็เลยนึกว่าเธออาจจะป่วยหนัก
-
มิกุริน
....
-
คลอเดีย
ก็ป่วยหนักแหละ แฮะๆ แต่ตอนนี้หายแล้ว
-
มิกุริน
งั้นก็ไม่มีอะไรให้ต้องห่วงแล้วเนาะ เราเรียนกันเถอะ
-
เวลาเที่ยง ณ โรงอาหาร
-
ชิสุเอะ
จะบอกให้นะว่าเมื่อวานนี้นาคุโตะถามหาเธอด้วยล่ะ!
-
คลอเดีย
อ้ะ! จริงหรอ ดีใจจัง!!!
-
อาโอะ
แต่ถามหาเพราะกลัวว่าเธอจะทะเลาะกับมิกุน่ะ
-
มิกุริน
อ่ะ..เออะ...
-
คลอเดีย
อ๋อ...
-
คลอเดีย
เป็นห่วงน้องสาวก็เป็นเรื่องปกตินะ^^
-
ชิสุเอะ
แม้แต่วันนี้ก็ยังมองมาอีกเลย ดูสิ
-
คลอเดีย
หืม?
-
คลอเดียมองไปยังร้านขายขนมที่นาคุโตะนั้นขายอยู่เป็นประจำ แล้วสายตาของเธอก็ต้องปะทะกับนาคุโตะ
-
นาคุโตะ
!!!
-
คลอเดีย
???
-
นาคุโตะรีบเบี่ยงหน้าหนีทันที คลอเดียที่เห็นอย่างนั้นก็หันกลับมากินข้าวต่อด้วยความดีใจ
-
ชิสุเอะ
ไปซื้อขนมหน่อยไหม?
-
อาโอะ
นั่นน่ะสิๆ!
-
มิกุริน
เออะ...
-
คลอเดีย
ก็...
-
ชิสุเอะ
มาเถอะ!
-
คลอเดีย
อ้ะ! เดี๋ยวก่อน
-
ชิสุดึงคลอเดียไปที่ร้านขนมอย่างรวดเร็ว
-
อาโอะและมิกุก็เดินตามไปด้วย
-
เมื่อมาถึงร้านนาคุโตะที่สังเกตุเห็นคลอเดียอยู่หน้าร้านก็รีบหลบสายตาและถอยหลังทันที
-
ดาเตะเป็นอะไรไปนาคุ?
-
มิยาบะยัยผู้หญิงคนนั้นมาน่ะสิ
-
ดาเตะ
อ๋อคนที่ตามจีบนาคุน่ะหรือ
-
นาคุโตะ
...
-
ดาเตะ
เห็นแก่เพื่อนจะช่วยซักหน่อยล่ะกัน
-
ว่าแล้วดาเตะก็เดินขึ้นมาหน้าร้านแทนนาคุโตะ
-
ดาเตะ
เอาอะไรดีครับ
-
ชิสุเอะ
เอ๋? คนขายไม่ใช่พี่นาคุโตะหรอคะ?
-
ดาเตะ
พี่ผลัดเวรกับนาคุน่ะ
-
อาโอะ
หรา?
-
มิกุริน
....
-
คลอเดีย
ป็อกกี้ห่อนึงค่ะ
-
ดาเตะ
ครับ
-
แล้วดาเตะก็ยื่นป็อกกี้ให้1ห่อ คลอเดียได้รับขนมก็จ่ายเงินให้ดาเตะ ก่อนจะหันหลังกลับไปยังที่นั่งของตน
-
นาคุโตะ
ไปรึยัง?
-
มิยาบะ
ไปแล้วๆ
-
มิยาบะ
แค่ยัยผู้หญิงคนนั้นนะ
-
นาคุโตะ
อ๋อ
-
มิยาบะกับนาคุโตะกระซิบกันอยู่หลังร้าน
-
ชิสุเอะ
ทำไมรุ่นพี่นาคุโตะใจร้ายแบบนี้
-
ชิสุเอะ
ไม่เปิดใจให้กันบ้างเลยหรือ?
-
อาโอะ
นั่นน่ะสิ ใจร้ายใจดำจริงๆ
-
ดาเตะ
ก็เพราะว่านาคุไม่ได้ชอบไงล่ะ
-
ดาเตะ
เพราะฉะนั้นบอกเพื่อนเธอเลิกยุ่งกับนาคุได้แล้ว พี่ขี้เกียจเป็นโล่กำบังให้กับนาคุ
-
ชิสุเอะ
โห...ถ้าคลอเดียได้ยินล่ะก็ต้องเสียใจมากแน่ๆเลย
-
อาโอะ
ดีนะที่เธอไปก่อนน่ะ
-
มิกุริน
ไม่เห็นจำเป็นต้องพูดขนาดนี้เลย คลอเดียก็จิตใจดีเหมาะกับพี่จะตาย!!!
-
นาคุโตะ
แค่กกก!!!///
-
นาคุโตะที่กำลังดื่มน้ำเปล่าอยู่นั้นก็สำลักออกมาทันทีเมื่อได้ยินมิกุพูด
-
มิยาบะ
เฮ้ยย!!! ไหวเปล่าเนี่ย!!!
-
มิยาบะตบหลังนาคุโตะเบาๆ
-
นาคุโตะ
ไม่เป็นไรๆ แค่กๆ!!!
-
ดาเตะ
....
-
ดาเตะ
เห็นรึยังล่ะ
-
มิกุริน
.....
-
ชิสุเอะ
เกินคำบรรยาย...
-
อาโอะ
เราว่ากลับกันเถอะ คลอเดียนั่งอยู่คนเดียวนานแล้ว
-
ชิสุเอะ
โอเคร
-
แล้วทั้งสามคนก็เดินกลับที่นั่งของตน
-
ดาเตะ
ทำไงสำลักขนาดนั้น
-
นาคุโตะ
คำข้างหลังชวนขนลุก...
-
ดาเตะ
ดูซิว่ายังจะกล้ามายุ่งอีกไหม บอกไปขนาดนั้นแล้ว
-
มิยาบะ
คิดว่าบอกกับตัวดีกว่านะ
-
นาคุโตะ
นั่นน่ะดิ
-
มิยาบะ
นาคุโตะไม่ชอบผู้หญิงคนนี้ แล้วชอบแบบไหนล่ะเนี่ย เดี๋ยวหาที่ดีๆให้
-
ดาเตะ
เรื่องมากจังนะนาคุ แต่ไปๆมาๆก็แอบสงสารเด็กคนนั้นเหมือนกันนะ
-
นาคุโตะ
สงสารอะไร ไม่มีอะไรให้น่าสงสารหรอก
-
ดาเตะ
ชั่วว่ะ ถ้าเธอคนนั้นได้ยินล่ะก็เจ็บแน่ๆ
-
ทางฝั่งของคลอเดีย
-
คลอเดีย
ช้าจังนะ
-
ชิสุเอะ
ทะเลาะกันนิดหน่อย
-
อาโอะ
ฉันล่ะเกลียดจริงๆเลย
-
อาโอะ
เธอจะเลือกคนแบบนั้นจริงๆหรอ?
-
ชิสุเอะ
นั่นน่ะสิ หาคนใหม่เถอะ! ฉันจะหาคนดีๆมาให้เลย ไม่ต้องไปสนใจพี่นาคุโตะแล้ว!!!
-
คลอเดีย
...
-
คลอเดีย
ชั่งเถอะ ไม่เป็นไรหรอก^^
-
แล้วทั้งโต๊ะก็เงียบไปอยู่หลายนาที
-
ก่อนที่จะมีคนทำลายบรรยากาศ
-
คลอเดีย
ฉันขอไปเข้าห้องน้ำก่อนนะ
-
มิกุริน
ให้ฉันไปด้วยไหม?
-
คลอเดีย
ไม่เป็นไร
-
คลอเดียลุกออกจากที่นั่งและเดินไปยังห้องน้ำที่อยู่หลังโรงอาหาร
-
คลอเดีย
เฮ่อ...
-
นาคุโตะ
ตามพี่มาหรอ?
-
คลอเดีย
อ้ะ!?
-
คลอเดียตกใจเมื่อหน้าห้องน้ำชายที่อยู่ข้างๆห้องน้ำหญิงมีนาคุโตะยืนอยู่
-
นาคุโตะ
ดูท่าแล้วน่าจะไม่ได้ตามมาสินะ
-
คลอเดีย
ฉันไม่เข้าใจ รุ่นพี่ไม่ต้องระแวงฉันขนาดนี้หรอก เมื่อ2วันก่อนก็เกือบตายแล้ว แค่นี้ยังพิสูจน์ไม่ได้อีกหรือ?
-
นาคุโตะ
...
-
นาคุโตะ
พี่จะไปรับประกันได้ยังไง ว่าทั้งหมดนั่นไม่ใช่การแสดง
-
คลอเดีย
....
-
คลอเดีย
นี่รุ่นพี่คิดว่ามันเป็นการแสดงงั้นหรอ?
-
นาคุโตะ
ก็ใช่
-
นาคุโตะ
แต่ถึงยังไงเธอจะช่วยพี่จนตัวตาย ก็ไม่ได้ทำให้พี่ตกหลุมรักเธอซักหน่อย
-
คลอเดีย
.....
-
นาคุโตะ
ความรู้สึกที่มีทั้งหมดก็แค่ คำว่าขอบคุณ แค่นั้น
-
นาคุโตะ
ถ้าเธอคิดจะทักมาในแชทอีกล่ะก็ พี่จะบล็อคทิ้งอีกรอบนึง
-
คลอเดีย
โอเคร
-
นาคุโตะ
แล้วพี่จะทำอะไรมันก็เรื่องของพี่เธอจะเอาชีวิตมาแลกหรือไม่ก็เรื่องของเธอ ไม่เกี่ยวกับพี่
-
นาคุโตะ
ถ้าเธอทำงานอันตรายแบบนั้นจริงล่ะก็ อย่ามาทำให้พี่กับครอบครัวของพี่เดือดร้อนละกัน
-
นาคุโตะ
อ๋อ...แล้วก็แหวนนั่นน่ะ เชิญใส่ไปคนเดียวเถอะ
-
นาคุโตะพูดและเดินออกไปจากห้องน้ำทันที
-
คลอเดียที่ได้ยินดังนั้นก็เดินเข้าไปในห้องน้ำและทำธุระตามปกติ ก่อนจะมายืนดูกระจก
-
คลอเดีย
...
-
คลอเดีย
เฮ่อ...
-
คลอเดียฝืนยิ้มหน้ากระจกก่อนจะเดินออกมาจากห้องน้ำและตรงมาที่นั่งของตัวเองอย่างปกติ
-
คลอเดีย
ไปกันเถอะ
-
ชิสุเอะ
โอเคร
-
มิกุริน
...
