ผมร้องเสียงสั่นอย่างทรมานเมื่ออีกฝ่ายผลักให้ส่วนนั้นออก ผมมองเขาที่ก็กัดฟันขมวดคิ้วเหงื่อตก จิ๊ปากเจ็บแสบกับสิ่งที่ทำ แต่ก็ไม่ยอมหยุด จนเราหลุดจากการเชื่อมต่อกัน

ฉึกกกกกก!!!!!

เหมือนฉากฆาตกรรมเลือดสาดเต็มผ้าปูที่นอน มีเศษเนื้อหลุดออกมาด้วย กลิ่นเลือดคาวฟุ้งเตะจมูก ไม่ใช่แค่ที่ช่วงล่างของผมที่เลือดไหลไม่หยุด แต่ที่ส่วนนั้นของมาร์ดิสก็เหมือนกัน

อาการเจ็บที่โคตรสาหัส หัวใจผมเต้นเร็วแทบจะทะลุ แค่ขยับขานิดเดียวก็สะเทือนทวีความเจ็บ ผมเลือนมือช่วงล่างที่มันฉีกเป็นแนวตั้งฉากเลือดยังไม่หยุดไหลง่ายๆ มีเศษผนังข้างในมันเป็นแผ่นยาวถลอกออกมาด้วย...

ผมช็อกค้างไม่ต้องบีบน้ำตาก็คลอรินเอง ผมนอนนิ่งๆ ไม่รู้ว่าจะต้องทำยังไงต่อ ในสายตามาร์ดิสผมน่าสมน้ำหน้ามากใช่รึเปล่า? ที่เขาขมวดคิ้วหลี่ตาเม้มปากนิดหน่อยคือสีหน้าของคนที่กำลังเวทนาอะไรสักอย่างรึเปล่า?

ผมร้องเพราะมาร์ดิสเอามือมาแตะที่ช่วงล่าง มันเริ่มจากแสบน้อยไปมากขึ้นเรื่อยๆ เขาทำอะไรผม ทำไมมันมีแสงระยับระยับเวทมนต์อะไรสักอย่างเปล่งแสงออกมา?

ไม่รู้ล่ะ แต่มันแสบจนแทบใจขาด!

และเพราะผมเหนื่อยมากพอแล้ว แค่หลับตาพักแค่แปบเดียวก็เข้าสู้ห่วงนิทราไปในทันทีเลย

รู้สึกไม่มีแรง แค่ลืมตาก็แทบจะลืมไม่ขึ้น ร่างกายก็ร้อนๆ หนาวๆ นี่ป่วยสินะในรอบหลายปี โดนทำจนป่วย... ทุเรศตัวเองไม่หายเลยว่ะ...

นิงค์แจนยิ้มหวานให้ผมก่อนจะป้อนยาน้ำกลิ่นสมุนไพรเหมือนยาเขียวเลย และเอาผ้าชุบน้ำบิดจนแห้งหมาดวางบนหน้าผากซับอุณหภูมิ

ว่าแต่เราอยู่ในห้องนอนของตัวเองแฮะ โจแดนเป็นคนอุ้มกลับมาอีกแล้วสินะ? แล้วนี่ไม่เห็นอยู่เลย ไปไหนของเขา อยากให้ช่วยล้างสมองให้หน่อย...

งี้ก็เลยยังทำต่อทั้งที่อยู่ในอาการล็อกอ่ะเหรอ!? แต่ตัวเองก็เป็นคนพูดถึงคนอื่นอย่างโจแดนก่อนป่ะว่ะ ใครจะผิดก็เถอะ แต่โจแดนก็ต้องมาเจ็บตัวอยู่ดี ถ้าลุกไหวจะยอมโดนลงโทษแทนเอง

แล้วทำไมไม่เจ็บที่ช่วงล่างแล้วล่ะ? ฉีกขาดขนาดนั้น เนื้อหนังลอกเป็นแผ่นออกมาเลยไม่ใช่เหรอว่ะ?

โจแดนจะเป็นยังไงบ้างอ่ะ ถ้าไม่เจอก็คงนอนไม่หลับอ่ะ

เอี๊ยดด

ผมมองเขาที่ก็ดูปกติดี คือผมคิดว่าเขาจะโดนทำร้ายร่างกายน่ะนะ ถ้าไม่ใช่แล้วโดนอะไร หักเงินจ้างพ่อบ้านเฉยๆ ธรรมดาเหรอ ไม่น่าใช่หรอกป่ะ หรือว่าใช่?

ผมหลับตาลงเพื่อจะได้นอน แต่ก็ต้องแอบลืมตามาดู ว่าโจแดนสอดมือทาบหน้าผากผมเข้ามาใต้ผ้า

ผมยิ้มให้เขาอ่อนๆ แล้วหลับตาลงต่อ และเนื่องจากโจแดนล้างสมองให้ด้วย รู้เพราะว่าเริ่มจำสิ่งที่เกิดขึ้นไม่ได้ ทำให้ผมหลับได้สนิทอย่างสบายใจเลยล่ะ

...

เวลา 18.55 น.

ลางสังหรณ์บอกว่าหลังประตูห้องอาหารนี้ไม่น่าควรจะเข้าไปอย่างแรง ผมเคยถูกฆ่าในนี้แต่ว่าจำไม่ได้รึเปล่าอ่ะ?

เมื่อไหร่ไอ้บอสจะมาล่ะ อยากกินแล้วเนี่ย กลิ่นหอมกรุ่นน่าอร่อย น้ำลายสอ แอบกินก่อนได้ป่ะ?

พรึ่บ!

ในขณะที่ผมกำลังชื่นชมดม แอบชิมอาหารที่จัดเรียงเยอะแยะอยู่บนโต๊ะอาหาร จบสุดท้ายที่บีฟเวลลิงตัน ผมก้มมองลงข้างล่าง เพราะรู้สึกว่ากางเกงและกางเกงในถูกดึง

แหวกก

ผมเอียวคอมองหลัง เมื่อถูกใครก็ไม่รู้มาจับแหวกก้นผม ผมตกใจและถอยหลังหนีไปติดกับกำแพงเตาผิง ถกกางเกงใส่เรียบร้อย สายตามยังผู้ชายร่างสูงที่ค่อยๆ ลุกขึ้นจากการคุกเข่า มาร์ดิส ผู้ที่ซึ่งเป็นบอสที่ผมต้องกำจัดให้ได้

ผมกลืนน้ำลายดังอึกเมื่อมาร์ดิสเขยิบมาใกล้ ลูบไล้ใช้ฝ่ามือหนาเข้ามาใต้ผ้า ผมยืนตัวแข็งมองเขาในใจคิดโคตรเกลียดและรังเกียจคนคนนี้ อาจจะเป็นเพราะเขาคือบอสรึเปล่า? ไม่รู้...

จึบ

ผละ!

ผมผลักเขาออก แต่เขาไม่ยอมถอยห่างทั้งยังโน้มตัวมาใกล้ เอาเจ้านั้นที่มันนูนอยู่ในกางเกงมาชนชิดเป้าของผม ทุเรศว่ะแม่ง บอสแม่งเป็นเกย์เหรอ

มาร์ดิสนิ่งไปอ่ะ ทำให้ผมดันเขาออกไปได้ง่ายๆ ชอบมีคนเข้าใจผิดว่าผมชอบผู้ชายเยอะเหมือนกันอ่ะ เพราะหน้าตาผมไปทางเชิงหวานอย่างผู้หญิง เพราะงั้นก็เลยไม่ควรจะชอบผู้หญิง มีคนเคยพูดกับผมแบบนี้ล่ะ ซัดหน้าไปล่ะหนึ่งดอก เพื่อนผมเอง

โคร่กก

เชี่ย! น่าอายชะมัดเลย ท้องร้องดังสัสอ่ะ

มาร์ดิสเขานั่งที่หัวโต๊ะ ส่วนผมต้องเดินลงไปนั่งที่ท้ายโต๊ะ แล้วแบบนี้จะกินบีฟเวลลิงตันได้ยังไงอ่ะ? อยู่ซะตรงนู่นน เกือบจะกลางโต๊ะ เดินไปหั่นก็เสียมารยาทแน่ๆ

ฟึ่บ

ผมตาโตเป็นห่าน เมื่ออยู่ๆ จานที่เป็นซุปเห็ดสปาเก็ตตี้ก็เปลี่ยนสลับกับจานบีฟเวลลิงตัน ทำให้ผมมองมันสลับมองมาร์ดิส เขาก็เลยอธิบายให้ฟัง

อิตะดะคิมัส(ญี่ปุ่น) //แปลว่า: จะทานอาหารแล้วนะคะ/ครับ

ฟึ่บ

โดนแย่งบีฟเวลลิงตันไปแล้วอ่ะ แลกกับจานน่องไก่ที่เหลือแต่กระดูกให้แทะ ไอ้บอสใจร้ายย~

ฟึ่บ

เนื้อสเต็กวัวมีเดียมแรร์ละลายในปากเลยอ่าาาา ในที่สึดก็ได้ลองกินสักที อยากจะกินมานานแล้ว ไม่ทำให้ผิดหวัง ถึงบีฟเวลลิงตันจะขิ้นใหญ่เท่าหัวผมก็กินหมด เทใจให้เลยคร้าบบ

ผมเอามือปิดบีฟเวลลิงตันจากสายตาของมาร์ดิสที่เอาแต่เท้าคางมองมัน สิ่งที่ผมทำคือต้องเอาใจบอส ตามใจบอส เชื่อฟังคำสั่งบอส แต่เรื่องของกินเป็นไงไม่สนอ่ะ

จากที่ยิ้มอยู่แท้ๆ พอเปลี่ยนเป็นสีหน้าจริงจังนี่โคตรน่ากลัวเลย เรากินอาหารกันต่อไม่ได้คุยกันแล้วหลังจากนั้น ผมคิดว่าบอสจะน่ากลัวอันตรายแต่ก็ไม่นะ เขาก็ดูธรรมดา

เขาอาจจะยังไม่ได้แสดงตัวตนด้านสยดสยองออกมามากกว่าล่ะมั้ง เพราะผมรู้สึกในใจมัน... เกลียดเขามากเลยอ่ะ ญาติดีกันไม่ได้ ถึงตะกี้จะคุยกันดีๆ ก็ตามเถอะ ไม่ช่วยให้เกลียดลดลง

จิตใต้สำนึกผมมันรู้ คิด รู้ซึ้งอะไรสักอย่าง

นี่ก็ได้โอกาสที่จะฆ่านะเนี่ย ถ้าให้ลองคิดแผนก็คงเก็บมีดหั่นสเต็กไว้ด้านหลัง ถ้าบอสเป็นเกย์ เราก็ลองเข้าไปแกล้งอ่อยดู แล้วก็ค่อยแอบแม่งมีดเข้าที่หน้าอก บิดมีดแท่งเข้าไปลึกๆ ให้หัวใจหยุดเต้น

ควานที่ประดับอยู่ข้างบนเตาผิงน่าจะของจริงรึเปล่านะ? โจแดนกับนิงค์แจนบอกว่าถ้าจะฆ่ามอนสเตอร์หรือบอสต้องตัดหัวเท่านั้น แท่งหัวใจจะพอให้ขยับตัวไม่ได้ ใช้พลังเวทย์ไม่ได้ แล้วเราก็ถือควานมาสับตัดเขาได้ไหมนะ

ผมคลานขึ้นบนโต๊ะไม่สนใจอาหารว่าจะเหยียบเลอะ ลกเละเทะรึเปล่า ผมค่อยๆ คลานเข้าไปหามาร์ดิส พอถึงก็ลงไปนั่งบนตักของเขา ซอสซุปที่เปื้อนเลอะหัวเข่า ผมยกขึ้นมาเลีย ปลายนิ้วเท้าวางสะกิดยัวเยี้ยเป้าของมาร์ดิสจนเริ่มนูน

---------------------- อ่านฉากตัด ธัญวลัย:: ติดในหนังสือsm ชื่อตอน ฉากตัด SurviveMarvel vol.1-2 ติดใจ--ยบอส ----------------------- มีเนื้อเรื่องต่อด้านล่าง

ฉึกกก!

ผมเอามีดและซ้อมที่แอบซ่อนเอาไว้แท่งเข้าลึกอย่างแรงที่หน้าอกของมาร์ดิสซึ่งเป็นบอสของหนังสือเล่มที่หนึ่ง ไม่พอผมหยิบมีดและซ้อมบนโต๊ะมาเพิ่มแท่งดันลึกไปอีก มาร์ดิสตาโตกัดฟันแค้นอย่างเจ็บใจเลยล่ะ ผมลุกขึ้นออกจากตักเขา ทำเอาแทบทรุดเลย

ฉึก!!

ผมดึงซ้อมจากหน้าอกมาร์ดิสมาอันนึงแล้วจิ้มทะลุส่วนนั้นของมาร์ดิส เหมือนกับก่อนจิ้มไส้กรอก

ผมพูดพร้อมกับเดินไปยกควานใหญ่ มันหนักแต่ก็พอจะถือไหวอยู่ ผมถีบเก้าอี้จนมาร์ดิสล้มลงไปนอนที่พื้น

ฉึกกกก!!!!!!!

ผมรวบรวมแรงทั้งหมดที่มีใช้ควานจามที่ละคอของมาร์ดิสจนขาดกระจุ้ย เลือดกระเด็นสาดเปื้อนหน้าของผม เท่านั้นยังไม่พอ ผมเห็นว่ามาร์ดิสยังเหมือนกระดุกกระดิกได้อยู่ ก็เลยจามแขนทั้งสอง จามขา ลำตัวแบ่งครึ่งซ้ายขวา

ฉึกก! ฉึก! ฉึกๆ!!

ผมจามหัวของมาร์ดิสจนสมองไหล ลูกตาถลน และเริ่มสับจนเป็นเนื้อเล็กๆ ยิบย่อย กลิ่นคาวเลือดโชยกระทบจมูก ควรจะกลัวกับสิ่งที่ตัวเองทำแท้ๆ แต่ว่าดันรู้สึกฟินเฉย คงเพราะเป็นคนที่ในใจเราเกลียดด้วยล่ะมั้ง ดีจัง♥

ผมนอนลงไปนอนในกองเลือดและเครื่องในของมาร์ดิส จนตัวท่วมเลือดทั้งตัว ผมเอาเลือดมาถูหน้าตัวเองอย่างกับคนคลั่งบ้าเลือด จากนั้ยก็หัวเราะอย่างคนบ้าฆาตกรรมที่สมใจที่ได้ฆ่าคน น้ำตาก็ไหลออกมาด้วยเช่นกัน ก่อนจะ...

ฟรึ่บ!!!

ปัก!

ผมหลุดออกจากภวังค์ความคิดเพราะโดนมาร์ดิสปาอะไรสักอย่างกระแทกกับหน้าผากผม ผมก้มลงมองมันเป็นแหวนสองวงที่เชื่อมกันด้วยโซ่เล็กสีทอง

ดูเป็นคนดีไม่มีพิษร้ายอะไรเลยนะ บอสมอนสเตอร์มาร์ดิส

จรึง!

ผมสวมแหวนไว้ที่นิ้วชี้และนิ้วโป้งตอนแรกมันรวม แต่ะพอสวมเข้าไปมันก็รวบติดให้พอดีกับนิ้ว ผมลองขยับนิ้วดูมันไม่ค่อยถนัดนัก แต่ก็ดูเท่สีอ่ะ ผมเป็นพวกบ้าสีทองอ่ะนะ แฮะแฮะ

มาร์ดิสพูดพรางจิ๊บไวน์แดงไปด้วย

ผมยิ้มขอบคุณจากใจจริง มาร์ดิสแค่ชายตามองผมนิ่งๆ ก่อนจะถามว่า...

แม่งเอ้ย ก็ของหวานดันเป็นบิงซูไอศครีมสตอเบอร์นี่ชีสเค้กอ่ะ ของโปรดอีกแล้ว ถ้ากินแบบนี้ทุกวัน ที่ผมผอมก็เพราะกินแต่อาหารมีประโยชน์ ผัก ผลไม้ ไฟเบอร์สูง โปรตีน ไม่ค่อยจะได้แตะของหวาน เดือนหนึ่งกินครั้งเดียว เพราะร่างกายผมอ่อนแออย่างที่เคยบอก

จะเผลอหลุดหมดความอดทนก็วันนี้แหละ หวังว่าถ้าปล่อยตัวเองอ้วนในหนังสือ ออกไปได้ในโลกความจริงผมจะไม่อ้วนตามหรอกเนอะ

ในแล้วผมก็กินบิงซูหมดไปครึ่ง

_______________

อ่านจบแล้วกดไลค์ คอมเม้นติชมกันด้วยนะครับผม ♥♡♥

to be continued