email-icon facebook-icon Twitter-icon Instagram-icon

.ช็อคโกแลต มันไม่ได้หวานทุกชิ้น ช็อคโกแลต บางรส...มันก็ขม แต่ที่มันขม ก็เพราะว่ามันเข้มข้นไม่ใช่เหรอ?

ชื่อตอน : DARK CHOCALATE 5 l SLAVE

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 821

ความคิดเห็น : 5

ปรับปรุงล่าสุด : 16 พ.ย. 2563 20:57 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
DARK CHOCALATE 5 l SLAVE
แบบอักษร

 DARK CHOCALATE 5 

  

  

“อยากกลับนักก็กลับเองดิ” ซีโน่พูดแค่นั้นก่อนจะผลักตัวนายแบบหนุ่มออก เลออนโดนผลักเกือบตั้งหลักแทบไม่ทัน รู้สึกว่าหัวหมุนไปหมด เดี๋ยวซีโน่ก็กระชากอีกสักพักก็ผลักออกแรง ๆ แบบนี้ทั้งวัน ก็ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมทายาทคนโตบ้านคลาร์กถึงได้เป็นคนที่มีนิสัยเอาแต่ใจ ไร้เหตุผลแบบนี้! 

“เลนกลับเองแน่นอนอยู่แล้วแต่ว่าซีก็แค่คืนของของเลนมาซิ!” 

“หึ... ตอนที่มึงยืนเถียงแล้วเรียกชื่อกูด้วยพยางค์เดียวห้วน ๆ นี่...โคตรจะไม่ใช่ตัวมึงเลย อ๋อ... หรือว่าอันที่จริงแล้วลี เลออนที่น่ารักของทุกคนนิสัยแม่งก็เป็นแบบนี้เองเหรอวะ?” 

“เลนมีมารยาทแล้วก็พูดเพราะกับคนที่ดีกับเลนเท่านั้นแหละ” 

“แล้วกูไปเหี้ยกับมึงตอนไหนไม่ทราบครับเนี่ย...” 

“ถ้าซีอยากให้เลนเรียกซีว่าคุณซีโน่เหมือนเดิม เลนก็จะเรียก... ส่วนเรื่องที่ซี... ที่คุณซีจะมาเป็นผู้จัดการเลน ในส่วนของตรงนี้เลนอยากให้คุณซีคุยกับเธียร์ก่อน อีกอย่าง... เลนคิดว่าการที่คุณซีให้มิกซ์ออกไปทั้งแบบนั้นมันไม่ถูกต้องนะครับ” 

“เหอะ!” ซีโน่แค่นหัวเราะออกมา แค่เท่านั้นจริง ๆ ก่อนจะลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ลี เลออนก้าวถอยไปข้างหลังทันที เท่าที่รู้มาคือเขามันไม่น่าไว้ใจและเป็นตัวอันตรายสุด ๆ แต่ก็ใช่ว่าจะทำอะไรนอกเหนือจากนี้ได้ ในเมื่อตอนนี้ไม่ว่าซีโน่จะขยับหรือว่าพูดอะไร เขาก็อยู่เหนือกว่า... 

“...” เลออนมองหน้าเขาด้วยสายตาไม่ไว้ใจ และหวาดระแวงอยู่ในที ต่างจากซีโน่ที่แค่ขยับปลายเท้าเข้าไปหาอีกฝ่ายเรื่อย ๆ เท่านั้น 

ตอนนี้เลออนก็เหมือนลูกไก่ในกำมือเขา จะบีบก็ตาย ถ้าคลายก็รอด... 

“อย่างมึงน่ะ อยู่เฉย ๆ แล้วอย่าออกความเห็นดีกว่า” 

“ตะ แต่ว่าเธียร์ก็...!” ใบหน้าหล่อเหลาราวกับเทพบุตรขยับตัวเข้าไปใกล้กว่าเดิม แล้วเขาก็กระชากต้นแขนเลออนจนมันแดงไปหมด ซีโน่ขมวดคิ้วมองใบหน้ากลมสวยของอีกคนทันที นัยน์ตาของเขาเล็กเท่าเมล็ดถั่วงอกแต่มองออกได้ง่ายดายตอนที่ซีโน่กำลังโกรธหรือว่าหงุดหงิด แล้วตอนนี้เขาก็จ้องหน้าเลออนด้วยความรู้สึกที่พ่วงความหงุดหงิดเล็กน้อย 

“มึงห่วงมันมากใช่ไหม ไอ้เธียร์น่ะ!” 

“กะ ก็ต้องใช่ซิ! เธียร์เป็นเหมือนพี่ชายเลน แล้วเธียร์ก็ดีกับเลนมาตลอด อ๊ะ! เจ็บนะ ซีโน่!!” เลออนแหวชื่อเขาออกมาห้วน ๆ เหมือนเดิมด้วยความลืมตัวเนื่องจากซีโน่บีบแขนเขาและมันก็เจ็บมากด้วย เขาม่านตาขยายขึ้นมาทันทีดวงตาเรียวคมแข็งกร้าวพร้อมกับจ้องมองหน้าอีกฝ่ายอย่างกับจะฆ่าจะแกงกันให้ได้ 

“งั้นกูทำให้มันระหกระเหินเหมือนมิกซ์ด้วยดีไหมนะ?” เขายกยิ้มมุมปากแล้วเลิกคิ้วขึ้นเหมือนกับว่าคำถามมันสบาย ๆ อย่างนั้นแหละ 

ซีโน่ไม่รู้หรอกว่าชีวิตที่ต้องพยายามอยู่ทุกวันมันเหนื่อยและลำบากแค่ไหน นั่นซินะ... ซีโน่เกิดมาก็สบายไปทั้งชีวิตแล้วนี่นา... 

“จะบะ บ้าหรือไง... ยะ อย่าทำแบบนั้นนะ... กะ ก็ได้ เลนขอโทษที่เสียงดังใส่คุณซีโน่เมื่อกี๊ เลนไม่ได้ตั้งใจคะ ครับ...” 

“ฝืนใจก็ไม่ต้องหรอกนะคุณนายแบบคนดัง การพูดเพราะ ๆ กับกูมันยากนักก็ไม่เป็นอะไรหรอก” ซีโน่ยังสนุกกับการกลั่นแกล้งเลออน นายแบบหน้าใสที่ว่ายืนกลืนน้ำลายลงคอด้วยความกล้ำกลืนยังไงก็ไม่รู้... ทำไมเลออนต้องมาเจออะไรแบบนี้ด้วย แค่คิดก็เหมือนกับว่าน้ำตาจะไหลออกมาให้ได้... 

“ไม่ ละ เลนไม่ได้ฝืนใจสักนิด... เลนสัญญาจะไม่ทำอะไรที่ขัดใจคุณอีก แต่เลนขอร้องแค่อย่างเดียว อย่าทำแบบนั้นกับเธียร์เลยนะครับ” 

“...” 

“นะครับ... เลนขอร้อง” 

“ช่างเจรจาจังเลยนะ ใช้วิธีมารยาแบบนี้กับทุกคนหรือเปล่าวะ... แต่ก็ดี ถือว่ายังฉลาดอยู่ อย่างแรกเลยก็คือวันนี้กูไม่ไปส่งและถ้าอยากกลับเองก็เชิญออกไปได้แค่ตัวเปล่า” ซีโน่พูดเสียงปกติ สายตาเขากลับมาฉายแววนิ่งงันเช่นเคย จากนั้นก็สะบัดมือออกจากแขนเลออนแล้วเดินกลับเข้าบ้านไปเพราะดูท่าแล้วยังไงซะ เลออนก็ไม่มีทางออกไปไหนได้ ถ้าเขาไม่ต้องการให้มันเป็นแบบนั้น เลออนยืนขมวดคิ้วหงุดหงิดซีโน่อยู่คนเดียว มองตามแผ่นหลังผู้ชายคนนั้นไปจนลับสายตา ถอนหายใจออกมายาวเหยียดแล้วถึงได้เดินตามซีโน่เข้าไปในบ้านหลังโตตามเคย... 

 

 

เช้าวันต่อมา... 