-
อาโอะ
ขี้เกียจเรียนชั่วโมงต่อไปจัง~
-
เวลาเลิกเรียน
-
คลอเดีย
ฉันกลับก่อนนะทุกคน
-
ชิสุเอะ
เฮ่ๆ!!! วันนี้ชิงกลับก่อนคนแรกงั้นหรือ
-
อาโอะ
วันนี้มันประหลาดชะมัด 555+
-
มิกุริน
....
-
ชิสุเอะ
วันนี้มิกุพูดน้อยกว่าปกตินะ
-
อาโอะ
นั่นน่ะสิ
-
คลอเดีย
บายจร้า
-
ชิสุเอะ
บายๆ
-
อาโอะ
โชคดีนะ!
-
มิกุริน
กลับดีๆนะคลอเดีย
-
คลอเดีย
จร้า
-
คลอเดียก็ได้เดินขึ้นไปบนรถลีมูซีน ก่อนที่รถจะแล่นออกไป
-
ชิสุเอะ
งั้นเราก็กลับกันดีกว่า
-
อาโอะ
นั่นน่ะสิ
-
มิกุริน
อื้ม
-
แล้วทุกคนก็แยกย้ายกันไปตามทางของตัวเอง
-
โทมิยะอ้าว? ลูกไม่มาพร้อมนาคุโตะหรอ?
-
มิกุริน
ไม่ค่ะ
-
มิกุริน
หนูขี้เกียจรอพี่แล้ว
-
มิกุเข้ามานั่งในรถซักพักก่อนประตูจะเปิดขึ้นมาอีกรอบ
-
นาคุโตะ
มาแล้วครับ
-
มิกุริน
...
-
นาคุโตะ
...
-
นาคุโตะ
มิกุ
-
มิกุริน
อะไรพี่?
-
นาคุโตะ
ทำไมวันนี้เข้ามาในรถก่อน?
-
มิกุริน
ก็อยากเข้าไม่เห็นแปลก?
-
นาคุโตะ
แสดงว่า...
-
มิกุริน
ใช่ คลอเดียกลับก่อน ไม่อยากยืนคนเดียว
-
นาคุโตะ
....
-
มิกุริน
พี่จำชื่อคลอเดียได้แล้วหรอ?
-
นาคุโตะ
ฮะ?
-
มิกุริน
จะว่าไปพี่จำชื่อของคลอเดียได้ตอนไหนเนี่ย? ปกติพี่จะต้องบอก ใครฟระ ตลอด
-
นาคุโตะ
ไม่รู้สิ
-
นาคุโตะ
ก็ไม่อยากจำเท่าไหร่หรอก เปลืองสมอง แต่มันจำเป็นต้องจำ
-
โทมิยะ
นาคุโตะ!
-
โทมิยะ
พูดแบบนี้ได้ไง!
-
นาคุโตะ
ทำไมล่ะครับ?
-
โทมิยะ
เฮ่อ...
-
โทมิยะ
พ่อก็ไม่อยากบังคับเท่าไหร่หรอก ไว้หมดสัญญาเมื่อไหร่ค่อยเจรจาถอนหมั้นให้ละกัน
-
นาคุโตะ
จริงหรอพ่อ!!!
-
โทมิยะ
อื้ม
-
มิกุริน
....
-
นาคุโตะ
ขอบคุณมากๆครับพ่อ ดีจริงๆ!!!
-
เอี๊ยดดด!!!
-
มิกุริน
อ๊ายยย!!!
-
นาคุโตะ
โอ้ยย!
-
อยู่ดีๆโทมิยะก็เหยียบเบรคกระทันหัน
-
นาคุโตะ
เกิดอะไรขึ้นฮับพ่อ?
-
มิกุริน
นั่นน่ะสิคะ?
-
โทมิยะ
มีคนดักอยู่ข้างหน้า!
-
โทมิยะ
พ่อจะรีบเลี้ยวหัวกลับจับดีๆนะลูก
-
นาคุโตะ
ใครวะ!!!
-
มิกุริน
ฮือออ หนูกลัว!!!
-
นาคุโตะ
ใจเย็นๆ!
-
นาคุโตะกอดปลอบมิคุที่ร้องไห้ตัวสั่นเพราะความกลัว
-
โทมิยะเลี้ยวรถอย่างกับนักแข่งและขี่หนีพวกคนแปลกหน้าอย่างรวดเร็ว
-
นาคุโตะ
พวกมันเป็นใครกันต้องการอะไร?
-
โทมิยะ
พ่อก็ไม่รู้ แต่เดี๋ยวนี้โจรค่อนข้างมาก โดยเฉพาะทางเปลี่ยวๆแบบนี้ยิ่งอันตราย
-
นาคุโตะ
เรื่องนี้มันต้องมีส่วนเกี่ยวข้องกับผู้หญิงคนนั้นแน่ๆ!!!
-
โทมิยะ
ลูกอะไรอะไรก็จะไปโทษเขาไม่ได้นะ!!!
-
นาคุโตะ
ก็จริงไหมล่ะครับ ตั้งแต่วันที่หมั้นกัน ก็เจอแต่เรื่องบ้าบอคอแตกอะไรก็ไม่รู้!!!
-
โทมิยะ
จริงๆแล้วเรื่องนี้มันไม่ได้เกี่ยวกับการหมั้นของลูกหรอกนะ!
-
โทมิยะ
แต่โจรมันเยอะผิดปกติจริงๆ จนได้ข่าวว่าต้องแต่งตั้งหน่วยสายลับขึ้นมา
-
นาคุโตะ
สายลับ?
-
นาคุโตะนึกถึงคลอเดียกับกลุ่มผู้ชายเเปลกหน้าเมื่อ 2 วันก่อนขึ้นมา
-
นาคุโตะ
(หรือว่าพ่อรู้เรื่องผู้หญิงคนนั้นอยู่แล้ว?)
-
นาคุโตะ
เรื่องนี้มันไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับผู้หญิงคนนั้นจริงๆหรอ?
-
โทมิยะ
แน่นอนว่าไม่มีเลย!
-
นาคุโตะ
แล้วหน่วยสายลับนี่ พ่อรู้ไหมว่าเป็นใคร?
-
โทมิยะ
พ่อไม่รู้หรอก แต่พ่อได้ยินเรื่องนี้มาจากสำนักงานตำรวจแห่งชาติแค่นั้น
-
ปั้งๆ!!!
-
โทมิยะ
ซวยแล้ว!!!
-
โจรยิงล้อรถของโทมิยะแต่ทั้ง 4 ข้าง ทำให้ไม่สามารถขับต่อไปได้
-
นาคุโตะ
ทะ...ทำยังไงดีวะ!!!
-
โทมิยะ
เวลานี้โทรหาตำรวจมาช่วยก่อน!
-
มิกุริน
ฮือออ! คลอเดียช่วยด้วย
-
โทมิยะ
คลอเดียจะช่วยอะไรได้ล่ะลูก!
-
นาคุโตะ
นั่นน่ะ...สิ...
-
ปั้งๆ!! เพล้ง!!!
-
กระจกรถแตกออกเป็นเสี่ยงจนได้บุกเข้ามาและใช้ปืนจ่อโทมิยะ นาคุและมิกุ ทันที
-
โจรมีเงินเท่าไหร่ส่งมาให้หมด!!!
-
โจร
ถ้าไม่อยากตาย!!! เอาลูกสาวมาด้วย!!!
-
โจรมีจำนวนราวๆ3-4คน
-
โทมิยะ
ให้ตายยังไงก็ไม่ส่งลูกสาวให้แกหรอก!!! อั่กก!!!
-
โจรเตะถีบเข้าที่ท้องของโทมิยะจังๆ ก่อนที่จะกระชากตัวของมิกุแต่นาคุโตะก็ดึงเอาไว้
-
โจร
ปล่อยไอ้หนู!!!
-
นาคุโตะ
ไม่เว้ย!!! ไม่ยกน้องสาวให้แกหรอก!!!
-
โจร
เฮ่ย!!! ไอ้ห่านี่มันไม่ยอมปล่อยว่ะ เอาไปด้วยเลยปะ?
-
โจร
เออๆ! กูก็ว่างั้นแหละ ลูกชายแม่งก็หน้าตาดี เอาไปขายก็หน้าจะได้เงินเยอะเหมือนกัน
-
โจร
จัดไป!
-
แล้วนาคุกับมิกุก็โดนลากออกไปจากรถทันที
-
มิกุริน
ปล่อยนะ!!!
-
นาคุโตะ
ปล่อยน้องสาวของกูเดี๋ยวนี้!!!
-
โทมิยะ
ปล่อยลูกของผมเดี๋ยวนี้!!! อั้กกก!!
-
โทมิยะโดนเตะเข้าที่ท้องอีกรอบ และโจรก็ได้ลากมิกุกับนาคุมาที่รถตู้ของพวกมัน
-
นาคุโตะ
(ทำไงดีวะ ไม่เคยคิดเลยว่าจะมีแบบนี้)
-
นาคุโตะนึกถึงความหวังที่ไม่อยากนึกขึ้นมา
-
นาคุโตะ
(ความหวังมีเยอะแยะ ทำไมต้องนึกถึงยัยนั่นด้วยฟระ!)
-
นาคุโตะ
(นึกไปก็เปล่าประโยชน์...ฉันไม่ต้องการยัยนั่นซักหน่อย...)
-
นาคุโตะ
(แต่เวลาแบบนี้ ชั่งแม่งเหอะ...)
-
นาคุโตะ
(ใครก็ได้มาช่วยทีเถอะ!)
-
ในเวลานั้นเอง จู่ๆ โจรก็ร้องจ๊ากกันขึ้นมา
-
โจร
อ๊ากกก!!!
-
โจร
เชี่ยย!!! มันมาแล้วว่ะ!!!
-
โจร
หนีเร็วเชี่ย!!!
-
นาคุโตะ
อย่าบอกนะว่า...
-
ผู้หญิงผมสีขาวตาสีทองเป็นประกาย ในชุดสีขาวแปลกๆยืนอยู่บนรถตู้ เธอก็โดดลงมาและฟันที่ต้นคอของโจร2-3คน
-
โจร
เชี่ยเอ๊ยยย!!!
-
โจรตัดสินใจหยิบปืนขึ้นมายิงไปที่หญิงสาว แต่ก็ไม่เป็นผลเธอสามารถหลบลูกกระสุนได้อย่างฉิวเฉียด
-
โจร
มันคือตัวเชี่ยไรวะเนี่ย!!!
-
โจรพยายามจะวิ่งหนีแต่หญิงสาวก็วิ่งเข้าไปใช้มือฟันที่ต้นคออย่างจังๆ
-
คลอเดีย 001
ไม่ให้หนีหรอก!!!
-
โจร
อ๊ากกก!!!
-
คลอเดีย 001
กากชะมัด
-
โจรสลบลงไปทันที
-
คลอเดียยกโทรศัพท์ขึ้นมาดูข้อมูล
-
ระบบรายงาน: เพศชาย 4 คน ก่อคดีมาแล้ว 2 ครั้งแหกคุกออกมาได้ 2 ครั้ง อาวุธที่ชอบใช้ปืนพก ความรวดเร็ว 40/100 การโจมตี 30/100 สติสัมปชัญญะ 40/100 ทักษะ 20/100
-
คลอเดีย 001
นี่ขนาดมีปืนนะ ยังยิงไม่โดนสักนัด เฮ่อ...
-
คลอเดียถอนหายใจ ก่อนจะหันหลังกลับมามองนาคุกับมิกุ
-
นาคุโตะ
.......
-
มิกุริน
ฮืออออ!!! คลอเดีย มาช่วยจริงๆสิ!!!
-
มิกุวิ่งเข้าโผกอดคลอเดียทันที
-
คลอเดีย 001
ไม่เป็นไรแล้วนะ ไม่ต้องร้องไห้
-
นาคุที่ไม่คิดว่าคลอเดียจะมาช่วยจริงๆก็เบี่ยงหน้าหนีทันที
-
คลอเดีย 001
รุ่นพี่นาคุโตะ ถ้าไม่พอใจที่ฉันมาช่วยล่ะก็ ขอโทษด้วยค่ะ
-
คลอเดียก้มหัวให้กับนาคุโตะที่กำลังเบี่ยงหน้าหนีอยู่
-
นาคุโตะ
.....
-
มิกุริน
ฮือออ! พี่! ทำไมไร้มารยาทแบบนี้ คลอเดียอุตส่าห์มาช่วยเราแต่กลับต้องเป็นฝ่ายขอโทษ ไม่ใช่เราที่เป็นฝ่ายขอบคุณหรอกหรือ ฮือออ!!!
-
นาคุโตะ
อึก...
-
คลอเดีย 001
ช่างเถอะมิกุริน ตอนนี้พ่อของเธอสลบอยู่ ห้ามบอกเรื่องนี้กับพ่อของเธอเด็ดขาด บอกแค่ว่าตำรวจมาช่วย โอเครนะ!
-
มิกุริน
อื้ม!
-
มิกุริน
ถึงจะไม่เข้าใจก็เถอะ
-
คลอเดีย 001
เรื่องนี้มันเป็นความลับของหน่วยงานของเรา ไม่สามารถบอกใครได้
-
คลอเดีย 001
เดี๋ยวตำรวจก็จะมาที่นี่แล้ว ฉันไปก่อนนะ ฉันยังมีภารกิจอีก
-
มิกุริน
อื้ม ขอบคุณที่ช่วยพวกเรานะ!!!
-
คลอเดีย 001
อืม...ฉันไม่เข้าใจว่าไอ้โจรพวกนี้ มันมาอยู่แถวนี้ได้ยังไง
-
คลอเดีย 001
ฉันจะคอยตรวจตราอย่างดีไม่ให้มันเกิดเหตุการณ์แบบนี้อีก เรื่องคราวนี้เป็นแบบนี้ ฉันขอประทานโทษแทนละกัน
-
มิกุริน
บอกว่าไม่ต้องขอโทษไง!!!
-
คลอเดีย 001
แฮะๆ ไปก่อนนะ รักษาตัวดีๆด้วย
-
มิกุริน
ทางนั้นต่างหากละ ระวังตัวดีๆด้วยนะ!!!
-
แล้วคลอเดียก็ได้พุ่งตัวหายไปตามถนน
-
นาคุโตะ
...
-
นาคุโตะ
(เอาอีกแล้ว...)
-
นาคุโตะ
(ช่วยเราไว้แล้วไม่ได้ขอบคุณ ตัวเราเองก็ไร้มารยาทเกินจะเยียวยาแล้ว)
-
มิกุริน
ทำไมพี่ถึงเกลียดคลอเดียขนาดนี้
-
มิกุริน
เธอมาช่วยพวกเราไว้2รอบแล้ว
-
มิกุริน
พี่ยังไม่ยอมเปิดใจให้เธออีกหรอ?
-
นาคุโตะ
ช่วยเราแล้ว จำเป็นต้องรักเขากลับงั้นหรอ?
-
มิกุริน
เวลาลำบากนึกถึงเขา แต่พอเขาต้องการกับไม่ยอมสินะ
-
นาคุโตะ
....
-
วีว๋อๆๆๆๆ~
-
แล้วรถพยาบาลและตำรวจก็มาถึงที่นี่ แล้วก็ได้จัดการทุกอย่างจนเสร็จ
-
ตอนค่ำที่บ้านของนาคุโตะ
-
ก๊อกๆ!
-
นาคุโตะ
ใครครับ?
-
เสียงเคาะประตูดังออกมาจากนอกบ้าน
-
คลอเดีย 001
ฉันเอง
-
นาคุโตะ
มาทำอะไรที่นี่ตอนค่ำๆแบบนี้?
-
คลอเดีย 001
ก็เพิ่งทำภารกิจเสร็จก็เลยแวะมาดูอาการสักหน่อย
-
นาคุโตะ
ถ้าพ่อของพี่ล่ะก็ไปโรงพยาบาลแล้ว
-
คลอเดีย 001
อ๋อ
-
คลอเดีย 001
แล้วอยู่บ้านกับใครล่ะ?
-
นาคุโตะ
ทำไมพี่ต้องบอกเธอด้วย?
-
คลอเดีย 001
แล้วมิกุล่ะ?
-
นาคุโตะ
ไปโรงพยาบาลหมดแล้วเหลือพี่คนเดียว!
-
คลอเดีย 001
อ๋อออ...
-
นาคุโตะ
พอใจหรือยังกลับบ้านไปได้แล้ว!
-
คลอเดีย 001
แล้ว...อาการของรุ่นพี่เป็นยังไงบ้าง?
-
นาคุโตะ
เฮ่อ...
-
นาคุโตะ
ไม่ได้เป็นอะไรมากหรอก แค่รอยฟกช้ำที่พวกมันลากพี่นิดหน่อย
-
คลอเดีย 001
อ๋อ...
-
คลอเดีย 001
น่าจะกระทืบพวกมันซัก 2-3 ครั้ง ซ้ำอีกรอบนะ
-
นาคุโตะ
ถ้าพวกมันมาแก้แค้นล่ะก็ ไม่เกี่ยวกับพี่นะ
-
คลอเดีย 001
ถ้ามันมาแก้แค้นไฉันได้จริงๆล่ะก็ ฉันคงโดนไปหลายพันคนแล้วล่ะ
-
นาคุโตะ
หลายพันคนงั้นหรอ?
-
คลอเดีย 001
ไม่ได้มีแค่พวกนี้นิดเดียวสักหน่อย
-
คลอเดีย 001
ยังมีที่เก่งกว่าไอ้พวกโจรกระจอกๆนี้อีกเยอะเลย
-
นาคุโตะ
อ๋อ...
-
นาคุโตะ
ทำไมพี่ต้องมาฟังเรื่องของเธอด้วยเนี่ย
-
คลอเดีย 001
ไม่ฟังก็ไม่เป็นไร ฉันจะเล่า
-
นาคุโตะ
แต่ฉันไม่อยากฟัง
-
คลอเดีย 001
ไม่อยากรู้อะไรหน่อยหรอ?
-
นาคุโตะ
ไม่!
-
คลอเดีย 001
ไม่อยากบอกอะไรกับฉันหรอ?
-
นาคุโตะ
บอก...
-
นาคุโตะ
บอกอะไร?
-
คลอเดีย 001
ช่างเถอะ กลับก็ได้ ฝันดีนะ ถ้าไม่กล้านอนคนเดียวบอกฉันได้ จะมานอนเป็นเพื่อนให้
-
นาคุโตะ
ไม่ต้องการเฟ้ย!!!
-
ไม่มีการตอบรับกลับมาคาดว่าน่าจะกลับไปแล้ว
-
นาคุโตะ
(เรื่องที่อยากจะบอกหรอ...)
-
นาคุโตะ
(นั่นสินะ ทำไมไม่บอกไป จะได้จบๆสักที)
-
นาคุโตะ
(ไปจริงๆแล้วหรอวะ เปิดดูซักหน่อยซิ)
-
นาคุโตะเปิดประตูออกมาดูก็ต้องตกใจเมื่อคลอเดียลอดเข้ามาใต้แขนของนาคุโตะเข้ามาในบ้าน
-
นาคุโตะ
เฮ่ย!!! ยังไม่กลับเหรอวะ!!!
-
คลอเดีย 001
แน่นอนว่ายังสิ แต่ไม่คิดเลยว่ารุ่นพี่นาคุโตะจะเปิดประตูออกมาดูจริงๆน่ะ
-
นาคุโตะ
ก็...ก็แค่อยากสูดอากาศนิดหน่อยเฉยๆ!!!
-
คลอเดีย 001
จริงหรอคะเนี่ย!
-
นาคุโตะ
ออกไปจากบ้านฉันได้แล้ว!!!
-
คลอเดีย 001
คืนนี้ขออยู่ด้วยละกัน ไหนๆก็เป็นคู่หมั้นกันทั้งที ก็ไม่เห็นเป็นไรเลย
-
นาคุโตะ
มองหาผลประโยชน์หรอ? อย่าฝันไปเลย
-
คลอเดีย 001
ใครว่ามองหาผลประโยชน์ล่ะคะ
-
นาคุโตะ
ฉันรู้ว่าจุดประสงค์ของเธอคืออะไรไม่ต้องแถหรอก!
-
คลอเดีย 001
รุ่นพี่คิดว่าอะไรล่ะคะ?
-
นาคุโตะ
ก็!!!
-
คลอเดีย 001
ก็อะไรคะ?
-
นาคุโตะ
ก็...
-
คลอเดียค่อยๆเดินเข้าไปประชิดตัวใกล้กับนาตุโตะเรื่อยๆจนนาคุโตะถอยหลังชนกับกำแพง
-
นาคุโตะ
ถอยมาทำไมเรื่อยๆออกไป!!!
-
คลอเดีย 001
อ้าวก็รุ่นพี่ไม่บอกไง จะทำไงอ่ะ?
-
นาคุโตะ
เธอต้องการแบบนี้ใช่ไหมล่ะ ที่เธอกำลังทำอยู่นั่นแหละ!!!
-
คลอเดีย 001
เอ๋? ฉันไม่ต้องการยืนจ้องหน้ารุ่นพี่หรอกนะ หรือว่าอยากให้ฉันทำจริงๆ
-
คลอเดียใช้แขนคล้องคอของนาคุโตะที่สูงกว่าตัวเองซัก6-7เซนติเมตร แล้วเขยิบหน้าเข้าไปใกล้นาคุโตะมากขึ้น
-
นาคุโตะ
เฮ่ย!!! หยุดเดี๋ยวนี้!!!
-
นาคุโตะ
แบบนี้ไงพี่ถึงไม่ชอบเธอ!!!
-
คลอเดีย 001
อ๋อ...แบบนี้หรอ?
-
คลอเดีย 001
แต่หนูไม่เคยทำกับคุณพี่เลยนะคะ~
-
นาคุโตะ
อึก...
-
นาคุโตะ
ไม่ต้องมาพูดอ่อย! =///=
-
อยู่ดีๆหน้าของนาคุโตะก็แดงระเรื่อขึ้นมาจนถึงใบหูก่อนที่นาคุโตะจะหลับตาลง มือกำเสื้อตัวเองแน่น แต่แล้ว...
-
คลอเดีย 001
เฮ่อ...
-
คลอเดีย 001
ฉันก็แค่มาเอาหนังสือที่มิกุยืมฉันไปต่างหาก
-
นาคุโตะ
เอ่อ....
-
คลอเดียถอยออกห่างจากนาคุโตะที่ยืนหน้าแดงอยู่ตรงกำแพง
-
คลอเดีย 001
คิดว่าฉันจะจูบรุ่นพี่หรอ?
-
นาคุโตะ
ปะ....เปล่า!
-
คลอเดีย 001
แต่ดูรุ่นพี่จะชอบสินะ
-
นาคุโตะ
ใครชอบเล่า ยัยบ้าเอ๊ย!!!
-
คลอเดีย 001
อ๋อ...ขอโทษด้วยนะ ที่ล่วงเกิน ฉันจะไม่ทำอีกแล้ว
-
นาคุโตะ
เออ...รู้ตัวก็ดี...
-
นาคุโตะ
(ขอโทษ? ขอโทษอีกแล้วหรอ? กี่รอบแล้ววะเนี่ย)
-
คลอเดีย 001
งั้นขออนุญาตไปเอาหนังสือที่ห้องมิกุหน่อยนะ
-
นาคุโตะ
เออ...
-
แล้วคลอเดียก็เดินขึ้นไปที่ห้องของมิกุ
-
นาคุโตะ
(เมื่อกี้นี้...มันอะไรกัน...ทำไมรู้สึก)
-
นาคุโตะ
(ทำไมรู้สึกเสียดายจังวะ...)
-
นาคุโตะ
(สมองเพี้ยนไปแล้วรึไง!!!)
-
นาคุโตะตบหัวตัวเองเบาๆ
-
สักพักคลอเดียก็เดินลงมาจากห้องและเดินมายังหน้าประตู
-
คลอเดีย 001
วันนี้ขอโทษที่มารบกวนนะ แล้วก็ขอบคุณที่เปิดประตูให้ด้วย ฉันไปแล้วนะ
-
นาคุโตะ
รีบออกไปเร็วๆเลยก็ดี!
-
คลอเดีย 001
อะ..อืม
-
แล้วคลอเดียก็เดินออกจากบ้านของนาคุโตะ ก่อนที่นาคุโตจะปิดประตูอัดใส่คลอเดียอย่างแรงโดยไม่ได้ตั้งใจ
-
ตึงงง!!! โครมม!!!
-
เสียงดินครืดเหมือนกับมีอะไรไถลบนพื้น
-
คลอเดีย 001
โอ้ยยย!
-
นาคุโตะ
ฮะ!!!
-
นาคุโตะตกใจ ไม่คิดว่าจะปิดโดนคลอเดียก็สะดุ้งตกใจเล็กน้อย
-
นาคุโตะ
เป็นอะไรหรือเปล่า!?
-
คลอเดีย 001
เปล่า!! ขอบคุณที่เป็นห่วงนะ รุ่นพี่!!!
-
คลอเดีย 001
มีความสุขจังเลย!!!
-
นาคุโตะ
เออ....ไม่เป็นอะไรก็รีบกลับบ้านไปเร็วๆเถอะ!!!
-
คลอเดีย 001
ค่ะ!
-
นาคุโตะ
(เอาอีกแล้ว! เอาอีกแล้ว! ทำไมอันธพาลจังวะ!!!)
-
นาคุโตะ
(ไปทำแบบนั้นเสียมารยาทเกินไปหรือเปล่า!!!)
-
นาคุโตะ
(ชั่งแม่ง ไม่สนอะไรแล้ว นอนดีกว่า!!!)
-
เช้าวันต่อมา
-
ทางฝั่งของคลอเดีย
-
ชิสุเอะ
อะไรกันเนี่ย มากันคนละอารมณ์เลยหมายความว่ายังไง?
-
คลอเดีย
เอ๋? เปล่านี่!
-
มิกุริน
....
-
อาโอะ
แปลกจริงๆ
-
ครืด!!!
-
เสียงเปิดประตูห้องเรียนเสียงดัง ทุกคนต่างพากันมองชายหนุ่มที่ดูคุ้นตา
-
ชิสุเอะ
เห๋!!!
-
นาคุโตะ
มิกุอยู่ไหน?
-
อาโอะ
อยู่นี่ค่ะ!
-
อาโอะชี้ไปยังมิกุที่นั่งหงอยอยู่ นาคุเห็นดังนั้นก็เดินเข้ามาหาทันที
-
คลอเดีย
มีเรื่องอะไรกับมิกุงั้นหรอ?
-
นาคุโตะ
ไม่ต้องรู้หรอกน่า
-
นาคุโตะ
มิกุตามพี่มา
-
ชิสุเอะ
ใจร้ายจัง เพื่อนสนิทกันก็ยังไม่บอกอะไรเลยงั้นหรอ!?
-
มิกุริน
ขอโทษนะ
-
อาโอะ
ไม่เป็นไรหรอก
-
คลอเดีย
นั่นน่ะสิ^^
-
แล้วมิกุก็ก็เดินออกไปตามนาคุ แต่ช่วงเวลาที่นาคุกำลังจะออกไปนั้นก็ได้ชายตามองคลอเดียแวปนึง
-
คลอเดีย
อ้ะ!
-
ชิสุเอะ
อะไรหรอ?
-
คลอเดีย
เปล่า
-
อาโอะ
แน่ใจ?
-
คลอเดีย
ใช่
-
ชิสุเอะ
มีเรื่องอะไรกันนะอยากรู้จัง
-
อาโอะ
คลอเดียรู้หรือเปล่า?
-
คลอเดีย
ฉันไม่รู้อะไรเลย
-
ชิสุเอะ
อ๋อ
-
แล้วพักเที่ยงก็ได้มาถึง ในระหว่างที่พวกเธอ 3 คนกำลังจะเดินไปโรงอาหารนั้น ก็เห็นมิกุวิ่งมาจากไหนก็ไม่รู้
-
มิกุริน
ฉันมาแล้ว
-
ชิสุเอะ
ไปนานจังเลยนะ
-
อาโอะ
ไปไหนมาหรอบอกฉันได้ไหม?
-
ชิสุเอะ
พวกเราเป็นห่วงเธอนะ
-
มิกุริน
อ๋อพอดีผอ. เรียกคุยเรื่องส่วนตัวนิดหน่อยน่ะ...
-
ชิสุเอะ
อ๋อ...
-
ชิสุเอะ
หายไปซะนานเลย
-
ชิสุเอะ
มาตอนกินข้าวพอดี OK ใช้ได้เลย
-
อาโอะ
เอ๊ะ? พี่นาคุโตะก็ไปด้วยหรอ
-
อาโอะชายตาไปเห็นข้างหลัง เห็นนาคุโตะเดินตามมาติดๆ
-
มิกุริน
เอ่อ...
-
มิกุริน
ใช่แล้วล่ะ
-
คลอเดีย
ว้าว...
-
ชิสุเอะ
อ๋อ...
-
อาโอะ
อ๋อ
-
ชิสุเอะ
ว่าแต่ เธอยังใส่แหวนเพชรนี่อีกหรอเนี่ย?
-
คลอเดีย
ใช่แล้ว^^
-
อาโอะ
เธอไม่กลัวมันหายหรอ?
-
คลอเดีย
ไม่หายหรอก ใส่ไว้ตลอดมันจะหายได้ยังไง?
-
นาคุโตะ
....
-
ชิสุเอะ
หรือว่าจริงๆแล้วเธอหมั้นกับใครสักคนจริงๆน่ะ!!!
-
คลอเดีย
ฉันจะไปหมั้นกับใครได้เล่า 555+
-
นาคุโตะ
....
-
มิกุริน
....
-
แล้วสาวๆทั้ง 4 คนก็ไปนั่งยังที่ประจำที่พวกเขาชอบรับประทานอาหารกันบ่อยๆ
-
คลอเดีย
เอาล่ะกระเพราไข่ดาวที่รักของฉันไปซื้อก่อนละกัน!
-
อาโอะ
เห็นด้วยเห็นด้วย!
-
ชิสุเอะ
กินอยู่ทุกวันเลยนะ!
-
มิกุริน
นั่นน่ะสิ
-
แล้วอาโอะกับคลอเดียก็ไปยังร้านผัดกระเพราไข่ดาวร้านโปรดที่พวกเขาชอบกิน
-
คลอเดีย
เหมือนเดิมจ้ะป้า!
-
อาโอะ
เหมือนกันค่ะ!
-
ป้าขายผัดกระเพรา
วันนี้เหมือนมีคนมาจ่ายเงินให้ข้าวของคลอเดียไว้แล้วนะจ๊ะ
-
คลอเดีย
เอ๊ะ?
-
อาโอะ
เห!!! ขี้โกงนี่!!!
-
คลอเดีย
ใครหรอคะป้า?
-
ป้าขายผัดกระเพรา
รู้สึกจะเป็นหนุ่มน้อยข้างร้านที่ขายขนมล่ะมั้งนะ
-
คลอเดีย
ฮะ!!!
-
อาโอะ
เอ๋!!!!!!
-
จบ ep.2
คลิกบริเวณนี้เพื่ออ่าน
หรือสัญลักษณ์ด้านขวาเพื่ออ่านต่อเนื่อง
=
100
=
100
กรุณาเข้าสู่ระบบเพื่อแสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็นปักหมุด
ความคิดเห็นทั้งหมด ()