email-icon facebook-icon Twitter-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

Chan's Children เด็กของชาน ตอนที่ 4

ชื่อตอน : Chan's Children เด็กของชาน ตอนที่ 4

คำค้น : เด็กของชาน

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 4.6k

ความคิดเห็น : 6

ปรับปรุงล่าสุด : 22 เม.ย. 2564 15:00 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Chan's Children เด็กของชาน ตอนที่ 4
แบบอักษร

 

 

 

 

 

AuThor : นามิ 

 

 

 

 

 

ตอนที่ 4  

 

 

 

 

 

“มาได้ยังไงเนี่ย...ล-แล้วฟอนต์ไปไหนครับ” น้ำฝืนตัวลุกขึ้นแล้วถามออกไป ร่างกายสั่นเทาด้วยความกลัว  

อีกฝ่ายเล่นบุกมาถึงห้องฟอนต์ได้แบบนี้ก็น่ากลัวอยู่ไม่น้อย ชานดึงตัวน้ำมาเพื่อวัดไข้ก่อนจะตกใจเพราะตัวร้อนมาก ร้อนกว่าคืนที่ชานคอยเช็ดตัวให้อีก นิ้วยาวดีดลงที่หน้าผากเล็กไปหนึ่งครั้ง 

น้ำหลับตาปี๋เพราะคิดว่าชานจะตบแต่รู้สึกเจ็บหน้าผากแทนจึงลืมตาขึ้นมามองและน้ำก็ถูกจูบปิดปากเอาไว้  

ชานอุ้มน้ำมานั่งบนตักแล้วจูบกลับไปอย่างหนักหน่วง น้ำถูกจับเชิดหน้าขึ้นให้รับจูบที่ชานมอบให้ ลิ้นหนาตวัดลิ้นเล็กกวาดชิมไปตามกระพุ้งแก้มและตบท้ายที่เลาะเล็มตามซี่ฟันสวย 

“พี่เสือ....อ๊า!” น้ำทั้งทุบตีและเอ่ยประท้วงแต่ก็ทำอะไรไม่ได้เพราะถูกร่างใหญ่รวบแขนขาเอาไว้อยู่ แถมปากถูกจูบอีกต่างหาก 

น้ำพ่นลมหายใจร้อนออกมาและรู้สึกปวดหัวหนักขึ้นจนชานต้องผละออกแล้วลูบแก้มใส น้ำรีบสูดอากาศเข้าปอดอันดับแรก  

มือเล็กยกขึ้นมากุมขมับเพราะปวดหัวมาก พิษไข้กำลังรุมเร้าจนแทบจะเป็นลมเดี๋ยวนี้เลย  

ชานอุ้มน้ำแล้วพาออกไปจากห้องลงมายังชั้นล่างก็เจอฟอนต์ที่กำลังทุบตีเฉินอยู่ ชานส่งสายตาบอกให้เฉินตามไปที่โรงพยาบาลภายในครึ่งชั่วโมง ฟอนต์ที่เห็นเพื่อนถูกอุ้มลงมาจากห้องจึงเดินไปหาเพื่อโวยวายใส่แต่ถูกเฉินดึงออกห่าง  

ชานพาน้ำขึ้นรถและสั่งให้บอลขับรถออกไป มองตามกระจกหลังก่อนจะยิ้มออกมาเพราะภาพที่เห็นคือมือขวาที่แสนจะเย็นชานั้นจูบเพื่อนของน้ำอยู่ หันกลับมามองเด็กน้อยในอ้อมกอดก็พบว่าหลับคอพับไปแล้ว  

“คุณบอลขับรถไปโรงพยาบาลทีครับ” ชานพูดสั่งเพราะดูท่าแล้วอาการคงหนักมากและต้องให้น้ำเกลือด้วย 

“ครับ” บอลตอบรับแล้วเปลี่ยนเส้นทางไปโรงพยาบาลทันที ใช้เวลาไม่นานก็มาถึงโรงพยาบาล น้ำถูกส่งตัวไปรักษาอย่างรวดเร็ว  

ชานบอกให้บอลไปขับรถให้กับเหมราชเพราะวันนี้เหมราชมีนัดคุยงานช่วงบ่าย น้ำถูกให้น้ำเกลือตามที่เขาคาดเอาไว้ ตอนนี้น้ำหลับปุ๋ยอยู่ที่ห้องพิเศษ ชานนั่งนวดขมับอย่างไม่เข้าใจว่างานเขาก็เยอะจนจะท่วมหัวอยู่แล้ว แต่ทำไมต้องตามดูแลเด็กนี่ด้วยก็ไม่รู้.... 

ผ่านไปไม่นานเฉินก็มาถึง มือขวาเหนื่อยหอบเล็กน้อยและมาทันเฉียดเวลาครึ่งชั่วโมงพอดี  

ชานยิ้มออกมาเมื่อเห็นใบหูของเฉินมีรอยกัดเพิ่มมาอีก 

“ยังไงครับคุณเฉิน วันก่อนมีรอยกัดที่คอ วันนี้รอยกัดที่ใบหู” ชานถามไม่จริงจังนัก จุดประสงค์แค่จะแซ็วลูกน้องเท่านั้นเอง  

“โดนหมากัดครับคุณชาน” เฉินตอบกลับอย่างสุภาพจนชานหัวเราะออกมาเบาๆ ดูท่าแล้วเด็กชื่อฟอนต์คงแสบใช่ย่อย  

ต่างจากเด็กป่วยบนเตียงที่ช่างไร้เดียงสาเกินไปจนไม่คิดว่าจะเป็นเพื่อนกันได้ทั้งที่นิสัยต่างกันลิบลับ 

“คุณชานครับ เพื่อนคุณน้ำบอกว่าเลิกงานจะมาเยี่ยมครับ” เฉินบอกชานกลับไปเพราะต้องรายงานให้ชานทราบทุกเรื่อง 

“อย่ามาวุ่นวายกับผมก็พอครับ” ชานตอบกลับไปเสียงเรียบ มือขวาพยักหน้ารับ ชานจึงบอกให้เฉินออกไปหาอะไรทานก่อน 

ปกติคู่นอนของชานก็ไม่เรียกร้องแบบนี้เหมือนกัน แต่ก็ต้องตอบแทนด้วยเงินเพราะตกลงกันเอาไว้แค่เซ็กส์แลกเงิน  

ชานขยับเก้าอี้ไปนั่งข้างเตียงมองใบหน้าสีซีดที่กำลังหลับปุ๋ย ริมฝีปากยิ้มออกมานิดๆ เหมือนกำลังฝันหวานถึงอะไรบางอย่าง  

.. 

.. 

น้ำตื่นขึ้นมาในช่วงหัวค่ำไฟในห้องปิดไว้หมดจนมืดไปทั้งห้อง น้ำไม่ค่อยชอบความมืดเพราะเป็นคนกลัวผี โดยเฉพาะผีใต้เตียงเพราะน้ำเคยดูหนังแนวนี้เลยกลัวจนฝังใจ  

ฉะนั้นเตียงนอนของน้ำจะไม่มีช่องว่างให้เหลือเลยเพราะน้ำจะรีบหาอะไรมายัดใส่ไว้ไม่ให้มีพื้นที่เหลือใต้ท้องเตียง 

“นี่เราอยู่โรงพยาบาลงั้นเหรอ” น้ำพูดออกมาเมื่อเห็นสายน้ำเกลือจิ้มอยู่ที่แขน ท้องร้องประท้วงเพราะไม่ได้ทานอะไรตั้งแต่เช้า  

“ฟอนต์อยู่ไหนเราตื่นแล้วนะ” น้ำเรียกหาฟอนต์เป็นคนแรกแต่ไร้เสียงตอบรับจากเพื่อน จึงตัดสินใจดึงสายน้ำเกลือออก เฉินที่เปิดประตูเข้ามาพอดีจึงรีบวิ่งมาห้ามเอาไว้ทัน 

“ค-คุณเฉิน! ทำไมผมมาอยู่ที่นี่ได้ล่ะครับ” น้ำที่เห็นหน้าเฉิน เหตุการณ์เมื่อเช้าก็ผุดเข้ามา น้ำจำได้ว่านอนพักอยู่ห้องของฟอนต์และชานก็บุกมาที่ห้องอุ้มพาน้ำไปไหนก็ไม่รู้เพราะน้ำหลับไปแล้ว แต่ก็เคลิ้มเหมือนได้ยินเสียงฟอนต์โวยวายด้วย 

“คุณชานมาพาโรงพยาบาลครับเพราะคุณน้ำตัวร้อนไม่สบาย ตอนนี้คุณชานออกไปข้างนอก อีกไม่เกินครึ่งชั่วโมงน่าจะมาถึงครับ เมื่อชั่วโมงที่แล้วเพื่อนคุณน้ำที่ชื่อฟอนต์มาเยี่ยมครับแต่กลับไปแล้ว ผมเลยเฝ้าไข้คุณน้ำ” เฉินตอบกลับไปราวกับน้ำเป็นเจ้านายอีกคน 

“ฟอนต์มาเยี่ยมผมเหรอครับ แล้วฟอนต์ได้ฝากอะไรถึงผมหรือเปล่า” น้ำถามกลับไปทันที 

“เรื่องนี้ต้องถามคุณชานครับเพราะคุณชานเป็นคนคุยเอง” เฉินตอบกลับไป น้ำเลยไม่ได้ถามอะไรต่อ เฉินส่งน้ำให้ดื่มตามที่ชานสั่งเอาไว้แล้วนั่งลงข้างๆ จ้องหน้าจนน้ำแปลกใจ 

“หน้าผมมีอะไรติดอยู่หรือเปล่าครับ” น้ำถามขึ้นอย่างสงสัย ไม่ได้จะหาเรื่องแต่เฉินมองเหมือนมีอะไรติดอยู่หน้าของน้ำจริงๆ 

“เพื่อนคุณน้ำที่ชื่อฟอนต์มีแฟนหรือยังครับ” เฉินถามออกไปอย่างมาดนิ่ง น้ำที่ได้ยินแบบนั้นเลยจ้องหน้าก่อนจะยิ้มออกเมื่อเริ่มเข้าใจอะไรบ้างแล้ว 

“คุณเฉินชอบฟอนต์เหรอครับ” น้ำถามกลับไป  

“.............” ไร้เสียงตอบรับจากคนตรงหน้า 

“ยังไม่มีแฟนครับแต่น้ำไม่รู้ว่าฟอนต์ชอบผู้หญิงหรือผู้ชายนะ เพราะไม่เคยเห็นฟอนต์จีบใครเลยแล้วพอมีคนเข้ามาจีบก็ไม่สนใจใครสักคน” น้ำตอบกลับไป เฉินไม่ใช่คนน่ากลัวเหมือนบุคลิกเลย ติดแค่ไม่ค่อยยิ้มเท่านั้นเอง 

“แล้วคนที่มาจีบเป็นผู้ชายหรือผู้หญิงครับ” เฉินถามต่อ 

“ส่วนใหญ่ผู้ชายครับ แต่คุณเฉินก็รู้ว่าฟอนต์ปากร้ายจะตาย เจอสวนกลับไปก็หนีหายกันหมดแล้วครับ” น้ำพูดออกมาอย่างขำๆ 

เพราะครั้งหนึ่งเคยมีชายวัยกลางคนมาตื๊อจีบฟอนต์ไม่หยุด มาที่เซเว่นแทบทุกวันจนฟอนต์โมโหด่ากราดจนเขาไม่มายุ่งด้วยอีก 

“หึหึ ก็คงเป็นแบบนั้นครับ” เฉินพูดออกมาก่อนที่ประตูห้องจะเปิดออก เป็นพยาบาลที่นำอาหารมาให้  

น้ำทานกำลังข้าวอยู่ชานก็มาถึงพอดี น้ำเบือนหน้าหนีและทานข้าวต่ออย่างไม่สนใจ 

“คุณเฉินออกไปก่อนครับ” ชานออกคำสั่ง 

“ครับคุณชาน” เฉินรับคำแล้วเดินออกไปจากห้อง  

น้ำใจเต้นขึ้นมาเมื่ออยู่ในห้องกันแค่สองคน ไม่กล้าเงยหน้ามองร่างสูงเลย เป็นชานเองที่เชยคางมนขึ้นมาจ้องหน้า ชานวัดไข้ตรงหน้าผากดูก็พบว่าไข้นั้นลดลงแล้วจึงปล่อยให้น้ำทานข้าวต่อ ภายในพริบตากับข้าวตรงหน้าก็เกลี้ยง  

น้ำทานยาต่อทันทีและเรอออกมาเสียงดังเพราะอิ่มมาก  

สักพักพยาบาลก็มาวัดไข้โดยการให้น้ำอมปรอทไว้ใต้ลิ้นและเปลี่ยนกระปุกน้ำเกลือให้ใหม่ 

“ไม่มีไข้แล้วนะคะพรุ่งนี้คุณหมอมาตรวจอาการเพิ่มเติมอีกทีน่าจะแจ้งวันกลับได้ อย่าลืมเช็ดตัวให้น้องชายด้วยนะคะ”พยาบาลบอกยิ้มๆ ชานพยักหน้ารับและสอบถามรายละเอียดอีกเล็กน้อย น้ำนั่งนิ่งไม่พูดอะไรแต่ก็แอบโล่งใจที่พยาบาลไม่ได้สงสัยเรื่องรอยที่คอของน้ำที่ยังหลงเหลืออยู่ 

“จะทำอะไรครับ” น้ำถามขึ้นเมื่อชานถอดเสื้อผ้าน้ำออก  

จู่ๆ ก็เดินมาหาแล้วถอดเสื้อผ้าออกแบบนี้เป็นใครจะไม่ตกใจบ้างล่ะ 

“จะเช็ดตัวให้” ชานตอบกลับค่อยทำให้น้ำโล่งใจขึ้นมาบ้าง 

“คือให้พยาบาลเช็ดตัวให้ได้ไหมครับ” น้ำเลิ่กลั่กถามกลับไป ยอมรับว่าอายสายตาที่จ้องมองมามันทำให้นึกถึงเรื่องคืนนั้นทุกที 

“ไม่” ชานตอบกลับสั้นๆ นั่นก็หมายความว่าห้ามไม่ได้สินะ  

สุดท้ายน้ำก็ถูกชานจับถอดเสื้อผ้าจนหมดและเช็ดตัวจนเสร็จ ใบหน้าแดงซ่านยามที่ชานเช็ดไปยังช่วงล่าง ชานลูบดูว่าบวมแดงแค่ไหนจะได้บอกเฉินออกไปซื้อยาให้ ชานสำรวจโดยไม่ได้คิดอะไรแต่พอเงยหน้ามองน้ำก็เห็นหน้าแดงอยู่  

เขาจึงแกล้งเช็ดอยู่บริเวณนั้นนานๆ จนน้ำโวยออกมาเขาจึงเลิกแกล้งและใส่เสื้อผ้าให้เรียบร้อย 

“คุณเฉินรบกวนไปซื้อยาทาฟกช้ำให้หน่อยครับ” ชานเดินไปเปิดประตูและเฉินก็รีบมารับคำสั่งทันที พอชานพูดจบเฉินก็เหล่มองทำให้น้ำต้องหลบสายตาของเฉิน 

“ครับ” เฉินรับคำและรีบไปซื้อยาตามที่เจ้านายบอก  

“ง่วงหรือยัง” ชานถามออกไป เด็กหนุ่มส่ายหน้าไปมา 

“พี่เห็นโทรศัพท์ของผมหรือเปล่าครับ ผมจะโทรบอกพี่จ๋าขอลางานสักสามวัน” น้ำมองหาโทรศัพท์ของตัวเอง ถึงฟอนต์บอกว่าจะลางานให้แต่น้ำคิดว่าโทรไปลาเองจะเป็นมารยาทมากกว่า 

“อยู่บนรถ” ชานตอบกลับไปเพราะมันหล่นตอนอยู่บนรถ 

“ฉันฝากเพื่อนนายไปบอกผู้จัดการแล้วว่าจะให้ลาออกตั้งแต่พรุ่งนี้เป็นต้นไป” ชานพูดออกมาอีกและบงการชีวิตน้ำเสร็จสรรพ น้ำอ้าปากค้างเมื่อชานเผด็จการสุดๆ 

“ทำไมพี่ถึงเข้ามาบงการชีวิตของผมแบบนี้ล่ะ พี่ไม่ใช่เจ้าชีวิตของผมนะ!” น้ำสวนกลับไปด้วยความไม่พอใจ 

“เงียบแล้วฟังต่อ” ชานพูดออกมาอย่างไม่สนใจประโยคของน้ำเมื่อสักครู่ น้ำได้แต่อ้าปากค้างกับความเผด็จการของร่างสูงก่อนจะทำปากยู่แล้วนั่งคิ้วขมวดฟังที่ชานพูดต่อ 

“ฉันตามสืบเรื่องนายหมดแล้วและหลังออกจากโรงพยาบาลนายต้องย้ายมาอยู่มากับฉัน” ชานพูดออกมาอย่างหน้าตาเฉย  

น้ำไม่เห็นด้วยอย่างแรงและส่ายหน้ารัวๆ พร้อมกับสองมือโบกสะบัดไปมาเพื่อปฏิเสธ 

“เราไม่ได้เป็นอะไรกันสักหน่อยนี่ครับ” น้ำพูดแย้งออกมา   

จะว่าเอาไปขัดดอกก็ไม่ใช่เพราะน้ำไม่ได้ติดหนี้ชานสักหน่อย ชานยิ้มออกมาก่อนจะโน้มตัวลงไปใกล้จนน้ำหายใจติดขัด 

น้ำขยับออกห่างไม่ได้เพราะมือยังมีสายน้ำเกลืออยู่และเตียงก็มีขนาดเล็กพื้นที่จำกัด ชานวางมือกักขังเอาไว้และก้มหน้าลงไปจนสัมผัสได้ถึงลมหายใจของกันและกัน 

//แน่ใจว่าไม่ได้เป็นอะไรกัน หึหึ// ชานกระซิบข้างใบหูพร้อมแสยะยิ้มอย่างคนถือไพ่เหนือกว่า  

น้ำกัดฟันเพราะสถานการณ์ตอนนี้เสียเปรียบสุดๆ น้ำเข้าใจจุดประสงค์ดีว่าชานถามทำไมและน้ำก็เลี่ยงไม่อยากนึกถึงเรื่องคืนนั้นด้วย 

“อ-เอาหน้าออกไปห่างๆ หน่อยสิครับ” น้ำเบนหน้าหนีก่อนจะพูดออกมา ชานจับใบหน้าใสหันกลับมาหาตามเดิม 

“จับไหล่ฉันไว้” ชานพูดสั่งเสียงเข้ม น้ำตัวสั่นด้วยความกลัวเพราะน้ำเสียงของชานนั้นเยือกเย็นมาก  

น้ำใช้มือข้างที่มีสายน้ำเกลือจับไหล่หนาเอาไว้ส่วนอีกข้างวางแหมะลงที่หน้าอก ชานยิ้มออกมาแล้วเชยคางมนให้อยู่นิ่งก่อนจะจูบที่ปากชมพู  

ชานโอบเอวบางเอาไว้แล้วดันให้นอนลงที่เตียงและสอดลิ้นเข้าไปในโพรงปากแล้วกวาดชิมทีละน้อย น้ำได้แต่ปล่อยให้ชานไล่ฉกชิมลิ้นตัวเองอยู่อย่างนั้น  

ชานจับมือข้างที่มีสายน้ำเกลือออกจากไหล่และจับวางลงที่เตียงเบาๆ น้ำจูบตอบกลับอย่างไม่ประสาทำให้ชานยิ้มออกมาอย่างชอบใจชานลูบลงไปยังบั้นท้ายและออกแรง 

“คุณชานครับยาได้....” เฉินเปิดประตูเข้ามาแล้วนิ่งไปเมื่อภาพที่เห็นคือเจ้านายกำลังปลุกปล้ำคนป่วยอยู่บนเตียง ถ้าภาพนี้รั่วไหลออกไปยังคู่แข่งคงหมดความน่าเกรงขามแน่นอน ชานหยุดการกระทำทุกอย่างแล้วถอนหายใจออกมา 

“ผมจะหักเงินเดือนคุณเฉินห้าสิบเปอร์เซ็นต์ครับ” ชานพูดออกมาอย่างหงุดหงิด น้ำทำตัวไม่ถูกเลย ฉากติดเรตเมื่อสักครู่เฉินเห็นหมดแล้วแน่ 

“ผมขอเหตุผลครับคุณชานลวนลามน้องในพื้นที่แบบนี้มันไม่สมควรเลยสักนิด” เฉินขอเหตุผลกลับไปเพราะเขามั่นใจว่าไม่ผิด  

“เหตุผลคือคุณเฉินไม่เคาะประตูก่อนเปิดเข้ามาไงครับ” ชานตอบกลับไปอย่างไม่พอใจแล้วรับยาจากเฉินและกดล็อกประตูห้อง ชานเดินถือยากลับมานั่งที่เก้าอี้ตัวเดิมแล้วมองน้ำที่ดึงผ้าห่มมาคลุมทั้งตัวจนเหลือโผล่มาแค่หัวแล้วยังส่งยิ้มให้ ชานจึงดึงผ้าห่มออก 

“ปล่อยครับ” น้ำพูดขึ้นเมื่อยื้อแย่งผ้าห่มกันอยู่ น้ำสู้แรงของชานไม่ได้เพราะแรงน้อยกว่าและมืออีกข้างก็มีสายน้ำเกลือด้วย  

ผ้าห่มถูกดึงออกจากน้ำอย่างรวดเร็ว น้ำถูกจับนอนตะแคงและชานก็ดึงกางเกงลงจนเห็นแก้มก้นโผล่ออกมา น้ำโวยวายลั่นเมื่อถูกแยกขาออก ชานมองช่วงล่างที่ระบมเพราะฝีมือของเขา 

“พี่หยุดเถอะครับเดี๋ยวผมทำเองดีกว่า” น้ำพูดทั้งที่หน้าแดงทั้งเขินและอายมาก แถมท่านอนของน้ำก็น่าเกลียดสุดๆ  

น้ำสะดุ้งเมื่อชานทายาให้แล้วความแสบก็แล่นมารวมจุดเดียว เด็กหนุ่มน้ำตาคลอเพราะแสบมากจนอยากร้องไห้ แต่แล้วก็รู้สึกเย็นเมื่อชานเป่าให้ น้ำอายยิ่งกว่าเดิมเสียอีก 

“พี่หยุดเถอะครับผมอาย” น้ำเอ่ยขึ้นเพราะไม่เคยมีใครทำแบบนี้ให้และเรื่องแบบนี้มันไม่สมควรเกิดขึ้นด้วยซ้ำ  

หลังจากทายาเสร็จชานก็ดึงกางเกงขึ้นให้แล้วพลิกตัวน้ำให้นอนหงายห่มผ้าให้ตามเดิม ส่วนชานก็ไปล้างมือในห้องน้ำแล้วเดินออกมาก็พบว่าเด็กป่วยยังไม่หลับ 

“นอนไปสิ มองหน้าอยู่ได้” ชานพูดออกมา 

“พี่บอกจะให้ผมย้ายมาอยู่ด้วย พี่จริงจังเหรอครับ” น้ำพลิกตัวนอนตะแคงแล้วถามเขาที่นั่งอยู่โซฟาใกล้ๆ  

“อืม” ชานตอบรับในลำคอ 

“แต่เราไม่ได้เป็นอะไรกันนะครับ” น้ำพูดออกมาอีก 

“เป็นผัวเมียกันไง” ชานตอบกลับมาแค่นั้นก็ทำให้น้ำหน้าแดงแล้ว น้ำอายมากจึงเลี่ยงที่จะพูดคุยด้วย เด็กหนุ่มพลิกตัวนอนหันไปอีกฝั่ง ไม่นานนักก็เข้าสู่ห้วงนิทรา ชานเดินมาชะเง้อมองเมื่อเห็นว่าน้ำหลับไปแล้วชานก็ก้มลงหอมแก้มใสเบาๆ  

.. 

.. 

“ก็ตามที่พี่ชานบอกนั่นแหละว่าจะให้น้ำย้ายไปอยู่บ้านด้วย เราพยายามห้ามแล้วนะแต่ไม่มีใครฟังเราเลย” ฟอนต์เล่าให้น้ำฟังเมื่อได้มาเยี่ยมน้ำอีกรอบ  

ชานมีงานด่วนเลยออกไปหลังจากที่น้ำหลับไปได้ไม่นานและให้เฉินอยู่เฝ้าแทนและยังกำชับให้เฉินอยู่เฝ้าตลอดเวลา  

รวมถึงตอนที่ฟอนต์มาเยี่ยมด้วยเพราะกลัวฟอนต์จะมากวนน้ำจนไม่ได้นอนและกลัวฟอนต์จะกล่อมน้ำไม่ให้ไปอยู่กับเขาด้วย 

“พี่ชานยังบอกว่าฝากฟอนต์ไปบอกพี่จ๋าแล้วว่าให้เราลาออกด้วยนะ” น้ำพูดออกมาอีกจนฟอนต์คิ้วขมวด 

“เดี๋ยวนะพี่ชานไม่ได้คุยเรื่องนี้กับเราเลย แค่บอกว่าจะพาน้ำไปอยู่ด้วยแค่นั้น” ฟอนต์พูดออกมาเพราะชานคุยแค่เรื่องนี้จริงๆ  

“ถึงอย่างนั้นก็ทำอะไรไม่ได้หรอกเพราะพี่ชานจริงจังมาก” น้ำบอกเสียงหงอย 

“ได้ไงเล่าเผด็จการสุดๆ” ฟอนต์ว่าออกมาอย่างไม่พอใจก่อนจะหันไปมองค้อนเฉิน  

“นิสัยไม่ดีทั้งเจ้านายและลูกน้อง!” ฟอนต์ว่าออกมาอีกแล้วเดินไปกระชากคอเสื้อของเฉินอย่างเอาเรื่อง น้ำอยากจะลุกไปห้ามศึกอยู่เหมือนกันแต่ว่าสภาพร่างกายตอนนี้คงทำอะไรได้ไม่มาก  

น้ำมองภาพเพื่อนรักกำลังกระชากคอเสื้อของเฉินอยู่แบบนั้น ฟอนต์เอาแต่บอกให้เฉินไปบอกชานให้เลิกยุ่งกับน้ำ แต่เฉินนั้นนิ่งมากจนฟอนต์หมั่นไส้เลยจะใส่สักหมัดที่มุมปากเพื่อเป็นการสั่งสอน  

กลายเป็นว่าเฉินตัดความรำคาญด้วยการกระชากฟอนต์มาจูบฟอนต์ต่อหน้าน้ำเลย น้ำอ้าปากค้างแล้วยกมือขึ้นปิดหน้าแล้วปล่อยให้ทั้งคู่จูบกัน 

น้ำใจเต้นแรงเพราะทำให้นึกถึงชานที่ชอบกระชากน้ำมาจูบแบบนี้ เสียงโวยวายของฟอนต์เงียบไปแล้วจนน้ำเอามือออก 

ภาพที่เห็นนั้นมันติดเรตมากกว่าเดิมเสียอีก  

ฟอนต์กำลังถูกเฉินลวนลามอยู่โดยที่เฉินฝังริมฝีปากอยู่ลำคอ แถมมือของเฉินก็เลื้อยไปตามร่างกายของฟอนต์ด้วย  

ฟอนต์เชิดหน้าขึ้นและครางออกมาทำให้น้ำหน้าแดงซ่าน 

เหมือนน้ำเป็นส่วนเกินในห้องนี้ ทั้งคู่คงลืมไปแล้วว่าน้ำยังอยู่ จะว่าไปทั้งคู่ก็เหมาะสมกันดีจนน้ำยังนึกอิจฉา 

“หยุดนะไอ้พี่เฉิน ไอ้บ้า” ฟอนต์โวยวายเสียงดังและผลักเฉินออกห่างอย่างรวดเร็วแล้วรีบเดินไปมาหาน้ำที่เตียง น้ำเห็นริมฝีปากของเพื่อนบวมช้ำด้วย ดูท่าแล้วทั้งเฉินและชานคงเป็นพวกรุนแรงบนเตียงอยู่ไม่น้อย  

 

 

 

 

--------------+++++++++++++-------------- 

ความคิดเห็น