  

พ่อบ้านยูมาปลุกเลออนในเวลาเกือบหกโมงเช้า ห้องนอนของซีโน่คือที่ที่นายแบบชื่อดังใช้หลับอย่างสงบเมื่อคืนนี้ส่วนเจ้าของห้องก็หายออกจากบ้านไปตั้งแต่ตอนดึก เลออนไม่รู้ว่าซีโน่ออกไปไหนแล้วทำไมถึงไม่ยอมคืนโทรศัพท์มือถือกับกระเป๋าตังค์ของเขาสักที 

ตอนนี้เลออนสวมใส่เสื้อเชิ้ตและกางเกงแบรนด์ดังที่ซีโน่ให้พ่อบ้านยูเป็นคนจัดแจงให้ ด้วยความที่เป็นนายแบบหุ่นสมส่วนอยู่แล้วไม่ว่าจะเป็นชุดอะไรเลออนเลยสวมใส่ได้ทั้งหมดแล้วมันก็ไม่ได้น่าเกลียดอะไรมาก เลออนเดินลงมาชั้นล่างหลังจากที่แต่งตัวเสร็จ ตารางงานวันนี้ไม่รู้ว่าต้องทำอะไรบ้าง ตอนนี้ก็สายโด่งแล้วด้วย... 

“คุณชายรออยู่ในห้องอาหารเรียบร้อยแล้วครับ คุณหนู” พ่อบ้านยูเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงสุภาพจนเลออนทำตัวไม่ถูก ได้แต่ก้ม ๆ เงย ๆ ศีรษะอยู่บ่อยครั้งด้วยความเกรงใจสุด ๆ เพราะไม่เคยต้องใช้ชีวิตเหมือนคุณชายจริง ๆ แบบนี้เลยสักครั้ง 

ถึงจะเป็นนายแบบมีชื่อเสียงและทำเงินมหาศาลให้โมเดลลิ่งมานาน แต่เลออนก็ยังต้องดูแลครอบครัว ฐานะทางบ้านของเลออนเริ่มจากศูนย์กว่าจะมาถึงจุดนี้มันลำบากมากพอสมควร ดังนั้นเลออนเลยคิดว่าเขาจะมายอมให้มันพังเพราะความเอาแต่ใจของซีโน่ไม่ได้ ดังนั้นไม่ว่าซีโน่จะสั่งอะไร เลออนมีหน้าที่ทำตาม ไม่ต่างจากทาสคนหนึ่ง...ที่มีเจ้านายเป็นเขา 

“ชักช้า” 

“ขอโทษครับ เมื่อคืนเลนนอน...ไม่ค่อยหลับ” 

“ไม่มีความรับผิดชอบ” ซีโน่ว่าเขาต่าง ๆ นานาทั้งที่ไม่เงยหน้าขึ้นมามองกันด้วยซ้ำ เลออนหันหน้าหนีแล้วถอนหายใจออกมาอย่างเหนื่อยหน่ายกับเช้า วันแรกที่ต้องมาเจออะไรแบบนี้... คนประเภทนี้... 

“เลนขอดูคิวงานของเลนที่ต้องทำวันนี้ได้ไหมครับ” 

“แคนเซิลแล้วทุกงาน” 

“…!” เลออนได้แต่ยืนตาค้าง อ้าปากเหวออยู่ตรงนั้น ซีโน่บอกว่ายกเลิกงานเลออนทั้งหมดแล้วงั้นเหรอ! 

“วันนี้แด๊ดจะเข้าไปที่สำนักงานเพื่อที่จะเซ็นสัญญาใหม่ มึงก็ต้องไปกับกูด้วยไม่ใช่รึไง...” 

“งะ งั้นเหรอครับ” เลออนก็ยังไม่ค่อยเข้าใจอยู่ดี ก็ถ้าแค่เข้าไปเซ็นสัญญาใหม่แล้วทำไมซีโน่ต้องยกเลิกตารางงานของเขาทั้งวันด้วย 

“ยืนทำหน้าซื่อบื้ออะไรอยู่ตรงนั้นวะ รีบมากินข้าวสิ!” 

“กะ กินข้าว? ปกติแล้วเลนไม่ทานอาหารตอนเช้าเพราะงั้นเลนขอกาแฟแทนได้ไหมครับ?” 

“ก็ตอนนี้ไม่ปกติแล้วไง... กูสั่งให้มานั่งกินข้าวดี ๆ มึงจะมานั่งไหม? หรือต้องให้กูเดินไปถึงตัวมึงก่อน” เสียงขาเก้าอี้เลื่อนครืดมันทำให้เลออนสะดุ้งเฮือกไปทั้งตัว ได้แต่รีบเดินไปนั่งที่เก้าอี้แล้วมองดูอาหารตรงหน้า ออมเล็ตที่มีพวกผักชิ้นเล็กชิ้นน้อยประมาณสามสี่ชนิดมันทำให้เลออนได้แต่ขมวดคิ้ว... 

“ถึงยังไงก็เถอะ แบบนี้มัน... เลนขอทานกับซอสมะเขือเทศได้ไหมครับ” 

“...” เขาใช้สายตาดุ ๆ คู่นั้นเหลือบขึ้นมามอง บ่งบอกว่าเริ่มจะรำคาญและหงุดหงิดกับความเรื่องมากของลี เลออน อันนั้นก็ไม่ชอบ อันนี้ก็ไม่ได้... อะไรกันนักหนา! 

“ก็เลนจะทานอยู่แล้ว แต่เลนแค่อยากทานกับซอส...” 

“คุณยู รบกวนขอซอสมะเขือเทศกับเมดในครัวให้หน่อยสิครับ” ซีโน่หันไปเอ่ยกับพ่อบ้านยู แล้วถึงค่อยหันมาจ้องหน้าเลออนราวกับคาดโทษเอาไว้ก่อน เลออนได้แต่มองไปทางอื่น ไม่กล้าสบตากับซีโน่ตรง ๆ ตอนนี้เหมือนคนหนีความผิด ซึ่งความจริงแล้วเขาไม่ได้ทำอะไรผิดสักหน่อย... 

ก็คนมันกินไม่ได้นี่! 

  

  

ตอนนี้เลออนได้แต่นั่งตัวแข็งทื่อ มือกำสายนิรภัยในรถคันหรูที่ราคาของมันเป็นอะไรที่เลออนไม่อยากจะนึกถึง... เส้นทางบนถนนมุ่งหน้าไปที่โมเดลลิ่งที่เลออนคุ้นเคยมันเป็นอย่างดี แต่ว่าวันนี้รู้สึกแปลก ๆ ที่ต้องก้าวลงจากรถคันนี้ไม่ใช่รถของเธียร์เหมือนอย่างเคย 

ดวงตากลมโตแอบเหลือบไปมองคนขับ ซีโน่ไม่พูดอะไรสักคำตั้งแต่ขับรถออกมา ใบหน้าคมคายเอาแต่จดจ้องถนนข้างหน้า เลออนรู้อีกว่าภายใต้แว่นกันแดดสีดำ สายตาของซีโน่มันคงจะเย็นชาเรียบนิ่งสุด ๆ นึกไม่ออกเลยว่าเขาคิดอะไรบ้าง... 

พอมาถึงโมเดลลิ่งทันทีที่ก้าวลงจากรถ เลออนก็เป็นจุดสนใจของดารา นายแบบทุกวันมากกว่าวันไหน ๆ เพราะว่าเขาก้าวลงมาจากบูกัตติสีดำเงาซึ่งพวกเขาต่างรู้ว่ามันคือรถของซีโน่ ต่างคนก็ต่างอึ้งไม่แพ้กันและความคิดต่าง ๆ นานาของมนุษย์เลออนคงห้ามไม่ได้... 

“มึงจะก้มหน้าทำไมวะ” 

“อ๊ะ คุณซี!” เลออนตกใจที่เขาเดินมาโอบไหล่ตัวเองเฉยเลย ทำอย่างกับว่าสนิทสนมกันอย่างมาก ทั้งที่เมื่อก่อนแทบไม่มองหน้ากันด้วยซ้ำ เลออนหน้าบึ้งเห็นได้ชัดเพราะรู้ว่าซีโน่แกล้งเขา! 

“ทำไม เดินเข้าไปข้างในกับกูมันจะทำไมนัก!” 

“เลนก็ไม่ได้เป็นอะไรนี่... ตะ แต่ช่วยเอาแขนออกไปได้ไหม ทำไมต้องมาโอบด้วย...อ๊ะ!” ยิ่งพูดเขาก็ยิ่งกระชับวงแขนให้แน่นขึ้น แนบชิดขึ้น รอยยิ้มตรงมุมปากของซีโน่มันนึกอยากให้เลออนตบหน้าเขาแรง ๆ สักครั้ง เผื่อว่าเขาจะมีสติขึ้นมาบ้างว่านี่มันหน้าโมเดลลิ่ง แถมคนยังมองเต็มไปหมด! 

“กูเป็นผู้จัดการมึง ก็ต้องตัวติดกับมึงตลอดเวลาอยู่แล้วไง แปลกตรงไหนวะ...” 

“ซีโน่” 

“เรียกห้วน ๆ?” 

“…อึก! ขะ ขอโทษครับ แต่เลนว่าแบบนี้มันไม่ใช่แล้ว คุณซีอย่าทำแบบนี้เลยนะ” เลออนพยายามจะเอาแขนซีโน่ออกจากไหล่ตัวเองให้ได้ พวกนายแบบ นางแบบคนอื่น ๆ ก็ยิ่งสนใจพวกเขามากขึ้น จนกระทั่งเสียงแตรรถดังมาจากด้านหลัง พวกเขาหันไปมองพร้อมกันเพราะตอนนี้ยังยืนเถียงกันอยู่หน้าโมเดลลิ่ง ซีโน่แค่นเสียงออกมาจากลำคอเมื่อเห็นว่าคนกล้าบีบแตรใส่เขามันเป็นใคร... ก็ไม่ใช่ว่าใครจะกล้าทำแบบนั้น นอกจาก เคลวิน! 

“ทำอะไรวะ!” นายแบบหนุ่มหล่ออีกคนรีบลงมาจากรถ พอถอดแว่นกันแดดออกก็พบว่าเคลวินกำลังหัวเสียสุด ๆ ผู้ชายคนนั้นรีบเดินเข้ามาหา แต่พอจะดึงเลออนออกไปซีโน่ก็ผลักอกเคลวินเสียก่อน เคลวินผงะถอยหลังด้วยเสียหลัก เลออนรีบคว้าท่อนแขนของซีโน่ไปกอดไว้แน่นอย่างลืมตัวเนื่องจากตัวว่าจะซีโน่จะทำอะไรเพื่อนตัวเอง 

“อย่า... เดี๋ยวสิ ใจเย็น ๆ ก่อน!” 

“อย่าเอามือมึงมาแตะต้องคนของกูอีก จำใส่หัวเอาไว้ว่ากูไม่ชอบให้ของของ ตัวเองแปดเปื้อนสิ่งสกปรก!” ซีโน่พูดแบบนั้นใส่เคลวินด้วยสายตาที่เยาะเย้ยเต็มประดับ ในทางกลับกันคำพูดของเขามันก็ทำให้เคลวินบ้าคลั่งเพราะความหงุดหงิด เขามองตามเลออนที่โดนซีโน่ดึงเข้าไปข้างในก่อนจะสบถออกมาอย่างกับคนอารมณ์ไม่ดีจนเพื่อนร่วมสังกัดไม่มีใครกล้าเข้าไปทักทายสักคน 

ทันทีที่เดินเข้ามาในห้องประธานสังกัด ซีโน่ก็ปล่อยแขนเลออนแล้วผลักให้นั่งลงบนโซฟาพอดี เลออนขมวดคิ้วเพราะมันก็เจ็บ แต่กลับไม่ปริปากพูดอะไรออกมาเพราะรู้ว่ามันจะสร้างปัญหาให้กับตัวของเขาเอง 

“หึ เพื่อนกันเหรอ... เพื่อนห่าอะไรจะห่วงกันขนาดนั้นวะ!” เขาเสยผมขึ้นแล้วหันมาใส่อารมณ์กับเลออนที่นั่งบีบมือตัวเองให้มันเจ็บเล่น ๆ ไม่ยอมเงยหน้าขึ้นไปมองอีกคน อันที่จริงก็ไม่อยากอยู่ใกล้คนประเภทนี้ด้วยซ้ำ! 

“...” 

“ไอ้เวรเคล นับวัน ๆ ยิ่งกวนส้นตีน... หึ! ก็ดี ถ้ามันบ้ามึงมากนัก กูก็จะทำให้มันบ้ามากกว่าเดิมเลย คอยดู!” 

  

 

 

คุณซีโน่ชอบกลั่นแกล้งน้องเลน 

แม่สอนเลนมาเยอะว่าผู้ชายแกล้ง แสดงว่าผู้ชายชอบ แงงงงง >///<  

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว