email-icon facebook-icon Twitter-icon Instagram-icon

.ช็อคโกแลต มันไม่ได้หวานทุกชิ้น ช็อคโกแลต บางรส...มันก็ขม แต่ที่มันขม ก็เพราะว่ามันเข้มข้นไม่ใช่เหรอ?

DARK CHOCALATE 26 l EVERYDAY I SEE YOU

ชื่อตอน : DARK CHOCALATE 26 l EVERYDAY I SEE YOU

คำค้น : #ซีเลน #เคลกราฟ #ซีโน่เลออน #ดาร์กช็อกโกแลต #DARKCHOCALATE

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 554

ความคิดเห็น : 12

ปรับปรุงล่าสุด : 16 ก.พ. 2564 20:15 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
DARK CHOCALATE 26 l EVERYDAY I SEE YOU
แบบอักษร

DARK CHOCALATE 26 

 

 

เลออนค่อย ๆ เปิดประตูห้องพักเดินออกมาด้านนอก... 

ตอนนี้เป็นเวลาใกล้ตีห้า ท้องฟ้าด้านนอกยังมืดสนิทอยู่เลย เช่นเดียวกันกับซีโน่เขายังคงนอนหลับสนิท... เรื่องเมื่อคืนจบลงที่ซีโน่เข้าไปอาบน้ำและเลออนปีนขึ้นเตียงคลุมโปงชิ่งหนีหลับไปก่อน หลังจากเลออนก็ไม่รู้ว่าซีโน่ทำอะไรต่อบ้าง ตื่นมาอีกครั้งตอนที่ได้ยินนาฬิกาปลุกจากโทรศัพท์มือถือซีโน่ดังสนั่น เขาพึมพำทั้งที่ยังหลับตาเชิงรำคาญแต่ก็เอื้อมมือมาเขย่าร่างเลออนจนเลออนต้องตื่นนั่นแหละ 

“มอร์นิ่งครับ อันนา... พี่โฟร์ด้วย... คนอื่น ๆ ล่ะครับ” เลออนเดินมาที่โซนกว้างของรีสอร์ตที่พัก ซึ่งอันนานัดให้มารวมตัวกันเพื่อแต่งหน้า แต่งตัวที่นี่ เนื่องจากพื้นที่มันกว้างพอจะให้ทีมงานหลาย ๆ คนช่วยกันทำผมให้เหล่านางแบบ นายแบบ 

“เธียร์อาสาไปเตรียมพวกเครื่องดื่มน่ะ... เลออนดื่มอะไรจ๊ะ? ช็อกโกแลตร้อนใช่ไหมถ้าฉันจำไม่ผิด...” 

“ครับ ของโปรดเลย” 

“แหม... ช่วงนี้โปรดแบบเดียวกันกับบอสเลยนะคะ” 

“เอ่อ...ครับ?” 

“แซวเล่นน่ะ เลออนนั่งตรงนี้นะ สักพักจะเอาเครื่องดื่มมาให้จ้ะ...นี่โฟร์! มาดูแลเลออนหน่อยสิ!” อันนาพูดแล้วจับจูงมือคนโปรดของคุณบอสไปนั่งที่เก้าที่มีป้ายชื่อลี เลออนตัวโตแปะอยู่อย่างชัดเจน นายแบบหนุ่มเอาแต่ยิ้มหวานให้เธอเพราะรู้จะตอบไปว่าอะไร ทุกอย่างมันพิลึกกึกกือขึ้นมาเพราะซีโน่แท้ ๆ เชียว! 

เลออนมองตามร่างหญิงสาวไปก่อนจะก้มไปอ่านนิตยสารในมือที่หยิบติดมือมาด้วย ระหว่างรอช่างแต่งหน้าทำผม บางทีมันก็เบื่อ ๆ เหมือนกัน เพราะงั้นการอ่านนิตยสารพวกนี้มันก็ช่วยได้ไม่น้อย แค่ไม่นานโซฟีร่า หญิงสาวที่เป็นนางแบบชื่อดังคนหนึ่งในสังกัดเดียวกันกับเลออนก็เดินนวยนาดออกมา เธออยู่ในชุดเดรสสายเดี่ยวผ้าซาตินสีครีมคล้ายชุดนอน... หน้าตาสะสวยนั่นบ่งบอกว่ายังง่วงอยู่ในที 

“เฮ้อ ต้องตื่นแต่เช้ามืดขนาดเชียวหรือคะพี่โฟร์ ฟีร่ายังอยากหลับต่ออีกสักหน่อย... อ๊ะ... ลี เลออน” 

“มอร์นิ่งครับ” 

“ต้องคิสด้วยสิคะ...” 

“ไม่ดีมั้งครับ ฟีร่า” เลออนหรี่ตามองหน้าโซฟีร่าแล้วอมยิ้มตามประสา โซฟีร่าเป็นถึงลูกคุณหนูในตระกูลดัง ไม่ใช่ว่าใครก็สามารถแตะต้องเธอได้ ก่อนหน้านี้ไม่นานชื่อเธอเพิ่งลงข่าวหน้าหนึ่งดาราในวงการบันเทิงว่ากำลังจะแต่งงานกับทายาทคนโตของตระกูลธีโอดอร์ไป 

“ใช่สิ นอกจากซีแล้วใครจะแตะต้องเลออนได้ ถ้ายังอยากมีชีวิตที่ดีก็อย่าได้คิดเชียว ฮ่ะ ๆ” โซฟีร่าเอ่ยขึ้นเสียงหยอกเย้าพลางยกมือมาปิดปากหัวเราะอย่างมีจริต ประโยคที่พูดทีเล่นทีจริงของเธอทำให้หลายคนที่อยู่บริเวณนั้นชะงัก แม้แต่เลออนก็ด้วย... 

“มะ ไม่ถึงขั้นนั้นหรอกครับ” 

“หมายความว่ามากกว่านั้นเหรอคะ?” 

“…” โซฟีร่ายิ้มกว้างตอนที่พูด สายตาเธอบอกเลออนชัดเจนว่าเธอรู้มากกว่าที่คนอื่นรู้ และเธอรู้มากกว่าที่ตาเห็น เลออนเงียบไป... มองหน้าเธอและพยายามทำตัวให้ปกติมากที่สุด ในที่สุดโซฟีร่าก็หัวเราะออกมาน้อย ๆ ก่อนที่จะเอื้อมมือมาจับฝ่ามือเลออนแล้วเอ่ยขึ้นเสียงใส 

“ฟีร่าหมายถึงซีน่ะ เขาดูแลเลออนดีมากกว่าที่พี่โฟร์รู้อีกนะคะ ต้องขอบคุณท่านลุงซาร์ครอสที่มอบอำนาจนี้ให้ซีมากกว่า อย่างน้อยเพื่อนฟีร่าคนนั้นก็ดูมีชีวิตชีวาขึ้น” 

“คุณซีเขาก็ปกติแหละครับ” 

“เอ๋ งั้นเหรอคะ... แต่ฟีร่าว่าไม่จริงนะคะ ช่วงนี้ซีดูเป็นการเป็นงาน อ๊ะ! อันนา! ฟีร่าขอน้ำส้มคั้นแก้วหนึ่งสิคะ!” 

“…” เลออนถอนหายใจออกมาเมื่อโซฟีร่าเปลี่ยนบทสนทนาไปคุยกับอันนาอย่างกะทันหัน เขามองตามร่างเพรียวที่รีบลุกจากเก้าอี้ข้างกันวิ่งไปหาอันนา นิตยสารในมือถูกวางลงที่เดิมเมื่อคนอ่านไม่มีจิตใจจะสนใจสิ่งใดนอกจากคำพูดของโซฟีร่าที่มันเกี่ยวข้องกับซีโน่และตัวเอง 

ขนาดโซฟีร่าที่ไม่ค่อยแยแสสิ่งใดนอกจากความสวยและชื่อเสียงของเธอ ยังรู้ว่าระหว่างเขากับซีโน่มีอะไรที่เปลี่ยนแปลงไป... แล้วคนอื่น ๆล่ะ 

“ไง” 

“เคล” 

“อืม... เป็นอะไรน่ะ ทำหน้าทำตาอย่างกับแบกโลกไว้ทั้งใบ” เคลวินนั่งลงที่เก้าอี้ข้าง ๆ เลออนแต่เป็นอีกฝั่ง วันนี้ชื่อของเขาดันติดอยู่ข้าง ๆ กับชื่อนายแบบคนใหม่ในสังกัด เคลวินปรายตามองชื่อนั้นบนเก้าอี้ก่อนจะแค่นยิ้มออกมา จากนั้นก็หันไปหาเลออน มือหนาเอื้อมไปขยี้เส้นผมนิ่ม ๆ นั่นเล่นอย่างเคย 

ถึงแม้ว่าตอนนี้ความสัมพันธ์ระหว่างเคลวินกับเลออนจะไม่ได้พัฒนาอะไรไปมากกว่าคำว่าเพื่อน ทุกครั้งที่เคลวินเริ่มเอ่ยถึงมันเลออนจะรีบปฏิเสธเขาทันทีด้วยประโยคทางอ้อมที่แสนจะนุ่มนวลแต่ความรู้สึกของเคลวินมันไม่ได้จบลงไปด้วย เขากลับไปนั่งทบทวน คิดแล้วคิดอีก ถึงจะยื่นมือเข้าไปดึงตัวเลออนออกมาจากซีโน่ได้ ซึ่งเขาทำได้แน่นอนและมันก็ไม่ยากเท่าไหร่นักหรอก 

ตั้งแต่ไหนแต่ไรที่ซีโน่เหม็นขี้หน้าเขา และแน่นอนว่าไม่ใช่แค่ซีโน่ที่ไม่ชอบเคลวิน เขาเองก็เกลียดหน้ามันเหมือนกัน คนอะไรชอบบีบบังคับให้คนอื่นอยู่ใต้อาณัติตัวเองตลอดเวลา ซีโน่ไม่ชอบการเป็นที่สอง ไม่ชอบยามที่ต้องตกเป็นรองใคร ก็ตามประสาลูกชายคนโต... 

เคลวินไม่ได้กลัวซีโน่จะทำร้ายเขา แต่เคลวินกลัวซีโน่ทำร้ายเลออนต่างหาก นั่นคือสิ่งที่คอยห้ามความคิดของเคลวิน แต่ถึงจะห้ามความรู้สึกตัวเองไม่ให้ล้ำเส้นเข้าไปแล้วก็ไม่ใช่ว่าเคลวินไม่มีสิทธิ์เป็นห่วงเลออน เลออนอาจจะคิดไปเองเออไปเองคนเดียวว่าตอนนี้เคลวินคือเพื่อน 

แต่สำหรับ เคลวิน เมอร์เซียแล้ว ลี เลออนไม่เคยเป็นแค่เพื่อน... 

“ไม่ได้เป็นอะไร แล้วเมื่อวานนายหายไปไหนมา ชอบทำให้เธียร์เป็นห่วงอยู่เรื่อยเลยนะ” 

“ฉันก็ต้องมีเวลาส่วนตัวบ้างสิ จะให้ตัวติดกับผู้จัดการตลอดเลยหรือไง...” เลออนฟาดแขนแกร่งไปหนึ่งทีเพราะในประโยคนั้นเคลวินน่ะว่าเลออนทางอ้อมแบบเต็ม ๆ ได้ยินเสียงแค่นหัวเราะจากเพื่อนเล็กน้อย แต่แล้วบรรยากาศมันก็เปลี่ยนไปดื้อ ๆ เมื่อมิกซ์กับกราฟิกเดินเข้ามา โดยเฉพาะรังสีอะไรสักอย่างที่เลออนรู้สึกได้ว่ามันแพร่กระจายออกมาจากร่างกายเคลวิน 

“ไง เคลวิน... เลออน มาเร็วจังเลยนะ” 

“สวัสดีครับ” เลออนตอบและยิ้มให้อดีตผู้จัดการเพื่อนตัวเองอย่างปกติ ใบหน้าสวยหวานหันไปมองกราฟิกเล็กน้อย ไม่รู้จะพูดอะไรด้วยเพราะเมื่อวานกราฟิกทำเอาเขาเกือบซวย... 

แต่เลออนก็ไม่ได้นึกโกรธอะไรหรอก การใช้ชีวิตแบบไม่มีปัญหาอะไรกับใครเลยมันคือ ลี เลออนเลยล่ะ... 

“เธียร์ไปไหนซะล่ะ” 

“กูจะไปรู้ไหม...” เลออนเห็นเคลวินเคลวินตอบมิกซ์ แต่สายตาของเขากลับมองจ้องแค่นายแบบหนุ่มคนใหม่เท่านั้น ในขณะที่กราฟิกเองก็มองตอบ สีหน้าของผู้ชายคนนั้นไม่มีอะไรนอกจากคำว่าเฉยชา ไร้อารมณ์... ดวงหน้าเรียวคมออกแนวหยิ่ง ๆ แต่ไม่รู้ทำไมบางทีกราฟิกก็ทำตัวกร้านโลก... 

“แล้วนี่... ทำไมเลออนถึงได้ถูกทิ้งให้อยู่คนเดียวล่ะ คุณซีไปไหน...แล้ว” 

“มีอะไรกับกู” 

มิกซ์ยังพูดไม่ทันจบประโยคคนที่ถูกถามหาก็สาวปลายเท้าเข้ามาใกล้เรื่อย ๆ ซีโน่อยู่ในชุดที่เขาใส่นอนเมื่อคืนคือเสื้อเชิ้ตสีฟ้าแขนยาวและกางเกงขาสามส่วนสีครีม มันไม่ค่อยสุภาพนักและตามปกติเขาคงเนี้ยบกว่านี้ถึงจะออกจากห้องนอนได้ แต่เพราะว่าตื่นมาแล้วไม่เจอลี เลออนทุกอย่างเลยถูกทิ้งเอาไว้ข้างหลัง ในสมองสั่งให้เขาเดินออกมาตามหาเลออน จนกระทั่งได้ยินเสียงใครหลายคนคุยกันตรงลานกว้าง 

ต่างคนต่างมองเขาด้วยสายตาอึ้ง ตกตะลึง ทีมงานที่เป็นสาวประเภทสองต่างคนต่างแอบปิดปากกรี๊ดเพราะเสื้อที่ซีโน่ใส่มันติดกระดุมตรงกลางเพียงแค่เม็ดเดียว! 

“รู้นะครับว่าหุ่นดีมีกล้าม แต่จำเป็นโชว์หรือไง?” มิกซ์ไล่สายตามองเขาอย่างแสดงออกชัดเจน กลายเป็นลี เลออนที่นั่งไม่ติดเก้าอี้เสียเอง แล้วไอ้บ้าซีโน่ไม่มีมือติดกระดุมเสื้อหรือไงนะ! 

“ให้หมามันน้ำลายหกเล่น ๆ น่ะ” แต่ถ้าคิดจะประลองฝีปากกับซีโน่ คลาร์กคือคุณคิดผิดเพราะเขาไม่ยอมและไม่มีวันยอมให้ใครหรอก 

“คุณซี!” 

“เลออน” ซีโน่ไม่สนใจว่ามิกซ์จะกระทืบเท้าปั้นสีหน้าใส่เขายังไง ร่างสูงหันไปมองอีกคนที่มองเขาตาขวางก่อนอยู่แล้ว สายตาของเลออนมันไล่เขาไปจากตรงนี้ให้พ้น ๆ ทางอ้อม ซีโน่ขมวดคิ้วจนยุ่งคนที่ควรทำสายตาแบบนั้นมันควรเป็นเขาไม่ใช่หรือไง ปากอยากจะเอ่ยถามว่าตื่นแล้วทำไมไม่ปลุกแถมยังหนีออกมาก่อนอีก แต่ก็กลัวว่าเลออนจะมีปัญหาตามมาทีหลัง... 

เป็นความกังวลที่ซีโน่เพิ่งจะมาให้ความสำคัญกับมัน มากพอ ๆ กับการให้ความสำคัญกับเลออน 

“ครับ?” 

“ทานมื้อเช้าหรือยัง?” 

“หะ...ห๊ะ” 

“...” 

“เอ่อ ยะ ยังครับ...” แต่พอเขาเงียบแล้วส่งสายตากดดันกลับมา เลออนถึงได้รีบตอบประโยคที่คาดว่าน่าจะถูกใจซีโน่มากที่สุด ร่างสูงขาวตี๋เริ่มระบายยิ้มออกมา แน่นอนว่าผลลัพธ์คือพอใจมาก เขาคว้าข้อมือเลออนให้ลุกขึ้นก่อนหันไปมองเคลวินเล็กน้อยเพราะหมอนั่นเอาแต่เก๊กท่าขรึมก้มหน้าแสร้งทำเป็นอ่านข่าว ทำเป็นไม่สนใจว่าเขามายืนอยู่ตรงนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่... 

“ไปกินข้าวกันเถอะเลน ซีหิว...” แต่แล้วซีโน่ก็ยังคงคอยหาเรื่องให้เคลวินเกลียดเขาเพิ่มทุกวันจนได้... 

สิ้นสุดประโยคนั้นพร้อมกับสรรพนามแทนชื่อกันและกันอย่างสนิทสนมหลุดออกมาจากปากคนอย่างซีโน่ คลาร์ก มันทำให้เคลวินกัดฟันกรอดแล้วเงยหน้าขึ้นมาจ้องตากับซีโน่ รอยยิ้มตรงมุมปากชวนอยากให้ลุกขึ้นไปต่อยหน้ามันสักที! 

 

แกร็ก!  

 

พอเดินมาถึงห้องพักแล้วซีโน่ดันเลออนเข้าไปพร้อมกับหันมาล็อกประตูห้องทันที เลออนบีบฝ่ามือตัวเองไปมาจนมันรู้สึกเจ็บนิด ๆ พอซีโน่หันกลับมาเท่านั้นก็อดไม่ได้ที่จะสะดุ้งเฮือก 

“ไหนบอกจะไปกินข้าวกันไงครับ” 

“ตื่นแล้วทำไมไม่ปลุกวะ!” เขาเข้าเรื่องทันทีไม่มีอ้อมค้อมตามเคย ท่าทางโมโหของซีโน่มันทำให้เลออนลอบกลืนน้ำลายลงคอ 

“ซี... ซีเป็นคนปลุกเรามากกว่านะไม่ใช่ว่าเราตื่นเอง แต่เราเห็นซีกำลังหลับสนิทก็เลยไม่อยากกวนให้ตื่น” เลออนเลิกคิ้วขึ้นพลางอธิบายให้เขาฟังอย่างใจเย็น แล้วมันก็เป็นแบบนี้ทุกครั้งเมื่อตอนที่ซีโน่อาละวาดขึ้นมา เลออนก็เหมือนน้ำที่คอยลูบประโลมให้เขาเย็นลง บางครั้งมันก็ได้ผลแต่บางครั้งก็ไม่ 

“...” เขาเงียบเพราะจำได้ลาง ๆ ว่าได้ยินเสียงนาฬิกาปลุก 

“แล้วนี่ทำไมไม่อาบน้ำก่อน... เสื้อผ้าก็ไม่ติดกระดุมให้เรียบร้อย ไม่หนาวหรือไง...” ร่างนุ่มนิ่มเดินเข้ามาใกล้เขาแล้วเอื้อมมือขึ้นมาติดกระดุมเสื้อไล่ตั้งแต่เม็ดแรกให้ ซีโน่พ่นลมหายใจออกมายาวเหยียดคล้ายว่าตอนนี้อารมณ์หงุดหงิดของเขาจะค่อย ๆ หายไปแล้วเพราะคนตรงหน้า 

