พูดจบ

เธอก็ใช้มือเขกหัวตัวเองเบาๆทันที..

ทำเอาครามถึงกับกระตุกยิ้มให้กับความเล่นใหญ่ของเธอ

วิ้นซ์เบิกตากว้าง

เธอมองคนตรงหน้าอย่างไม่อยากเชื่อสายตา!

ร้อยวันพันปีเธอเห็นเเต่หน้านิ่ง! บึ้ง! ดุ! ของเขา

ม.. เมื่อกี้เขายิ้มงั้นหรอ!

เมื่อเห็นอย่างนั้น

ครามก็รีบดึงหน้าให้เป็นปกติทันที..

เขามองท่าทางที่ตกใจของเธอ..

ก่อนจะต้องเม้มปากตัวเองเเน่นเพื่อไม่ให้หลุดยิ้มออกมาอีกครั้ง

ไม่เพียงเเต่พูด

เธอเถียงเขากลับอย่างจริงจัง

พร้อมกับทำท่ายิ้มอ่อนตามเขาเมื่อครู่

เมื่อเห็นอย่างนั้นครามก็รีบหันหน้าไปอีกฝั่งทันที

เพราะขืนไม่หันหนีเขาต้องหลุดขำต่อหน้าเธอเเน่ๆ

ครามเอ่ยเสียงเข้มเพื่อกลบเรื่องเมื่อครู่..

เเละมันได้ผล..

เมื่อได้ยินเสียงดุๆของเขาเธอก็หันหลังเตรียมไปห้องอาบน้ำทันที

เธอได้เเต่เบะปาก

พลางคว้าผ้าเช็ดตัวเข้าห้องน้ำไป..

เเต่เธอไม่รู้เลยซักนิด..

ว่าเบื้องหลังเสียงเข้มนั่น..

เขากำลังกลั้นยิ้มอยู่..

***************************

. . . . . .

30นาทีผ่านไป🕛

เเอด🚪

ผ่านไปครึ่งชั่วโมงกว่า

ร่างเล็กที่มีหยดน้ำเกาะอยู่เต็มตัวเดินออกมาจากห้องน้ำ..

เธอมองไปยังครามที่กำลังอ่านเอกสารอยู่บนเตียง..

เเละตอนนี้เขาเปลี่ยนเสื้อผ้าของตัวเองเรียบร้อยเเล้ว

ร่างสูงบนเตียงพูด

ในขณะที่​สายตาเขายังคงจดจ่อกับเอกสารในมือ

วิ้นซ์พยักหน้ารับ

เธอวางโทรศัพท์​ที่เอาไปเปิดเพลงในห้องน้ำไว้บนเตียง..

ก่อนจะเดินเข้าห้องเเต่งตัวไป..

ปัง🚪

ครามเงยหน้าขึ้นจากเอกสาร..

เขามองไปยังโทรศัพท์​ของเธอที่เพิ่งวางลงตรงเตียง..

มือหนาวางเอกสารในมือลง..

พร้อมกับเเอบหยิบโทรศัพท์​ของเธอขึ้นมาเปิดดูทันที..

ครามขมวดคิ้วมองหน้าจอที่ต้องใส่รหัส4หลัก..

ก่อนเขาจะกดรหัสมั่วๆ คือ 1 2 3 4

ติ้งง📱🔓

เเละมันได้ผล!

เขาได้เเต่พึมพัมกับตัวเอง..

พลางจิ้มนิ้วไปที่ไอจีของเธอ..

**************************

. . . . . .

18:02🕛

เเอด🚪

ร่างบางในชุดเดรสกระโปรงบานสีขาว..

เธอเดินออกมาจากห้องเเต่งตัว..

พร้อมกับเอ่ยปากบอกเขาที่นั่งอ่านเอกสารอยู่

ครามพยักหน้า..

มือหนาวางเอกสารในมือลง..

ก่อนจะลุกขึ้นจากเตียงเเล้วเตรียมเดินออกจากห้อง

วิ้นซ์รีบพูด

เมื่อเห็นเขาเดินนำออกไปเเล้ว

เธอรีบหยิบโทรศัพท์​บนเตียงขึ้นมาถือ

พร้อมกับรีบวิ่งตามเขาออกไป

**************************

. . . . . .

🍽️ร้านอาหารK🍴

สาววัยกลางชะงักไปทันที..

เมื่อสายตาเธอสบตาเข้ากับลูกเลี้ยงของเธอที่เดินมากับเขา..

ผู้เป็นเเม่รีบดึงสีหน้าให้เป็นปกติ..

ส่วนคนเป็นลูกก็ได้เเต่กำมือเเน่นด้วยความหมั่นใส้​

เธอยิ้มออกมาบางๆ..

ทั้งๆที่ในใจเธอรู้สึกเกลียดลูกคนนี้เข้าเต็มที..

คนเป็นลูกรีบพูด..

น้ำเสียงที่ดูเเสเเสร้งของเธอ.. ไม่มีใครที่ดูไม่ออกว่าเธอเกลียดวิ้นซ์..

เธอไม่อยากเถียงอะไรมาก..

เธอจึงเลือกที่จะไปนั่งอีกโต๊ะดีกว่า..

ครามมองเธอที่กำลังจะเดินไปนั่งโต๊ะด้านใน..

เขาไม่พูดอะไร..

เพียงเเต่เดินตามหลังเธอไปอย่างเงียบๆ

คนเป็นเเม่รีบพูด..

เสียงของเธอทำเอาทั้งสองที่กำลังเดินไปถึงกับหันหน้ามามองทันที..

วิ้นซ์ขมวดคิ้วมองร่างสูงที่เดินตามเธอ..

เธอไม่รู้ตัวเลยซักนิดว่าเมื่อครู่เขาเดินตามเธออยู่

ครามไม่พูดอะไรมาก..

เขาเพียงเเต่ชี้นิ้วไปที่เธอที่ยืนอยู่ข้างๆ..

คนเป็นเเม่ตัดสินใจพูด..

การทำเเบบนี้คงดีกว่าที่จะไม่มีโอกาสได้ทานข้าวกับคราม

เเพรพูดออกมาอย่างไม่พอใจทันที..

เมื่อเห็นอย่างนั้นเเม่ของเธอก็ได้เเต่ส่งสายตาเตือนเธอว่าให้เก็บอาการ..

**************************

. . . . . .

🍽️โต๊ะอาหาร🍴

ฉันคีบกุ้งที่ถูกเเกะเเล้วไปไว้ในจานเขา..

ยังไงซะ.. หน้าที่ของฉันก็คือดูเเลคุณคราม..

คนข้างๆหันมามองหน้าฉัน..

ก่อนเขาจะคีบมันคืนใส่จานฉันอย่างเดิม

ฉันขมวดคิ้วถาม..

เพราะเมื่อครู่เขายังกินมันอยู่เลย

เขาพูดเสียงเเข็งเป็นเชิงออกคำสั่ง..

ทำให้ฉันไม่กล้าพูดอะไรต่อทันที..

คุณน้าไพลินที่นั่งมองเรามาตลอดถามขึ้น..

น้ำเสียงของเธอดูใจดี..

ต่างจากเวลาไม่มีคุณครามอยู่..

ฉันตอบไปตามความจริง..

ทำเอาเธอถามต่อด้วยความอยากรู้ทันที..

คำถามที่ออกมาจากปากเธอ..

ทำเอาฉันถึงกับตอบไม่ถูก..

เป็นอะไรกันงั้นหรอ?

ถ้าฉันตอบไปว่าคู่นอนมันคงจะเเปลกอยู่ไม่น้อย..

เสียงเเข็งเอ่ยขึ้นตอบเเทน..

ทำเอาคนฝั่งตรงข้ามได้เเต่ยิ้มเเล้วไม่กล้าถามอะไรต่อทันที

เเพรที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม..

เธอพูดขึ้นพร้อมกับตักกุ้งไปใส่จานเขา..

คุณครามที่นั่งข้างๆฉันไม่ได้พูดอะไร..

เเละเขาก็ไม่ได้เเตะกุ้งตัวนั้นเช่นกัน..

ฉันมองสถานการณ์​ที่น่าอึดอัดนี่..

ก่อนจะพูดขึ้น..

ฉันยิ้มออกมาบางๆ

พลางลุกขึ้นจากเก้าอี้

เเล้วเดินออกมาทันที..

****************************

. . . . . .

216🚪

ฉันทิ้งตัวลงนั่งบนเตียงอย่างเซ็งๆ

ก่อนจะหยิบโทรศัพท์​ขึ้นมาเล่น

เเล้วกดเข้าไอจี..

ฉันขมวดคิ้วด้วยความเเปลกใจทันที!

เมื่อจำนวนคนที่ฉันติดตามเหลือเพียง1!

ฉันจำได้ว่าฉันติดตามประมาณร้อยกว่าคนนะ!

ฉันได้เเต่พึมพัมกับตัวเอง

พร้อมกับจิ้มนิ้วไปดู1คนนั่นที่เหลืออยู่

ทำไมมันเหลือไว้เเค่คุณครามกัน!

ฉันว่าฉันไม่ได้ติดตามคุณครามเเค่คนเดียวนะ!

เเอด🚪

ระหว่างที่ฉันคุยกับตัวเองอยู่..

เสียงเปิดประตูห้องก็ดังขึ้นพร้อมกับร่างของคุณคราม..

ฉันเอ่ยปากถามในสิ่งที่ค้างคาใจทันที..

ส่วนเขาเองก็ได้เเต่ทำหน้านิ่ง..

เเล้วเอ่ยปากตอบฉัน..

ฉันได้เเต่ถอนหายใจ..

ก่อนจะวาง​โทรศัพท์​ลงข้างเตียง..

ครามไม่ได้พูดอะไรต่อ..

เขาเพียงเเต่คิดในใจว่า..

"ทำไมเธอซื่อบื้อถึงขนาดนี้กันนะ? "

END