email-icon facebook-icon Twitter-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

Chan's Children เด็กของชาน ตอนที่ 7

ชื่อตอน : Chan's Children เด็กของชาน ตอนที่ 7

คำค้น : เด็กของชาน

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 3.8k

ความคิดเห็น : 11

ปรับปรุงล่าสุด : 22 เม.ย. 2564 15:18 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Chan's Children เด็กของชาน ตอนที่ 7
แบบอักษร

 

 

 

 

 

AuThor : นามิ 

 

 

 

 

 

ตอนที่ 7 

 

 

 

 

 

“ไหนบอกม้าว่าออกไปคุยโทรศัพท์ข้างนอกแล้วทำไมถึงเดินมาทางห้องน้ำพร้อมกับหนูน้ำล่ะ” วิชุดาถามขึ้นเมื่อเห็นลูกชายจูงมือเด็กหนุ่มกลับมาที่โต๊ะแถมเดินมาจากทางห้องน้ำทั้งคู่ด้วย 

น้ำชะงักไปนิดก่อนจะหน้าแดงขึ้นมา อาการลุกลี้ลุกลนจนเห็นได้ชัดเพราะเขินอายเมื่อนึกถึงเรื่องที่ทำในห้องน้ำ 

“คุยโทรศัพท์เสร็จแล้วเดินไปเข้าห้องน้ำเลยออกมาพร้อมกัน แปลกตรงไหนครับม้า” ชานพูดออกมาด้วยน้ำเสียงปกติ  

แต่น้ำเนี่ยสิทำตัวให้เป็นปกติไม่ได้เลย! 

“งั้นเหรอ....แค่ไปเข้าห้องน้ำแต่ทำไมหนูน้ำต้องปากบวมแล้วก็แก้มแดงด้วยก็ไม่รู้เนอะ” วิชุดาพูดออกมาแค่นั้นแล้วทานข้าวต่อเพราะก่อนหน้านั้นอาหารถูกนำมาเสิร์ฟแล้ว  

วิชุดาเห็นอาการของน้ำก็นึกเอ็นดู ภาพที่เด็กหนุ่มนั่งกำมือเอาไว้ตรงหน้าอกยิ่งน่ารักน่าเอ็นดูมาก  

ข้าวหน้าซูชิแซลมอนเลื่อนมาตรงหน้าด้วยฝีมือของชาน  

“กินไปสิ” ชานพูดขึ้นเมื่อเด็กหนุ่มมองหน้า น้ำจึงใช้ตะเกียบคีบเนื้อปลาแซลมอนอย่าเชื่องช้าเพราะมันลื่นมากเลยคีบไม่ได้สักที  

อีกอย่างน้ำใช้ตะเกียบไม่ค่อยเป็นด้วยชานรู้สึกรำคาญเลยใช้ตะเกียบคีบเนื้อปลาไปจ่อปาก น้ำมองหน้าของชานอย่างสงสัย 

“กิน” ชานพูดแค่นั้นน้ำก็รีบอ้าปากทานทันที น้ำกลัวว่าชานจะโมโหใส่ก่อนที่จะได้ทานข้าวต่างหาก  

น้ำยิ้มออกมาเมื่อรสชาติเนื้อปลาอร่อยถูกปากมาก มือน้อยพยายามคีบเนื้อปลาอีกครั้งแต่ก็ไม่เป็นผล น้ำเลยถอดใจเปลี่ยนมาใช้ส้อมจิ้มแทน แต่พอกำลังจะจิ้มลงที่เนื้อปลาก็ถูกมือหนาแย่งส้อมไปถือเองแล้วชานก็คีบเนื้อปลามาจ่อที่ปากเหมือนเดิม 

“ให้ผมทานเองก็ได้ครับ” น้ำพูดออกมาด้วยความเกรงใจ สายตาและใบหน้าที่นิ่งแบบนั้นทำให้น้ำไม่กล้าทานต่อจริงๆ  

