email-icon Line-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

บทที่ 2 ทรงพล ทรงอักษร

ชื่อตอน : บทที่ 2 ทรงพล ทรงอักษร

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย ทั่วไป

คนเข้าชมทั้งหมด : 237

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 19 เม.ย. 2564 09:11 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 2 ทรงพล ทรงอักษร
แบบอักษร

ทรงพล Talk :

"คุณพลคะ..นี่ค่ะกาแฟ..ว่าแต่ว่าจะคุณพลจะรับอาหารเช้าเลยรึเปล่าคะวันนี้.." ผมยกยิ้มขึ้นเมื่อผมนั้นเดินมาถึงโต๊ะทานอาหารและได้เห็นผู้หญิงในวัย 68 ปียืนถือแก้วกาแฟรอผมอยู่

"ขอบคุณสำหรับกาแฟครับนม..แต่ว่าข้าวเช้าไม่ต้องตักให้ผมนะครับ..และอีกอย่าง..ผมเอวก็เคยบอกนมแล้วยังไงล่ะครับ..ว่านมไม่ต้องทำอะไรเลย..ให้เด็กในบ้านทำแทนได้..ส่วนนมนั้นควรที่จะพักผ่อน.." ผมยกยิ้มขึ้นและเอ่ยขอบคุณนมเสียงนุ่มทุ้มก่อนที่จะแอบดุคนแก่ไปนิดๆ และนั่งลงบนเก้าอี้เพื่อที่จะดื่มกาแฟดำของตัวเองในทันที..นมน้อยคือแม่นมที่คอยเลี้ยงดูผมและก็เลี้ยงพี่กับน้องของผมมาตั้งแต่เล็กก่อนที่คุณพ่อกับคุณแม่ของพวกเราจะเสียชีวิตด้วยอุบัติเหตุทางรถยนต์

"สวัสดีต้อนเช้าครับพ่อ..สวัสดีครับนม.."

สิ้นเสียงเอ่ยทักผมก็หันไปยกยิ้มให้กับเด็กชายในวัย 10 ขวบที่กำลังเดินเข้ามาภายในห้องรับประทานอาหารของบ้าน...

"มาครับพ่อช่วย..ว่าแต่ขาใหม่นี้มันทำให้ลูกของพ่อเจ็บไหมครับ..?" ผมเอ่ยถามขึ้น..ครับ!! ทุกคนนั้นฟังไม่ผิดหรอกเด็กคนนี้เป็นลูกของผมเอง..และลูกของผมมีชื่อว่าน้องกลองครับ..และผมเองนั้นก็เพิ่งจะรู้ว่าตัวผมมีแกอยู่ก็เมื่อ 5 ปีที่แล้ว..น้องกลองเป็นที่เด็กน่ารักและเชื่อฟังทุกอย่าง..แม้ว่าเจ้าตัวจะเกิดมาในสภาพที่ไม่เหมือนกับคนอื่นๆแต่เขานั้นก็พิเศษกว่าใคร..น้องกลองนั้นเป็นเด็กที่ฉลาดมาก...และเขานั้นก็เข้มแข็งเป็นอย่างมากอีกด้วยถึงแม้ว่าลูกของผมจะไม่มีขาและก็มีแขนเพียงแค่ข้างเดียวเท่านั้น..แต่เขาก็ไม่เคยที่จะย่อท้อต่ออุปสรรคแต่อย่างใด..กลองเป็นลูกของผมกับผู้หญิงคนหนึ่งที่ผมรักถึงแม้ว่าตอนที่มีน้องกลองผมกับเธอไม่ได้รักและน้องกลองเกิดมาจากความเมาก็เถอะนะ..แต่ผลสุท้ายผมกับเธอคนนั้นก็กลับมาเจอกันอีกครั้งและรักกันในที่สุด..แต่ทุกอย่างมันก็ผิดพลาดไปหมด..เพราะตัวผมดันทำทุกอย่างผิดพลาด...และชิงตัดสินก่อนโดยไม่ได้ถามอะไรเลย..ปมทำร้ายเธอ..ผมทำร้ายคนที่ผมรักทั้งที่ผมรักเธอมาก..ผมทำให้ลูกต้องขาดแม่ไปอย่างไม่มีวันกลับ..ตลอดระยะเวลา 5 ปีที่ผ่านมา..ผมนั้นเอาแต่โทษตัวเองมาโดยตลอด..ว่าผมผิด..ผมทำให้คนที่ผมรักต้องตาย..ผมทำร้ายจิตใจของเธอ..โดยที่วันนั้นวันที่ทุกอย่างสายไป..ผมก็ยังไม่ได้ที่จะเอ่ยคำขอโทษ..ยกโทษหรือว่าขอโอกาสให้เรากลับมาอยู่กันพร้อมหน้าผมเอาแต่ฐิทิเป็นที่ตั้ง..เอาแต่โทษเธอว่าตัวเธอหลอกลวงและโกหกผมกับทุกคน...โดยที่ผมก็ไม่เคยที่จะถามถึงเหตุผมของเธอเลย..

"พ่อครับ..เป็นอะไรรึเปล่าครับ...?" กลองที่กำลังใช้มือข้างเดียวของเขากินข้าวต้มอยู่ก็เงยหน้าขึ้นมาถามผมทันทีอย่างสงสัย

"เปล่าครับ..พ่อว่ากลองรีบกินเถอะเดี๋ยวจะสายเอา"

"พี่พล!!!!" และยังไม่ทันที่ตัวผมจะได้คุยอะไรต่อเจ้าวุฒเจ้าน้องชายคนสุดท้องของผมก็เดินเข้ามาขัด..ผมนั้นมีพี่น้องทั้งหมด 3 คนรวมถึงผมด้วยและพี่ชายคนโตของผมก็มีชื่อว่าเทวัญ..พี่ของผมนั้นเขาทำอาชีพหมอรักษาคนไข้แถมเขาก็รู้เรื่องราวของคนที่ผมรักดีมากอีกด้วย ส่วนตัวผมเป็นคนกลางมีชื่อว่า ทรงพล ผมทำอาชีพผู้บริหารหลักในเครือทรงอักษร..ที่มีธุรกิจอยู่มากมายส่วนน้องชายคนสุดท้องก็คือ..นายทรงวุฒ นายนี่มีหน้าที่ดูแลโรงแรมของตระกูล..และก็มีทั้งผับและร้านอาหารเป็นของตัวเองอีกมากมายหลายสาขา

"มีอะไร..พี่ไม่นึกว่านายจะตื่นเช้าเป็น" ผมเอ่ยขึ้นเมื่อเจ้าวุฒนั้นนั่งลงข้างๆน้องกลอง..อันที่จริงแล้วบริเวณพื้นที่โดยรอบมีบ้านอยู่ทั้งหมดรวมกันสามหลังครับ.. ของพี่เทวัญหนึ่งหลังของผมหนึ่งหลังและสุดท้ายก็ของนายวุฒเขานั่นแหละครับ..แบ่งๆกันไปจะได้ไม่รบกวนเวลาส่วนตัวกันและกัน

"โถ่พี่..พอดีว่าผมกำลังรีบ..ที่ผมมาหาพี่แต่เช้านี่ก็ว่าจะมาขอลางานสักหน่อยน่ะครับ..พอดีว่าผมจะต้องบินไปเซอร์ไพรส์เพื่อนผมที่ปารีส..อีกอย่างผมกับเพื่อนไม่ได้เจอกันตั้ง 9 ปีไม่รู้ว่าป่านนี้รูปร่างหน้าตานั้นจะเปลี่ยนไปขนาดไหน..ได้แต่ส่งโปสการ์ดและเมลหากันบ้างก็เท่านั้นเอง..." ผมพยักหน้ารับเบาๆ

"ไปนานไหม..ว่าแต่เพื่อนของแกเนี่ยเป็นผู้ชายหรือว่าผู้หญิง..แล้วเพื่อนเนี่ยชื่ออะไร..?" ผมเอ่ยถามขึ้นจนอดที่จะแปลกใจตัวเองไม่ได้เหมือนกัน

"ผู้หญิงครับพี่..ชื่อดุจดาว..ผมกับเธอเนี่ย..เป็นเพื่อนกันมาตั้งแต่อนุบาลยัน ม.3 ก่อนที่อยู่ยัยบ้านั่นจะลาออกแล้วบินไปเรียนต่อที่ปารีสโดยไม่ยอมบอกลาผมซึ่งตอนนี้ก็คงจะเรียนจบแล้วไม่ต่างจากผม..และผมก็ได้ข่าวมาว่าตอนนี้ยัยดาวเป็นถึงดีไซเนอร์ชื่อดังของปารีสแถมยังมีบริษัทเสื้อผ้าเป็นของตัวเองด้วยนะครับ" นายทรงวุฒเอ่ยขึ้นยิ้มๆอย่างชื่นชมเพื่อนรักและดูท่าว่าจะเป็นแค่เพื่อนกันจริงๆด้วย..เพราะเท่าที่ผมดูจากสายตามีแต่ความชื่นชมไม่มีแววชู้สาวเลยสักนิดเดียว..ผมเองก็ได้แต่พยักหน้ารับคำของน้องชายไปมาเบาๆ

"อื้ม..นายไปเถอะ..ไม่ต้องห่วงเดี๋ยวฉันอยู่ทางนี้จะดูแลงานทุกอย่างแทนนายเอง.." ผมเอ่ยขึ้น

"ขอบคุณมากครับพี่..ผมไปแล้วนะ..กลองอาไปก่อนนะเดี๋ยวขากลับอาจะซื้อขนมกับของเล่นมาฝากน้องกลองเยอะๆเลยดีไหม.." นายวุฒ

"ดีครับ!! ขอบคุณครับอาวุฒ!" ผมยิ้มรับและยกมือหนาของตัวเองขึ้นมาลูบหัวลูกชายเบาๆเมื่อนายวุฒเดินออกไปแล้ว

"ไปครับกลอง..เดี๋ยวพ่อไปส่ง.."

...........................................................

"ขอบคุณมากนะครับคุณทรงพล..ที่คุณนั้นยังคงเชื่อมั่นในบริษัทของเรา.." ผมที่ออกมาคุยธุระที่ห้างก็ยกมือขึ้นจับกับมือของคู่ค้าทันทีเมื่อเจรจากันเสร็จสิ้นโดยไม่ได้มีปัญหาแต่อย่างใด...

"ยินดีครับคุณกิติ..คือถ้าเกิดว่าคุณไม่มีธุระอะไรกับผมแล้วผมขอตัว.." ว่าจบแล้วผมนั้นก็ตัดสินใจก้าวเท้าเดินออกมานอกตัวห้างหรูและเดินมายังลานจอดรถทันทีแต่ยังไม่ทันที่ผมจะได้ปลดล็อครถ...ก็มีเสียงแจ้งเตือนข้อความจากโทรศัพท์เครื่องหรูดังขึ้น...แจ้งเตือนว่ามีคนนั้นส่งข้อความอะไรบางอย่างมาให้

ติ๊ง!!

"หืมมมม นายวุฒหนิ..บินอยู่ไม่ใช่หรอ?" ผมเอ่ยขึ้นเสียงเบาห่อนที่จะกดดู

นายทรงวุฒ

: พี่พล..พอดีว่าผมลืมให้พี่ดูรูปเพื่อนผมตอนแรกว่าจะจองให้พี่ในตอนนั้นแต่มันดันหนีไปก่อนเลยอด..นี่ครับเพื่อนผม..

พรึ่บ

"นี่มันรูป...." ผมมองภาพที่นายวุฒนั่นส่งเข้ามาอย่างเลื่อนลอย..ทำไมกัน..ทำไมคนในภาพนั้นถึงได้เหมือนขนาดนี้แต่ดูจากรูปแล้วยังมีส่วนที่แตกต่างกันอยู่มาก

ทรงวุฒ

: คล้ายใช่ไหมล่ะพี่..? ตอนนั้นที่เจอกับพี่ดาวนิลผมเองเกือบที่จะทักผิด..แต่ดีที่เพื่อนผมนั้นมันมีนิสัยที่ไม่ใช่แบบพี่ดาวนิล...และที่สำคัญแค่คล้ายไม่ใช่เหมือนแถมยังมีส่วนแตกต่างมากกว่า..ซึ่งไม่แน่ตอนโตมันอาจจะไม่เหมือนแล้วก็ได้...

"เฮ้ออออ!! พี่ก็หวังว่าแบบนั้นนะ..."

.............................................................

#มาแต่อแล้วววววววว

#คนเราจะเหมือนกันได้ขนาดนี่เลยหรออออ

#อย่าอ่านเม้นเยอะๆน้าาาาา เรื่องนี้อ่านฟรีจ้า

ความคิดเห็น