email-icon facebook-icon Twitter-icon Instagram-icon

.ช็อคโกแลต มันไม่ได้หวานทุกชิ้น ช็อคโกแลต บางรส...มันก็ขม แต่ที่มันขม ก็เพราะว่ามันเข้มข้นไม่ใช่เหรอ?

ชื่อตอน : DARK CHOCALATE 3 l TOO CLOSE

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 727

ความคิดเห็น : 5

ปรับปรุงล่าสุด : 09 พ.ย. 2563 19:21 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
DARK CHOCALATE 3 l TOO CLOSE
แบบอักษร

 DARK CHOCALATE 3 

  

  

“เลนรู้ตัวทุกอย่างดี และไม่จำเป็นต้องให้คุณซีมาดูแลอะไรเลนด้วย! ขอบคุณสำหรับน้ำใจนะครับ แต่จะขอบคุณมากกว่านี้ถ้าเราจะต่างคนต่างอยู่เหมือนเดิมสักที!” ดูเหมือนเลออนจะโกรธบ้างแล้วถึงพูดจาออกไปแบบนั้น 

เขาเองก็โดนซีโน่ต่อว่าด้วยถ้อยคำรุนแรง เจ็บแสบไม่หยุด ตอนนี้ยังไม่เข้าใจด้วยซ้ำว่าซีโน่มายุ่งกับตัวเองแบบนี้เพื่ออะไร ตอนแรกเลย เลออนคิดว่าเขาคงจะมีเหตุผลบางอย่าง ไม่ใช่เพราะมิกซ์ ก็เป็นเพราะเธียร์ หรือไม่ก็เคลวิน แต่สิ่งที่ซีโน่ทำมันก็ควรจะพอได้แล้วไม่ใช่เหรอ... พวกเราไม่ได้มีความรู้สึกแบบนั้นต่อกัน แล้วทำไมซีโน่ต้องมาวุ่นวายกับเลออนล่ะ... 

ถึงตอนนี้ เลออนก็คิดว่าเขาพยายามเข้าใจซีโน่ไปมากกว่านี้ไม่ได้แล้วจริง ๆ แบบนี้มันมากเกินไปแล้ว... 

“ห้ามลงจากรถ!” ซีโน่หันมาตวาดเพราะเห็นว่าเลออนกำลังจะเปิดประตูลงจากรถไป เสียงกดล็อกประตูรถดังขึ้น เลออนรีบหันมาทำตาขวางใส่ซีโน่ทันทีด้วยความไม่ตั้งใจ 

“เลนไม่คิดว่าเรามีอะไรต้องคุยกัน อีกอย่าง คุณซีล้มงานของเลนต่อหน้าต่อตา... เพราะฉะนั้นก็ถือว่าหมดเวลางานของเลนแล้วไม่ใช่เหรอครับ” เลออนเถียงเพราะเหลืออดแล้วจริง ๆ แต่ซีโน่กลับคว้าต้นแขนของเลออนเอาไว้ตอนที่นายแบบหน้าใสพยายามจะเปิดประตูรถอยู่อย่างนั้นทั้ง ๆ ที่รู้ว่ามันเปิดไม่ได้ ซีโน่มองตรงไปแล้วเห็นว่าเคลวินกับเธียร์กำลังออกมาจากสตูดิโอพอดี ซีโน่กระชากครั้งเดียวเลออนก็กลับมานั่งที่เดิมแถมศีรษะยังกระแทกกับหัวไหล่ซีโน่จัง ๆ อีก 

“ถ้ามึงก้าวลงไป กูทำแบบที่ทำในห้องแน่!” 

“…!” 

“ปากมึงน่ะ กูจะดูดให้มันช้ำเลยเลออน ไม่เชื่อมึงก็ลองขัดใจกูอีกสิ...” ซีโน่จ้องตากับเลออนตอนที่พูดประโยคนั้นออกมา คนฟังถึงกับเงียบและนั่งนิ่ง สายตาสั่น ๆ ของเลออนทำให้ซีโน่แค่นยิ้มออกนิดหน่อยด้วยความรู้สึกพออกพอใจ เขามองเลยไปที่ด้านหลังเห็นชัดเจนว่าเคลวินกำลังมองมาด้วยสายตาแบบไหน ซีโน่ก็ยิ่งชอบใจเข้าไปอีก ร่างสูงกอดรัดศีรษะของเลออนให้ซบเขาเอาไว้แบบนั้น ก่อนจะขับรถออกไปพร้อมกับเสียงตะโกนเรียกเลออนของเธียร์... 

ความเร็วของรถที่ซีโน่มันเร็วมากจนเลออนรู้สึกถึงอันตราย แต่กับเอ่ยเตือนอะไรเขาไม่ได้เลย ยิ่งพยายามห้าม เขาก็ยิ่งกระทำ ตอนนี้เลออนคิดว่าซีโน่เป็นคนแบบนั้นแหละ นายแบบชื่อดังน้ำตาซึม แถมมันพานจะไหลเพราะความเร็วในการขับรถของซีโน่มันเร็วกว่าคนปกติเขาใช้กัน หลายครั้งที่เลออนค่อย ๆ หันหน้าไปลอบมองเสี้ยวใบหน้าตี๋ ๆ ของซีโน่ บางครั้งนายแบบหน้าใสก็พยายามจะพูดเพื่อเตือนสติเขา แต่ซีโน่กลับพ่นลมหายใจใส่แรง ๆ เหมือนรำคาญ และด้วยเสียงพ่นลมหายใจแรง ๆ นั้นมันทำให้เลออนสะดุ้งเฮือกได้เลย 

“จะ จะพาเราไปไหน...” 

“หุบปากสักทีได้ไหม!” 

“เราไม่ไปนะ... อะ อึก นี่! จอดรถเลย ซีโน่!” 

“เหอะ!” ซีโน่หันมาแค่นยิ้มใส่เลออน เป็นครั้งแรกเลยที่เลออนไม่เรียกเขาว่าคุณเคินอะไรนั่น แต่การเรียกชื่อกันห้วน ๆ ครั้งแรกด้วยน้ำเสียงหวานหูแบบนี้มันก็แปลกดีเหมือนกัน ซีโน่กลับชอบมัน เขาคิดว่ามันโคตรจะท้าทายคนอย่างเขาเลย! 

“หัวเราะอะไร! เราไม่ตลกด้วยหรอกนะ... บอกมา! จะพาเราไปไหน!” เลออนเอ่ยปากพูดเสียงสั่น ๆ ซีโน่มองตรงไปข้างหน้า เขาไม่พูดอะไรทั้งนั้น ไม่ตอบอะไรทั้งนั้น เขายังคงตั้งหน้าตั้งตาเหยียบคันเร่งรถเพื่อไปที่ใดสักแห่ง 

เลออนกัดริมฝีปากตัวเองแน่น เขาเกร็งไปทั้งตัวและเริ่มไม่ล้อเล่นกับความเร็วของรถในตอนนี้แล้ว ตอนนี้เขาทำได้แค่เพียงพยายามหายใจเข้าลึกๆ แล้วยกมือขึ้นมากำสายคาดเซฟตี้เบลล์เพื่อลดอาการหวาดกลัวของตัวเองเท่านั้น 

  

รถยนต์คันหรูเลี้ยวเข้ามาในบ้านหลังใหญ่โต...ที่เลออนเองก็รู้จักดีเยี่ยม เพียงแต่ว่าไม่เคยได้เข้ามาเหยียบมันสักครั้ง ตอนนี้ทุกอย่างมันดูเหมือนความฝันไปเสียหมด ตัวเขาที่นั่งอยู่ในรถราคาเกือบ 12.5 ล้านดอลลาร์ ข้าง ๆ กายคือลูกชายของตระกูลคลาร์กที่เลออนได้เอาแต่มองเขาอยู่ในที่ไกล ๆ ตลอดเวลาที่ผ่านมา แต่ตอนนี้ซีโน่กลับมานั่งอยู่ข้าง ๆ คฤหาสน์ตระกูลคลาร์กที่ไม่ใช่ว่าใครจะเข้ามาก็ได้ แต่ว่าตอนนี้เลออนกลับเข้ามาถึงหน้าทางเดินเข้าบ้านกับเจ้าของบ้านคลาร์ก... 

นี่มันเรื่องบ้าบออะไรกัน! 

“ลงไป” 

“นะ นี่มันอะไรกัน พาเลนมาที่นี่ทำไม ถ้าท่านประธานเจอล่ะ...อ๊ะ!” 

“พอตอนที่กูให้ลง ก็เสือกไม่อยากลงใช่ไหมเลออน…” ซีโน่ไม่ได้ตะคอกเสียงดังอะไร เขากระชากแขนเลออนเข้าไปหาแล้วกระซิบถามเสียงต่ำ สาวใช้จากบ้านคลาร์กสองสามคนเดินออกมายืนรอ ซีโน่เลิกคิ้วเป็นเชิงตั้งคำถาม เลออนไม่พูดอะไรทั้งนั้น สายตากลมโตสั่นระริกด้วยความรู้สึกไม่สบายใจสุด ๆ แต่อย่างน้อยที่นี่ก็ไม่มีพวกนักข่าวตากล้องหรือปาปารัสซีหรอก... 

“กะ ก็ได้ ปล่อยแขนเราสิ มันเจ็บนะ!” 

“หึ” ซีโน่แค่นหัวเราะในลำคอมองตามเลออนที่ก้าวลงจากรถไปก่อน ถึงจะเป็นคนดังมีชื่อเสียงแต่เด็กคนนั้นก็ยิ้มและก้มหัวทักทายคนอื่น ๆ ก่อนเสมอ ซีโน่ตามออกมาในเวลาไม่นาน ร่างสูงเดินไปคว้าข้อมือเลออนแล้วดึงให้เดินตามไปทันที โดยที่ไม่พูดอะไรสักคำ 

ทิศทางของปลายเท้าเปลี่ยนไปที่ห้องโถงสำหรับนั่งเล่นและมีไว้สำหรับรับแขก ในห้องนั้นทุกคนในครอบครัวคลาร์กนั่งกันครบทั้งพ่อ แม่และน้องสาวของซีโน่ เลออนชะงักตัวแข็งทื่อมากกว่าเดิมเมื่อสบตากับประธานสังกัดที่ตัวเองทำงานร่วมอยู่ 

“Wow! Look who's come here! (ว้าว! ดูซิคะว่าใครมา!) ” 

วิโอล่าร์ลุกขึ้นยืน ก่อนจะยิ้มร่าเมื่อเจอนายแบบชื่อดังในปารีส คุณหนูของบ้านเคยเห็นเลออนอยู่บ่อย ๆ บ้างก็ในสตูดิโอ โมเดลลิ่งที่เป็นที่ทำงานของเลออน และที่บ่อยที่สุดก็คงเป็นหน้าหนังสือต่าง ๆ มากมาย 

“สวัสดีครับท่านซาร์คอรส... คุณหญิงซาบริน่า คุณหนูวี สบายดีนะครับ...” เลออนทำตัวไม่ถูก ออกจะเกร็งเล็กน้อยเพราะวิโอล่าร์เริ่มมาเกาะตัวเขา เริ่มจับนู่นจับนี่เล่น แม้กระทั่งปลายเส้นผมเธอก็จับ... 

“ทำไมถึงมากับเจ้าซีได้ล่ะ?” 

เจ้าของโมเดลลิ่งเอ่ยปากถาม สายตามองไปที่ลูกชายคนโตออกแนวจะเอือมระอาและเคยชิน ซีโน่ยุ่งกับเด็กในสังกัด MC.J บ่อย และมันหลายหน้าหลายตา ถึงแม้ว่าจะมีข่าวออกมาก็ดูเหมือนว่าลูกชายตัวดีของท่านซาร์คอรสก็ไม่เห็นจะสนใจไยดีอะไรทั้งนั้น 

“คะ คือ วันนี้เลนถ่ายงานแบรนด์เสื้อผ้าของซี... เอ่อ คุณซีโน่พอดีน่ะครับ ก็เลย...” 