“อยากดูแลเทคแคร์ก็บอกดีๆ สิไม่เห็นต้องบังคับเลย” วิชุดาเอ่ยออกมา ความจริงไม่อยากขัดจังหวะการจู๋จี๋ของทั้งคู่หรอกแต่อาการของน้ำยังกลัวชานอยู่เธอเลยต้องพูดแทรก 

“ไม่ได้อยากดูแลเจ้าเปี๊ยกนี่สักหน่อย” ชานยัดเนื้อปลาที่คีบไว้ก่อนหน้าเข้าปากให้น้ำและส่งส้อมคืนให้ น้ำเคี้ยวเนื้อปลาจนแก้มตุ่ยและทานข้าวต่อโดยไม่สนใจร่างสูงตรงหน้าเลยสักนิด  

น้ำแค่รู้สึกไม่ชอบที่ชานเรียกว่าเจ้าเปี๊ยกก็เท่านั้น.... 

หลังจากทานข้าวเสร็จชานก็พาวิชุดาและน้ำกลับบ้าน จ๋าโทรมาคุยด้วยและเอ่ยขอโทษน้ำยกใหญ่ที่เป็นคนให้ชานมาฉุดน้ำเอง 

จ๋าสารภาพหมดเปลือกว่าชานเป็นคนติดต่อหาและรับปากว่าจะดูแลน้ำเป็นอย่างดี  

ซึ่งจ๋าก็พอจะดูออกว่าใครมาดีหรือมาร้ายเลยตกลงไปเพราะยังไงน้ำก็ไม่มีที่อยู่ด้วยเลยยอมให้ไป  

น้ำไม่ได้โกรธเพราะชานเป็นถึงมาเฟียด้วยจ๋าอาจจะกลัวเลยต้องยอมไปก่อน แต่น้ำก็ไม่เข้าใจว่าชานจะมาวุ่นวายด้วยทำไมทั้งที่เรื่องควรจบไปตั้งแต่คืนนั้นแล้วด้วยซ้ำ 

ชานถูกเหมราชเรียกไปคุยงาน วิชุดาออกไปปาร์ตี้กับเพื่อน น้ำไม่มีอะไรทำเลยออกไปทำความรู้จักกับคนในบ้านและภายในไม่ถึงหนึ่งชั่วโมงน้ำก็รู้จักเกือบทุกคนในบ้าน  

แม่บ้านที่นี่มีอยู่แค่สองคนชื่อป้าหวินและป้าวาฬเป็นพี่สาวแท้ๆ ของเหมราชเพราะมีฝีมือการทำอาหารที่อร่อยถูกปากคนในบ้านเหมราชเลยจ้างพี่สาวเป็นแม่บ้านเอง ป้าหวินมีลูกชายคนหนึ่งและจะแวะมาหาแค่ช่วงวันหยุด  

คนขับรถประจำมีอยู่สองคนคือเฉินและบอล น้ำชื่นชมทั้งเฉินและบอลที่เป็นทั้งมือขวาและมือซ้ายให้กับชานแล้วยังพ่วงตำแหน่งคนขับรถอีกด้วย แต่ก็มีคนขับรถสำรองเอาไว้อีกสองคนด้วย ซึ่งจะเรียกใช้เฉพาะยามที่เฉินหรือบอลไม่ว่างเท่านั้น 

น้ำยังได้รู้อีกว่าอดีตมือขวาของเหมราชชื่อชื่อแฟงก์ แต่แฟงก์ลาออกไปหลายปีแล้วและไปเปิดร้านอาหารเป็นของตัวเอง 

คนสวนมีสองคนชื่อลุงสมัยและลุงชุม น้ำเข้าไปทำความรู้จักแล้วและตอนนี้น้ำก็เดินเล่นอยู่ในสวน มีต้นมะม่วงขนาดใหญ่เป็นร่มอย่างดี น้ำนั่งลงที่ม้านั่งรับลมที่พัดมาอย่างมีความสุข  

นานแล้วที่น้ำไม่ได้สัมผัสบรรยากาศที่สดชื่นแบบนี้น้ำรู้สึกง่วงจึงหาวออกมา ร่างเล็กฟุบหลับลงที่ม้านั่งกะจะพักสายตาเท่านั้น 

.. 

