ครามไม่ได้พูดอะไรต่อ..

เขาเพียงเเต่คิดในใจว่า..

"ทำไมเธอถึงซื่อบื้อได้ขนาดนี้กันนะ"

เธอทิ้งความคิดเรื่องไอจีนั่นออกจากหัว..

ก่อนจะหันมาถามเขาที่ยืนอยู่หน้าประตู

ครามพยักหน้า

พลางยกมือขึ้นปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตของตัวเองออก

เมื่อเห็นอย่างนั้นวิ้นซ์ก็รีบเอื้อมมือไปปิดตาตัวเองทันที

ขืนเเอบมองเธอคงจะโดนเขากล่าวหาว่าลวนลามอีก!

ร่างสูงมองเธอที่ปิดตาตัวเองไว้เเน่น

ครามได้เเต่กระตุกยิ้มออกมาเบาๆ

พร้อมกับโยนเสื้อเชิ้ตที่เพิ่งถอดออกคลุมหัวเธอเเล้วเดินเข้าห้องน้ำไป

วิ้นซ์ที่ปิดตาอยู่โวยวายออกมาทันที

เธอดึงเสื้อเชิ้ตบนหัวตัวเองออกเเล้วลืมตาขึ้นมอง

เสียงเเข็งดังออกมาจากห้องน้ำ

ก่อนไม่ช้าเสียงน้ำจากฟักบัวจะดังขึ้นตาม

ซ่าา.. 🚿

เมื่อได้ยินอย่างนั้นเธอก็ลุกขึ้นจากเตียง..

พร้อมกับเก็บเสื้อผ้าของเขาที่เพิ่งถอดออกไปเก็บใส่ตระกร้า

เเละเดินกลับมาทิ้งตัวลงนอนที่เตียงอีกครั้ง

เธอพึมพัมกับตัวเอง..

พลางดึงผ้าห่มขึ้นคลุมตัว

เเล้วหลับตาลง..

**************************

. . . . . .

20นาทีผ่านไป🕛

เเอด🚪

ร่างสูงที่เพิ่งเดินออกมาจากห้องน้ำเลื่อนสายตามองเธอที่นอนอยู่เตียง..

เขาหยิบผ้าอีกผืนเช็ดหยดน้ำที่เกาะอยู่ตามร่างของตัวเอง

พร้อมกับใส่ชุดนอน..

เเล้วเดินไปนอนลงบนเตียงข้างๆเธอ..

ครามพลิกตัวหันไปทางเธอ..

ในขณะที่​ร่างของเธอหันหน้าไปอีกฝั่ง..

กลิ่นสบู่ที่ยังคงติดตัวเธอเมื่อเย็น..

ทำให้เขาซุกหน้าลงกับซอกคอของเธอโดยอัตโนมัติ​..

พลางกดจมูกโด่งๆของเขาลงทั่วซอกคอเธอ

วิ้นซ์ที่ยังไม่ได้หลับ..

เธอสะดุ้งเล็กน้อย..

เมื่อรู้สึกได้ว่ามือหนาเริ่มถลำลึกเข้าไปในเสื้อของเธอ..

เธอชะงักไปทันที...

พลางพลิกตัวหันหน้าไปหาเขา..

เมื่อมือหนาภายใต้เสื้อของเธอออกเเรงบีบหน้าอก!

ครามไม่พูดอะไร..

เขาเพียงเเต่ลุกขึ้นเเล้วเอาตัวคร่อมร่างเธอเเทน

วิ้นซ์ไม่ได้ปฏิเสธ..

เพราะเรื่องบนเตียงมันเป็นหน้าที่หลักของเธออยู่เเล้ว

อีกอย่าง...

ตอนนี้เขาคงกำลังมีอารมณ์..

*************************

. . . . . .

พรุ่งนี้เช้า☀️

ร่างบางค่อยๆลุกขึ้นพิงตัวกับเตียง..

นี่เพิ่งเป็นเวลา6โมงเช้า..

เเละใช่..

คนข้างๆเธอยังไม่ตื่น

เธอได้เเต่พึมพัมกับตัวเอง..

เมื่อคืนนี้เธอคงใช้พลังงานมากไป..

ความหิวเลยปลุกให้เธอตื่นตั้งเเต่เช้า

สุดท้าย..

เธอก็ลุกขึ้นจากเตียง..

พร้อมกับอาบน้ำเเละหาเสื้อผ้ามาใส่..

เตรียมตัวไปหาอะไรกินข้างนอก..

*************************

. . . . . .

🍴ร้านอาหารK🍽️

ฉันมองไปยังร้านอาหารตรงหน้า..

ที่โต๊ะเเทบทุกตัวมีคนนั่งกันอยู่เเล้ว..

เเล้วนี่.. ฉันจะได้กินมั้ยเนี่ย! -.-

ฉันรีบตอบตกลง

เอาวะ! ฉันยังพอมีบุญอยู่บ้างเเหละนะ

พนักงานตรงหน้าฉันยิ้มออกมาบางๆ

ก่อนเขาจะเดินนำฉันไปยังโต๊ะตัวว่างทันที..

ฉันกล่าวขอบคุณ​

เมื่อตอนนี้ฉันมาถึงโต๊ะตัวว่างเรียบร้อยเเล้ว

พูดจบ..

พนักงานหนุ่มตรงหน้าฉันก็เดินออกไป..

เหลือเพียงฉันกับสมุดเมนูนี่..

ฉันพูดกับตัวเองอย่างอารมณ์ดี​

เมื่อภาพอาหารตรงหน้ามันน่ากินไปซะหมด

เสียงเเหลมที่ดังขึ้นข้างตัว..

ทำให้ฉันต้องรีบเงยหน้าขึ้นมองอย่างรวดเร็ว​..

คุณหน้าไพลินพูดขึ้น..

พร้อมกับทิ้งตัวนั่งลงที่ฝั่งตรงข้ามฉัน..

โดยไม่รอคำอนุญาต​จากปากฉันเลยซักนิด..

ลูกสาวของเธอพูดเสริม

ทำเอาฉันขมวดคิ้วทันที..

ฉันรีบพูด..

เพราะบ้านหลังนั้นรวมถึงสมบัติ​ต่างๆมันเป็นของพ่อฉัน!

ฉันได้เเต่กำมือเเน่นด้วยความโมโห..

เธอไม่ใช่ลูกของพ่อฉันด้วยซ้ำ!

กล้าดียังไงกัน!

ฉันตะโกนลั่นด้วยความโมโห!

พร้อมกับเอื้อมมือไปจิกหัวคนตรงหน้าทันที!

เธอร้องออกมาด้วยความเจ็บ!

ในขณะที่​มือทั้งสองของเธอก็พยายามดึงมือฉันออกจากผมของเธอ

เเม่ของเธอพลักตัวฉันออกทันที

เธอมองฉันตาขวาง!

ก่อนจะเอื้อมมือมาตบหน้าฉันเต็มเเรง!

เพี๊ยะ💢

คนเป็นลูกที่ผมฟูกระเซอะกระเซิง​พูดเสียงดังด้วยความโมโห..

เธอมองฉันด้วยสายตารังเกียจ..

ส่วนฉันเองก็ได้เเต่กำมือเเน่น..

ความเเสบบนหน้าที่เพิ่งถูกตบทำให้ฉันอยากจะตบคนเป็นเเม่ซะคืน..

เเต่ถ้าทำไป.. เรื่องมันคงบานปลายกว่านี้เเน่..

เพราะงั้น..

ครั้งนี้ฉันคงต้องปล่อยผ่านไปอย่างครั้งก่อนๆ

คนตรงหน้าฉันพูดเสียงเรียบ..

น้ำเสียงเธอในตอนนี้เป็นน้ำเสียงเชิงออกคำสั่งอย่างชัดเจน..

ฉันปฏิบัติ​เสียงเเข็ง..

พลางหันหลังเตรียมเดินออกจากร้าน..

น้ำเสียงเยาะเย้ยที่ดังขึ้นทางด้านหลัง..

ทำเอาขาฉันที่กำลังก้าวอยู่หยุดชะงักไปทันที..

คนตรงหน้าพูดขึ้นอีกครั้ง..

เธอมองฉันด้วยเเววตาสมเพช..

ส่วนฉันเองก็นิ่งไปทันที..

ฉัน.. ทำอะไรไม่ได้..

นอกซะจากทำตามที่เธอสั่ง..

ถ้าอยากให้พ่อไม่ลำบาก..

ฉันเม้มปากตัวเองเเน่น..

ก่อนสุดท้ายฉันจะจำใจพูดมันออกมา..

ทำไม..

ฉันต้องขอโทษ​ทั้งๆที่ฉันไม่ได้ผิด..

ความยุติธรรม​อยู่ที่ไหนกัน..

ฉัน.. สมเพช​ตัวเองซะจริง..

ฉันไม่ได้พูดอะไร...

ก่อนจะหันหลังเดินออกจากร้านอย่างคนเเพ้..

เพราะฉันทำอะไรไม่ได้เเล้วจริงๆ..

นอกซะจากทำๆมันให้จบไป

**************************

. . . . . .

เเอด🚪

ร่างบางที่เพิ่งเปิดประตู​ห้องเข้ามา..

ดวงตาเธอเเดงก่ำด้วยความเจ็บใจ..

เช่นเดียวกับใบหน้าของเธอที่เเดงจากการถูกตบ..

ครามที่หันหลังติดกระดุมเสื้ออยู่ถามขึ้น..

เมื่อเสียงประตูที่เพิ่งเปิดออกต้องเป็นเธอเเน่

เธอไม่ตอบ..

ความรู้สึกเจ็บใจเเต่ทำอะไรไม่ได้ทำให้เธอไม่อยากจะพูดอะไรออกมา

เมื่อไม่ได้ยินคำตอบของเธอ..

ร่างสูงก็หันหน้ากลับมา..

ก่อนเขาจะต้องชะงัก..

เมื่อเห็นรอยเเดงตรงหน้าเธอ

END