email-icon facebook-icon Twitter-icon Instagram-icon

.ช็อคโกแลต มันไม่ได้หวานทุกชิ้น ช็อคโกแลต บางรส...มันก็ขม แต่ที่มันขม ก็เพราะว่ามันเข้มข้นไม่ใช่เหรอ?

ชื่อตอน : DARK CHOCALATE l INTRO

คำค้น : #ซีเลน #เคลกราฟ #ซีโน่เลออน #ดาร์กช็อกโกแลต #DARKCHOCALATE

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 2.3k

ความคิดเห็น : 4

ปรับปรุงล่าสุด : 12 ต.ค. 2563 23:56 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
DARK CHOCALATE l INTRO
แบบอักษร

DARK CHOCALATE l INTRO 

  

  

“เลออน... ขอร้องล่ะ... งานนี้สำคัญจริง ๆ นะ ถ้าไม่ใช่น้องเลออน เจ้าของแบรนด์ฝ่ายนู้นเขาต้องไม่ยอมแน่ ๆ” 

“แต่ว่าเลน…!” 

“นะ... เถอะนะ ถือว่าพี่ขอร้องก็ได้” 

ผู้จัดการส่วนตัวแทบจะก้มลงไปนั่งติดพื้น ถ้าไม่ติดว่าเลออนดึงขึ้นมาได้ทันเสียก่อน เจ้าตัวทำหน้าตาสุดเซ็ง... ยิ่งมองนาฬิกาที่ข้อมือตัวเองตอนนี้มันใกล้จะตีสองเข้าไปทุกวินาที มันเลยเวลางานของตัวเองมาตั้งหนึ่งชั่วโมงแล้ว แต่ผู้จัดการส่วนตัวคนดีของเลออนก็ยังอุตส่าห์รับสายงานเร่งด่วนที่ต้องถ่ายให้เสร็จก่อนตีห้าวันนี้อีก! 

“ก็ได้ ๆ” 

“จริงนะ!” 

“จริงครับ แต่ว่าเลนขอแลกกับวันหยุดสุดสัปดาห์ของเลน... ถ้าเธียร์ไม่ยอม เลนก็ไม่ถ่าย...” 

“ตะ แต่ว่า...ตะ ต้องคุยกับเคล” 

“งั้นเลนขอตัวกลับเลยนะครับ” 

“โอเค! โอเค! แลกกับวันหยุดสุดสัปดาห์ก็ได้! พี่เคลียร์กับเคลเอง!” พอสิ้นเสียงผู้จัดการส่วนตัวรับปากแล้ว 

‘ลี เลออน’ ก็หมุนตัวกลับมาหาทันที จากนั้นก็ยิ้มหวานจนตาหยีเป็นรูปสระอิ ยิ่งเห็นเธียร์ทำหน้าระเหี่ยใจ เลออนก็ยิ่งยิ้มกว้างเข้าไปใหญ่ นายแบบชื่อดังเดินกลับเข้าไปในห้องเปลี่ยนเสื้อผ้าเพื่อทำการถ่ายงานเปิดตัวผลิตภัณฑ์น้ำหอมแบรนด์ดังของปารีส งานดำเนินไปเรื่อย ๆ ท่ามกลางความประทับของทีมงานผู้จัดการของนายแบบชื่อดังเองก็พลอยยิ้มออกไปด้วย เพราะว่างานแบรนด์นี้ให้ผลตอบแทนพวกเขาถึงสามเท่าของงานทั้งหมด! 

  

หลังจากถ่ายงานจนเสร็จสรรพ เวลาตอนนี้ก็เกือบตีห้าเศษ ๆ เลออนเดินออกมาจากสตูดิโอถ่ายแบบด้วยชุดไปรเวทสีขาวล้วนพร้อมกับหมวกแก๊ปตามเคย ผู้จัดการส่วนตัวเลื่อนกระจกรถลงระหว่างทางออก ตอนที่เห็นว่าเลออนกำลังเดินอยู่พอดี 

“แน่ใจนะว่าไม่ให้เธียร์ไปส่ง?” 

“อื้ม! เลนมีเรื่องสำคัญต้องไปทำก่อนเข้าคอนโดน่ะ เธียร์ก็กลับไปพักผ่อนเถอะ! ตอนเย็นเจอกันครับ” เลออนบอกคนในรถยิ้ม ๆ ก่อนจะโบกไม้โบกมือตามหลังรถยนต์คันหรูของผู้จัดการตัวเองไปจนกระทั่งลับตา 

นายแบบชื่อดังยืนรอรถแท็กซี่อยู่ริมถนนสักพัก ตามปกติไปไหนมาไหนต้องมีเธียร์ไปด้วยตลอด แต่เพราะธุระเรื่องนี้มันส่วนตัวจริง ๆ เลออนถึงตัดสินใจจะไปคนเดียวเพียงลำพัง เวลาตอนนี้ฟ้าใกล้จะสว่างเต็มที แต่ถึงอย่างนั้นก็เถอะ ถนนเส้นนี้ทำไมถึงไม่มีรถแท็กซี่ว่าง ๆ สักคันเลย! 

“อ้าว เลออน? ทำไมถึงมาอยู่ตรงนี้คนเดียวได้ล่ะ? เธียร์ไปไหน?” ระหว่างที่รอก็มีผู้จัดการนายแบบในสังกัดเดียวกันเดินออกมาทักทายกันตามประสา เลออนกำลังจะเอ่ยตอบ แต่เพราะแสงสว่างจากรถยนต์ข้างหน้าส่องกระทบนัยน์ตาเสียก่อน 

เลออนหลับตาลงไปสักพัก... พอลืมตาขึ้นมาก็เห็นว่ารถยนต์คันนั้นมาจอดตรงหน้าแล้ว 

“ว่าไง เธียร์ไปไหน?” 

“เอ่อ เธียร์... เอ่อ แยกกันเมื่อไม่นานนี้เองครับ คือว่าเลนจะไปทำธุระที่ชานเมืองน่ะ...” 

“งั้น...ไปด้วยกันเลยซิ นี่ คุณซี… ให้น้องเลออนติดรถไปด้วยได้ไหมครับ? เราจะต้องผ่านทางนั้นกันอยู่แล้วนี่?” เลออนกำลังจะปฏิเสธแต่พอเห็นอีกคนหันหน้ามามองก็เหมือนพูดอะไรไม่ออก... สายตาคมเรียวแถมยังดูดุดันแบบนั้นทำให้เลออนต้องลอบกลืนน้ำลายลงคอไป ก่อนจะค่อย ๆ เหลือบสายตากลับไปมองที่ผู้จัดการอีกคน 

“คือ...เลนไม่รบกวนดีกว่าครับ” 

“หืม? รบกวนอะไรกัน เลออนทำเงินให้ MJ.C ไม่รู้กี่พันฟ่อน... คุณซีโน่คงไม่ใจร้ายขนาดนั้นหรอก ใช่ไหม?” พูดจบผู้จัดคนนั้นก็ดึงข้อมือเล็กให้ขึ้นรถไปด้วยกัน โชคดีของเลออนแล้วที่รถยนต์คันนี้มันมีโซนแยกหน้าหลังไม่งั้นคงอึดอัดแย่... 

แม้แต่พยางค์เดียวผู้ชายคนนั้นก็ไม่เอ่ยขึ้นมาเลยเถอะ...! 

  

  

อาทิตย์ต่อมา... 

วันนี้ไม่ใช่วันหยุดสุดสัปดาห์ของลี เลออน... แต่โชคดีชะมัดที่คิวงานถ่ายแบบถูกเลื่อนออกไปเพราะว่านายแบบอีกคนไม่สบายอย่างกะทันหัน เลออนแอบอมยิ้มตั้งแต่ที่เธียร์เดินมาบอกว่าเคลวินป่วยหนักมาก ทั้ง ๆ ที่ เคลวินเป็นเพื่อนสนิทเลออนแท้ ๆ แต่เลออนคิดว่าเขาควรขอบคุณเคลวินที่ป่วยถูกวันแบบนี้! 

“ยิ้มอะไรไม่ทราบ!” 

“ไหน ๆ เลนก็คิวว่างแล้ว เธียร์พาเลนไปดูมิสเตอร์พีบอดี้ได้ไหม?” ลูกชายคนโตของบ้านลี เงยหน้าขึ้นมาส่งสายตาเป็นประกายใส่ เธียร์แค่มนุษย์ธรรมดาที่ออกแนวจะตามใจเลออนอยู่แล้วจะไม่ใจอ่อนได้ยังไง 

สุดท้ายผู้จัดกันนายแบบชื่อดังก็มาเดินลับ ๆ ล่อ ๆ อยู่บนถนนฟุตสตรีท เลออนลืมวิธีหุบยิ้มไปชั่วขณะ ตอนที่ใช้เงินเธียร์ซื้อของไร้สาระก็ยิ่งดูสนุกเข้าไปใหญ่! 

“เลน! บอกว่าอย่าวิ่งไง!” เสียงเธียร์ดังตามหลังมาตลอด เลออนหมุนตัวกลับไปยิ้มให้ผู้จัดการตัวเอง ในขณะที่กำลังจะหมุนตัวกลับมาเหมือนเดิมก็ดันชนกับอีกคนจัง ๆ เข้า! 

“So Sorry… (ขะ ขอโทษครับ) ” 

“อ้ะ!” เลออนตกใจเหมือนกัน ต่างจากผู้จัดการที่วิ่งมาดูในระยะประชิดทันที พอเงยหน้ามาเจอคู่กรณีดวงตากลมโตก็เบิกกว้าง ๆ ทันที 

“มาได้ไง!?” 

“พอดีเรามากินข้าวตรงนู้นน่ะ...เลยมาเดินดูของแถวนี้...แล้วเลน?” ‘ฟรานซิส’ เอ่ยตอบพร้อมรอยยิ้มเปื้อนใบหน้า จับเนื้อจับตัวเพื่อนเหมือนกำลังคิดว่าใช่ตัวจริงหรือไม่... ปกติจะเห็นเลออนได้ ก็แค่บนหน้าปกนิตยสารหรือไม่ก็ป้ายแบรนด์ดัง ๆ เท่านั้น 

“เลนคิวว่างน่ะ ก็เลยว่าจะไปดูมิสเตอร์พีบอดี้ วันนี้เข้าโรงพอดีเลย!” เลออนยิ้มตาเป็นประกายตอนที่ตอบเพื่อนตัวเอง เขาเผลอหันไปมองหน้าซีโน่ที่ยืนอยู่ข้าง ๆ กับฟรานซิสด้วย แม้จะนึกไม่ออกว่าเคยเจอมาก่อนตอนไหน แต่เลออนก็แค่ยิ้มบาง ๆ แล้วผงกศีรษะให้อีกฝ่ายเท่านั้น ส่วนซีโน่มองหน้าอีกฝ่ายนิ่งงัน ไม่ใช่ไม่รู้จักเพราะเลออนถือว่าเป็นดาราดังมากคนหนึ่ง แต่ว่าตอนนี้ที่ยืนอยู่ตรงหน้าแถมมองไม่ออกว่าใครก็เจ้าตัวเล่นปิดหน้าปิดตาทั้งตัว! 

“หืม? มิสเตอร์พีบอดี้เหรอ?” ฟรานซิสชะงักแล้วเงยหน้าขึ้นมามองหน้าซีโน่ ผู้ชายหน้าตี๋หล่อยิ้มส่งให้เล็กน้อย ฟรานซิสก็ไม่คิดเหมือนกันว่าซีโน่จะจำการ์ตูนภาคต่อเรื่องโปรดของฟรานซิสได้ 

“อื้อ! ไปดูด้วยกันไหม เลนจะไปกับพี่ผู้จัดการน่ะ” 

“เอ่อ เอาซิ... มึงก็อยากดูหนังอยู่แล้วไม่ใช่เหรอซี?” 

“อืม” ซีโน่ตอบพลางบีบต้นคอตัวเองก่อนจะหันหน้าไปทางอื่นเล็กน้อย สักพักก็หันกลับมาหาคนตัวเล็กตรงหน้าใหม่ เลออนได้แต่ยิ้มบาง ๆ ส่งให้ เขาก็ไม่เข้าใจว่าทำไมซีโน่ต้องคอยส่งสายตารบกวนจิตใจใส่เขาตลอดเวลาเลยด้วย! 

  

ลี เลออนเดินเข้ามาทางหลังห้างสรรพสินค้ากับเธียร์ หลังจากที่ตกลงกับเพื่อนสมัยเรียนแล้วว่าจะดูการ์ตูนชื่อดังในโรงภาพยนตร์ด้วยกัน มันเป็นการ์ตูนเรื่องโปรดของเลออนด้วย เธียร์จับเด็กคนนั้นปิดหน้าปิดตาอีกรอบเสร็จสรรพถึงได้ดึงมือเข้ามาบนโรงฉายภาพยนตร์ด้านบน มันค่อนข้างเงียบแปลก ๆ แต่เลออนก็ไม่ได้คิดว่ามีใครเหมาโรงหนังเพื่อเขาหรอก  

“ซื้อป๊อบคอร์นกับน้ำก็พอ... ไอ้ฟิกเกอร์การ์ตูนพวกนั้น หยุดคิดไปได้เลยนะครับ” เธียร์ห้ามไม่พอส่งสายตาดุกดดันเลออนอีก เด็กคนนั้นหน้ามุ่ยแต่ก็ยอม เพราะแค่ได้มานั่งดูในโรงภาพยนตร์มันก็เกินคาดแล้ว... 

“เธียร์จะเอาน้ำอะไรล่ะ?” 

“น้ำเปล่าก็พอ แล้วเลนห้ามดื่มน้ำอัดลมหรือน้ำหวาน ๆ เด็ดขาด ถ้ารู้ว่าซื้อมาล่ะก็... พรุ่งนี้ออกกำลังกายสองเท่า!” เธียร์กระซิบเสียงโหดแล้วเดินยิ้มออกไปซื้อตั๋วหนัง เลออนคอตกทันที เด็กคนนั้นเดินไปอีกทางซึ่งเป็นเคาน์เตอร์ซื้อป๊อบคอร์นกับเครื่องดื่ม 

  

ตุ้บ... 

  

“...” พอเดินไปถึงเคาน์เตอร์ คนที่ยืนอยู่ก่อนแล้วก็เลื่อนแก้วน้ำและถังป๊อบคอร์นใบโตให้เขา เลออนพูดอะไรไม่ออกเพราะไม่รู้ว่าซีโน่ยกมันให้เขาทำไม… 

“Take it with you (เอามันไปด้วย) ” 

“Me? (ผมเหรอครับ?) ” เลออนตอบภาษาเดียวกันกับที่ซีโน่พูดมันกับเขา ตอนแรกก็งงไปสักพักแต่พอซีโน่เงยหน้าจากโทรศัพท์แล้วจ้องหน้าตนเองตรง ๆ ก็รู้สึกเหมือนโดนสะกดเอาไว้ ซีโน่ขยับปลายเท้าเข้ามาหาเลออนที่ยังยืนนิ่งอยู่ที่เดิม เหมือนร่างกายถูกสาปให้แข็งเป็นหิน 

“You” 

ซีโน่พูดคำนั้นออกมา ตอนที่ริมฝีปากของเขาอยู่ใกล้ ๆ ใบหูของเลออนพอดิบพอดี ปลายนิ้วของซีโน่เย็นมาก มันสัมผัสกับฝ่ามือเลออนด้วย เพียงแค่เสี้ยววินาทีที่เขาเดินผ่านไป เหมือนกับว่าเลออนโดนกระชากวิญญาณไปด้วยอย่างไรอย่างนั้น... 

“เลน… เลน? ลี เลออน!” เธียร์เรียกชื่อเด็กคนนั้นนานมาก เลออนกะพริบตาอีกครั้งก็กลายเป็นเธียร์ที่ยืนอยู่ตรงหน้าแทนผู้ชายมีเวทมนตร์คนนั้นแล้ว... 

“ครับ?” 

“คุณซีได้พูดอะไรกับเลนหรือเปล่า?” 

“คุณซี?” 

“ลูกชายท่านประธานสังกัดโมเดลลิ่งเราไง พูดง่าย ๆ ก็คือเขาเป็นเจ้านายเรานั่นแหละ...เมื่อกี้น่ะ... เขาพูดอะไรกับเลนเหรอ?” เธียร์กระซิบกระซาบใกล้ ๆ เพราะกลัวว่าใครจะมาได้ยินเข้า แต่ดูเหมือนว่าเลออนจะอึ้งหนักมากกว่าเดิมเสียอีก... ถามว่าเขาพูดอะไรงั้นเหรอ... 

‘You...?’  

  

  

  

 

 

  

ลงบทนำไปก่อน เรื่องนี้เรื่อย ๆ ไม่รีบ (เหรอ) 

ขอคอมเม้นต์+ฟีดแบ็คเยอะ ๆ นะคะ! 

  

  

#โน่อย่าอ่อยน้องงงงงงงงง 

น้องคนมึนนนน 

 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว