ep.1 คู่หมั้น
-
เย็นวันหนึ่ง ที่หน้าโรงเรียน
-
คลอเดียเฮ่อ...เมื่อไหร่พี่เธอจะหันมาชอบฉันซักทีนะ
-
มิกุรินฉันก็ช่วยทุกทางแล้วนะ แต่พี่ฉันก็ยัง...
-
ชิสุเอะฉันว่าเธอตัดใจซะดีกว่านะ
-
อาโอะเห็นด้วยๆ
-
คลอเดียเอาอีกแล้ว ฉันไม่ยอมหรอกน่า!!!
-
ชิสุเอะฉันล่ะเหนื่อยแทนเธอจริงๆ รอไปอย่างไม่มีความหวัง นี่ก็ตั้ง3เดือนแล้วไม่เห็นมีอะไรดีขึ้นเลย
-
คลอเดีย....
-
คลอเดียเดินเข้าไปกระซิบมิกุริน
-
คลอเดียคืนนี้รอต้อนรับอย่างดีเลยนะ
-
มิกุรินอะไรน่ะ?
-
แล้วคลอเดียก็เดินจากไป
-
มิกุรินเอ๋? วันนี้กลับเร็วจัง พี่ยังไม่ออกมาเลยนี่ ไม่รอดูแล้วรึไงกัน?
-
ชิสุเอะนั่นน่ะสิ วันนี้แปลกจริงๆ
-
อาโอะงั้นฉันกลับก่อนนะทุกคน บายๆ
-
ชิสุเอะฉันก็เหมือนกัน บายทุกคน เจอกันพรุ่งนี้
-
มิกุรินบายจร้า^^
-
ซักพักชายผู้หนึ่งก็เดินออกมาจากโรงเรียนมายังมิกุรินที่ยืนรออยู่หน้าโรงเรียน
-
นาคุโตะมาแล้ว
-
มิกุรินพ่อมารับแล้ว กลับกันเถอะ
-
นาคุโตะอืม
-
นาคุโตะแล้ววันนี้เพื่อนคนนั้น...
-
มิกุรินหมายถึงคลอเดียหรอ?
-
นาคุโตะใครฟระ?
-
มิกุรินเธอกลับแล้วล่ะ ฮั่นแน่!!! พี่-
-
นาคุโตะดีแล้วล่ะ!
-
นาคุโตะจะได้ไม่ต้องหลบหน้าอีก สบายใจแล้ววันนี้!
-
มิกุริน....
-
แล้วทั้งสองคนก็ได้ไปยังรถกระบะที่พ่อขี่มารับ
-
โทมิยะไปๆขึ้นรถลูก
-
นาคุโตะครับพ่อ^^
-
มิกุริน...
-
แล้วทั้งสองคนก็ขึ้นรถกระบะ
-
โทมิยะทำไมวันนี้ดูมีความสุขเป็นพิเศษล่ะนาคุโตะ
-
นาคุโตะอ๋อ...เปล่าครับ ไม่มีอะไร^^
-
โทมิยะวันนี้พ่อกับแม่มีเรื่องจะคุยกับลูกล่ะ ถึงบ้านแล้วก็รีบอาบน้ำอาบท่าแล้วมานั่งรอห้องรับแขกนะลูก
-
นาคุโตะอะไรล่ะครับเนี่ย?
-
ณ บ้านของนาคุโตะ
-
นาคุโตะสวัสดีครับ แม่
-
นานามิจร้า^^ รีบไปอาบน้ำแต่งตัวเร็ว มิกุก็ด้วยนะ
-
มิกุรินค่าา
-
นาคุโตะแล้วมันเรื่องอะไรกันแน่ล่ะครับ?
-
นานามิเดี๋ยวแม่ก็จะเล่าให้ฟัง แต่ไปอาบน้ำแต่งตัวเดี๋ยวนี้!!!
-
นาคุโตะค..ครับ
-
แล้วนาคุโตะก็ได้ไปอาบน้ำแต่งตัวจนเสร็จ รวมถึงมิกุรินด้วย และทั้งสองก็มาที่ห้องรับแขกซึ่งมีพ่อกับแม่นั่งรออยู่ก่อนแล้ว
-
นาคุโตะจะเล่าให้ฟังรึยังครับ ว่ามีเรื่องอะไร?
-
มิกุรินนั่นน่ะสิคะ?
-
โทมิยะตอนนี้ลูกก็โตแล้วนะ นาคุโตะ
-
นาคุโตะครับ
-
โทมิยะพ่อกับแม่ก็เลยหารือกันเรื่องคู่หมั้นของลูกน่ะ
-
นาคุโตะฮะ!!!?
-
นาคุโตะหมายความว่ายังไงครับ!!!?
-
นานามิแม่ได้ไปคุยกับตระกูล แอนเดอร์สัน มาแล้ว
-
มิกุรินแอนเดอร์สัน...คุ้นๆแฮะ
-
นานามิแม่จะให้ลูกหมั้นกับลูกสาวของตระกูลนี้
-
โทมิยะพ่อก็เห็นด้วย
-
นาคุโตะฮะ!!!
-
นาคุโตะเดี๋ยวสิพ่อแม่!!!
-
นาคุโตะทำอย่างงี้ได้ไงครับ!!!
-
นาคุโตะผมยังเรียนไม่จบเลยนะ!!!
-
นานามิก็ไม่ใช่ปัญหา แค่หมั้น ยังไม่ได้แต่งซักหน่อย
-
นาคุโตะแต่ผมไม่อยากมีแฟนหรือคนรักอะไรทั้งนั้น!!! ผมแค่มีเกมกับเพื่อนก็พอใจแล้ว!!!
-
โทมิยะก็เพราะแบบนี้ไง ติดแต่เกม พ่อกับแม่ก็เลยจับหมั้นไง
-
นาคุโตะงั้นผมจะเลิกเล่นเกมก็ได้ แต่ผมไม่หมั้นเด็ดขาด!!!
-
นานามิลูกมีผู้หญิงในเกมเยอะเกินไป หาคู่เป็นตัวเป็นตนดีกว่านะลูก
-
นาคุโตะผู้หญิงในเกมก็แค่เล่นด้วยกันธรรมดาครับ ไม่ได้มีเกินเลยนะ!!!
-
โทมิยะไม่ว่ายังไง ลูกก็ต้องหมั้นกับลูกสาวของตระกูลแอนเดอร์สัน
-
นาคุโตะไม่นะครับ!!! ฮือออ
-
นาคุโตะร้องไห้ และรีบวิ่งขึ้นห้องของตัวเองทันที
-
มิกุรินพี่ก็ทำตัวเป็นเด็กไปได้
-
มิกุรินแต่จริงแล้วทำไมถึงจับพี่หมั้นล่ะคะ? มีเหตุผลอื่นใช่ไหมคะ?
-
นานามิ...
-
นานามิมีความจำเป็นน่ะจะ
-
โทมิยะพ่อกับแม่ไม่สามารถบอกลูกได้
-
โทมิยะขอโทษนะ
-
มิกุรินไม่เป็นไรหรอกค่ะ หนูว่าควรไปบอกกับพี่นะคะ
-
นานามิแม่รู้ว่าต้องเป็นแบบนี้แน่นอน แม่จะดูลาดลาวไปก่อน
-
มิกุรินตระกูลนี้ชื่อคุ้นๆนะคะ
-
มิกุรินเหมือนนามสกุลคลอเดียเลย
-
นานามิก็ใช่แหละจ้ะ
-
นานามิตระกูลของคลอเดียจ้ะ
-
มิกุรินเอ๊ะ!!!
-
มิกุรินจริงหรอเนี่ย!!!
-
มิกุรินแสดงว่าคนที่จะหมั้นกับพี่ก็!!!
-
โทมิยะใช่แล้วลูก คลอเดีย นั่นแหละ
-
มิกุรินว้าววว!!!
-
มิกุรินสุดยอดเลย!!!
-
มิกุริน(ในที่สุดก็สมหวังแล้วนะ คลอเดีย!!!)
-
นานามิเพราะฉะนั้นต้องไปลากพี่ของเธอกลับมา
-
นานามิเพราะว่า2ทุ่ม ตระกูลของคลอเดียจะมาที่นี่ เพื่อมาดูตัว
-
มิกุรินไหนดูนาฬิกาหน่อยซิ
-
มิกุรินนี่ก็2ทุ่มครึ่งแล้วนี่!!!
-
มิกุรินเดี๋ยวหนูจะไปลากพี่ลงมาเดี๋ยวนี้เลยค่ะ!!!
-
นานามิดีมากจ้ะ
-
ว่าแล้วมิกุรินก็วิ่งขึ้นไปข้างบนเพื่อไปลากนาคุโตะลงมาข้างล่าง
-
มิกุรินวิ่งมาถึงหน้าประตูก็ได้เคาะประตูเรียก นาคุโตะ
-
มิกุรินพี่!!!
-
มิกุรินเปิดประตูแป๊ปนึง!!!
-
นาคุโตะไม่ต้องมาเรียกพี่ ออกไป!!!
-
มิกุรินมีเรื่องจะคุยเปิดแป๊บนึง
-
นาคุโตะฉันรู้ว่าจุดประสงค์น้องคืออะไร ออกไป!!!
-
มิกุรินมันไม่ใช่จริงๆนะเชื่อหนู!!!
-
นาคุโตะ...
-
นาคุโตะเงียบไปซักพักก็ได้เปิดประตูออกมา
-
มิกุรินโหพี่!
-
มิกุรินพี่ร้องไห้เหมือนเด็กเลยอ่ะ
-
นาคุโตะมีเรื่องอะไรก็พูดเร็วๆ!!!
-
มิกุรินโถ่วพี่ นี่กี่โมงแล้วเนี่ย ว๊ายยตายแล้ว!!!
-
นาคุโตะอะไรเนี่ย!!!
-
มิกุรินตะโกนเสียงดัง ทำให้นาคุโตะตกใจไม่ทันได้ระวังตัว มิกุรินก็จับแขนนาคุโตะลากลงมายังห้องรับแขกเหมือนเดิม
-
นาคุโตะมิกุริน!!!
-
เรเชลเสียงดังเชียวนะคะ
-
นาคุโตะอึก!
-
มิกุรินเอ่อ...ขอประทานโทษค่ะ!!!
-
แล้วมิกุรินก็ลากนาคุโตะที่ยืนแข็งทื่ออยู่ลงมานั่งที่โซฟา
-
นานามิขอประทานโทษแทนทั้งสองคนด้วยนะคะ
-
เรเชลอ๋อ ไม่เป็นไรหรอกค่ะ^^
-
โทมิยะทำความเคารพก่อนสิลูก
-
มิกุรินสวัสดีค่ะ
-
นาคุโตะเอ่อ...
-
นาคุโตะส..สวัสดีครับ
-
เรเชลนี่คือลูกชายของคุณใช่ไหมคะ?
-
นานามิใช่ค่ะ
-
เรเชลอ่อ นี่ลูกสาวของเรานะคะ คลอเดีย ค่ะ
-
คลอเดียสวัสดีค่ะ
-
มิกุรินใช่คลอเดียรึเปล่านะ... แต่ทำไมสีผมกับตาถึงเปลี่ยนไปนะ?
-
คลอเดียนั่นก็เพราะว่ามันเป็นเรื่องจำเป็นที่ฉันจะต้องอำพรางไว้น่ะสิ...
-
มิกุรินจริงหรอเนี่ย!!! แหมแทบจำไม่ได้แหน่ะ คลอเดียจริงๆด้วยสินะ!!!
-
คลอเดียแฮะๆๆๆ
-
นาคุโตะ.....
-
คลอเดียสวัสดีค่ะพี่ นาคุโตะ ^^
-
นาคุโตะ.....
-
นาคุโตะชิ!
-
นาคุโตะเบี่ยงหน้าหนีทันที
-
คลอเดีย.....
-
มิกุรินพี่!
-
นานามิลูก!
-
เดวิทลูกชายบ้านนี้นี่สุดๆเลยนะครับ^^
-
โทมิยะขอประทานโทษด้วยครับ!!!
-
โทมิยะพูดพร้อมตบขานาคุโตะเบาๆ เพื่อให้รู้ว่ากำลังทำตัวเสียมารยาท
-
นาคุโตะฮึ่ย....
