ร่างสูงที่กำลังยืนคุยกับสองเเม่ลูกอยู่..

หันหน้ามาเจอเธอที่ยืนอยู่พอดี..

เขาจึงเรียกเธอให้ไปหาอย่างไม่คิดอะไร..

ผู้เป็นเเม่ขมวดคิ้วทันทีที่สบตาเข้ากับเธอ..

ส่วนลูกสาวของหล่อนเองก็ได้เเต่พึมพัมกับตัวเองด้วยความเเปลกใจ..

วิ้นซ์ตัวเเข็งทื่อไปทันที..

เธอมองคนตรงหน้าด้วยสายตาลังเล..

ก่อนสุดท้ายเธอจะต้องจำใจเดินเข้าไปหาครามอย่างไม่มีทางเลือก..

เขาถามเธอ..

เนื่องจากสีหน้าเธอในตอนนี้ดูไม่ค่อยดี..

พร้อมกับเอื้อมมือไปโอบเอวเธอไว้อย่างเดิม..

เธอตอบ..

พลางเงยหน้าขึ้นมองสองเเม่ลูกตรงหน้าที่มีสีหน้าเเปลกใจ..

หญิงวัยกลางพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงไม่อยากจะเชื่อ..

คุณครามที่ใครๆก็ต่างบอกว่าเย็นชาเเละเข้าหายาก..

กลับมาอยู่กับลูกเลี้ยงของเธอ..?

วิ้นซ์ไม่ตอบอะไรมาก..

ส่วนครามเองก็มองเหตุการณ์​ตรงหน้า..

เเละถ้าดูจากสีหน้าของเธอเเล้ว..

เธอคงกำลังอึดอัด..

เเพรยิ้มออกมาบางๆ..

พร้อมกับพูดขึ้น..

น้ำเสียงของเธอดูเปลี่ยนไปจากเเต่ก่อนอย่างสิ้นเชิง..

ทั้งๆที่เเต่ก่อนเธอไม่เคยจะพูดดีๆเเบบนี้กับวิ้นซ์ด้วยซ้ำ..

เเละเเน่นอน.. ว่านี่เป็นครั้งเเรกที่เธอเรียกวิ้นซ์ว่าพี่..

ดูจากท่าทางเเล้วเธอคงอยากจะรู้จักกับนักธุรกิจ​หนุ่มน่าตาดีคนนี้จนตัวสั่น..

วิ้นซ์ไม่พูดอะไร..

เขาเพียงเเต่มองสองเเม่ลูกตรงหน้าอย่างลำบากใจ..

คุณครามไม่ใช่คนที่จะสละเวลาตัวเองเพื่อไปทำความรู้จักกับใคร..

เเละอีกอย่าง.. เธอเป็นเเค่คู่นอนของเขา..

หญิงวัยกลางยิ้มออกมาบางๆ..

น้ำเสียงที่เธอพูดในตอนนี้ดูเสมือนคนเป็นเเม่ลูกกันเเท้ๆ..

เธอใช้มือจับตัวลูกสาวของตัวเองเข้ามาใกล้คราม..

พร้อมกับพูดขึ้น..

ครามหันไปมองเธอที่ดูลำบากใจ..

ก่อนเขาจะถามเธอขึ้นเป็นภาษาฝรั่งเศส..

เเละเเน่นอน.. ว่าสองเเม่ลูกนี้ฟังไม่ออก..

วิ้นซ์เงยหน้าตอบเป็นภาษาฝรั่งเศส​เช่นกัน..

เเละบทสนทนาของทั้งคู่ก็ทำเอาสองเเม่ลูกขมวดคิ้วอย่างไม่เข้าใจ..

เเต่ถึงยังไงทั้งสองก็รู้ว่าที่เขาพูดภาษาอื่น.. คงเป็นเพราะไม่อยากให้พวกเธอสองคนฟังออก..

ร่างสูงหันมาตอบสองคนตรงหน้าเป็นภาษาไทย..

ทำเอาผู้เป็นเเม่หน้าเจื่อนไปทันที..

สุดท้ายเเล้วเธอก็ต้องละทิ้งความตั้งใจที่จะเเนะนำลูกสาวให้เขา..

เธอยิ้มออกมาบางๆ..

พร้อมกับขยับตัวเพื่อเปิดทางให้ทั้งสองได้เดิน..

ในขณะเดียวกัน​ลูกสาวของเธอก็ได้เเต่กำมือเเน่นด้วยความอิจฉา..

ร่างบางกล่าวขอบคุณ​เป็นภาษาฝรั่ง​เศส

ส่วนครามเองก็ไม่ได้พูดอะไร..

พร้อมกับพาเธอเดินออกไปอีกทาง..

****************************

. . . . . .

เธอพูดขึ้น..

พลางมองไปรอบๆอยู่ตลอด..

เขาตอบ..

พลางมองตามสายตาของเธอไป..

บริษัท​หลินเวยเป็นบริษัท​ที่ทำเกี่ยวกับเพชร​

เพราะฉะนั้นถ้าของตกเเต่งในงานนี้จะระยิบระยับอย่างสง่าก็คงจะไม่เเปลก..

เสียงผู้ชายที่ดังมาจากด้านหลัง..

ทำให้ทั้งสองต้องหันหลังกลับไปมอง..

เเละเมื่อเห็นเจ้าของเสียง..

ครามก็ไม่เเปลกใจเลยซักนิด..

เพราะลูกชายของบริษั​ทหลินเวยคือเพื่อนร่วมชั้นเมื่อมัธยม​ของเขาเอง..

วิ้นซ์ยิ้มทักเขาบางๆตามมารยาท...

ส่วนไทเกอร์เองที่เมื่อสบตาเข้ากับเธอเขาก็เลื่อนสายตามองเธอตั้งเเต่หัวจรดเท้าทันที..

เขาตอบ..

ในขณะที่​สายตาก็ยังคงจ้องอยู่กับใบหน้าของเธอ..

วิ้นซ์รู้สึกทำตัวไม่ถูกเล็กน้อย..

เมื่อลูกชายของงานตรงหน้าเอาเเต่จ้องเธอ..

เขาหันไปหาคราม..

พร้อมกับถามขึ้นด้วยความสนใจ..

ร่างสูงตอบเสียงเรียบโดยไม่ได้ใส่รายละเอียดอะไรมาก..

ทำเอาวิ้นซ์ถึงกับเงยหน้าขึ้นมองเขาทันที..

เธอตัดสินใจพูดขึ้นเอง..

ทำเอาครามถึงกับขมวดคิ้วไม่พอใจทันที..

เธอขมวดคิ้วทันที..

เมื่อจู่ๆเขาก็หันมาพูดกับเธอเสียงดุ..

สุดท้าย..

เธอก็ได้เเต่พยักหน้าเเล้วตอบรับคำสั่งของเขา..

เเละปิดปากเงียบโดยไม่พูดอะไรออกมาต่อ..

เหตุการณ์​ตรงหน้าทำเอาไทเกอร์รู้สึกงงขึ้นมาทันที..

เเต่ยังไม่ทันจะได้ถามอะไรต่อ..

ครามก็พาเธอเดินออกนอกงานเเล้ว..

***************************

. . . . . .

บนรถ

ทันทีที่เราเพิ่งเขามาในรถก็เเยกกันนั่งคนละฝั่งทันที..

ฉันไม่กล้าเอ่ยปากพูดอะไรออกมา..

เพราะเขาบอกต้องรอให้เขาอนุญาต..

เขาเลื่อนสายตามาสบตากับฉัน..

พร้อมกับเอ่ยปากพูดขึ้น..

คุณครามนิ่งไปเล็กน้อย..

ก่อนเขาจะพยักหน้า..

ฉันรีบถาม..

เพราะถ้าเป็นเเบบนั้นจริงๆฉันอาจจะไม่ได้พูดจนลืมภาษาไทยไปเลยก็ได้..

เขาตอบเสียงเรียบ..

ฉันหยุดคำถามของตัวเองลงทันที..

เพราะคำพูดเมื่อกี้ดูเเล้วน่าจะไม่ใช่คำขู่..

เเต่เขาน่าจะทำจริง..

คุณครามใช้มือตบลงที่เบาะข้างๆตัวเองอีกครั้ง..

ซึ่งฉันเองก็เดินไปนั่งตามคำสั่งเขาอย่างว่างาย..

ฉันพูดว่าอะไรงั้นหรอ..

....

จริงสิ..

"ไว้ขากลับนะคะ"

ทันทีที่นึกออก..

ฉันก็รีบตอบทันที..

เพราะดูเเล้วเขาคงไม่คิดจะมีอะไรตอนนี้หรอก..

นี่มันบนรถนะ..

ไม่มีใครเค้าทำอะไรกันในที่เเบบนี้หรอกหน่า

ฉันชะงักไปทันทีที่เขาพูด..

น.. นี่เขาคงจะพูดเล่นใช่มั้ย?

ฉันเถียงไม่ออกทันทีที่เขาพูด..

ทุกที่ในสัญญา.. ใครใันจะไปคิดว่าบนรถกันล่ะ..

เขาจ้องหน้าฉันนิ่ง..

สีหน้าที่เย็นชาของเขาทำให้ฉันได้เเต่พยักหน้ารับอย่างปฏิเสธ​ไม่ได้..

ฉันตอบรับ..

พร้อมกับเอื้อมมือไปถอดสูทของคนตรงหน้าออกทันที..

พรึ่บ..

พูดจบ..

เขาก็จับตัวฉันนั่งบนตักเขาทันที..

พร้อมกับใช้มือถกกระโปรงยาวฉันขึ้นเหนือเอว..

ฉันหลบสายตาของเขาอย่างอายๆ..

ส่วนเขาเองก็เอนหน้าลงดูดเม้มบริเวณ​เนินอกฉันเบาๆ..

เเรงกดเม้มที่เนินอกของฉัน..

ทำเอาฉันได้เเต่หลับตาเเน่น..

ดูๆเเล้ว.. วันนี้ตัวฉันน่าจะมีรอยเเดงเเน่..

**************************

. . . . . .

พรุ่งนี้เช้า☀️

ฉันค่อยๆลุกขึ้นมาจากเตียงอย่างสะลึมสะลือ​

เเละเมื่อขยับตัวความปวดในร่างกายที่เข้าเเทรกทันที..

จริงสิ.. เมื่อวานหลังจากลงจากรถเราก็มาต่อกันที่ห้องของฉัน..

เเละกว่าเเรงคุณครามจะหมดก็ปาไปตี3กว่า..

END