email-icon Line-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : บทที่ 3

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย ทั่วไป

คนเข้าชมทั้งหมด : 117

ความคิดเห็น : 2

ปรับปรุงล่าสุด : 20 เม.ย. 2564 12:55 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 3
แบบอักษร

ดุจดาว Talk :

"พวกคุณทำงานกันยังไง..ทำไมถึงยังหานายแบบที่เข้ากับ Concept ของเสื้อผ้าในวีคนี้ไม่ได้!!!!!"

ฉันเอ่ยถามบรรดาพนักงานในตำแหน่งจัดหาหลังจากที่ตอนนี้เวลามันล่วงเลยมาเกินกว่าที่จะคิดแถมยังเหลือเวลาไม่มากพอด้วยเพราะว่า Concept วีคนี้ใกล้ที่จะเปิดตัวแล้ว..แต่ยังคงหานายแบบไม่ได้เลย!

"คะ..คือพวกเราพยายามแล้วนะคะคุณดุจดาว..แต่ว่านายแบบที่หาได้นั้นไม่มีใครเหมาะเลยสักคน..และอีกอย่างนายแบบที่เราเลือกมาให้กับคุณได้ดูนั้นคุณก็กลับไม่ชอบหรือว่าไม่เลือก..." นี่ฉันเป็นคนผิดสินะ..

"นี่เป็นฉันที่ผิดเองสินะ..ก็ได้ค่ะ!! ฉันผิดเอง!! งั้นในเมื่อพวกคุณทำไม่ได้ในแบบที่ฉันต้องการฉันก็ขอเชิญพวกคุณทั้ง 5 คนออกไปจากบริษัทของฉันค่ะ!! พวกคุณเซ็นรับเงินเดือนงวดสุดท้ายกับคุณพิชชี่ได้เลยนะคะเพราะฉันไม่เห็นว่าการจ้างพวกคุณต่อมันจะมีผมดีกับบริษัทของฉันเชิญค่ะ..เพราะว่า..ฉันไล่พวกคุณ ออก!!"

ฝุบบ!!

"เฮ้ออออออออ!!!" หลังจากที่ทั้ง 5 คนนั้นออกไปแล้วฉันก็ทิ้งตัวลงลงนั่งบนเก้าอี้บุนวมชั้นดีของตัวเองอย่างแรงและหลับตาลงเพื่อสงบสติอารมณ์

ก๊อก!! ก๊อก!!! ก๊อก!!!

"เข้ามา..." ฉันเอ่ยอนุญาต

แอ๊ดดดดดดดด!!

"คือว่า..คุณดุจดาวคะพอดีว่ามีคนมาขอเข้าพบคุณดุจดาวน่ะค่ะ..จะให้เข้าพบไหมคะ?" ฉันเลิกคิ้วขึ้นมาอย่างสงสัยว่าใครกันนะมาขอพบ

"ใคร...?" ฉันเอ่ยถามขึ้นหลังจากที่กลับมานั่งตัวตรง

"เอ่อ..คะ..คือ..เขาอ้างว่าเป็นเพื่อนของคุณดุจดาวที่มาจากประเทศไทยค่ะเอ่อ...ชื่อคุณทรงวุฒ.." หืมมมม ทรงวุฒหรอ..เดี๋ยวนะ...ไอวุฒ!!!!!

"ไปเชิญเข้ามาได้เลยค่ะ..." ฉันเอ่ยขึ้นและไม่นานคุณพิชชี่ก็เดินนำผู้ชายร่างสูงสมส่วนเข้ามาแต่พอเขาเงยหน้าขึ้นมองมาที่ฉันนั้นก็เอาทั้งฉันและคนมาใหม่นั้นถึงกับชะงักข้างไปในทันที...

"พี่ดาวนิล!!!!!!!"

"อ๊ะ!! ดาวนิลหรอ...?" ฉันอึ้งไปสักพัก..และไม่คิดเลยว่าเพื่อนรักของฉันจะรู้จักกับผู้หญิงที่ชื่อดาวนิลแถมมันนั้นก็ยังเข้าไปอยู่ในฝันฉันอีก..ให้ตายสิ..มัยเปลี่ยนไปมากจริงๆเพื่อนฉัน

"เอ่อ..คุณทรงวุฒคะนี่คุณดุจดาวค่ะ.." คุณพิชชี่เอ่ยขึ้นก่อนที่จะเดินออกไป

"นายรู้จักผู้หญิงที่ชื่อดาวนิลด้วยหรอ?" ฉันเอ่ยถามขึ้นซึ่งนายวุฒก็พยักหน้าขึ้นลงเบาๆอย่างเหม่อลอยแน่นนอนนายนั่นเอาแต่มองหน้าฉัน

"เหมือนมาก...เหมือนมากจริงๆ" ฉันเลิกคิ้วขึ้นมานิดๆก่อนที่จะเอ่ยถามขึ้น

"นายช่วยเล่าเรื่องราวของดาวนิลให้ฉันฟังทีได้ไหม?"

"เฮ้อ!!" นายทรงวุฒถอนหายใจก่อนที่จะนั่งลงบนโซฟารับแขกกลางห้องและเริ่มเล่าเรื่องทุกอย่างของดาวนิลให้ฉันฟังซึ่งสิ่งที่ได้ยินกับสิ่งที่อยู่ในความฝันคือสิ่งเดียวกันและตัวดาวนิลก็เป็นคนรักของพี่ชายนายนี่นั่นเองสินะ..

"ทำไปเธอถึงอยากรู้เรื่องพี่ดาวนิล?" ทรงวุฒิ

"นายจะเชื่อไหมล่ะถ้าฉันจะบอกว่าฉันเคยฝันถึงดาวนิลฝันถึงเหตุการณ์ต่างๆที่ผู้หญิงคนนั้นเจอ..ฝันถึงผู้คนรอบกายของเธอ..แต่มีเพียงแค่คนคนหนึ่งที่ฉันไม่เห็นใบหน้า..ผู้ชายคนนั้นคือคนรักของดาวนิล..ฉันฝันถึงเธอคนนั้นตอนอายุ 19 และฝันอยบนั้นอยู่สองแีพอขึ้นปีสามฝันนั้นก็หายไป..จนเมื่ออาทิตย์ก่อน..ฝันนั้นก็กลับมาและวันนี้นายก็มาหาฉัน..." ฉันเอ่ยขึ้น

"เฮ้ออออ!! ฉันอยากบอกแกจริงๆว่าแกโคตรเหมือนพี่ดาวนิลเลย!! ถ้าพี่พลเห็นอาจช็อคไปเลย!!" ฉันส่ายหน้าไปมา

"แล้วยังไง..? หน้าแค่เหมือนแต่นิสัยและการกระทำไม่เหมือนสักหน่อย..นายก็รู้ว่านิสัยฉันเป็นยังไง..ฉันไม่มีทางเหมือนผู้หญิงอ่อนแอคนนั้น..และอย่าเอาดุจดาวคนนี้ไปเทียบเพราะฉันไม่ใช่ดาวนิล.." ฉันสวนขึ้นโดยที่ทรงวุฒก็พยักหน้ารับเบาๆ

"ก็จริง..แกแซ่บ!! แกสวย..แกดูดีและแกไม่ยอมแพ้ไม้เก็บความรู้สึก..แกก็คือแก...คือเพื่อนรักของฉัน!! ไอดาวไอเพื่อนรัก!!" ไอวุฒฉีกยิ้มขึ้นก่อนที่ฉันจะชะงักเมื่ออยู่ๆความคิดบางอย่างก็แว๊บเข้ามา!!

"คุณพิชชี่เข้ามาพบดาวที่ค่ะ.."

ก๊อก!! ก๊อก!! ก๊อก!!

"คุณดาวมีอะไรให้พิชชี่รับใช้คะ?" ฉันยกยิ้มขึ้นก่อนที่จะหันไปทางรางสูงของเพื่อนรักทันที

"ดาวได้นายแบบแล้ว..เตรียมช่างมาวัดตัวพรุ่งนี้จะเริ่มถ่ายกันทันที.." เอ่ยจบก็ฉีกยิ้มให้ไอวุฒทันที

"เอ่อ.."

"ไอดาว!!! อย่าบอกนะว่าฉัน?" ฉันพยักหน้ารับเบาๆ

"ในเมื่อแกมาหาฉันเพราะคิดถึง..ก็ช่วยฉันหน่อยสิตอนนี้บริษัทฉันกำลังจะเปิดตัวเสื้อผ้าชุดใหม่..แต่ยังหานายแบบไม่ได้..และแกต้องช่วยฉัน!! จบนะ!! ป่ะแก!! ไปกินข้าวกันเดี๋ยวฉันเลี้ยง..ส่วนเรื่องค่าตัวแกไม่ต้องห่วงฉันให้แกเยอะแน่..แถมยังจะส่งเสื้อผ้าแบรนด์ของฉันให้แกตลอดทั้งปีเลย!!" ว่าจบก็หยิบกระเป๋าขึ้นมาสะพายแต่ก็ถูกคว้าเอาไว้ด้วยฝีมือของทรงวุฒจนอดยิ้มไม่ได้

"มานี่ถือให้.."

"ขอบใจนะแก.." ฉันเอ่ยขอบคุณเพื่อนของฉัน..นายนี่นิสัยไม่เคยเปลี่ยนเลย..ชอบดูแลยังไงก็แบบนั้น..สมัยก่อนนี่คนทั้งโรงเรียนคิดว่าฉันกับนายวุฒเป็นแฟนกัน ก็นะ!! เล่นดูแลดีขนาดนี้นี่!!

"ขอบใจอะไร..ฉันก็ดูแลเธอแบบนี้ตลอดไหมห๊ะ!!? อ้อ! เรื่องคุณย่ากับคุณปู่ฉันเสียใจด้วยนะ.." ฉันพยักหน้ารับเบาๆและเดินขนาบข้างร่างสูงไป

"ขอบคุณนะที่คอยดูแลท่านทั้งสองให้..ฉันเหมือนคนอกตัญญูเลย..ทั้งที่ท่านทั้งสองรักและดูแลฉันมาตั้งแต่เล็กแต่ฉันกลับไปเคยที่จะกลับไปดูแลหรือดูใจท่านทั้งสองเลย..ขนาดงานศพฉันยังไม่ได้ไป.." ฉันเอ่ยขึ้นเมื่อนึกไปถึงช่วงเรียนปีสุดท้ายที่ยุ่งวุ่นวายไปหมด..

"เธอต้องเรียนนี่..อีกอย่าง..เธอไม่มาน่ะดีแล้ว..ยัยป้านั่นคงจิกกัดเธอแน่ๆถ้ามา..อีกอย่างถ้าเธอมาฉันว่าคงจะมีสงครามกลางงานแน่..ก็ยัยป้านั่นเล่นจิกกัดเธอให้คนในงานฟัง..แต่อย่าห่วงเลยพวกผู้ใหญ่เขารู้นิสัยเธอดีแถมฉันก็อธิบายไปแล้วว่าเธอเรียนหนักต้องวุ่นวายเรื่องต่างเพราะใกล้จบแล้ว..ไหนจะบริษัทของเธออีก..พวกเขาเลยเข้าใจ..จะมีก็แต่ยัยป้าแม่เลี้ยงของเธอและลูกติดยัยป้านั่น..นั่นแหละ!!" ฉันยกยิ้มขึ้นก่อนที่จะใช้รีโมทกดเปิดรถและพากันขึ้นไปนั่งบนรถโดยฉันเป็นคนขับเมื่อเสียบกุญแจเสร็จก็จัดการสตาร์ทเครื่องและขับออกจากบริษัทของตัวเองทันที

"ให้ตาย..ฉันรักแกจังเลยวุฒ!! ว่าแต่โตขึ้นแกหล่อขึ้นนะแบบนี้สาวๆติดแจนลแน่ๆมีแฟนยังล่ะ?" ฉันเอ่ยถาม

"ยังไม่มีหลอกหน่า.." ฮ่าๆหูแดงแปลกๆ

"ไม่มีแฟนแต่มีคนที่ชอบสินะ..ถามจริงเถอะ..แกจีบเด็กคนนั้นมานานกว่า 5 ปีแล้วนะ..ยังไม่ติดอีกหรอ..? อืมมชื่ออะไรนะ..เด็กคนนั้นน่ะ..ช่อ...ช่อเอื้อง!!!" ฉันเอ่ยขึ้นก่อนจะถามออกไป..

"ก็ยัง..อีกอย่างช่อเอื้องเขาอยากเรียนหมอให้จบก่อนช่วงนี้ก็กำยุ่งเลย..วันๆก็แวะเอาข้าวเอาน้ำไปส่ง..อยากจะหวงก็ไม่มีสิทธิ์..เฮ้ออออ!!" ฉันได้แต่พยักหน้ารับและหันไปมองหน้าเพื่อนในขณะที่รถติดไฟแดง..

"ไม่ไหวก็พอ..ผู้หญิงดีๆยังมีอีกเยอะ!!"

...................................................

#มาต่อแว้ววววว

 

 

ความคิดเห็น