-
นาคุโตะขอโทษด้วยครับ
-
นาคุโตะพูดพร้อมโค้งคำนับไถ่โทษ
-
เรเชลไม่เป็นไรหรอกจร้า แม่ๆเข้าใจ
-
โทมิยะก็ถือว่าหมั้นกันแล้ว ใส่แหวนที่ให้ไปดีๆล่ะนะ
-
โทมิยะห้ามถอดเด็ดขาดรู้ไหม มันแพงมากนะ
-
นาคุโตะค...ครับ
-
นาคุโตะกับคลอเดียรับแหวนเพรชวงหนึ่งก่อนจะค่อยๆใส่ไปยังนิ้วชี้ข้างซ้ายของตน
-
นาคุโตะ(ชิ!...ใส่แป๊ปเดียวค่อยถอดออกละกัน)
-
คลอเดียขอบคุณมากนะคะ หนูยอมรับการหมั้นในครั้งนี้ค่ะ^^
-
นาคุโตะแต่ผม-
-
โทมิยะปิดปากนาคุโตะ และพูดขึ้นมา
-
โทมิยะดีแล้วครับ ดูเหมือนลูกชายจะไม่ค่อยสบายเท่าไหร่นะครับเนี่ย ผมขอพาลูกชายไปเข้านอนก่อนนะครับ
-
เรเชลค่ะ
-
แล้วโทมิยะก็พานาคุโตะขึ้นไปบนห้องทันที
-
เดวิทงั้นพวกเรากลับกันดีกว่า
-
เรเชลค่ะ
-
นานามิกลับบ้านโดยสวัสดิภาพนะคะ วันนี้ลูกชายฉันทำอะไรเสียมารยาทไปก็ขออภัยด้วยค่ะ
-
เรเชลไม่เป็นไรหรอกค่ะ
-
เดวิทหวังว่าลูกชายของคุณจะดีขึ้นกว่านี้นะครับ
-
เรเชลเดวิท...
-
แล้วทั้งสามคนก็เดินออกไปจากบ้านของนาคุโตะ
-
คลอเดียเฮ่อ...
-
เดวิทนี่ลูกแน่ใจนะ ว่าจะหมั้นกับเด็กแบบนั้นน่ะ?
-
คลอเดียแน่ใจค่ะ!
-
เดวิทดูไปก็ไม่เห็นมีอะไรดีเลย แถมยังเสียมารยาทอีก
-
คลอเดีย....
-
เรเชลชั่งลูกเถอะค่ะเดวิท ปล่อยให้ลูกเลือกเองเถอะ
-
เดวิทเฮอะ!
-
แล้วทั้งสามคนก็ขึ้นรถลีมูซีนสีดำสุดหรูกลับคฤหาสน์หลังโตทันที
-
คลอเดีย(ฉันรู้อยู่แล้ว ว่ามันจะเป็นแบบนี้)
-
คลอเดีย(แต่ฉันก็ยังเลือกเขา ทนเจ็บเพื่อเขา ฉันรักเขามากๆ และอีกเหตุผลหนึ่ง คือ...)
-
คลอเดีย(ถึงฉันตาย อย่างน้อยเขาก็ไม่เสียใจ)
-
ติ๊ดๆๆๆ~~~
-
เรเชลโทรศัพท์ลูก...
-
คลอเดียค่ะแม่
-
คลอเดีย00:00:00 -
คลอเดียสวัสดีค่ะ
-
???001 มีภารกิจใหม่ ที่ถนน xx ซอย xx รีบทำภารกิจด่วน
-
คลอเดียรับทราบค่ะ
-
คลอเดีย00:00:20 -
คลอเดียมีงานค่ะคุณแม่
-
เรเชลจร้า
-
คลอเดียหนูไปก่อนนะคะ
-
เดวิทระวังให้ดีล่ะ
-
คลอเดียค่ะ
-
แล้วประตูรถลีมูซีนก็ได้เปิดออก คลอเดียกระโดดออกมา และรีบมุ่งหน้าไปยังสถานที่ทำภารกิจทันที
-
ระหว่างนั้นคลอเดียก็ได้ไปเปลี่ยนชุดและเตรียมอุปกรณ์ที่ห้องน้ำสาธารณะแห่งหนึ่ง
-
คลอเดีย 001เรียบร้อย
-
คลอเดีย 001ดูซิว่าภารกิจครั้งนี้มันจะยากขนาดไหน
-
คลอเดีย 001หึๆ
-
แล้วคลอเดียก็ได้มาถึงที่ทำภารกิจทันที
-
คลอเดียยกโทรศัพท์ดูข้อมูล
-
ระบบรายงาน: เพศชาย ฆาตกรต่อเนื่องมากกว่า 100 ราย ติดคุกมาแล้ว 3 ครั้งหนีรอดออกมาได้ 3 ครั้ง อาวุธที่ชอบใช้มีดสั้น ความรวดเร็ว 10/100 การโจมตี 80/100 สติสัมปชัญญะ 20/100 ทักษะ 40/100
-
คลอเดีย 001เฮอะ!
-
คลอเดีย 001กากชะมัด
-
โจรว่าฉันกากแก้สมควรตาย!!!
-
คลอเดีย 001ไอโง่เอ๊ย!
-
โจรได้วิ่งเข้ามาหมายจะแทงคลอเดีย แต่ก็โดนหักแขนแล้วทุ่มลงพื้นพร้อมล็อคกุญแจมืออย่างง่ายดาย
-
โจรปล่อยนะแก!!!
-
คลอเดีย 001ใครมันปล่อยโจรกระจอกๆออกมาให้ฉันจัดการเนี่ย
-
คลอเดีย 001ฉันอยากรู้จริงๆว่าไอ้ที่หลุดมา 3 รอบเนี่ย พลาดกันได้ยังไง
-
โจรอย่าปากดีไอ้- อั้กก!!!
-
คลอเดียฟาดเข้าที่หลังคอทำให้โจรสลบไป
-
คลอเดีย 001มันจะกากเกินไปแล้ว อย่างน้อยก็เร็วดีแหละ เฮ่อ...
-
001 ภารกิจเสร็จสิ้น
-
คลอเดีย 001ว๊ายยยเสร็จคนแรกอีกแล้ว
-
คลอเดีย 001พวก 002 ถึง 008 ทำอะไรกันเนี่ย อยู่หน่วย 1 ซะเปล่า
-
และก็ได้มีรถตำรวจที่เข้ามาในที่แห่งนี้ ได้มารวบโจรขึ้นรถและส่งสถานีตำรวจทันที
-
คลอเดีย 001หาววว~ นี่มันก็ 22:00 น แล้ว พรุ่งนี้ก็ต้องไปเรียนรีบกลับไปนอนดีกว่า
-
คลอเดีย 001อย่างน้อยก็จะได้เจอพี่นาคุโตะ~~~
-
ว่าแล้วเธอก็ได้ใช้รองเท้าที่ทำมาจากวัสดุพิเศษวิ่งกลับไปที่บ้านด้วยความเร็วสูง
-
เช้าวันต่อมา ณ ที่ห้องเรียน
-
มิกุรินฉันมีเรื่องจะคุยกับเธอนะ คลอเดีย...
-
คลอเดียได้เลย
-
มิกุรินตามฉันมา
-
ว่าแล้วมิกุรินก็ได้พาคลอเดียไปที่หลังโรงเรียน และเริ่มเปิดประเด็นทันที
-
มิกุรินคลอเดียมันหมายความว่ายังไงเมื่อวานนี้ อธิบายให้ฉันฟังได้ไหม
-
คลอเดียได้สิ แล้วจะฟังเรื่องไหนล่ะ
-
มิกุรินก่อนอื่นเรื่องอำพรางสีผมกับตา
-
คลอเดียอ๋อเรื่องนี้น่ะ ก็เพราะเป็นการอำพรางตัวต่อประชาชนน่ะสิ การปฏิบัติการณ์หน่วยงานสายลับน่ะ ไม่สามารถเปิดเผยตัวจริงได้
-
คลอเดียเพื่อเซฟตัวเอง และความปลอดภัยของทุกคนน่ะ
-
มิกุรินอ๋อ...เข้าใจแล้วล่ะ
-
มิกุรินงั้นจริงๆแล้วสีผมกับสีตาเธอไม่ใช่สีนี้งั้นหรอ
-
คลอเดียใช่แล้ว แล้วสีนั้นน่ะ ฉันได้มาจากกรรมพันธุ์ไม่ใช่ไปย้อมมาหรอกนะ
-
มิกุรินรู้จักเมื่อวานนี้ก็พอจะรู้แล้วล่ะ พ่อกับแม่เธอสีเงินทั้งคู่เลย
-
คลอเดียอื้ม
-
มิกุรินส่วนเรื่องหมั้นล่ะมันยังไงกันแน่
-
คลอเดียฉันเป็นคนเลือกพี่เธอเองแหละ
-
มิกุรินฉันก็อยากจะยินดีด้วยนะ แต่ว่าหลังจากเรื่องเมื่อวานนี้ พี่ของฉันก็ซึมๆไปเลยน่ะ
-
คลอเดียฉันทำเกินไปหรือเปล่านะ
-
มิกุรินพี่ฉันก็เป็นแบบนี้แหละมั้ง อยู่ๆกันไปอาจจะรักกันขึ้นมาก็ได้
-
คลอเดียขอบคุณนะเธอก็ยังเป็นคนที่พึ่งพาได้เสมอ
-
มิกุรินไม่เป็นไร
-
มิกุรินแต่ฉันมีเรื่องนึงที่ไม่เคยบอกเธอเลย
-
คลอเดียเรื่องอะไรหรอ?
-
มิกุรินพี่ของฉันน่ะ มีสาวค่อนข้างเยอะมากเลยในเกมน่ะ แต่ว่าก็ไม่ได้ในเชิงชู้สาวหรอก ก็แค่ชอบเล่นกับผู้หญิงน่ะ
-
คลอเดียหืม...
-
คลอเดียแต่ฉันก็ไปห้ามเขาไม่ได้หรอก
-
คลอเดียอย่างน้อยถ้าไม่ได้ในเชิงชู้สาวก็ไม่เป็นไรหรอก
-
มิกุรินอืม...
-
คลอเดียแล้วก็เรื่องนี้ห้ามไปบอกใครเด็ดขาดมันคือความลับ
-
มิกุรินเรื่องนี้แน่นอนอยู่แล้ว
-
คลอเดียโอเคร...
-
มิกุรินฉันมีเรื่องจะคุยแค่นี้แหละ
-
มิกุรินยินดีด้วยละกัน
-
คลอเดียขอบคุณ
-
คลอเดียงั้นเราไปเรียนกันเถอะ
-
แล้วพวกเธอทั้งสองคนก็ได้ไปเรียน หลังจากคาบเรียนได้จบลงก็ได้มาถึงพักเที่ยง พวกเขาได้ไปรับประทานอาหารที่โรงอาหาร
-
คลอเดียผัดกระเพราไข่ดาวที่รักของฉัน~
-
อาโอะใช่แล้วล่ะอร่อยที่สุดเลย
-
มิกุรินพวกเธอนี่กินทุกวี่ทุกวันเลยนะ ไม่เคยเบื่อหรือไง
-
ชิสุเอะนั่นน่ะสิตั้งแต่เปิดเทอมมาก็กินแต่ผัดกระเพราไข่ดาว หน้าจะเป็นผัดกระเพราไข่ดาวอยู่แล้ว
-
คลอเดียก็มันอร่อยนี่นาช่วยไม่ได้
-
ชิสุเอะโห...แหวนสวยดีนะเนี่ย
-
ชิสุเอะหมั้นแล้วหรอกับใครอ่ะ
-
คลอเดีย....
-
มิกุรินอะ...เอ่อ...
-
คลอเดียไม่ได้หมั้นหรอกแค่ใส่เล่นน่ะ
-
อาโอะไม่กลัวหายหรอ มันน่าจะแพงอยู่นะ?
-
คลอเดียไม่เป็นไรหรอก ฉันรวยอยู่แล้ว^^
-
มิกุรินเฮอะๆ นั่นสินะ
-
ชิสุเอะหรือว่าเธอจะหมั้นจริงๆ กับ นาคุโตะรึเปล่า~~~
-
อาโอะให้กำลังใจคลอเดียวหรือ?
-
ชิสุเอะนั่นน่ะสิมันจะเป็นไปได้ยังไง555+
-
อาโอะ555+
-
มิกุรินอะ...ฮ่าๆ
-
คลอเดีย....
-
ชิสุเอะแต่ว่า
-
คลอเดีย!
-
มิกุริน!
-
ชิสุเอะถ้าไม่พิสูจน์ก็ไม่รู้ใช่ไหมล่ะ ว่าได้หมั้นกันจริงหรือเปล่า...
-
มิกุรินอะ..เอ่อ ไม่ต้องพิสูจน์ก็รู้อยู่แล้วว่ายังไงพี่ของฉันก็ไม่ได้รักคลอเดียหรอก!
-
ชิสุเอะฉันจะไปดูว่าพี่ของเธอได้ใส่แหวนแบบเดียวกับคลอเดียหรือไม่
-
อาโอะงั้นเราไปดูกันเถอะ
-
มิกุรินเดี๋ยว!
-
คลอเดียดึงแขนของมิกุรินพร้อมกับส่ายหน้าเบาๆ
-
มิกุรินทำไมล่ะ
-
ชิสุเอะกับอาโอะเดินไปยังร้านขายขนมที่นาคุโตะเป็นคนขายพร้อมกับชะเง้อดูแหวนที่มือ
-
คลอเดียเพราะว่า...
-
และแล้วชิสุเอะกับอาโอะ ก็ได้เดินกลับมาพร้อมกับขนมในมือ
-
ชิสุเอะหว่าา ไม่มีจริงด้วย
-
มิกุริน!!!
-
มิกุรินคลอเดีย
-
มิกุรินตกใจและสะกิดคลอเดียเบาๆก่อนจะกระซิบกับคลอเดีย
-
คลอเดียอะไร
-
มิกุรินพ่อบอกว่าห้ามถอดนี่นาแต่ว่าพี่ของฉัน...
-
คลอเดียถ้าเมื่อกี้เขาไม่ถอดความก็แตกไปแล้ว
-
มิกุริน.....
-
ชิสุเอะซุบซิบอะไรกัน?
-
มิกุรินเปล่า!
-
อาโอะเดี๋ยวนี้มีความลับกับเราเยอะจังเลยนะ
-
คลอเดียก็เปล่านี่
-
ชิสุเอะคิดว่าเราโกหกใช่ไหม ไปดูเองเลยก็ได้ว่าพี่นาคุโตะน่ะไม่ได้ใส่แหวน
-
อาโอะใช่ฉันเป็นพยานให้กับชิสุเอะ
-
คลอเดียฉันเชื่อพวกเธอแล้วล่ะ เพราะว่ายังไงมันก็เป็นจริงไม่ได้นี่นา
-
มิกุริน....
-
คลอเดียคอตกด้วยสีหน้าหม่นหมองเล็กน้อย มิกุรินที่เห็นเช่นนั้นก็พลอยเศร้าใจไปด้วย
-
ช่วงเย็นของวันนี้
-
มิกุรินวันนี้จะรอดูพี่ของฉันไหม?
-
คลอเดียแน่นอนว่ารอดูสิ^^
-
ชิสุเอะรอไปอย่างไร้ความหวังนั่นแหละ
-
อาโอะตัดใจเถอะคลอเดีย
-
คลอเดียได้ เดี๋ยวสักวันฉันจะตัดใจ แต่ตอนนี้ ฉันขอพยายามไปก่อนนะ
-
ชิสุเอะเฮ่อ...ความพยายามของเธอนี่มันช่างแข็งแกร่งเหลือเกิน
-
อาโอะงั้นพวกเรากลับก่อนนะ
-
มิกุรินบ๊ายบาย
-
คลอเดียโชคดีนะ
-
แล้วชิสุเอะกับอาโอะก็ได้กลับบ้านไป
-
แล้วมิกุรินกับคลอเดียก็ได้ยืนรอนาคุโตะ ที่หน้าโรงเรียนผ่านไปแล้ว 10 นาที แต่ก็ไม่มีวี่แววว่าจะโผล่ออกมาให้เห็น
-
มิกุรินคิดว่าพี่ของฉันน่าจะปีนกำแพงแล้วอ้อมไปทางป่าแล้วล่ะ
-
คลอเดียไม่เห็นต้องลงทุนขนาดนั้นเลย
-
คลอเดียถ้าไม่อยากให้ฉันรอดูแบบนี้ล่ะก็ ฉันก็จะไม่รออีกแล้ว
-
มิกุรินนี่เธอพูดจริงหรอเนี่ย
-
คลอเดียก็พูดจริงแหละ ฉันก็ไม่อยากให้เขาลงทุนเข้าป่าไปหรอก
-
มิกุรินโอเคเดี๋ยวฉันจะไปบอกเรื่องนี้กับพี่ของฉันแล้วกันนะ
-
คลอเดียอื้ม
-
มิกุรินงั้นฉันกลับก่อนล่ะ
-
คลอเดียบายๆ
-
แล้วมิกุรินก็เดินกลับไปยังรถกระบะของตัวเอง
-
มิกุรินเปิดประตูออกมา ก็พบกับนาคุโตะนั่งอยู่ในรถด้วยสภาพที่มอมแมมเนื่องจากบุกป่าออกมา
-
มิกุรินเฮ่อ...จริงๆด้วยสินะ
-
นาคุโตะ....
-
โทมิยะแล้วคลอเดียเดินกลับงั้นหรอ?
-
มิกุรินเอ๋? จริงด้วยทำไมวันนี้เดินกลับล่ะ?
-
โทมิยะไปส่งเธอดีไหมนะ
-
นาคุโตะสงสัยมีเหตุจำเป็นล่ะมั้งพ่อ เดี๋ยวรถเขาก็มารับเองแหละ บ้านรวยซะขนาดนั้น
-
โทมิยะ...
-
โทมิยะพ่อเข้าใจลูกนะ แต่ว่าห้ามเสียมารยาทกับเขาเด็ดขาด
-
นาคุโตะฮึ่ย!
-
นาคุโตะสะบัดหน้าหนีออกไปนอกหน้าต่าง
-
มิกุรินเฮ่อ...
-
ช่วงค่ำ ณ ร้านขายเต้าหู้นมสด
-
วันนี้คนเฝ้าร้านเป็นมิกุรินกับนาคุโตะ
-
มิกุรินพี่จะเล่นแต่เกมไม่ได้นะ!
-
นาคุโตะแป๊บนึงแป๊บนึง
-
มิกุรินโอ้ยชีวิต!
-
คากะสวัสดีมิกุริน!
-
มิกุรินอ้ะ! สวัสดีพี่นานะ!
-
มิกุรินมาทำอะไรหรอคะ?
-
คากะเอาของมาฝากน่ะ^^
-
นาคุโตะแล้วทาคาโอะล่ะนานะ?
-
คากะอ่อ พี่ทาคาโอะเขาทำการบ้านอยู่ที่บ้านน่ะค่ะ วันนี้หนูก็เลยมาคนเดียว
-
นาคุโตะอ๋อ ขอบคุณสำหรับ ของฝากนะ^^
-
คากะไม่เป็นไรจร้า!
-
มิกุรินแฮะๆๆ
-
มิกุริน(บางทีฉันก็สงสัยนะ ว่าจริงๆพี่เลือกปฏิบัติต่อคนรึเปล่า กับคลอเดียคนละอย่างเลย)
-
คากะงั้นกลับก่อนนะ!
-
มิกุรินโชคดีค่ะ^^
-
แล้วนานะก็ขี่มอเตอร์ไซค์ออกไปจากร้านทันที
-
มิกุรินโห ขนมเยอะแยะเลยแฮะ พี่นานะนี่ใจดีจริงๆ
-
นาคุโตะขยันให้จนล้นบ้านแล้วมั้ง
-
มิกุรินพี่...
-
นาคุโตะว่า?
-
มิกุรินวันพรุ่งนี้พี่ไม่ต้องลงทุนเข้าป่านะ เพราะว่าคลอเดียจะไม่มายืนรอพี่อีกแล้ว
-
นาคุโตะหรอ?
-
นาคุโตะก็ดี
-
มิกุริน...
-
นาคุโตะลูกค้ามามิกุ
-
มิกุรินรู้แล้ว
-
แล้วมิกุรินก็เดินไปต้อนรับลูกค้าที่เดินมายังร้านของตัวเองทันที
-
คลอเดีย 001อะไรนะคะ หัวหน้า?
-
มิกุรินเอ๊ะ?
-
มิกุรินต้องตกใจที่เห็นคลอเดียใส่ชุดแปลกๆ แถมยังยกหูโทรศัพท์แล้วคุยกับใครอยู่ก็ไม่รู้
-
คลอเดีย 001จะเอาน้ำขิงหรอ? มาหิวอะไรตอน 2 ทุ่มเนี่ยหัวหน้า!
-
มิกุรินคลอเดียแน่ๆเลย...
-
คลอเดีย 001ค่ะๆ! เข้าใจแล้วค่ะ
-
แล้วคลอเดียก็วางหูโทรศัพท์ก่อนจะสั่งเมนูทันที
-
คลอเดีย 001ขอน้ำขิง-
-
เมื่อคลอเดียเห็นหน้ามิกุรินก็ต้องชะงักแล้วเงียบไปสักพักก่อนจะพูดขึ้นมา
-
คลอเดีย 001เอ่อ...
-
คลอเดีย 001มิกุรินหรอ?
-
มิกุรินก็ใช่น่ะสิ!
-
มิกุรินแล้วเธอใส่ชุดบ้าๆอะไรมาเดินตอน 2 ทุ่มเนี่ย
-
คลอเดีย 001เอ่อ...ขอน้ำขิง 1 ถุง กับนมสด 1 ถุง ละกันนะ
-
มิกุรินนี่!
-
นาคุโตะใครอ่ะมิกุริน?
-
นาคุโตะเดินออกมาก็ต้องตกใจเมื่อเห็นหน้าคลอเดีย และก็รีบหนีกลับหลังร้านอีกทันที
-
คลอเดีย 001พี่เธอเห็นแล้ว!
-
คลอเดีย 001รีบทำให้ฉันเร็ว!
-
มิกุรินโอเครๆ
-
มิกุรินเตรียมเมนูที่คลอเดียสั่งให้อย่างเรียบร้อยแล้วยื่นให้กับคลอเดีย
-
มิกุรินได้แล้ว
-
มิกุรินทั้งหมด 20 บาท
-
คลอเดีย 001โอเคร
-
คลอเดียยื่นเงินให้กับมิกุริน
-
มิกุรินสรุปเธอมาทำอะไรที่นี่?
-
คลอเดีย 001ฉันก็แค่ใส่ชุดคอสเพลย์เดินเล่นเฉยๆไม่มีอะไรหรอก-
-
คาร์ล 008001 เกิดเรื่องใหญ่แล้วๆ!!!
-
อยู่ดีๆก็มีชายคนหนึ่งวิ่งมาด้วยความเร็วสูงแล้วก็หยุดที่หน้าร้านเต้าหู้นมสด
-
คลอเดีย 001...
-
มิกุรินหมายความว่ายังไง 001 น่ะ?
-
คลอเดีย 001เปล่า...
-
คาร์ล 008ตอนนี้มันมีเวลามาคุยกันนะ! รีบให้ประชาชนอพยพออกจากฝั่งริมถนนเดี๋ยวนี้!!!
-
คลอเดีย 001ทำไมล่ะ?
-
คาร์ล 008โจรรายนี้มันไม่ธรรมดามันยึดรถบรรทุกสิบล้อขนาดใหญ่พุ่งชนทุกอย่างแบบไม่เลือกหน้า แล้วมันก็กำลังมาทางถนนนี้ด้วย!!!
-
คลอเดีย 001ได้รีบอพยพด่วน!!!
-
คลอเดีย 001มิกุรินรีบเก็บร้านเดี๋ยวนี้!!!
-
มิกุรินเอ๊ะ!?
-
คลอเดีย 001ได้ยินที่เขาพูดเมื่อกี้ไหมรีบเก็บเดี๋ยวนี้!!!
-
คาร์ล 008เดี๋ยวฉันจะไปบอกคนอื่นๆ เธอรีบจัดการตรงนี้ไปก่อน!
-
คลอเดีย 001ยังมีหมายเลขอื่นอีกหรือไม่?
-
คาร์ล 008มี 002 น่ะ
-
คลอเดีย 001โอเคร
-
แล้วชายคนนั้นก็ได้วิ่งหายไปด้วยความเร็วสูงทันที
-
มิกุรินสรุปเธอ?
-
คลอเดีย 001บอกให้รีบเก็บไงอยากตายหรือไง!!!
-
อยู่ดีๆบรรยากาศก็มีลมพัดแรงฟ้าครึ้มต่างจากเดิม
-
มิกุรินได้เลยฉันจะรีบเก็บเดี๋ยวนี้!!!
-
มิกุรินพี่!!! เก็บร้านด่วน!!!
-
นาคุโตะทำไม?
-
มิกุรินพี่ไม่ได้ยินที่เขาพูดเมื่อกี้นี้หรือไง!!?
-
นาคุโตะจะให้ไปเชื่อผู้หญิงที่ไม่รู้หัวนอนปลายเท้าได้ยังไงวะ!!!
-
คลอเดีย 001...
-
คลอเดีย 001มิกุห้ามนำเรื่องนี้ไปบอกใครเด็ดขาดนะ แล้วลากพี่ของเธอไปด้วย
-
มิกุรินดะ..ได้!
-
มิกุรินพี่กลับ!!!
-
นาคุโตะไม่เว้ย!!!
-
มิกุรินพี่!!! ถ้าพี่อยากตายก็เชิญอยู่ตรงนี้เถอะ ในเวลาคับขันหัดเชื่อคนบ้างสิ!!!
-
แล้วมิกุรินก็เก็บร้านแล้ววิ่งหนีเข้าบ้านที่อยู่ข้างในซอยลึกทันที
-
นาคุโตะฉันจะเลือกเชื่อคนที่น่าไว้ใจเท่านั้น ชิ!
-
คลอเดีย 001รีบกลับเข้าบ้านเถอะ ด้วยชีวิตของฉันกันแรงระเบิดให้นายทั้งหมดไม่ได้หรอกนะ
-
นาคุโตะ....
-
นาคุโตะเริ่มรู้สึกว่าบรรยากาศเริ่มแปลกไปจึงตัดสินรีบวิ่งเข้าไปในซอยทันที
-
คลอเดีย 001เฮ่อ...กว่าจะเข้าได้-
-
เอี๊ยดดดด!!!
-
คลอเดีย 001มาแล้วสินะ
-
ตู้มมม!!!
-
เสียงระเบิดดังสนั่น ทำให้ไฟที่ติดข้างถนนนั้นดับไปเป็นแถว แรงระเบิดนั้นทำให้คลอเดียเซเล็กน้อย ก่อนจะยกโทรศัพท์ขึ้นมาดูข้อมูล
-
ระบบรายงาน: เพศชายทั้ง 2 คน ฆาตกรรายใหม่ยังไม่เคยก่อเหตุ แต่ประสบการณ์ดูสูง อาวุธที่ชอบใช้ระเบิด ความรวดเร็ว ไม่ทราบ การโจมตี 80/100 สติสัมปชัญญะ 70/100 ทักษะ 60/100
-
คลอเดีย 001ไอ้โจรนี่มันบ้าชะมัดเลย มาโยนระเบิดเล่นแถวนี้ มันคิดอะไรอยู่เนี่ย!!! แต่ค่าสเตตัสไม่ธรรมดาเลยแฮะ...
-
คลอเดียกระโดดเข้าไปที่รถบรรทุกก็ได้เห็นโจรปริศนายืนอยู่บนหลังคารถบรรทุก คลอเดียชักดาบคาตานะออกมาฟันไปที่โจรนั้น แต่โจรนั้นก็ได้ใช้ดาบของตัวเองกันเอาไว้
-
คลอเดีย 001แหม แรงก็ใช้ได้นะเนี่ย!
-
เคร้ง!!! เคร้งง!!!
-
เสียงดาบคาตานะฟันกันอยู่กลางอากาศกระทบกันไปมาทำให้เกิดสะเก็ดไฟเล็กน้อย
-
คลอเดีย 001เย๋ยยย ขับรถภาษาอะไรของมันเนี่ย!!!
-
รถบรรทุกส่ายไปมาทำให้ คลอเดียทรงตัวไม่อยู่ เสียท่าไปชั่วขณะ ไอ้โจรจึงใช้โอกาสนี้ ฟันเข้ามาที่ตัวของเธอ
-
คลอเดีย 001เล่นทีเผลอแบบนี้ไม่ดีเลยนะ...
-
เคร้งง!!!
-
เสียงดาบกระทบกันซึ่งไม่ใช่คาตานะของคลอเดีย
-
ไทกะ 002ต้องให้ข้าออกโรงหรือไง จะสละตำแหน่ง 001 ให้ข้างั้นหรอ?
-
คลอเดีย 001ใครว่าอย่างนั้นล่ะ?
-
เคร้งๆ!!!
-
เพล้ง!
-
ดาบของโจรหักเป็นสองท่อน ก่อนที่ชายปริศนาผู้หนึ่งจะหิ้วตัวของโจรผู้นั้นกับคลอเดียออกมาจากรถบรรทุกนั้นทันที
-
ตอนนี้พวกคลอเดีย ก็กำลังแอบอยู่ที่หลังหินขนาดใหญ่อันหนึ่ง เพื่อรอการระเบิดของรถบรรทุก แต่แล้วสายตาของเธอก็ต้องไปสะดุดที่หลังเซเว่น
-
คลอเดีย 001นั่นมัน!!!
-
ไทกะ 002คลอเดียจะไปไหน!!!
-
คลอเดียรีบพุ่งออกไปคว้าตัวชายคนหนึ่งที่แอบอยู่หลังเซเว่น ก่อนที่รถบรรทุกจะระเบิดออกเป็นเสี่ยงๆ แรงระเบิดของรถบรรทุกทำให้ตัวของเธอปลิวไปกระแทกกับผนังของบ้านหลังหนึ่ง และเศษกระจกของเซเว่นก็ได้บาดเข้าผิวหนังของเธอด้วย
-
คลอเดีย 001อั่ก!!!
-
ไทกะ 002คลอเดีย!!!
-
คาร์ล 008001!!!
-
คลอเดีย 001อึก...
-
ไทกะ 002หาที่ตายชัดๆ!
-
ไทกะกับคาร์ลรีบวิ่งมาดูอาการของคลอเดียทันที
-
คลอเดีย 001แค่กๆ!!!
-
คลอเดียไอออกมาเป็นเลือด ก่อนที่จะคลายอ้อมกอดออก
-
คลอเดีย 001บอกให้รีบเข้าบ้านไง...ฉันบอกแล้วว่าชีวิตฉัน...ไม่สามารถกันแรงระเบิดของนายได้ทั้งหมด แค่กๆ!!!
-
นาคุโตะธะ...เธอ
-
คลอเดีย 001พี่นาคุโตะ ฉันรักพี่จริงๆนะ เมื่อไหร่จะหันมารักฉันซักที แค่กๆ!!!
-
ไทกะ 002นาคุโตะงั้นหรอ อืม...ไอ้คนที่เธอพูดว่าคิดถึงๆบ่อยๆใช่ไหม
-
คลอเดีย 001ไอบ้าไทกะ! แค่กๆ!!!
-
ไทกะ 002หยุดพูดได้แล้ว ไปรักษาตัว!!!
-
คาร์ล 008เดี๋ยวพวกโจรผมจัดการเองครับ
-
ไทกะอุ้มคลอเดียขึ้นมาด้วยท่าเจ้าสาวก่อนจะวิ่งไปทางโรงพยาบาลที่อยู่ไกลออกไปทันที ทิ้งให้นาคุโตะนั่งมึนอยู่ตรงนั้นคนเดียว
-
ไทกะ 002เธอจะเลือกให้ตัวซวยที่อาจจะทำให้เธอตายได้ในซักวันสินะ
-
คลอเดีย 001อย่ายุ่งน่า!!!
-
ไทกะ 002ดูท่าแล้วน่าจะไม่ได้ชอบเธอนะ
-
คลอเดีย 001เรื่องนี้ฉันรู้อยู่แล้ว
-
ไทกะ 002คนดีๆมีให้เลือกเยอะแยะ แต่ไม่เลือก
-
คลอเดีย 001แล้วจะให้ฉันเลือกใครล่ะ...
-
ไทกะ 002เลือกคนใกล้ตัวไง!
-
คลอเดีย 001คนใกล้ตัวฉัน ก็ไม่มีใครชอบฉันหรอก
-
ไทกะ 002...
-
ทางฝั่งของนาคุโตะ
-
มิกุรินพี่!!! ทำไมไม่รีบเข้ามา!!!
-
นาคุโตะ...
-
มิกุรินพี่เชื่อคลอเดียซักครั้งก็ได้นี่!!! ไม่เห็นรึไง พี่เกือบตายเลยนะ!!!
-
นาคุโตะ...
-
มิกุรินคลอเดียเป็นห่วงพี่ขนาดนี้ แต่พี่กลับทำแบบนี้ หนู...เฮ่อ
-
มิกุรินหนูไม่อยากคุยกับพี่แล้ว!!!
-
มิกุรินโมโหจนร้องไห้โฮแล้ววิ่งเข้าห้องนอนของตัวเองไปทันที
-
นาคุโตะ...
-
โทมิยะลูก!!! นาคุโตะห้ามทำแบบนี้อีก!!!
-
โทมิยะมันอันตรายมันเลยลูก!!!
-
นานามิถ้าเสียลูกไปแม่ก็ไม่อยากจะมีชีวิตอยู่แล้ว! ดีนะที่มีคนช่วยไว้!!!
-
นาคุโตะ...
-
นาคุโตะครับ
-
นาคุโตะผม...
-
นาคุโตะผมขอโทษ
-
แล้วนาคุโตะก็ได้เดินคอตกเข้าไปในห้องนอนทันที
-
นาคุโตะมองดูแชทที่ตัวเองบล็อคไปเมื่อ2เดือนก่อน
-
ใช่แชทของคลอเดีย นาคุโตะตัดสินใจยกเลิกการบล็อคแชทของเธอ
-
นาคุโตะ...
-
นาคุโตะตัดสินใจพิมพ์ส่งข้อความผ่านแชทของเธอ
-
นาคุโตะขอบคุณที่ช่วย
-
ณ โรงพยาบาล
-
คุโรตะ 007หว่าา...ดูเหมือนจะต้องพักรักษาตัวไปก่อนหนึ่งวัน
-
คลอเดีย 001ทำไมล่ะ?
-
คุโรตะ 007โดนระเบิดไปแบบนั้นก็เลยเกิดการกระทบกระเทือนที่ปอดทำให้ปอดฉีกเล็กน้อย
-
คุโรตะ 007แถมกระเพาะอาหารก็ยังผลิตน้ำย่อยผิดปกติด้วย
-
คุโรตะ 007เพราะฉะนั้นพักรักษาตัวกันไปก่อน
-
ไทกะ 002ก็เพราะว่าทำอะไรโง่ๆไงล่ะ
-
คลอเดีย 001จะปล่อยให้คนไม่รู้อีโหน่อีเหน่มาตายแทนได้ยังไง
-
ไทกะ 002ไม่ใช่ว่านั่นเป็นคนที่เธอชอบหรอกหรอ?
-
คลอเดีย 001....
-
คลอเดีย 001แต่ถึงชอบไม่ชอบมันก็เป็นภารกิจของเราที่จะต้องทำให้ประชาชนปลอดภัยอยู่ดีนั่นแหละ
-
คุโรตะ 007แหนะๆ
-
คุโรตะ 007ไทกะเป็นอะไรไป?
-
ไทกะ 002....
-
ไทกะ 002เปล่า
-
คลอเดีย 001ฉันจะนอนแล้ว อย่ามายุ่งออกไปให้หมดเลย!
-
แล้วทุกคนก็ออกไปจากห้องปฐมพยาบาลจนหมด เหลือเพียงแค่คลอเดียเท่านั้น
-
คลอเดีย 001ง่วงแล้วนอนดีกว่า...
-
เวลา 12:00 น. วันต่อมาของโรงเรียน
-
ชิสุเอะเอ๋? ทำไมวันนี้คลอเดียไม่มาโรงเรียนล่ะ?
-
อาโอะไม่เห็นบอกอะไรเลยอ่ะ?
-
มิกุรินบอกสิ คลอเดียมาบอกฉันเมื่อวานนี้ว่ามีธุระก็เลยขอลาน่ะ...
-
ชิสุเอะงี้นี่เอง
-
ชิสุเอะพี่นาคุโตะจะเหงาหรือไม่นะ 555+
-
อาโอะฉันก็ไม่รู้ว่าฉันคิดไปเองหรือเปล่าว่าพี่นาคุโตะมองมาทางนี้บ่อยๆตั้งแต่เมื่อกี้แล้ว
-
มิกุริน???
-
มิกุริน(จริงด้วยแฮะ)
-
ชิสุเอะมองหาใครกัน? หาคลอเดียหรอ น่าเสียดายที่เธอไม่มา
-
อาโอะไปบอกข่าวร้ายกับพี่เขาหน่อยเป็นไง?
-
ชิสุเอะน่าสนใจลองดูกัน
-
แล้วทั้งสองคนก็เดินไปยังร้านขนม ทั้งสองคนที่กำลังจะเอ่ยปากถามก็โดนพูดตัดบทไปก่อน
-
นาคุโตะวันนี้เพื่อนคนนั้นไม่มางั้นหรอ?
-
ชิสุเอะโฮ่วๆ!
-
อาโอะเขาแย่งเราพูดก่อนล่ะ
-
นาคุโตะพี่ถามว่ามาหรือไม่?
-
ชิสุเอะไม่มา
-
อาโอะใช่แล้ว หายไปแบบไม่บอกไม่กล่าวด้วย
-
นาคุโตะอ่อ...
-
ชิสุเอะทำไมหรอพี่?
-
นาคุโตะเปล่าก็นึกว่าทะเลาะกับน้องของฉัน
-
ชิสุเอะทำเป็นซึนซิสค่อน
-
อาโอะเรากลับกันเถอะ
-
นาคุโตะ(ดูท่าอาการน่าจะหนักอยู่สินะ)
-
นาคุโตะ(อย่างน้อยเขาก็ช่วยเราไว้นี่ ชั่งเถอะก็แค่ขอบคุณแค่นั้นก็น่าจะจบ)
-
นาคุโตะ.....
-
ในแชท
-
นาคุโตะขอบคุณที่ช่วย
-
อ่านแล้ว
-
คลอเดียดีใจจังที่แก้บล็อคให้
-
คลอเดียไม่เป็นไรหรอกนะ ฉันจะปกป้องนายเสมอไม่ว่านายจะเกลียดฉันหรือไม่^^
-
จบ ep.1 คู่หมั้น
คลิกบริเวณนี้เพื่ออ่าน
หรือสัญลักษณ์ด้านขวาเพื่ออ่านต่อเนื่อง


กรุณาเข้าสู่ระบบเพื่อแสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็นปักหมุด
ความคิดเห็นทั้งหมด ()