เลออนไม่รู้แล้วว่าจะพูดออกมายังไง เขาหันไปขอความช่วยเหลือจากซีโน่ที่พยายามดึงวิโอล่าร์ออกจากเลออนให้ได้ ร่างสูงกว่าหันไปสบตากับเลออน แววตากลมโตของเลออนตอนที่มันสั่น ๆ น่ะ น่า...ตลกชะมัด! 

“จะแปลกตรงไหนครับแด๊ด... ต่อไปนี้ผมจะเป็นคนดูแลลี เลออนแทนเธียร์” 

“หืม? แล้วเธียร์เป็นอะไรไปล่ะ? มีปัญหาส่วนตัวกันหรือ?” คราวนี้เป็นคุณหญิงซาบริน่าที่เอ่ยถาม เธอสวยสง่าและงดงามเหมือนที่เคยเห็นในหนังสือ หรือนาน ๆ ครั้งที่คุณหญิงแวะไปที่โมเดลลิ่ง เลออนก็เคยเห็นบ้างเป็นบางครั้ง 

“คนที่วุ่นวายน่ะมันมิกซ์ต่างหาก ผมกับเขาจบกันแล้ว... แด๊ดอย่าลืมจัดการด้วยล่ะ ถ้าเขาจะออกจากสังกัดก็เชิญได้เลย แต่ขอพูดกับแด๊ดตรงนี้เลยนะครับว่าต่อไปนี้ผู้จัดการส่วนตัวของลี เลออนคือผม ไม่ใช่เธียร์อีกต่อไป...” ซีโน่พูดเสียงจริงจังจนคนเป็นแม่ยังต้องเงยหน้าขึ้นมามองลูกชาย เธอยิ้มเก่งถึงดูไม่ค่อยน่ากลัวเท่าไหร่ ต่างจากท่านซาร์คอรสที่เหมือนจะไม่ยอม เพราะถ้าเลออนมีข่าวฉาว ๆ กับซีโน่ กระแสของเลออนกับเคลวินที่กำลังดังอยู่ตอนนี้ก็ดับลงไปด้วย 

“จะทำแบบนั้นได้ยังไง เลนอยู่กับเธียร์มานาน แบบนี้เธียร์จะทำใจได้หรือ...อีกอย่าง เลนจะอึดอัดเอานะ เจ้าซี” 

“อึดอัดเหรอ?” ซีโน่หันมาคาดคั้นเอาคำตอบจากเลออนที่ยืนนิ่งไปแล้ว ลูกชายคนโตแสนเอาแต่ใจของมหาเศรษฐีตระกูลคลาร์กกำลังใช้แววตาตี่ ๆ นั่นกดดันเขาอย่างถึงที่สุด แบบนี้จะให้เลออนตอบตามใจตัวเองได้ยังไง 

จนถึงตอนนี้ทุกอย่างมันเริ่มจะหมดข้อสงสัยแล้วสำหรับเลออน.... 

มันชัดมากเรื่องที่เลออนกำลังรู้สึกได้ด้วยตัวเองว่า ‘ซีโน่ คลาร์ก’ เป็นตัวอันตราย เอาแต่ใจสุดขั้วและทำตัวน่าทุเรศอย่างไม่ต้องสงสัยอีก แต่ทว่าพอลองคิดดูอย่างมีสติอีกที เลออนก็หวนนึกถึงวันแรกที่เขาเริ่มเข้าวงการบันเทิง ครั้งแรกที่ท่านประธานให้ความเมตตาต่อเขา ความรักและการดูแลเป็นอย่างของเธียร์ ไหนจะครอบครัวที่เลออนต้องดูแลอีก... 

ถ้าเขาต่อต้านซีโน่ตอนนี้ ท่านประธานอาจจะช่วยเลออนได้ แต่วันต่อ ๆ ไป... เลออนต้องลำบากแน่ ดูจากสายตาน่ากลัวของซีโน่แล้ว มันชัดเจนว่าเขาจะจิกกัดและระรานเลออนทุก ๆ วันร่ำไป 

“ไม่กดดันเลยครับท่าน... เลนยินดี ไม่ว่าจะเป็นใครที่เข้ามาดูแลเลนก็ได้ทั้งนั้นครับ” 

“เจ้าซีมันบังคับเลนใช่หรือเปล่า?” แต่ท่านซาร์คอรสก็ยังเอาแต่ตั้งคำถาม เลออนเริ่มหน้าซีดทีละนิด ไม่รู้หรอกว่าวันนี้มันวันดวงซวยอะไร แต่เลออนไม่ชอบวันแบบนี้ของตัวเองเลยจริง ๆ มันอึดอัดในหัวใจจนอยากจะร้องไห้ออกมา แต่ถ้าทำแบบนั้นเลออนต้องสร้างปัญหาให้ซีโน่แน่ ๆ นายแบบหน้าใสส่ายหน้าไปมาเพื่อปฏิเสธท่าน แต่ซีโน่ก็ยังขยับเข้ามาประชิด โอบไหล่เอาไว้แล้วก้มไปกระซิบใกล้ ๆ ใบหูขาว 

“ตอบไปสิ บอกไปเลยว่ากูทำอะไรมึงไปบ้าง... เผื่อว่าแด๊ดจะเห็นใจมึงไง” 

“...” 

“ถึงเลนเป็นคนในสังกัดเราก็ใช่ว่าแกจะทำอะไรกับเลนก็ได้นะ แด๊ดยอมรับเรื่องการเปลี่ยนผู้จัดการแต่ต้องเปลี่ยนสัญญากันก่อน พรุ่งนี้นัดเธียร์มาด้วยล่ะ... แล้วแกคิดไว้หรือยังเรื่องเจ้าเคลวิน” 

“ไม่เห็นจะยากเลยแด๊ด ก็ให้เธียร์ไปดูไอ้เคลแทนมิกซ์ไง ไหน ๆ เคลมันก็เป็นสร้างเงินในโมเดลลิ่งแด๊ดเหมือนกันไม่ใช่เหรอ คงยากถ้าจะให้เคลย้ายสังกัด...และผมรู้ว่าแด๊ดไม่อยากให้มันเป็นแบบนั้น เพราะฉะนั้นผมเลยจะดูแลเลนให้ไง” ถึงซีโน่จะพูดอย่างคนใจดี มีเหตุผลแต่เลออนแปลก ๆ กับคำพูดและรอยยิ้มแบบนั้นของซีโน่ที่สุด 

“เฮ้อ แด๊ดเหนื่อยกับแกจริง ๆ แล้วเจ้าซี อยากทำอะไรก็ตัดสินใจเอาเลยเถอะ...” 

“...” ซีโน่เผลอยิ้มออกมาเมื่อคนเป็นพ่อเปิดทางให้เขาเต็ม ๆ การที่ลากเลออนมาถึงที่บ้านมันสร้างประโยชน์ให้เขามากกว่าที่คิด ต่อไปนี้เขาก็จัดการทุกอย่างได้สบาย ๆ ต่อให้ไม่ได้ดูแลกิจการอื่น ๆ แทนพ่อ เพียงแค่เท่านี้ซีโน่ก็คิดว่ามันเพียงพอแล้ว... ที่จะขึ้นไปเทียบเท่ากับพี่ชายคนโตของบ้าน ‘ธีโอดอร์’ ไม่ว่าจะเป็นเวลาหรือนาที ตอนนี้ซีโน่ก็ไม่กลัวอะไร! 

  

คนในครอบครัวใหญ่พูดคุยสัพเพเหระกันไปเรื่อย ๆ ทั้งเรื่องที่วิโอล่าร์ไปเรียนต่อที่ต่างประเทศเพิ่งกลับมาและเรื่องราวต่าง ๆ นานาของ ลี เลออน ช่วงนี้คิวงานของเลออนแน่นมาก แถมยังไม่ค่อยมีเวลาพักผ่อน นายแบบหนุ่มฟังพวกเขาพูดคุยกันนานจนเผลอสัปหงก 

“มัมว่าพาเลนขึ้นไปพักผ่อนที่ห้องลูกซีก่อนดีไหมคะ?” 

“ตอนที่หลับแบบนี้ พี่เลนก็ยิ่งดูดีมากขึ้นไปอีก พี่ซีคิดเหมือนวีหรือเปล่าคะ?” วิโอล่าร์ใช้นิ้วชี้จิ้มแก้มของเลออนเล่น มันยุบบุ๋มลงไปง่าย ๆ เพราะผิวพรรณใสและนุ่มนิ่มไปหมด 

“ไม่เห็นจะดูดีตรงไหน” 

“ใช่ซิ! ใครจะไปเหมือนพี่ฟรานล่ะ!” วิโอล่าร์รู้ว่าซีโน่คิดอย่างไรกับคนดูแลของบ้านธีโอดอร์ เพราะก่อนหน้านี้ฟรานซิสเองก็มาที่บ้านคลาร์กบ่อย ๆ เนื่องจากว่าเป็นเพื่อนของซีโน่ด้วย 

“พูดมากไปแล้ว” ซีโน่พูดเสียงดุกับน้องสาวตัวเอง ก่อนจะขยับไปอุ้มร่างของนายแบบหนุ่มได้ง่าย ๆ เหมือนกับว่าเลออนไม่ได้มีน้ำหนักมากพอที่ทำให้ซีโน่รู้สึกว่าอุ้มไม่ไหว ก่อนจะเดินออกไปท่ามกลางสายตาของทุกคน วิโอล่าร์เบ้ปากก่อนจะหันไปขอความเห็นกับมารดาตัวเอง 

“มัมมี๊ คิดว่าพี่เลนกับพี่ฟรานใครน่ารักกว่ากันคะ?” 

“ไม่รู้สิจ๊ะ มัมก็คิดว่าน่ารักทั้งคู่เลยนะ” 

“แล้วแด๊ดดี๊คิดว่าใครน่ารักกว่ากันหรือคะ... ไม่สิ คะแนนเต็มสิบให้พี่ฟรานกับพี่เลนคนละกี่คะแนนหรือคะ?” 

“อืม เอาแบบนี้ดีกว่าให้เจ้าฟรานสิบคะแนน แต่ว่าให้เลนสิบเอ็ดคะแนนได้รึเปล่า?” คนป็นพ่อพูดยิ้ม ๆ ก่อนจะโดนลูกสาวตัวดีกระโดดเข้าไปกอดแน่น 

  

ซีโน่วางเลออนลงบนเตียง คนนอนหลับเหมือนจะไม่มีสติมากพอจะรู้เรื่องอะไร ใบหน้าหล่อเหลาราวกับเทพบุตรจ้องมองอีกคนที่กำลังนอนหนุนหมอนใบโตของเขา ทั้ง ๆ ที่ไม่เคยให้ใครเข้ามาในห้องนอนแท้ ๆ แต่ทำไมซีโน่ต้องให้เลออนมานอนด้วย คิดไปคิดมาอีกทีมันก็คงเป็นเพราะมารดาเขาขอร้องมาหรอกนะ 

มันตลกสิ้นดีและทำให้ซีโน่มีสติกลับคืนมา คนที่มีใบหน้าหวานสวย ดวงตากลมโตสีน้ำตาลเข้มน่ะเป็นเอกลักษณ์เด่น ๆ ของลี เลออน ไม่ว่าจะมองในหนังสือหรือบนป้ายใหญ่ ๆ ข้างริมถนน หรือว่าตัวจริง เป็น ๆ ของเลออนตอนนี้มันก็ดูเหมือนคนคนนี้หลุดออกมาจากจินตนาการของใครสักคน... 

“ไม่เห็นจะน่ารักเลย!” 

  

  

 

 

โอเค ซีว่าไม่น่ารัก เราก็ว่าไม่น่ารัก 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว