email-icon facebook-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่4:เมื่อได้ทราบภารกิจ

ชื่อตอน : ตอนที่4:เมื่อได้ทราบภารกิจ

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย จีน

คนเข้าชมทั้งหมด : 56

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 22 ก.ย. 2563 10:28 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่4:เมื่อได้ทราบภารกิจ
แบบอักษร

เมื่อได้ทราบภารกิจ 

ภัทรามองด้านหน้าอย่างตกตะลึง เธอเดินไปจับที่ริบขอบหน้าต่าง จากนั้นจึงโผล่หน้าออกไปดูที่ด้านนอก สำคัญที่ว่าห้องที่เธออยู่ในตอนนี้ ถูกตั้งไว้อย่างหมิ่นเหม่ที่ริมหน้าผาความสูงของมันน่าจะถึงกว่าพันฟุตได้ มองลงไปยังด้านล่างเห็นเพียงยอดไม้ลิบลับและไอหมอกที่ปกคลุม แสดงว่าสถานที่ที่พวกเธออยู่นี้ น่าจะเป็นหน้าผาหินสูงเสียดฟ้าเป็นแน่ แล้วพวกเธอมาอยู่ที่นี่ได้ยังไงกัน ทั้งสองต่างก็มองหน้ากันอย่างสับสนงุนงง

“หนิงลี่ลองไปเปิดที่ประตูดูกัน”

ว่าแล้วทั้งสองก็ตรงไปที่ประตูเพื่อจะเปิดดูด้านนอก

“กึก กึก”

“ทำไมเป็นแบบนี้ละ ทำไมถึงเปิดประตูไม่ได้”

ทั้งสองต่างก็มีคำถามในเรื่องเดียวกัน แต่ความสงสัยของทั้งสองก็เกิดขึ้นได้ไม่นาน เสียงของชายชราคนหนึ่งก็ดังขึ้นภายในห้องของพวกเธอ ทั้งสองพยายามหมุนดูรอบๆ ห้องแล้ว แต่ก็ไม่พบเห็นว่ามีใครสักคนที่อยู่กับพวกเธอ แล้วเสียงนี้มาจากไหนกัน

“ยินดีต้อนรับแม่นางทั้งสอง คงแปลกใจใช่หรือไม่ ว่าพวกเจ้าทั้งสองมาอยู่ที่นี่ได้อย่างไร เอาเป็นอันว่าที่พวกเจ้าทั้งสองประสบอยู่นี้ไม่ใช่ความฝันแต่อย่างใด แต่พวกเจ้าทั้งสองได้หลุดมายังอีกมิติ ที่ไม่ใช่โลกใบเดิมของพวกเจ้าทั้งสองคุ้นเคยอยู่”

“คุณเป็นใครคะ แล้วพวกเราอยู่ที่ไหน”

ภัทราพยายามมองหาร่างของเจ้าของเสียงแต่ก็ไม่พบ เธอจึงต้องถามในข้อสงสัย

“มิติคู่ขนาน ที่นี่คือต้าหลงดินแดนคู่ขนาดอย่างไรละ”

“ต้าหลง? อย่างนั้นหรือคะ”

“ใช่...ต้าหลงดินแดนแห่งมังกรผู้เป็นใหญ่ เฮ้ยๆๆ ...แต่ช่างน่าเสียดายนัก ผู้ที่ถือกำเนิดชะตาแห่งมังกรกลับไม่ปรากฏพบมาหลายพันปีแล้ว ทั้งที่หายนะครั้งยิ่งใหญ่กำลังจะเกิดขึ้นในไม่ช้า พวกเราจำเป็นต้องหาตามหาบุรุษผู้ที่มีชะตามังกร ส่งเสริมให้เขาขึ้นสู่การเป็นเจ้ายุทธภพ เพื่อที่จะได้ช่วยเหลือมวลมนุษย์และทุกสรรพสิ่งในดินแดนต้าหลงแห่งนี้”

“พวกเรา....บุรุษที่มีชะตามังกร...? คุณกำลังหมายถึงอะไรคะ”

“อ้อ...ที่กล่าวมาทั้งหมดนี้ หมายถึงแม่นางทั้งสองที่ต้องเป็นผู้ตามหาบุรุษผู้มีชะตามังกร เมื่อตามหาเขาจนเจอแล้ว ก็ต้องส่งเสริมเขาจนกว่าจะได้ขึ้นเป็นเจ้ายุทธภพได้อย่างไรละ การที่พวกเจ้าทั้งสองหลุดมายังมิติแห่งนี้ เป็นเพราะพวกเจ้ามีภารกิจที่ยิ่งใหญ่ หนึ่งในพวกเจ้าคนใดคนหนึ่งนี้มีดวงชะตาส่งเสริมดวงให้แก่ผู้ที่จะขึ้นเป็นเจ้ายุทธภพในภายภาคหน้าอย่างไรล่ะ แม่นางทั้งสองเข้าใจหรือไม่”

“ภารกิจ แล้วทำไมต้องเป็นพวกเราคะ” ภัทราถามในข้อที่สงสัยอีกครั้ง

“เจ้าไม่ได้ฟังที่ข้ากล่าวมาหรืออย่างไร พวกเจ้าหนึ่งในสองคนนี้มีดวงชะตาส่งเสริมบุรุษผู้มีชะตามังกร จำเป็นต้องเรียกพวกเจ้ามาในครั้งนี้”

“แล้วพวกเราจะทำมันได้ยังไง บุรุษที่คุณกล่าวถึงพวกเราก็ไม่เคยเห็นหน้า ซ้ำยังไม่รู้แม้กระทั่งเบาะแสใดๆ ของเขาทั้งสิ้น แล้วดูด้านนอกโน้นสิ นี่มันดินแดนประหลาดชัด ๆ ตัวอะไรไม่รู้อยู่เต็มไปหมด แล้วไอ้แผ่นดินที่ลอยอยู่กลางอากาศได้นั่นมันคืออะไร ที่นี่อยู่สูงเสียดฟ้าขนาดนี้ เผลอพลัดตกลงไปมีแต่ตายกับตายเลยนะคะ”

เสียงของหนิงลี่พูดขึ้นมาบ้าง พวกเธอเป็นแค่พนักงานบริษัทธรรมดา แล้วต้องให้มาทำภารกิจที่ไม่รู้จะทำมันสำเร็จหรือไม่ มันเป็นเรื่องที่เกินกำลังสำหรับพวกเธอในตอนนี้อยู่มาก

“เอาละๆ มันเป็นชะตากรรมของแม่นางทั้งสอง เมื่อมาแล้วก็ยังไม่สามารถกลับไปได้ จนกว่าจะทำภารกิจนี้ให้สำเร็จ และคงไม่ให้แม่นางทั้งสองเผชิญชะตากรรมด้วยความยากลำบากและไม่มีพลังใดๆ ติดกายเลย หลังจากนั้นแม่นางทั้งสองจะได้รับอาวุธวิเศษเพื่อใช้ปกป้องตนเองและต่อสู้กับอันตรายต่างๆ ที่จะเกิดขึ้น หรือแม้กระทั่งสิ่งติดกายเล็กๆ น้อยๆ ในที่นี้คือรางวัลปลอบใจ”

อาวุธสองชนิด ร่วงตกลงมาที่ด้านหน้าของสองสาว อีกทั้งมีห่อผ้าตกลงมาอีกสองห่อด้วย

“หวังว่าแม่นางทั้งสองจะโชคดี ทำภารกิจนี้ได้สำเร็จ ข้าคงต้องไปแล้ว”

“อะอ้าว..ไปแล้วหรือเนี่ย”

เสียงของชายชราหลังจากที่กล่าวจบก็หายไปทันที เหลือเพียงความงุนงงสับสนของทั้งภัทราและหนิงลี่ ที่ยืนมองหน้ากันไปมา ไม่รู้จะเริ่มต้นยังไงดี จู่ๆ อาวุธทั้งสองชิ้นก็ลอยขึ้นมาอยู่ตรงหน้าของคนทั้งสอง ด้านหน้าของหนิงลี่คือกริชที่ประดับด้วยอัญมณีงดงาม หนิงลี่ยื่นมือเข้าไปหยิบมันมาโดยง่าย สิ่งนี้น่าจะเป็นอาวุธประจำกายของเธอในมิติแห่งนี้อย่างแน่นอน ส่วนภัทราสิ่งที่ลอยอยู่ด้านหน้าจะเรียกว่าอาวุธดีหรือไม่ เพราะมันมีลักษณะเป็นดอกบัวที่ทำจากคริสตัลสีขาวใสส่องประกายสว่างจ้าและหมุนอยู่ด้านหน้าของเธอ มันดูสวยเกินกว่าจะเป็นอาวุธ และเธอก็ไม่ทราบว่ามันมีวิธีการใช้งานยังไงด้วย ภัทราแบมือออกไปที่ด้านหน้า ดอกบัวคริสตัลสีใสก็ลอยมาหยุดนิ่งที่ฝ่ามือของเธอ มันสว่างจ้าขึ้นมาอีกครั้งจากนั้นมันก็หายไปจากฝ่ามือของเธอ เรื่องที่น่าประหลาดใจก็คือ บนข้อมือของภัทรามีลวดลายของดอกบัวคริสตัล ดอกนั้นปรากฏอยู่บนข้อมือของเธอแทน

“เป็นไปได้ยังไงกัน มันเป็นเรื่องที่น่าเหลือเชื่อมาก!”

ภัทราอุทานขึ้นมา เมื่อได้เห็นสิ่งที่เกิดขึ้นกับตนเอง

“ใช่! ..มันน่าเหลือเชื่อจริงๆ ดอกบัวหายเข้าไปปรากฏในข้อมือของเธอได้ยังไงอันฉี แล้วดูกริชของฉันสิ สวยขนาดนี้ฉันจะกล้าใช้มันได้ยังไง ถ้าเอาไปขายเป็นเงินหยวนคงประเมินค่าไม่ได้เลยล่ะ ว่าแต่ที่นี่เขาใช้อะไรซื้อขาย อืมๆๆ .. ช่างเถอะเรื่องนี้ค่อยว่ากันทีหลัง มาดูสิ่งที่อยู่ตรงหน้าเราดีกว่า ว่าแต่ห่อผ้าที่อยู่ตรงหน้าเรานี่มันคืออะไรนะ”

หนิงลี่รู้สึกตื่นเต้นกับเรื่องที่เกิดขึ้นกับพวกเธอในเวลานี้ ผิดกับภัทราที่ยังดูกังวลใจในเรื่องที่ต้องหลุดมาอยู่ในมิติแปลกประหลาดนี้ แล้วยังเรื่องประหลาดที่เกิดขึ้นกับร่างกายของเธออีกล่ะ เธอยังกังวลในเรื่องที่จะต้องเผชิญในภายภาคหน้าซึ่งหนทางจะยากลำบากหรือไม่ ดีที่เธอยังมีหนิงลี่อยู่เคียงข้างด้วย ไม่อย่างนั้นแล้วเธอเองก็คงมืดแปดด้านไปแล้วแน่

“อันฉี มาดูนี่เร็วเข้า ในห่อผ้ามีของเยอะแยะเลย เธอลองเปิดห่อผ้าที่อยู่ด้านหน้าของเธอดูสิ อย่างทำหน้าเครียดอย่างนั้นสิ ไหนๆ เราก็ยังออกไปจากมิตินี้ไม่ได้อยู่ดี สู้หาวิธีที่จะอยู่ที่นี่ยังไงให้ได้ก่อนดีกว่า”

“อืม.. เธอพูดถูกหนิงลี่ ตอนนี้ฉันกังวลใจมาก ดีที่เธอเตือนสติฉันนะ”

“ฉันรู้ว่าเธอกังวลอันฉี ไม่ใช่ฉันไม่กังวลหรอกนะ แต่เรายังมีโอกาสได้ออกไปจากมิติแห่งนี้นี่นา ถ้าเกิดเราทำภารกิจที่ว่านี้สำเร็จ เราสองคนมาช่วยกันหาวิธีที่จะทำภารกิจในครั้งนี้กันเถอะนะอันฉี พวกเราจะสู้ไปด้วยกัน”

“อืม...ขอบใจมากนะหนิงลี่ ฉันดีใจที่มีเธออยู่ด้วย”

“ก็ฉันเป็นเพื่อนเธอนี่นา มาดูข้าวของที่อยู่ในห่อผ้านี้ดีกว่าว่ามีอะไรบ้าง”

ทั้งสองจึงเริ่มรื้อห่อผ้า ในห่อผ้าเห็นมีหีบขนาดเล็กที่ทำด้วยหยก พอเปิดดูด้านในจึงเห็นมีเม็ดยาลูกกลอน ซึ่งน่าจะมีประมาณราวๆ ร้อยเม็ดได้

“หีบยาลูกกลอน...แก้ไข้หรือไงนะ? ....”

หนิงลี่หยิบขึ้นมาหนึ่งเม็ด มันมีสีดำส่องประกาย เธอลองหมุนดูแต่ก็ไม่สามารถรู้ได้ว่าที่แท้แล้ว เป็นยาลูกกลอนสำหรับอะไรกันแน่ คงต้องเก็บเอาไว้ก่อน ส่วนอีกชิ้นเป็นแหวน อัญมณีที่ประดับบนเรือนแหวนมีสีม่วง มันค่อนข้างจะใหญ่อยู่พอสมควร หนิงลี่ลองหยิบขึ้นมาสวมดู

“แหวนอย่างนั้นหรอ มันดูใหญ่เกินกว่านิ้วเล็กๆ ของพวกเราจะสวมใส่มันได้นะ ตลกดีหรือจะไว้ให้เรานำไปขายก็ได้อยู่นะ ฮ่าๆๆ”

“เธอเนี่ยนะ จะขายอย่างเดียวเลย เจออะไรที่น่าจะมีค่าคิดจะขายมันหมดเลยหรือไง”

“แน่นอน ถ้ามันขายได้และช่วยให้เราอยู่อย่างสบายในมิติแห่งนี้อะนะ... ว๊าวๆๆ อันฉี เธอดูนี่สิแหวนมันหดลงพอดีกับนิ้วของฉันเลย เธอลองสวมวงของเธอดูสิ”

หนิงนี่กล่าวอย่างตื่นเต้น เมื่อขณะที่เธอพูดกับภัทราเธอก็ลองสวมแหวนวงดังกล่าวเล่นดู แต่เมื่อลองสวมมันเข้าไปแล้ว ปรากฏว่าแหวนที่เธอกำลังสวมลงไปนั้น สามารถปรับรูปร่างให้เข้ากับผู้ที่สวมใส่ได้

“จริงด้วย วงที่ฉันใส่ก็ปรับให้พอดีกับนิ้วมือของฉันเลย”

ภัทราพูดกับหนิงลี่อย่างตื่นเต้น พวกเธอไม่ได้ถอดมันออก ถ้าให้พวกเธอมาก็น่าจะมีประโยชน์ในเรื่องใดเรื่องหนึ่งเป็นแน่

“ที่เหลือคือเสื้อผ้าหนึ่งชุด... ว๊าวๆๆ ดูสิชุดของฉันมีสีแดง อื้อหือๆๆ จะให้ฉันเปรี้ยวเข็ดฟันไปไหน”

ภัทรามองไปที่ชุดของหนิงลี่ เห็นเป็นสีแดงอย่างที่ว่าจริง พอเธอหันมาดูชุดของตนเองที่หยิบขึ้นมาเห็นเป็นสีเขียวมิ้น ทั้งชุดของเธอและหนิงลี่ดูจะมีสีสันเกินกว่าจะเป็นชุดในยุคจีนโบราณที่เธอเคยเห็นในสารคดี แต่รูปแบบก็ยังคงเป็นสไตล์จีน เน้นสีสันและความคล่องตัว เห็นได้จากชุดที่เธอหยิบขึ้นมานี้เนื้อผ้าไม่ได้หนาเทอะทะ ติดจะบางเบาไปด้วยซ้ำ ถ้าจะให้เธอต้องใส่ไปไหนมาไหนตลอดก็คงมีความเขินอายอยู่บ้าง แต่ถ้าจะใส่ชุดในโลกใบเดิมของเธอออกไปข้างนอกตอนนี้ จะดูแตกต่างกับคนในมิติแห่งนี้จนกลายเป็นตัวประหลาดหรือจุดดึงดูดความสนใจหรือไม่ คงต้องพิจารณาทั้งสองอย่างแล้วว่า ระหว่างใส่ชุดเดิมออกไปหรือจะยอมใส่ชุดจีนที่ถืออยู่ในมือตอนนี้ดี

“เปลี่ยนก็เปลี่ยนสิ อาจจะดูวาบหวิวไปหน่อย ไว้ออกไปข้างนอกค่อยหาชุดที่มิดชิดกว่านี้ใสก็ได้ ถ้าเราทั้งสองคนใส่ชุดนอนออกไปข้างนอกนี่สิ ฉันว่ามันคงไม่โอเค สู้ใส่ชุดนี้ไปก่อนแล้วค่อยไปหาซื้อชุดใหม่เอาก็แล้วกัน”

ภัทราก้มลงมองดูชุดนอนลายหมีของเธอแล้วถึงกับต้องยิ้มออกมาเจื่อนๆ เธออาจจะต้องเปลี่ยนเหมือนกับที่เพื่อนของเธอพูดจริงๆ ไม่อย่างนั้นเธอก็คงต้องเดินออกไปด้วยชุดนอนทั้งอย่างนี้ ทั้งสองจัดการเปลี่ยนเสื้อผ้าชุดใหม่ ต่างคนต่างก็หัวเราขำให้กัน หมุนซ้ายหมุนขวากับหน้ากระจกในห้อง ข้าวของในห้องนี้ก็เปลี่ยนไปเช่นกัน มันได้กลายเป็นข้าวของเครื่องใช้ในยุคจีนโบราณ กระจกที่พวกเธอส่องอยู่นี้ก็ได้เปลี่ยนเป็นทองเหลือง ดูแปลกๆ แต่ก็พอจะยอมรับได้ ที่เหลือคืนการที่พวกเธอทั้งสองต้องออกไปเผชิญหน้ากับความท้าทายที่อยู่ด้านนอก อันเป็นมิติที่พวกเธอไม่รู้จักมาก่อน ดินแดนต้าหลงดินแดนแห่งมังกรผู้เป็นใหญ่

ความคิดเห็น