.. 

“คุณเฉินเห็นไอ้ตัวเล็กหรือเปล่าครับ” ชานคุยงานเสร็จก็รีบตรงไปที่ห้อง แต่พอเปิดประตูเข้าไปก็ไม่พบแม้แต่เงา เดินลงไปหาชั้นล่างพอเห็นเฉินยืนอยู่หน้าประตูเลยเข้าไปถาม

“หมายถึงคุณน้ำหรือเปล่าครับ” เฉินถามกลับ ชานพยักหน้ารับและอยากตบหัวมือขวาสักหนึ่งทีที่มาถามทั้งที่รู้ว่าหมายถึงใคร 

“ก่อนหน้านั้นยังเห็นไปทำความรู้จักกับคนในบ้านอยู่นะครับ แต่เผลอแป๊บเดียวหายไปไหนแล้วก็ไม่รู้” เฉินตอบกลับไป  

เฉินเห็นน้ำไปทักทายป้าหวินและป้าวาฬ จากนั้นเขาก็ไม่ได้สนใจอีกเพราะเขาสนใจคนในโทรศัพท์มากกว่า 

“ขอบคุณครับ” ชานพูดขอบคุณแล้วเดินไล่สอบถามคนงานในบ้านจนได้รู้จากปากสุงสมัยว่าน้ำขอไปเดินเล่นในสวน 

ชานสั่งลูกน้องให้ออกไปจากบริเวณนี้และห้ามเข้ามาจนกว่าจะเรียกเอง ชานเดินไปถึงต้นมะม่วงก็เห็นน้ำฟุบหลับอยู่ตรงม้านั่ง เขานั่งลงก่อนจะเกลี่ยแก้มใสเบาจนคิ้วเล็กขมวดและลืมตาขึ้นมา  

เหมือนเด็กน้อยจะยังตื่นไม่เต็มตาเพราะพอเห็นหน้าชานก็หาวออกมาอย่างหน้าตาเฉยแถมยังนั่งแกะขี้ตาต่ออีก ตบท้ายด้วยยืดเส้นสายบิดขี้เกียจ ชานนั่งมองต่อเพื่อรอดูว่าน้ำจะทำอะไรอีก 

น้ำสะบัดหัวก่อนจะทำตาโตเมื่อสติกลับมาครบถ้วนแล้วเห็นชานนั่งอยู่ข้างๆ แถมน้ำก็ดันทำอะไรเปิ่นๆ ออกไปด้วย น้ำถอยห่างจากชานอย่างรวดเร็ว  

น้ำถอยห่างเยอะไปหน่อยเลยหงายหลังตกจากเก้าอี้แต่ชานเร็วกว่าตามสัญชาตญาณมาเฟียที่ต้องตื่นตัวอยู่ตลอดเวลาจึงรวบตัวเอาไว้ได้ทันและอุ้มมานั่งที่ตักเสียเลย 

เกิดความเงียบขึ้นมา ชานไม่พูดอะไรสักคำและเอาแต่จ้องหน้าน้ำอย่างเดียว คงมีแต่น้ำที่นั่งตัวเกร็ง สายตาก็เลิ่กลั่กเพราะนั่งอยู่บนตักแบบนี้มันเสี่ยงอันตรายจริงๆ 

“ผมอยากไปเข้าห้องน้ำครับ” น้ำพูดออกมาทั้งที่ยังก้มหน้า ชานหัวเราะในลำคอทำไมเขาถึงอยากแกล้งให้น้ำทำอะไรเปิ่นๆ ต่อหน้าด้วยก็ไม่รู้ เมื่อเห็นชานยังนั่งนิ่งคนบนตักก็เริ่มขยับตัวเพื่อลงจากตัก น้ำกระโดดลงก็ถูกชานรวบตัวกลับมานั่งบนตักตามเดิม  

“พี่ปล่อยผมสิครับ ผมจะไปเข้าห้องน้ำ” น้ำบอกย้ำกลับไป  

“เรามาทำข้อตกลงกันก่อน” ชานพูดออกมาทำให้น้ำสงสัย 

“ข้อตกลงอะไรเหรอครับ” น้ำถามอย่างสงสัย  

“ชื่อแก๊งฉันคือพยัคฆ์ที่แปลว่าเสือ ฉะนั้นต่อไปนี้ต้องเรียกฉันว่าพี่เสือ” ชานออกคำสั่ง น้ำนั่งฟังตาปริบๆ  

“เรียกคุณเสือได้หรือเปล่า พี่แก่กว่าผมตั้งหลายปีนะ ให้เรียกพี่เสือไม่ชินเลยครับ” น้ำพูดออกไปอย่างไร้เดียงสา คำว่าแก่นั้นทิ่มแทงใจของเขามาก ชานคิ้วกระตุกก่อนจะดึงแก้มใสอย่างมันเขี้ยว 

“ต้องเรียกว่าพี่เท่านั้น!” ชานสั่งห้ามเด็ดขาดเพราะไม่ได้แก่คราวรุ่นพ่อรุ่นแม่สักหน่อย 

 “แต่ผมเพิ่งจะสิบแปดเองนะ เรียกคุณเสือไม่ได้เหรอครับ” น้ำเถียงออกไปเพราะนับดูอายุของทั้งคู่แล้วห่างกันเกือบสิบปีเลย อีกไม่กี่ปีก็หนึ่งรอบด้วยซ้ำ 

“ไม่” ชานตอบกลับแค่นั้นน้ำก็ไม่ได้พูดอะไรต่อ  

ที่น้ำไม่อยากเรียกว่าพี่เสือเพราะรู้สึกอาย น้ำรู้สึกตื่นเต้นจนเกินไปและกลัวหัวใจจะทำงานหนักด้วย  

การที่ชานให้เรียกพี่แบบนี้แสดงว่าความสนิทสนมเริ่มก่อตัวขึ้นแล้วและน้ำก็กลัวหัวใจจะคิดกับอีกฝ่ายมากกว่าพี่เนี่ยสิ 

“แล้วเราต้องแทนตัวเองด้วยชื่อ ส่วนพี่ก็จะแทนตัวเองว่าพี่” ชานเผด็จการอีกตามเคย น้ำหน้าแดงขึ้นมาเมื่อนึกไปก่อนว่าถ้าน้ำแทนตัวเองด้วยชื่อเวลาคุยกับร่างสูง น้ำคงดิ้นตายแน่ น้ำไม่เคยได้ใกล้ชิดคนที่หล่อมากขนาดนี้ จึงทำตัวไม่ถูกและไม่รู้จะทำยังไงต่อ 

“ครับ” น้ำจำใจตอบรับ 

“ดีมาก นับต่อจากนี้พี่เป็นเจ้าชีวิตของเรา” ชานพูดออกมา 

“ไม่เอาแบบนั้นนะ ชีวิตของผะ...น้ำ น้ำจัดการเองได้” น้ำรีบพูดประท้วงและรู้สึกเขินอายเมื่อแทนด้วยชื่อ ปกติน้ำแทนตัวเองด้วยชื่อแค่กับจ๋าและกับฟอนต์เป็นบางครั้ง กับคนอื่นใช้คำว่าผมมาตลอด 

“ไม่ได้” ชานเถียงกลับมา 

“แล้วครอบครัวพี่ล่ะ มายุ่งกับน้ำแบบนี้เดี๋ยวมีปัญหาหรอก” ชานมองปากเรียวที่ขยับก่นว่าเขา 

“พี่ยังไม่มีแฟน” ชานตอบกลับไปและจ้องหน้าเด็กหนุ่มด้วย 

“งั้นเหรอครับ” น้ำพูดออกมาโดยไม่มองหน้าชานสักนิดแต่ก็ยังไม่เชื่อว่าคนอย่างชานจะยังไม่มีแฟน ชานเชยคางมนขึ้นมาแล้วพูดต่อ 

“ถ้าไม่เชื่องั้นมาอยู่ด้วยกันสิ จะได้รู้ว่าพี่มีเมียหรือไม่มีเมีย” ชานพูดหลอกล่อ น้ำทำปากยู่เพราะรู้ทันก่อนจะถอนหายใจออกมา 

“น้ำไม่รู้ว่าทำไมพี่ถึงให้น้ำมาอยู่ด้วยแบบนี้ เอามาเป็นภาระของตัวเองชัดๆ น้ำไม่มีอะไรตอบแทนพี่เลยนะเพราะน้ำไม่ได้รวยขนาดนั้น” น้ำไม่เข้าใจการกระทำของชานเลยสักนิด  

ตอนแรกน้ำกลัวชานมากเพราะขึ้นชื่อมาเฟียน่ากลัวอยู่แล้ว แต่ชานก็ไม่ได้ตบตีหรือเล็งปืนใส่น้ำสักครั้ง  

น้ำยิ่งสับสนมากกว่าเดิมจะว่าชอบน้ำก็คงไม่ใช่แน่นอนเพราะคนมีฐานะอย่างชานหาผู้หญิงมาข้างกายได้สบายอยู่แล้วแถมมีหน้ามีตาทางสังคมด้วย  

“ก็ไม่เคยว่าอยากได้เงิน ที่มีอยู่แล้วใช้ทั้งชาติก็ไม่หมด หึหึ” ชานพูดออกมาด้วยท่าทีสบาย  

น้ำรู้สึกหมั่นไส้ที่ร่างสูงพูดอวดรวยใส่  

แต่ความจริงชานไม่ได้จะพูดให้น้ำหมั่นไส้ เขาแค่จะสื่อให้รู้ว่าไม่ได้ต้องการเงินจริงๆ เพราะเขามีเยอะแล้วเหมือนที่พูดเอาไว้ 

“แล้วพี่ต้องการอะไรครับถ้าต้องการคนใช้เพิ่มก็หาเอาใหม่สิ ทำไมต้องเป็นน้ำด้วยล่ะ” น้ำถามกลับไป ชานอยากจะเขกหัวน้ำจริงๆ คิดอะไรที่มันออกนอกโลกตลอด  

โป๊ก! 

สุดท้ายก็เขกหัวด้วยความมันเขี้ยวจนได้ น้ำโวยวายออกมาเพราะไม่ทันตั้งตัวและเจ็บด้วย 

“ซื่อบื้อจริง” ชานอดที่จะต่อว่าไม่ได้ เด็กน้อยนั่งตาแป๋วเอียงคออย่างสงสัย ท่าทางไม่ต่างจากลูกแมวตัวน้อยเลยทำให้ชานอดที่จะดึงแก้มใสอีกครั้งไม่ได้ 

“ดึงแก้มน้ำทำไมครับ” เสียงเด็กน้อยโวยวายออกมา ถึงจะรู้ว่าชานดึงเบาแต่ชานนั้นตัวใหญ่มากเลยกะแรงไม่ถูกว่าเบาของชานนั้นแรงสำหรับน้ำมาก 

“ทั้งซื่อบื้อทั้งโง่” ชานยังไม่หยุดต่อว่าทำให้น้ำเริ่มโมโหขึ้นมา 

“งั้นไม่ต้องมายุ่งกับผม ไม่อยากคุยกับคุณแล้ว!” น้ำเสียงบ่งบอกว่าถูกงอนใส่เสียแล้ว  

แถมสรรพนามการพูดก็เปลี่ยนไปด้วย  

“ทั้งซื่อบื้อ ทั้งโง่แล้วยังขี้งอนอีกต่างหาก” ชานแกล้งพูดแหย่ เขาชอบมองใบหน้าใสที่กำลังบึ้งตึง ปากเรียวบูดเบี้ยว ตาแป๋วมองเขาด้วยความไม่พอใจ 

“หันมาคุยกันดีๆ” ชานเข้าสู้โหมดจริงจังอีกรอบ น้ำเลิกทำหน้าบึ้งและรอฟังว่าชานจะพูดอะไรต่อ มือหนาลูบไล้เอวคอดไปมา 

“พี่ไม่ตอบให้เคลียร์สักที น้ำก็ยิ่งโง่ด้วย คิดตามไม่ทันหรอก” น้ำพูดออกไปอย่างไร้เดียงสา ชานเชยคางมนขึ้นมาจ้องหน้า 

“บอกแล้วไปไงว่าไม่ต้องการเงิน แต่ที่ต้องการตอนนี้คือเมีย” ชานตอบกลับไปด้วยใบหน้านิ่งๆ  

“จะให้น้ำหาแฟนให้เหรอครับ แต่พี่เสือก็หล่ออยู่นะน่าจะหาแฟนได้สบายอยู่แล้ว” น้ำตอบกลับไป ชานถึงกับกุมขมับเพราะรู้สึกว่าน้ำใสซื่อเกินไปแล้วแต่โชคดีที่มาเจอเขาก่อนไม่งั้นได้ตกเป็นเหยื่อของพวกที่หลอกใช้ผลประโยชน์แน่ 

“เฮ้อ!” ชานถอนหายใจออกมา สงสัยต้องสอนให้เรียนรู้อะไรมากกว่านี้แล้วแหละ ชานยิ้มมุมปากก่อนจะเลื่อนมือลงป้วนเปี้ยนแถวขอบกางเกง 

“พี่ชาน...เอ่อ...พี่เสือจะทำอะไรครับ!” น้ำถามเสียงตื่น 

“อยากรู้ก็รอดูต่อสิ” ชานตอบกลับเสียงเจ้าเล่ห์แล้วถอดกางเกงออกท่ามกลางเสียงโวยวายของน้ำ  

ปากหนาจูบที่ปากเรียว คนเชี่ยวชาญเป็นผู้สอนที่ดีและคอยสอนให้น้ำจูบอย่างเร่าร้อน เป็นตัวชานเองที่แทบคลั่งเวลาที่ลิ้นเล็กตวัดลิ้นเขากลับมา ชานจับขาเรียวที่คร่อมตักเขาอยู่แยกออกกว้างๆ แล้วล้วงมือเข้าไปในกางเกง 

“อ๊ะ!...พี่เสือ..อื้อ!...ตรงนี้ไม่ได้นะ!” น้ำเป็นฝ่ายถอนริมฝีปากออกแล้วพูดออกมา น้ำมองไปรอบตัวอย่างระแวงกลัวจะมีใครมา 

“ไม่มีใครอยู่หรอกไล่ออกไปหมดแล้ว” ชานพูดจบก็จูบต่อ  

ชานกวาดชิมทั่วปากก่อนจะถอนริมฝีปากออกแล้วฝังจมูกลงที่แก้มใสสูดความหอมจากพวงแก้มตามแรงอารมณ์  

ชานเลื่อนปากลงไปยังหน้าอกแล้วจูบลงที่จุกสองข้างจนน้ำสั่นสะท้าน น้ำห้ามอะไรไม่ได้เลยเพราะสู้แรงไม่ไหว น้ำยกมือโอบรอบลำคอเมื่อรู้สึกเสียดช่วงล่างที่ชานเริ่มดันนิ้วเข้ามา  

ชานสอดนิ้วที่สองตามเข้าไป ตอนนี้ลิ้นหนากำลังเลียวนรอบจุกนมทั้งสองข้างสลับกันไปมา น้ำได้แต่แอ่นอกขึ้นให้อีกฝ่ายดูดชิมได้ถนัด เม็ดทับทิมแข็งสู้ลิ้นจนชานมันเขี้ยวเลยกัดลงไปทำเอาน้ำเสียวไปทั้งร่างกาย ชานผละออกมองหน้าอกสองข้างที่เต็มไปด้วยคราบน้ำลาย  

ชานสอดนิ้วเข้าไปจนครบสามนิ้วแล้วเริ่มขยับช้าๆ เนื่องจากไม่มีตัวใช้หล่อลื่น น้ำกอดคอร่างสูงเอาไว้แน่น ใบหน้าฝังลงที่ซอกคอของชานแล้วครางเสียงดังลั่น 

“พี่เสือครับไปที่ห้องได้ไหมครับน้ำ” เด็กน้อยเอ่ยขอเสียงหวานซึ่งกระตุ้นต่อมอารมณ์ได้เป็นอย่างดี ชานจัดให้ตามคำขอ 

ชานถอนนิ้วออกแล้วถอดเสื้อคลุมตัวน้ำเอาไว้แล้วอุ้มไปห้อง ชานปวดหนึบช่วงล่างมาก อยากฟัดตั้งแต่อยู่ที่ร้านอาหารแล้ว  

พอเข้ามาในห้องก็ถูกวางลงที่เตียงแล้วชานก็ถอดเสื้อผ้าออก น้ำตาเบิกกว้างเมื่อเห็นรอยสักรูปเสือตัวสีดำเต็มกลางหลัง อดที่จะชื่นชมไม่ได้ว่ารอยสักช่างสวยงามจริงๆ ชานสักแค่กลางหลังเท่านั้นเพราะน้ำสำรวจส่วนอื่นแล้วไม่เจอ  

น้ำหน้าแดงขึ้นมาเมื่อเห็นก้อนเนื้อหกก้อนเรียงกันเป็นแถวสวยมากตรงหน้าท้อง ยิ่งหน้าแดงกว่าเดิมเมื่อสิ่งใหญ่โตนั้นผงาดอยู่ตรงหน้า ชานหยิบซองถุงยางมาฉีกและสวมใส่ 

ชานขึ้นมาบนเตียงคร่อมร่างน้ำเอาไว้ จับขาแยกออกให้กว้างแล้วดันสิ่งใหญ่โตเข้ามาทันทีเพราะเบิกทางให้ก่อนหน้าแล้ว  

น้ำดันไหล่ของชานเอาไว้ ใบหน้าซีดลงอย่างเห็นได้ชัด  

“ด-เดี๋ยวครับพี่...คือน้ำกลัว” ร่างสูงจึงขยับลุกนั่งก่อนจะอุ้มน้ำมานั่งตัก น้ำหน้าแดงเมื่อกลางกายแนบเข้ากับล่องบั้นท้ายพอดี ชานลูบแก้มใสก่อนจะหอมลงไปอย่างมันเขี้ยว 

“เป็นอะไรหืม” ชานถามเสียงนุ่ม ปกติไม่เคยใช้น้ำเสียงแบบนี้กับใครเลย  

ชานอดที่จะแปลกใจไม่ได้ที่วันนี้ทำไมเขาถึงอารมณ์ดีเป็นพิเศษทั้งที่เขาเพิ่งไปสร้างศัตรูกับเกียรติมาแท้ๆ  

“คือของพี่เสือมันใหญ่นี่ครับ น้ำกลัวมันจะฉีกเหมือนวันนั้น” เด็กบนตักก้มหน้าก้มตาตอบเขา ชานเชยคางมนขึ้นมาแต่ถึงอย่างนั้นสายตาของน้ำก็หลบเขาอีกตามเคย  

“งั้นต้องทำทุกวันจะได้ชิน” เป็นข้อเสนอที่น้ำไม่อยากรับเลย น้ำถูกอุ้มนอนลงตามเดิมแล้วชานก็จูบเพื่อเบี่ยงเบนความสนใจ  

ชานอาศัยจังหวะนี้สอดใส่เข้าไปอีกครั้ง น้ำครางในลำคอลั่นแต่ชานไม่ได้ผละออกและจูบต่อจนเมื่อเขาดันเข้าไปจนสุดความยาวชานก็ผละออกให้น้ำสูดหายใจเข้าปอด 

ชานพรมจูบไปตามใบหน้าหวาน ออกแรงขยับจนน้ำนิ่วหน้าและครางเสียงหวานชานก้มลงเลียหน้าอกสีชมพูแล้วเริ่มขยับเร็วขึ้น  

เสียงเนื้อกระทบเนื้อยิ่งทำให้น้ำอายมากกว่าเดิม ชานจับขาเรียวแยกออกกว้างๆ แล้วกระแทกเร็วขึ้น ช่องทางสีสวยบีบรัดเขาแน่นจนแทบทนไม่ไหว หน้าอกสีชมพูก็แข็งสู้ลิ้นของเขา น้ำได้แต่แอ่นอกครางเสียงหวานหูให้ชานฟัง  

ปกติชานจะพาผู้หญิงมาหลับนอนด้วยเสมอ ซึ่งแต่ละคนลีลาเด็ดไม่แพ้กัน แต่กับเด็กคนนี้ขนาดให้ความร่วมมือแค่บางอย่างยังทำให้เขาคลั่งได้มากขนาดนี้ ไม่อยากจะนึกถ้าให้เป็นคนคุมเกมเองคงสำลักความสุขตายแน่เลย ชานจับขาเรียวขึ้นพาดบ่าทั้งสองข้างทำให้การสอดใส่เข้าลึกกว่าเดิม น้ำแทบจมหายไปกับที่นอนเพราะชานกระแทกลงมาแต่ละครั้งนั้นแรงมาก 

ชานไล่ต้อนลิ้นเล็กไปจนทั่วปาก สองมือของทั้งคู่ประสานกันจนความอุ่นแผ่ซ่านถึงกันและกัน น้ำยอมรับว่ารู้สึกดีกับชานไปแล้ว ยังไม่ทันได้คิดอะไรก็ถูกจับพลิกให้ขึ้นอยู่ด้านบนแทน 

ชานยิ้มหื่นแล้วประคองเอวให้ขยับบนตัวเขาอย่างช้าๆ น้ำกัดฟันเอาไว้ด้วยความอายก่อนจะเป็นฝ่ายเริ่มขยับเองจนชานครางในลำคออย่างพอใจเพราะช่วงล่างบีบรัดแน่นมาก น้ำขยับร่อนสะโพกอยู่ด้านบนเป็นภาพที่กระตุ้นอารมณ์มาก 

“อึก..ม-ไม่ไหวแล้วครับ...อ๊า!” น้ำร้องลั่นออกมาเมื่อชานเด้งสะโพกสวนกลับขึ้นมาอย่างจังทำเอาน้ำถึงกับจุกเลยทีเดียว  

ชานพลิกให้น้ำอยู่ใต้ร่างตามเดิมแล้วขยับรุนแรงมากจนน้ำตัวสั่นคลอน น้ำเป็นฝ่ายโอบรอบคอแล้วดึงชานลงมาจูบ  

ชานจูบตอบกลับไปอย่างไม่ยอมแพ้แถมช่วงล่างก็ขยับเร็วขึ้น มือหนาเฟ้นฟ้อนไปทั่วร่างกายจนน้ำคิดว่าต้องช้ำไปหมดแน่ๆ  

ผ่านไปไม่นานน้ำก็เสร็จสมไปก่อนโดยไม่ได้แตะต้องแก่นกายชานกระแทกลงไปย้ำๆ และเสร็จตามไปติดๆ  

“คุณเสือ...พอเถอะครับ...อ๊ะ!” น้ำเอ่ยห้ามอย่างลำบากเมื่อชานเริ่มขยับอีกครั้งทั้งที่เพิ่งเสร็จไปไม่ถึงหนึ่งนาทีเลยด้วยซ้ำ  

“ให้เรียกว่าอะไรพูดใหม่!” ชานกระแทกแรงๆ และถามย้ำ 

“พี่เสือพอเถอะครับน้ำไม่มีแรงแล้ว...อื้อ!”  

“Very Good! พี่จะให้รางวัลหนูจนถึงเช้าเลย” 

น้ำตาเบิกกว้างเมื่อได้ยินแบบนั้น ตอนนี้ยังกลางวันอยู่เลย หมายความว่าชานจะทำจนข้ามไปอีกวันเลยงั้นเหรอ!! 

 

 

 

 

 

------------++++++++++++------------ 

ความคิดเห็น