“แล้วใครบอกให้มึงหายไปจากเตียงล่ะ” วงแขนแกร่งรั้งเอวเอสไลน์มากอดแนบชิด กระซิบพูดใกล้ ๆ กับหัวกลม ๆ ของเลออนซึ่งตอนนี้มันแทบจะติดกับแผงอกของเขา เลออนได้แต่ยืนหน้าแดงก่ำกับคำพูดพวกนั้นของซีโน่ ขยับริมฝีปากบ่นอุบอิบ มือก็ติดกระดุมเสื่อให้เขาไปพลาง ๆ พอติดครบทุกเม็ดก็ยกมือมาจับแขนแกร่งที่โอบรอบเอวตัวเองเพื่อดันมันออกแต่ซีโน่กลับกระชับให้มันแน่นมากกว่าเดิมจนเลออนมองไม่เห็นหนทาง 

“พอเลยครับ เลนจะไปแต่งตัวแล้ว” 

“ชดเชยที่ทำให้กูอารมณ์ไม่ดีก่อนสิ” 

“อะ อะไรอีกล่ะ” เลออนบีบท่อนแขนเขาแน่นกว่าเดิมเมื่อปลายจมูกโด่งป้วนเปี้ยนอยู่แถวต้นคอ หัวใจมันเต้นรัวเหมือนจะหลุดออกมาให้ได้ จู่ ๆ เขาก็ใช้ฝ่ามือข้างหนึ่งเอื้อมขึ้นมาจับท้ายทอยบังคับให้เลออนเงยหน้าขึ้นไปสบตากับเขา 

วินาทีนั้นแววตาคมกริบของซีโน่ที่เลออนเคยคิดว่ามันดุเอามาก ๆ กลับกลายเป็นแววตาแสนจะเจ้าชู้เจ้าเล่ห์จนต้องเลื่อนสายตาไปมองหน้าอื่นบนใบหน้าเขาแทน ปลายจมูกซีโน่โด่งเป็นสันรับกับริมฝีปากบางเป็นกระจับสวย ใบหูและพวงแก้มแดงยิ่งกว่าเดิมเมื่อรู้สึกตัวว่าเอาแต่จ้องปากเขาเป็นบ้าเป็นหลัง 

“เริ่มใหม่ตั้งแต่แรกเดี๋ยวนี้เลย ลี เลออน” 

“ยะ ยังไง” 

“กูตื่นมาต้องเห็นมึงอยู่ตรงหน้า แบบนี้...” เขาเอ่ยขึ้นแล้วบีบกระพุ้งแก้มเลออนจนริมฝีปากอีกฝ่ายบู้เป็นวงกลมเหมือนปากปลาซักเกอร์ แต่ถึงอย่างนั้นเลออนก็ยังสงสัยและไม่เข้าใจอยู่ดี 

“แล้วยังไง” 

“มึงก็ต้องบอกกูว่ามอร์นิ่งทุกเช้าไงเมีย...” 

“อื้อ...!” ริมฝีปากที่เลออนมองอยู่ในคราแรกทาบลงมาเบียดกลีบปากของเขาแนบชิดสนิท ฝ่ามือเรียวสอดเข้าไปในเรือนผมสีน้ำตาลอ่อนของเลออน บดคลึงกลีบปากสีสดจนบวมเป่งกระทั่งเขาพอใจ ถึงได้ถอนริมฝีปากออกไปอย่างเชื่องช้าราวกับนึกเสียดาย 

“แล้วก็ต้องจูบกันทุกเช้าแบบนี้ด้วย” 

 

 

แล้วหลังจากนี้ คุณซีก็ทำให้คำว่า "มอร์นิ่ง" ของทุกคนเปลี่ยนไป!!!555555555555555 

#น้ำลายหกแป๊บ 

 

#ดาร์กช็อกโกแลต 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว