⚠️WARTING⚠️นิยายเรื่องนี้เป็นเรื่องที่ไรท์จินตนาการขึ้นมาเท่านั้น ไม่มีเจตนาจะทำให้ผู้ใดเสียหาย หากมีผิดพลาดประการใดขออภัยไว้ล่วงหน้า ไม่เหมาะกับคนโลกสวยมากถึงมากที่สุด เตือนแล้วนะ (ป.ล.เปิดเน็ตในการอ่าน)

SurviveMarvel vol.1-1ตุ๊กตา--ง

--------------------------------------------------------------------------------

โรงแรมห้าดาว ประเทศญี่ปุ่น ห้อง 1010

เวลา 22.22 น.

ตื้ดด ตื้ดด..

ติ๊ด!

ผมชื่อบายบายเป็นนักเขียนเกี่ยวกับการท่องเที่ยวที่มียอดคนติดตามทั้งในออนไลน์ และแบบตีพิมพ์อันดับหนึ่งในตอนนี้ คงเพราะแนวเขียนผมมันไปในทางอย่างกับอ่านนิยายแฟนตาซีผจญภัยล่ะมั้ง เคยเห็นเจอคนคอมเม้นแบบนั้นน่ะนะ

แกร่ก!

ผมเดินทางมาญี่ปุ่นต่อจากเยอรมันล่ะ นั่งเครื่องจนคลื่นไส้ไปแปดรอบ ผมเป็นคนที่เวลานั่งเครื่องบินแล้วจะนอนไม่หลับ ก็เลยเพลียเชี่ยๆ เลยตอนนี้

หันซ้าย หันขวา

ผมวิ่งตามหลังผู้หญิงคนนึงที่ลากกระเป๋าเดินทางของผมไป อะไรของเธอกันล่ะเนี่ย

พรึ่บ!

(พูดภาษาญี่ปุ่น)

คนอื่นคงไม่ แต่สำหรับร่างกายนักเขียนอย่างผมเนี่ย โคตรอ่อนแอเลย วิ่งแค่นิดเดียวก็รู้สึกเหนื่อยล่ะ อ่อนแอมาตั้งแต่เกิดนี่แย่ชะมัด

แล้วนี่ดีนะที่วิ่งมาทันก่อนเธอปืดประตู เอาส้นตีนกันประตูไว้ได้ทัน นิ้วก้อยแล้วหลุด!

(พูดภาษาไทยตอบ)

ปัง!

เธอส่งหนังสือห้าเล่มที่ว่ามาให้ผม แล้วใช้โอกาสที่ผมกำลังงง ปิดประตูอัดหน้าผม โดยไม่ได้ให้กระเป๋าคืนมา

ปัง ปัง ปัง!

ปัง ปัง ปัง!

ลูกค้าท่านนึงที่อยู่ห้องข้างๆ เปิดประตูมาด่าผมเป็นภาษาญี่ปุ่น ผมเลยก้มหัวขอโทษเขาเป็นภาษาญี่ปุ่นไป

เสียงของผู้หญิงที่ขโมยกระเป๋าผมไปตะโกนออกผ่าน เสียงอู้อี้เพราะมันเป็นเสียงทะลุประตูมา

ผมขมวดคิ้ววางกองหนังสือลงแล้วหยิบเล่มที่เป็นเล่มที่หนึ่งมาดู ขนาดของหนังสือน่าจะเอสี่ หน้าปกหนังสือทำจากหนัง ประดับเหล็กที่เป็นรูปปีศาจอยู่ตรงกลาง

พอเปิดหน้าปก กระดาษหน้าแรกเขียนเป็นคำว่า 'Survive Marvel' ต่อด้วยประโยคภาษาไทยว่า 'เอาตัวรอดจากความพิศวง'

ผมตะโกนถามหญิงสาว ไม่รู้ทำไมผมถึงยอมอ่านทั้งที่เรียกเจ้าหน้าที่มาก็หมดเรื่องล่ะ

คำนำ'เอาตัวรอดกับความพิศวงทนต่อความรุนแรง ซาดิสม์ ป่าเถื่อน เซ็กซ์จัด ฮาเร็มให้ได้ ทำเป้าหมายให้สำเร็จจนจบเล่มห้า ไม่งั้นจะติดในหนังสือsm ตลอดกาล วิญญาณไม่ได้ผุดได้เกิด'

พรึ่บ!

ทั้งที่อ่านไม่ออกแท้ๆ แต่ริมฝีปากของผมดันขยับอ่านตามได้แบบไม่ได้มั่ว สายตาค้างไม่กระพริบจดจ้องอยู่ที่หน้าคำนำ ขยับตัวไม่ได้ สมองสั่งแต่ร่างกายไม่ทำตาม ..อะ อะไรว่ะเนี่ย

สายตาคนเราไม่ได้มองได้แค่สิ่งตรงหน้าเท่านั้น แต่ยังเห็นสิ่งรอบๆ ทั้งแม้จะเบลอแต่ว่าผมไม่ได้ผิดไปเองว่าทัศนียภาพห้องพักในโรงแรมกำลังบิดเบียวเปลี่ยนไป

พรึ่บ!

ขยับได้เหมือนเดิมแล้ว แต่ว่าโคตรปวดตาเลย เหมือนกับตอนลองทำตาเหล่นานๆ แล้วกลับมามองธรรมดา แล้วก็ปวดหัวคล้ายตอนปั่นจิ้งหรีด

ไม่ได้อยู่ในอยู่ในห้องพักโรงแรมอีกแล้ว ไม่รู้ว่าได้ยังไง และผมไม่คิดว่ามันจะเป็นความฝันแน่นอน เป็นนักเขียนก็งี้แหละนะ เรื่องในจินตนาการอะไรก็เกิดขึ้นได้

ผมพึมพัมกับตัวเองแล้วสำรวจดู ตอนนี้ผมอยู่ในห้องที่เล็กลงมากๆ ถึงจะห้าดาวแต่ห้องที่โนงแรมว่าเล็กแล้ว ที่นี้เล็กกว่า และยิ่งมีชั้นหนังสือ ตู้ใส่ของเรืองแสงอย่างสองปรุงยาพ่อมดแม่มดอีก ทำให้โคตรแคบไปอี๊ก!

มีหน้าต่างฝุ่นเกาะอยู่บานยาวเดียว ที่ตั้งหนังสือวางฃิดติดหน้าต่าง ตามที่คิดก็คือหนังสือที่ผมเพิ่งเปิดอ่านจนวาร์ปมาอยู่ที่ไหนก็ไม่รู้

วูบ...

อุทานตกใจดีเลย์ไปหน่อย เพราะว่ากำลังช็อก อยู่ๆ ผู้ชายที่ปิดตาข้างเดียวสวมชุดพ่อบ้านไฮโซโผล่ออกหัวออกมาจากกำแพง ตรงหน้าที่ผมกำลังคลำๆ ดูว่าอาจจะมีกลลับประตูซ่อนอยู่

แปลกแฮะไม่เคยเจอแต่ผมรู้ว่าเขาชื่อโจแดนแล้วก็รู้ว่าเขาเป็นพ่อบ้านของที่นี้ คฤหาสน์มอนสเตอร์

แล้วเขาก็หายไปจากตัวกำแพงห้องว่างๆ นั่น

เขาโผล่หน้ามาอีกครั้ง พร้อมกับกระชากแขนผมทะลุเข้าไปในกำแพงด้วย ผมหลับตากลั้นหายใจอัตโนมัติ

ผมค่อยๆ ลืมตามอง เมจิกเคิลมากตะกี้ผมทะลุออกมาจากกำแพงได้ พอก้มลงมอง ชุดตัวเองก็เปลี่ยนไปแบบดูพ่อมดสุดอินเทรนด์ไม่ล้าหลัง แฮรี่พอตเตอร์หรือเปล่านิ๊!?

คนมันกำลังตื่นเต้นอ่ะ ใจเย็น รอนิดรอหน่อยไม่ได้รึไงเนี่ย

ผมเปลี่ยนความสนใจจากที่มัวแต่เล่นเอาแขนหรือมือทะลุผ่านกำแพงไปได้ เดินขึ้นบันไดตามคุณพ่อบ้านปิดตาข้างนึงไปติดๆ แมบจะเหยียบเท้า

นอกจากคุณพ่อบ้านโจแดนแล้วผมก็ไม่รู้อะไรอย่างอื่น

แกร่ก แกร่ก...

ฉึกก!!!

ทะ ทุกอย่างมันเกิดขึ้นไหวมาก จู่ๆ ผู้ชายที่ผมไม่เคยรู้จักซึ่งพอเห็นหน้าก็รู้ได้ว่าชื่ออารอนด์ ในตอนที่โดนเขาส่งเสียงแทรกขึ้นมา จังหวะผมหันไปมองเขาที่เกาะติดอยู่บนผนังอย่างกับสไปเดอร์แมน

เสียววินาทีเท่านั้น ผมก็ถูกดาบในมือของอารอนด์ฟันจนตัวขาดเป็นสองท่อน โคตรเจ็บแสบมากถึงมากที่สุด จากคิดว่ามันเป็นเรื่องน่าสนุกดี แต่ถ้าเป็นแบบนี้มันก็ไม่สนุกอะไรแล้ว!

อารอนด์ดึงลิ้นของผมแล้วตัดเฉือนชิ้นส่วนกระเด็น นอกจากนั้นก็ควักลูกตาของผม เอาดาบแทงทะลุจากแก้มขวามาแก้มซ้าย สุดท้ายก็จบด้วย...

เขาแท่งด้ามจับดาบเข้ามาข้างใต้ท่อนล่าง ถึงแม้ตัวจะถูกฟันขาดไปแล้ว แต่ไม่รู้ทำไมยังรู้สึกเจ็บปวดอยู่และยังบังคับให้ส่วนล่างที่ฟันขาดไปแล้วขยับได้

ดาบคมมันบาดเนื้อเครื่องใน รู้สึกเหมือนจะตายแต่ก็ไม่ตายสักที ทั้งเลือดและน้ำตาเล็ดเป็นทางไม่แพ้กัน ผมโดนอารอนด์ทรมานอะไรต่อมิอะไร โดนจับบีบ อมปากกัด เหี้ยที่สุด... ไม่เอาแล้ว พอกันที ขอให้เป็นแค่ความฝันเถอะ...

พรึ่บ!

ผมกลับมาอยู่ในห้องเดิมในตอนแรกที่ต้องเข้าออกแบบกฃั้นหายใจทะลุกำแพง ร่างกายกลับมาครบสามสิบสองปกติไม่ถูกตัดขาด เว้นก็แต่วามรู้สึกนึกคิดที่ยังจำได้ว่าเกิดอะไรขึ้น

ความรู้สึกเจ็บที่โดนเอาดาบยัดเข้ามา ที่โดนกัดตรงนั้นลิ้นถูกเฉือนทิ้ง ทุกอย่างมันยังรู้สึกอยู่ อยากออกไปจากที่นี้... คือสิ่งที่ต้องการ แต่ก็ไม่รู้จะทำยังไง

ตอนนี้ผมคลั่งควบคุมสติไม่ได้แล้ว ทั้งทุบหนังสือฉีกมันเป็นเศษกระดาษทำลายข้าวของ ผลักตู้ แตะกำแพงไปรอบเผื่อว่ามีทางอื่นที่จะพาออกไปได้

ผมนั่งกอดเข่าร้องไห้กุมขมับกับพื้น มองข้าวของที่ค่อยๆ กลายสภาพย้อนกลับจัดระเบียบเรียบร้อยเหมือนเดิม

คุณโจแดนทะลุกำแพงเข้ามาพูดด้วย

...

โถงทางเดิน

ผมที่ถูกแบกอยู่บนหลังเอาแขนรัดคอคุณโจแดนแน่น เขาเป็นคนบอกให้รีบแต่ว่าเดินชาเหมือนเต่า แล้วนี่ก็อยู่ตรงที่ผมเพิ่งถูกฆ่าไป ถ้าเกิดโดนดักฆ่าอีกรอบต้องโทษอีคุณพ่อบ้านนี่!

คุณโจแดนเร่งสปีดตามที่ผมบอกแต่ว่ามันเร็วเกินไปกว่าที่ผมคิด ถ้าเกิดผมเผลอมือแค่นิดเดียวก็อาจจะติดหลังถูกทิ้งให้มอนสเตอร์ตัวอื่นมาฆ่าแน่

ปัง

พอคุณโจแดนย่อตัว ผมก็ค่อยๆ ก้าวขาลงจากหลังของเขา ขานี่สั่นระริกๆ ไม่อยากจะถือโทษ แต่มันเป็นความผิดคุณโจแดน!

เขาพาผมมาห้องทานอาหาร? รู้เพราะกลางห้องมีโต๊ะตัวยาว มีเทียนวางประดับ จานและช้อนซ้อมวางอยู่ที่หัวโต๊ะและปลายโต๊ะตรงข้ามกัน เก้าอี้มีสองตัวที่หัวและปลายโต๊ะเช่นกัน เห็นได้ขัดว่าต้องอยู่กันสองต่อสอง!

คุณโจแดนก้มหัวโค้งเคารพ จังหวะเขาเปิดประตูจะออกไป ผมก็ร้บเกาะชายสูทพ่อบ้านเขาเอาไว้ แค่มอนสเตอร์ตะกี้ก็โหดแล้ว แล้วนี่เป็นบอสเลยนะ มันจะขนาดไหน ไว้ใจให้อยู่สองต่อสองเหรอ ไม่ได้นะเว้ย!

คุณโจแดนผลักมือผมออกแล้วปิดประตูเดินออกไป ประเด็น! ประตูบ้าอะไรล็อกจากข้างนอกว่ะ เปิดไม่ออกโว้ย นี่มันจับขังผมให้ตายชัดๆ ถ้าจะหนีให้รอดก็คงต้องพังหน้าต่างหนีใช่ม่ะ!?

พอเห็นหน้าก็รู้ชื่อขึ้นมาได้เองอีกแล้ว

ผมมองชายคนนึงที่ว่าน่าจะเป็นบอสที่คุณโจแดนพูดถึง เขากำลังจัดดอกไม้กุหลาบสีดำลงแจกันที่ใส่น้ำสีแดงอย่างกับเลือดอยู่ทางหน้าต่างเฉียงขวาสี่สิบห้าองศาอีกฝั่งของโต๊ะกินข้าว

ผมกลืนน้ำลายหนึ่งอึกแล้วค่อยเดินไปหาเขาตามที่โดนควักมือเรียก ผมต้องเอาใจเขาเพื่อที่ภายหน้าเขาจะได้ตายใจและฆ่าได้ง่ายๆ

ยิ่งเข้าใกล้ใจมันก็เต้นแรงมากขึ้นเท่านั้น แค่มองด้านข้างเขาก็เป็นคนที่โคตรหน้าตาดี พอผมหยุดอยู่ข้างเขาแล้วเขาหันมามองด้วยหน้าตรงคือคอนเซ็ปท์ผัวในนิยายเลย ถ้าผมเป็นผู้หญิงที่คงสมยอม แต่งค่ะ ประมาณนั้น

พรึ่บ

มาร์ดิสกดหัวผมลงจนผมต้องคุกเข่า สายตาของผมพอดีกับส่วนนั้นของเขาที่นูนขึ้นอย่างเห็นได้ชัดผ่านกางเกง ผมผลักตัวออกเมื่อรู้ตัวว่าจะต้องทำอะไรอย่างนั้น

เขาพุ่งเข้ามาคร่อมผม จับหัวกดกระแทกจนแนบติดพื้น ผมสู้แรงเขาไม่ได้เลยสักนิดเลยอ่ะ! ขี้โกงฉิบหาย

---------------------- อ่านฉากตัด ธัญวลัย:: ติดในหนังสือsm ชื่อตอน ฉากตัด(1) SurviveMarvel vol.1-1 ตุ๊กตา--ง ----------------------- มีเนื้อเรื่องต่อด้านล่าง

ไม่มีแรงเลย... พ้นจากมนต์ที่ทำให้ขยับตัวไม่ได้แล้วก็จริง แต่ว่าไม่มีแรงพอจะลุกขึ้นเลย

พรึ่บ

โจแดนอุ้มผมโดยเอาผ้ามาขนขนแกะมาคลุมผมไว้ด้วย พอเห็นว่าเป็นเขาผมก็เลยกำสูทเขาแน่น เอาหัวซบเขาแล้วร้องไห้ออกมาเบาๆ กำลังจะเปิดประตูออกไปอยู่แล้ว แต่จู่ๆ โจแดนหยุดเดินแล้วพูดกับผม

โจแดนเงียบไม่ได้ตอบอะไรผม ก็คงเพราะเขาช่วยอะไรผมไม่ได้ ถ้านี่เป็นเกมเขาก็คงแค่เอ็มพีซีที่คอยให้เควสผมมาทำ ช่วยสอนผมว่าจะต้องเล่นเกมนี้ต่อยังไงบ้าง

โจแดนลูบหลังผมเป็นการปลอบประโลม ทำอยู่อย่างนั้นจนผมหยุดร้องไห้

เอี๊ยด...

ประตูถูกเปิดก็เจอหญิงสาวที่ตัวเล็กมากๆ มายืนดักรอพูดกับผม เธอเป็นแม่บ้านเหมือนกับโจแดนชื่อนิงค์แจน น้องสาวแท้ๆ ของโจแดน

จุ๊บ

นิงค์แจนจิ้มนิ้วที่เธอจุ๊บมาที่แก้มของผม ก่อนจะวิ่งอย่างทะเล่อทะล่าดูน่าเอ็นดู ก่อนจะวาร์ปหายไปจากทางเดิน

และคุณโจแดนก็อุ้มผมมาส่งถึงที่ห้อง ไม่ใช่ห้องที่ต้องทะลุกำแพง แต่เป็นห้องนอนที่ถือว่าหรูอย่างกับเป็นลูกคุณหนูเลยล่ะ ที่นี้เป็นธีมสีดำน้ำตาลแดงสินะ เดินไปตรงไหนก็คือสีแบบนี้หมดเลย สบายตาแต่ก็น่ากลัวขนลุก

เห็นว่าโจแดนจะลุกไปพอผมเอนหลังนอนห่มผ้าบนเตียง ผมก็เลยรั้งเขาเอาไว้ ยังไม่ค่อยเข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้นเท่าไร สรุปก็คือนี่เป็นเกมหนังสือที่ผมจะเอาเอาตัดรอดจนอ่านจบห้าเล่มด้วยกัน ผู้หญิงคนนั้นอยากหาคนมาลองเล่นเกมที่เธอกำลังทดลองออกแบบสร้างขึ้นมาสินะ ขอโทษนะ! โรคจิตสัส!!!

พูดทั้งที่หลับตา

พูดแล้วก็ร้องไห้มันก็รินที่ขอบตา ภาพเหตุการณ์ที่โดนทำอย่างนั้นมันยังติดอยู่ในความทรงจำ ถึงเป็นผู้ชายยังไงมันก็เรียกว่าการข่มขืน ถึงจะเป็นเกมเป็นแค่หนังสือแฟนตาซี แต่ผมยังมีความคิดรู้สึกเป็นของตัวเองอยู่ไง

รับรู้ได้ว่าโจแดนทาบฝ่ามือบนหน้าผากของผม หฃับตาอยู่แต่ว่าก็เห็นแสงสว่างวูบขึ้นมา แค่แปบเดียวเท่านั้น...

รู้สึกว่าได้ลืมสิ่งเลวร้ายไป ทำให้ผมยิ้มขึ้นมาได้ และสักพักนึงผมก็เคลิ้มหลับไป...

ติ๊ด ติ๊ด

เวลา 00.00 น.

ตึ้ง! ตึ้ง! ตึ้ง!

ผมตื่นขึ้นเพราะเสียงนาฬิกาตั้งพื้นในห้อง เมื่อแสดงถึงเวลาเที่ยงคืนมันก็จะส่งเสียงดังกังวาน ต้องรอมันนาทีนึงให้มันหยุดดัง ประเด็นเป็นคนหลับยาก จะหลับต่ออีกกี่นาที!?

ผมพึมพัมบ่นอยู่คนเดียวมองไปรอบๆ ห้องท่ามกลางความมืดยามคำคืน พอเห็นอะไรได้บ้างจากแสงเทียนไขและพระจันทร์ที่เต็มดวงใหญ่สีแดงเหลืองๆ ก่อนจะรีบคลุมผ้าด้วยความกลัวอย่างช่วยไม่ได้ รีบหลับตาลงและกล่อมให้ตัวเองหลับ

กรืดด... กรืด.. กิ๊ด! ครืด กืดดด!

อะไรสักอย่างกำลังคลานขึ้นมาบนเตียง และพอมาถึงตัวผมที่ขดตัวเป็นกุ้งอยู่ใต้ผ้าห่มพยายามไม่ส่งเสียงดังให้ได้ยินแม้กระทั่งเสียงหายใจ เพราะโจแดนถ้าเงียบได้ก็เงียบ ที่นี้ยังมีอะไรมากกว่าที่คิด

สะ เสียงอะไรว่ะน่ะ..

อะ เอี๊ยดด...

มีคนเปิดประตูเข้ามาในห้องเรา? ใครอ่ะ? โจแดนเหรอ...

พรึ่บ พรึ่บ

หงิง หงิง..

เดี๋ยวนะ? เสียงอย่างนี้หมา?

เจ้าเมจิกด็อกกระโดดไปที่ประตู แล้วใช้หางของมันเกลียวลูกบิดเอาไว้ ทำให้ดูว่ามันเปิดเข้ามาได้ยังไง แสนรู้มั๊ก! แล้วมันก็กระโดดขึ้นเตียงมาหาผม

ผมถามพรางลูบหัวมัน ทำเหมือนว่ามันจะตอบผมได้

ฟู่!

จู่ๆ มันก็พ่นไฟผมก็ตกใจดิกลัวจะเผาหน้าอันดีงามของผม แถมเป็นไฟสีฟ้าอีกไฟที่ร้อนที่สุด พอไฟดับลงก็ปรากฏม้วนกระดาษเล็กๆ ขึ้นมา เจ้าเมจิกด็อกผลักมาให้ ผมเข้าใจและแกะริบบิ้นที่ถูกกระดาษอยู่ออกแล้วอ่านข้อความด้านใน

เมจิกด็อกกัดชายเสื้อของผม ก่อนจะปล่อยแล้วเดินลงจากเตียงไปที่ประตู น่าจัะสื่อว่าให้ตามมันไปล่ะมั้ง ไปหาเจ้าของม้วนกระดาษ เวลานี้ใครมันอยากเจอผมว่ะเนี่ย ไม่ใช่กับดักหลอกไปฆ่าช่ะ!?

...

เดินตามมาได้สักพักก็ถึงจุดหมายปลายทาง มาหยุดอยู่ที่บานประตูสีดำสลักรูปสิงโตคาบอัญมณีสีแดงเรืองแสงจนแสบลูกตา เจ้าเมจิกด็อกกระโดดใช้หางประตูให้ผม ก่อนที่จะเลียแก้มผมแล้ววาร์ปหายไป

ผมเดินเข้าไปในห้องที่เปลี่ยนสีธีมอยู่ห้องเดียวก็คือดำ ถึงอย่างนั้นมันก็เข้ากับธีมหลักของตัวคฤหาสน์ล่ะนะ

ผมยืนอ้ำๆ อึ้งๆ มองไปรอบห้องไม่เจอใครเลย โดนหลอกมาฆ่าแน่เลย ไม่เสี่ยงอยู่แล้วดีกว่า

ปัก!

จังหวะหันหลังกลับหน้าผมชนเข้ากับอกแกร่งของใครสักคน ไม่ทันจะได้เงยหน้ามองก็ถูกอีกคนรุกกระดมจูบ

มาร์ดิส? เพิ่งเคยเจอแท้ๆ แต่ทำไมผมถึงรู้สึกหวาดกลัว และรังเกียจเขาได้ขนาดนี้ว่ะ

มาร์ดิสเขาจูบปากเลื่อนเม้มดูดซอกคอของผม เลียล่องใบหูเหมือนกับคนกระหาย ผมผลักเขาเพื่อจะหนี แต่ก็ถูกควันสีดำกระชากรั้งที่ข้อเท้า เวทย์มนต์ของเขาน่ะสินะ

เขาใช้พลังเวทย์ยกผมขึ้นลอยในอากาศโดยหันก้นของผมเข้าหาตัวเอง เขาถอดกางเกงของผม เขี่ยสะกิดปลายส่วนนั้นผม นี่เราทำอะไรไม่ได้เลย หนีไม่ได้เลย

---------------------- อ่านฉากตัด ธัญวลัย:: ติดในหนังสือsmชื่อตอน ฉากตัด(2) SurviveMarvel vol.1-1 ตุ๊กตา--ง ----------------------- มีเนื้อเรื่องต่อด้านล่าง

ครั้งแรกในห้องอาหารอะไร!?

สวบ!

------------------------------

อ่านจบแล้วกดไลค์ คอมเม้นติชมกันด้วยนะครับผม ♥♡♥

to be continued