email-icon facebook-icon Twitter-icon Instagram-icon

.ช็อคโกแลต มันไม่ได้หวานทุกชิ้น ช็อคโกแลต บางรส...มันก็ขม แต่ที่มันขม ก็เพราะว่ามันเข้มข้นไม่ใช่เหรอ?

ชื่อตอน : DARK CHOCALATE 12 l HOPELESS

คำค้น : #ซีเลน #เคลกราฟ #ซีโน่เลออน #ดาร์กช็อกโกแลต #DARKCHOCALATE

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 933

ความคิดเห็น : 17

ปรับปรุงล่าสุด : 05 ม.ค. 2564 21:54 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
DARK CHOCALATE 12 l HOPELESS
แบบอักษร

DARK CHOCALATE 12 

 

“งั้น...เดี๋ยวผมตามแด๊ดไปทีหลังได้รึเปล่าครับ...” 

“มีเรื่องอะไรรึไงเจ้าซี ทำหน้าเหมือนคนจะตาย” ท่านซาร์คอร์สรู้สึกแปลกตาอย่างมากที่เห็นสีหน้า ท่าทางกังวลของซีโน่ ร่างสูงหันมาเลิกคิ้วใส่คนเป็นพ่อก่อนจะปรับสีหน้าให้เป็นติแล้วระบายยิ้มบาง ๆ ให้ท่าน 

“ผมบอกแด๊ดแล้วไงว่าอย่ามากังวลเรื่องของผมเลย เอาเป็นว่าผมจะตามแด๊ดไปที่บ้านของคุณอาทีหลัง ตอนนี้ขอตัวเลยแล้วกันนะครับ” ซีโน่พูดจบแล้วก็ลุกขึ้นจากเก้าอี้ของเขาทันที ท่านซาร์คอร์สมองตามแผ่นหลังของลูกชายไปจนลับตาพลางถอนหายใจออกมาก่อนจะส่งสายตาไปมองผู้ติดตามของท่านเป็นเชิงออกคำสั่งแบบไม่มีเสียง... 

  

ซีโน่เดินออกมาจากห้องประธานโมเดลลิ่งด้วยความรีบร้อน...จนเหล่านายแบบ นางแบบที่อยู่ในสังกัดต้องหลีกทางให้เขาเดินซะเอง ใบหน้าหล่อขาวตี๋แล้วยังสะอาดหมดจดเป็นเอกลักษณ์ประจำตัวของซีโน่ คลาร์ก ใคร ๆ ต่างก็รู้จักเขาดีในฐานะทายาทคนแรกของตระกูลคลาร์ก ทั้งนิสัยและคำพูดคำจาของเขาไม่เคยไว้หน้าคนไหน ๆ แต่แปลกที่ทุกคนต่างก็รู้ว่าเขาเป็นคนแบบนั้นแต่ก็พยายามเข้าหาซีโน่อยู่ดี 

ร่างสูงในสูทสีคราม ล้วงกระเป๋ากางเกงยืนรอลิฟต์ที่ชั้นสาม ดวงตาคมก้มลงมองนาฬิกาข้อมือซ้ำแล้วซ้ำเล่า แม้แต่ตัวซีโน่เองก็ยังไม่เข้าใจว่าเขาจะรีบร้อนไปไหนกัน 

“อ๊ะ... สวัสดีครับคุณซีโน่” เธียร์ชะงักเมื่อประตูลิฟต์เปิดอ้าออกแล้วปรากฏใบหน้าหล่อเหลาราวกับเทพบุตรตรงหน้า แต่แปลกที่ข้างกายซีโน่ไม่มีอดีตนายแบบหนุ่มคนที่เธียร์เคยดูแลอย่างดี ซีโน่ยิ้มให้เธียร์ก่อนจะค่อย ๆ เลื่อนสายตาไปมองหน้าเคลวินที่ยืนนิ่งพอกันอยู่ข้าง ๆ เธียร์ด้วย 

“หึ” เขาแค่นหัวเราะออกมาแล้วเหยียดยิ้มน่ารังเกียจใส่เคลวินอย่างชัดเจน นายแบบชื่อดังอีกคนของบริษัทสะดุดกับสายตาและรอยยิ้มทุเรศ ๆ แบบนั้นของซีโน่มาก เคลวินขมวดคิ้วใส่ซีโน่แต่ก็ไม่อยากจะเสวนากับคนนี้ถึงไม่ได้เอ่ยอะไรออกมา 

“เอ่อ ไม่เอาหน่าเคล... ทักทายคุณซีโน่หน่อยซิ” 

“ทำไมต้องทักวะ” เคลวินพูดแล้วหันไปมองหน้าเธียร์ แสดงออกถึงอาการไม่ชอบขี้หน้าซีโน่สุด ๆ ก่อนจะเดินกระแทกไหล่ซีโน่ออกมา 

เคลวินกระตุกยิ้มเย็นก่อนจะหันมาเผชิญหน้ากับซีโน่แบบไม่เกรงกลัวบารมีนามสกุลคลาร์กเลยสักนิด แล้วทำไมเขาต้องกลัวมันด้วยไม่ทราบ กับอีแค่ ซีโน่ คลาร์ก มันก็แค่มนุษย์คนหนึ่งดี ๆ นี่เอง... ไม่คิดด้วยซ้ำว่าซีโน่ในตอนนี้น่ะสามารถไล่ตัวเองออกเมื่อไหร่ก็ได้ เคลวินไม่แคร์หรอก เขาไม่สนใจด้วย ต่อให้เขาไม่ได้เป็นนายแบบที่นี่ ทุกอย่างของตระกูลเมอร์เซียก็ทำให้เคลวินสบายไปทั้งชาติ 

เธียร์ก้มหัวขอโทษแทนเคลวินยกใหญ่ ซีโน่ไหวไหล่เป็นเชิงบอกว่าเขาเองก็ไม่ได้แคร์เคลวินเหมือนกัน เขาก้าวเข้าไปในลิฟต์ก่อนจะกดลงไปที่ชั้นหนึ่งทันที 

  

ด้านหน้าของบริษัทมีรถยนต์สีดำคันหรูจอดรออยู่แล้ว ซีโน่ยกยิ้มมุมปากขึ้นมาทันทีอย่างอัตโนมัติ เพราะรู้ว่าในรถคันนั้น มีคนที่เขาอยากเห็นใบหน้าสุด ๆ นั่งอยู่ ร่างสูงเปิดประตูรถแล้วแทรกตัวเข้าไปนั่งที่เบาะหลังทันที ข้างกายคือ ลี เลออน นายแบบหนุ่มชื่อดังในสังกัดตัวเองนั่นแหละ ตอนนี้กำลังใส่เสื้อผ้าของเขาทั้งตัว ไหนจะหมวกของเขาแล้วยังมีแมสส์ปิดปากอีก 

“คุณชาย...ไปกันเลยไหมครับ?” ฟิทซ์หันมาขอความเห็น ซีโน่พยักหน้ารับครั้งเดียวก่อนจะหันไปให้ความสนใจเลออนอีกครั้ง คนที่เอาแต่เงียบ กอดอกแล้วมองออกไปนอกรถอยู่อย่างนั้น 

“ลุกไหวด้วยเหรอ...อึดเหมือนกันนะมึงเนี่ย” 

“...” เลออนไม่ตอบอะไรเขา ไม่รู้สิ อยู่ ๆ ฟิทซ์ก็บอกให้ใส่เสื้อผ้า จากนั้นก็ลากเลออนออกมาที่นี่ ทั้ง ๆ ที่เลออนเจ็บไปทั้งตัว พอรู้ว่าทั้งหมดนั่นคือคำสั่งของซีโน่ก็ยิ่งรู้สึกแย่ รู้ด้วยว่าเขาก็คงไม่คิดอะไรเพราะเซ็กส์คือเรื่องปกติของผู้ชายข้างกายเลออน 

เขามีอะไรกับใครก็ได้ โดยที่ไม่ได้รัก... นั่นแหละคือความจริง 

“ครั้งก่อนก็โวยวายเพราะโดนจูบ คราวนี้เงียบ ประท้วงอะไรอีกล่ะ” 

“...” 

“จำใส่หัวเอาไว้เลยนะเลออน” 

“...” 

“เรื่องเมื่อคืนนี้แหละมันคือความจริง! มึงเป็นเมียกูแล้วอย่าหวังว่าจะได้เสนอหน้าไปหาไอ้เคล!” ซีโน่ตะคอกใส่เลออนลั่นรถ หงุดหงิดที่เลออนเอาแต่เงียบ ทำเหมือนเรื่องเมื่อคืนมันแค่คืน ๆ หนึ่ง แค่ผ่านไปแล้วก็เท่านั้น แน่นอนว่าคนอย่างซีโน่ไม่ยอมแน่ 

คนที่จะไม่รู้สึกอะไรเลยคือ เขา ...คนที่ทิ้งเลออนก่อนได้ก็มีแค่เขา 

คนที่รอวันเบื่อและเขี่ยเลออนทิ้งมันก็คือซีโน่เท่านั้น! 

“เราไม่ใช่! เราไม่อยากเป็นอะไรก็ตามที่มันเกี่ยวข้องกับซี! เราไม่เป็นอะไรทั้งนั้น เข้าใจมะ อื้ออ! ปะ ปล่อ...อื้ออ!” ซีโน่ถลึงตามองเลออนที่เถียงเขาด้วยเสียงแบบนั้นเป็นครั้งแรก ร่างหนากดนายแบบคนนั้นลงกับเบาะหลังรถแล้วยื่นใบหน้าเข้าไปบดเบียดสีสดอย่างรุนแรงเหมือนต้องการสั่งสอน มือขาวพยายามผลักเขาออก เสียงอึกอักดึงขึ้นอยู่ในลำคอ ซีโน่กลับไม่สนใจแล้วดูดริมฝีปากนั้นอย่างรุนแรงจนเกิดเสียงขึ้นไปทั่วทั้งรถ เลออนคงจะไม่รู้สึกแบบนี้ถ้าในรถไม่มีฟิทซ์อยู่ด้วย! 

“ซี๊ด! เลออน!!” ซีโน่ผละหน้าออกมา เลียปากล่างตัวเองได้รสเลือดชัดเจน สายตาเขาเริ่มวาวโรจน์มากกว่าเดิม ส่วนเลออนเม้มปากตัวเองไว้แน่น ขยับถอยออกห่างด้วยความหวาดระแวง เอาแขนกอดร่างกายตัวเองเอาไว้ สายตากลมโตคลอน้ำตา มองคนตรงหน้าด้วยความรู้สึกกลัวสุดหัวใจ 

“ฮึกก! อ๊ะ!” 

“อวดดีนักเหรอห๊ะ! มึงจะลองดีกับกูใช่ไหม! ได้!!” ซีโน่พูดเสียงดังลั่นแล้วกระชากอีกคนเข้ามาหาด้วยแรงทั้งหมดที่มี เขาไม่ชอบที่เลออนพยศและดื้อด้านใส่แบบนี้ เลออนตัวสั่น น้ำตาไหลออกจากหน่วยตาอย่างห้ามไม่อยู่ เบือนหน้าหนีความอับอายที่อีกฝ่ายกำลังมอบให้ แม้จะทั้งผลักและทุบตีแต่ก็สู้แรงซีโน่ไม่ได้เลย 

“อ้ะ! อื้มม อื้ออ!” 

ซีโน่ดื้อดึงที่จะชิมความหวานภายในโพรงปากนั่นราวกับเด็กน้อยเอาแต่ใจ เลออนเจ็บจนทนไม่ไหวต้องเผยอปากออกบรรเทาความเจ็บปวดที่ได้รับ รอยกัดบนริมฝีปากหลายจุดเหมือนการเอาคืนที่เลออนทำให้เขาปากแตกก่อน ซีโน่ใช้โอกาสนั่นควานหาน้ำหวานภายในโพรงปากร้อนฉ่าอย่างรุนแรงและป่าเถื่อน จูบที่จาบจ้วงนั้นทำเอาเลออนหูอื้อ ตาลายไปหมด เสียงครางลึกในลำคอปนเสียงร้องไห้และแรงทุบตีเพียงน้อยน้อยนิดนั่น... ทำให้ ร่างสูงผละริมฝีปากออก น้ำลายพวกเขาไหลออกมาที่มุมปาก เลออนมองกลับด้วยดวงตาแดงก่ำที่คลอไปด้วยน้ำตา ใบหน้าหวานเปรอะเปื้อนไปด้วยคราบน้ำตา แต่ว่าซีโน่กลับไม่รู้สึกอะไร นอกจากความโกรธที่มันลดลงไปบ้าง... 

  

ฟิทซ์ขับรถเข้ามาในบ้านกลางสวนที่ไม่ได้ใหญ่โตอะไรมาก แต่ก็ดูอยู่ด้วยกันได้อย่างอบอุ่น...  

ซีโน่มองไปเห็นว่ามีรถของบ้านตัวเองจอดอยู่ก่อนหน้านี้แล้ว นั่นคงเป็นบิดาของเขานั่นแหละ ร่างสูงเปิดประตูลงจากรถในขณะที่ฟิทซ์กำลังจะเดินไปเปิดประตูให้เลออนบ้าง แต่เสียงของซีโน่ก็ดังขึ้นก่อน 

“ไม่ต้อง... มึงอยู่เฝ้ามันในรถนี่แหละ ห้ามให้ลงไปไหนเด็ดขาด” 

“เอ่อ ได้ครับคุณชาย” 

“อืม” ซีโน่พยักหน้าแล้วเดินเข้าไปในบ้าน เลออนมองจากในรถเห็นว่าซีโน่กำลังเดินเข้าไปคนเดียว สักพักฟิทซ์ก็เปิดประตูเข้ามานั่งในรถตามเดิม เลออนไม่รู้จะพูดอะไร เพราะถึงขอร้องมากแค่ไหน ฟิทซ์คงไม่ทำตามคำขอของเขาอยู่ดี ผู้ชายคนนี้จงรักภักดีต่อบ้านคลาร์ก มันก็ไม่ใช่เรื่องน่าแปลกอะไร... 

“ฟิทซ์... เลนรู้ว่ามันอาจจะฟังดูแย่ แต่เลนไม่อยากอยู่กับเจ้านายฟิทซ์วันนี้จริง ๆ นะ” 

“คงทำแบบนั้นไม่ได้หรอกครับ คุณเลออน” 

“ถ้างั้นอย่างน้อย... เลนขอยืมโทรศัพท์มือถือฟิทซ์ได้หรือเปล่า?” 

“คือว่าเรื่องนั้น ผม...” 

“แค่ยืมโทรหาเพื่อน ไม่ได้จะหนีไปไหนสักหน่อย... ขอร้องเถอะนะครับ” ฟิทซ์กลั้นหายใจไปสักพักเมื่อเห็นแววตาของเลออนแบบนั้น เข้าใจแล้วว่าทำไมพักนี้เลออนถึงทำให้เจ้านายของเขาหงุดหงิดได้บ่อย ๆ เลออนกับแววตาขี้อ้อนเหมือนลูกหมาตัวน้อย ๆ มันน่าเก็บเอาไว้เลี้ยงที่บ้านแบบไม่ให้ออกไปเจอใครเลย 

“ห้านาทีนะครับ” ฟิทซ์ใจอ่อนจนได้... เขายื่นโทรศัพท์เครื่องหรูส่งให้เลออน นายแบบหน้าใสยิ้มบาง ๆ ส่งให้ นึกดีใจขึ้นมาบ้าง อย่างน้อยก็ขอได้ยินเสียงมารดากับน้องสาวหน่อยเถอะ! 

เลออนใช้เวลาห้านาทีในการคุยกับมารดาและน้องสาว เลออนจำเป็นต้องโกหกคนเป็นแม่เพราะไม่อยากโดนซีโน่ตามเล่นงานทีหลัง เขาไม่ได้มีทางเลือกมากนัก เงินเก็บที่มีอยู่ตอนนี้มันคงไม่พอหรอกกับการตัดสินใจด้วยอารมณ์ตอนนี้ 

ถึงจะรู้จักผู้ชายอย่างซีโน่ได้ไม่นานนัก แต่เลออนมั่นใจว่าเขาคงไม่จบแค่การที่เลออนหนีไปแน่ ผู้ชายเอาแต่ใจ มีนิสัยอยากได้อะไรก็ต้องได้มาอย่างนั้น... 

ฟิทซ์ยึดโทรศัพท์คืนทันทีที่ครบห้านาที เลออนนั่งกอดอกในรถราว ๆ ครึ่งชั่วโมงก็เห็นท่านซาร์คอร์สกับซีโน่และ ใครอีกคนเดินออกมาจากบ้าน... 

“ที่นี่บ้านของใครเหรอครับ?” เลออนถามฟิทซ์ ผู้ชายเข้มงวดไปทุกเรื่องเหลือบมองเขาผ่านกระจกหน้ารถก่อนจะเอ่ยตอบ 

“บ้านของท่านวาทิซ คุณพ่อของคุณฟรานซิสครับ” 

“...” เลออนเงียบไปสักพัก ตอนนี้เริ่มเข้าใจแล้วว่าทำไมฟิทซ์ต้องรีบร้อนพาตัวเองมาหาซีโน่ถึงที่โมเดลลิ่ง เข้าใจแล้วว่าทำไมซีโน่ถึงมาที่บ้านหลังนี้อย่างร้อนรน แต่เขาจะทำให้เรื่องทุกอย่างมันดูวุ่นวายทำไมกันล่ะ... 

เลออนรู้ว่าซีโน่รู้สึกกับฟรานซิสมากแค่ไหน แต่เขาเองก็รู้สึกลำบากใจนะที่ต้องทนเห็นอะไรในระยะกระชั้นชิดแบบนี้ แน่จริงก็ปล่อยเลออนไปสิ... 

ตอนนี้สมองเลออนขาวโพลนไปหมด ไม่รู้ว่าทำสีหน้าแบบไหนออกไปฟิทซ์ถึงได้รีบหลบตาสายตาตัวเอง ไม่รู้ว่าควรปฏิบัติตัวแบบไหน เท่าที่นึกได้คือเขาไม่เคยอยากมาอยู่ตรงนี้... 

เจ็บไปหมด ตอนนี้เจ็บไปหมดจนไม่รู้ว่ามันเจ็บที่อะไร...ที่ร่างกายเหรอ... หรือที่ตรงอื่น 

นี่ซินะ จุดประสงค์ของซีโน่ คลาร์ก... เล่นกับความรู้สึกของเลออน เขาสนุกที่ได้เล่นกับมันอยู่! 

  

แกร็ก... ปัง!  

  

ซีโน่กลับเข้ามานั่งที่เดิมของเขาด้วยอารมณ์ที่หงุดหงิดมากกว่าเดิม เพราะฟรานซิสไม่อยู่ที่บ้าน แถมท่านวาทิซยังบอกอีกว่าฟรานซิสจะไม่กลับมาที่บ้านอีกสักพักใหญ่ ๆ ซีโน่ไม่อยากจะคิดเลยว่าเพราะอะไร เมื่อคืนตอนที่อยู่ในงานเลี้ยงเวลามาแย่งตัวฟรานซิสไปจากเขา ที่สำคัญคือฟรานซิสยอมไปกับเวลาด้วย ซีโน่ไม่รู้ว่าตอนนี้เขากำลังเป็นบ้าอะไร แค่รู้สึกว่าทุกอย่างที่พยายามทำมาเพื่อคนคนนั้นมันพังไปหมด มันไม่มีประโยชน์อะไรเลย! 

“คุณชายจะไปที่ไหนต่อหรือครับ?” 

“ที่เดิม...” เขาตอบเสียงเรียบ เสยผมที่ปรกหน้าผากขึ้นแล้วถอนหายใจออกมา หางตาคมกริบเหลือบไปเห็นเสี้ยวใบหน้าหวาน ๆ ของเลออนพอดี จนถึงตอนนี้เลออนยังไม่ปริปากพูดอะไร ไม่สนใจว่าเขาขึ้นมานั่งบนรถแล้วด้วยซ้ำ! 

“ลี เลออน” เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้น... ด้วยชื่อทั้งหมดที่เป็นของนายแบบหน้าหวานคนนั้น เลออนชะงักเล็กน้อยกับน้ำเสียงที่นิ่งแต่ว่าสัมผัสได้ถึงความน่ากลัวแบบนั้น ร่างขาวใสค่อย ๆ หันมามองหน้าเขา ซีโน่มองมาด้วยสายตาเรียบนิ่งออกแนวเย็นชาเลยด้วย 

“อึก อะไร...” 

“จูบกูหน่อย” 

“!!!” เลออนเบิกตาโตกับคำพูดที่ดูเหมือนเป็คำสั่งซะมากกว่า ริมฝีปากที่ปริแตกเพราะรสจูบเมื่อครู่นี้เริ่มสั่นเทิ้มขึ้นมาอย่างควบคุมไม่ได้ ซีโน่เอนตัวไปพิงกับเบาะรถสบาย ๆ สายตาเขายังจับจ้องที่ใบหน้ากลมมนนั่น 

“กูพูดอะไร ไม่ได้ยินเหรอ?” 

“ระ เราไม่...” 

“ขยับมานี่ แล้วจูบกูเดี๋ยวนี้...” 

  

  

  

ยากกว่าสูตรฟิสิกส์ ก็คือใจซีโน่นี่แหละ 

#ด่าได้แต่อย่าแรง แงงง 

♥ ถ้าเม้นท์เยอะ ๆ จะมารัว ๆ แบบนี้เลยค่า ♥ 

 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว