!!!วูบ!!!

ผมรีบวิ่งเข้าไปรับตัวโอลิเวียทันทีที่เธอเป็นลม

ผมเรียกสติโอลิเวียแต่ก็ไร้ซึ่งการตอบกลับมา

บ้าที่สุด!!

ทั้งๆที่อุตสาห์คอยเลี้ยงดูอย่างดี

ทั้งๆที่ หวังว่าจะได้เป็นคุณหนูที่สูงศักดิ์

ทั้งๆที่ตั้งใจ ทำบทเรียนตั้งหลายอย่างมาไว้ก่อนหน้านี้..

ไร้ประโยชน์งั้นหรอ....

ผมกำลังมองเธอที่กำลังเหม่อมองอยู่ตรงหน้าต่างบานใหญ่

เธอเงียบตอบผม

ดวงตาสีหม่นติดฟ้าของเธอกำลังมองเด็กคนอื่นๆที่กำลังเล่นกันอย่างสนุกสนานที่สวนด้านล่าง

มือที่เกี่ยวกับผ้าม่านก็กำแน่นขึ้น

เธอใช้มือปาดน้ำตา

เธอยิ้มทั้งน้ำตาให้ผม

นี่คือความคิดของเด็กที่อายุ8ปีจริงๆหรือ

เธอเช็ดน้ำตาพลางพูดติดตลก

ผมฝืนยิ้ม

ขอโทษครับ..

ที่ดูแลคุณได้แย่ขนาดนี้..

ขอโทษที่เป็นครูที่แย่แบบนี้..นะครับ

ชั้นที่ยืนมองเด็กที่กำลังเล่นกันอยู่อย่างเศร้านิดๆ

ชั้นบ่นพึมพัมคนเดียวหลังจากที่ดราม่ากับคาเตอร์เสร็จ

ชั้นได้แต่หวังให้ได้เวทย์เบๆเพื่อที่จะทำตัวจางเป็นอากาศ

แต่นี่มันเกินคาดไป..

หลังจากวันพิธีนั้น ตอนนี้ก็ผ่านมาอีกวัน//เรียกว่าสลบข้ามคืนเลยก็ได้

คืนนี้จะมีงานเลี้ยงฉลองที่เด็กๆได้รู้จักเวทย์

ดังนั้นช่วงเช้าพวกเด็กๆจึงมีอิสระในการได้เล่นกันเพื่อนใหม่

ยกเว้นแต่ชั้นที่ไม่อยากไปเล่นกับเด็กปากหมาพวกนั้น..

ชั้นขยี้หัวอย่างเมามัน

คาเตอร์เดินเข้ามาพร้อมกับชุดน้ำชา2ชุด

คาเตอร์ยกน้ำชาวางตรงโต๊ะกาแฟเล็กๆให้ชั้น

ชั้นแตะไปที่มือของเขา

!!!หมับ!!!

ชั้นที่ถือชาก่อนหน้าที่เขาจะพูด แก้วชาก็ร่วงลงจากมือ

โชคดีที่คาเตอร์เขานับจังหวะชั้นทันก็คว้าเอาไว้ได้

นี่มัน..

โชคร้ายคูณ2นี่หว่า!!!!!!!

ชั้นนั่งตัวเกร็ง

อะไรวะเนี่ย!!? ไหนว่านางร้ายต้องเจอกับนางเอกตอน13หล่ะเนี่ย!!!!!!!!

ชั้นจิบชา

คาเตอร์เข้ามาแทรกระหว่างสนทนา

ชั้นมองไปที่คาเตอร์ผู้เป็นตัวช่วยของชั้น

จูเลียกระโดดโลดเต้นอย่างดีใจ

เธอยังไม่หยุด

ไม่หยุด..

ชั้นที่หงุดหงิดก็ตะโกนเสียงดังเพื่อดึงสติยัยนางเอก

เธอที่ดูเหมือนจะตกใจก็หยุดลงพลางกลับมานั่งลงที่เก้าอี้เหมือนเดิม

เธอหงอยไป

____________________

อย่าลืมคอมเมนต์เป็นกำลังใจด้วยนะคะ>~<