เช้านี้ผมตื่นนอนก่อนคนเล็ก

จัดแจงอาบน้ำแต่งตัวเสร็จ

ก็ลงไปซื้อกาแฟกับนมร้อน

กลับขึ้นมาบนห้องพัก

คนเล็กก็ยังไม่ตื่นเลย

ผมยืนมองร่างเล็กขดตัว อยู่ใต้ผ้าห่มด้วยความเอ็นดู

ก่อนปีนขึ้นไปนั่งบนเตียง

ก้มหน้าลงแนบกับท้อง ที่ยังคงแบนราบ

ประทับจูบลงบนผิวท้องขาวๆ

"หม่ามี๊หนูขี้เซารู้มั้ย"

"ป่านนี้แล้วยังไม่ตื่นเลย"

คนเล็กแค่ขยับตัวเล็กน้อย

แต่ไม่มีทีท่าว่าจะตื่น

ผมเลยฉกเข้าหอมแก้มเนียน

หอมยังไงก็หอมอย่างนั้น

ผมหัวเราะเบาๆ กับเสียงที่ดูติดจะรำคาญ

เมื่อโดนรบกวนการนอน

"ขี้เซา"

ผมเลยก้มลงไปคุยกับลูกต่อ

แม้เจ้าตัวเล็กจะยังไม่รับรู้

แต่ผมก็อยากจะทำความรู้จัก

เด็กแปลกหน้าที่ยังไม่เห็นหน้า

แต่กลับรู้สึกรักหมดหัวใจ

"ตัวเล็กของปะป๋า"

"กำลังสร้างตัวอยู่ใช่มั้ยครับ"

"สู้ๆ นะคนเก่ง"

"หม่ามี๊หนูตื่นแล้ว"

"อรุณสวัสดิ์​ครับหม่ามี๊ จุ๊บ!"

"อาบน้ำเลยมั้ยครับ"

"โอเคครับ"

ผมอุ้มคนเล็กขึ้นพาเข้าห้องน้ำ

ปล่อยน้องลงบน เคาน์เตอร์​อ่างล้างหน้า

หยิบแปรงสีฟันบีบยาสีฟัน

ก่อนจะส่งให้น้อง พร้อมกับแก้วใส่น้ำ

ผมยืนอยู่ตรงหวางขาน้อง

รอจนเจ้าตัวแปรงฟันเสร็จ

ก็อุ้มน้องลงมา ให้เจ้าตัวไปอาบน้ำ

ส่วนผมนั่งรออยู่ในห้องน้ำ

"เห็นกันมาจนท้องแล้วนะ"

"ยังอายอยู่อีกหรอ"

"ก็คนมันน่ามอง น่า..."

ผมหัวเราะลั่น เมื่อเห็นคนตัวแดง

มือขาวเลื่อนม่านกั้น ให้ปิดบังตัวเองไว้

วันอื่นล่ะไม่ยักจะปิด

แต่เพราะผมบอกไว้ว่า ถ้าลมผมจะเข้าไปคว้าไม่ทัน

ผมเลยได้นั่งดูผิวขาวๆ ไงล่ะ

ผมไม่ได้ทำตลอดสักหน่อย

แต่ช่วงเช้าน่ะประจำ

เพราะน้องชอบมึนเวลาตื่นนอน

ผมส่งผ้าที่เตรียมไว้ให้น้อง

พร้อมกับเสื้อคลุมอาบน้ำ

ที่ผมหยิบมาจากเพนท์เฮาส์​

แล้วม่านกั้นก็เลื่อนออก ไปทางฝั่งขวา

ก่อนร่างเล็กจะเดินมาหาผม

ผมจัดการอุ้มคนตัวเล็ก ไปวางไว้บนเตียงนอน

ดีที่น้องไม่ต้องให้น้ำเกลือ

ไม่งั้นเราคงยุ่งยากกันกว่านี้

เจ้าตัวโวยวายเมื่อผม จัดการแต่งตัวให้ใหม่

คิดว่าผมจะสนใจหรือไง

จัดการแต่งตัวให้จนเสร็จ​

และเช็ดผมให้คนตัวเล็กต่อ

"เด็กน้อยจริงๆ นี่"

"พี่มองยังไงก็น่ารักน่าเอ็นดู"

แล้วใบหน้าขาวขึ้นสีแดงระเรื่อ

เห็นมั้ยว่าน่ารักน่าเอ็นดู

"หืม อะไรครับ"

ผมถามเมื่อน้องทำหน้าสงสัย

พร้อมกับจับมือผมให้หยุด

ผมมองตาที่น้องชี้

ตะกร้าสานอันหนึ่งด้านในมี ผ้ารองพร้อมกับเสื้อผ้าเด็กเล็ก

ผมเดินไปหยิบขึ้นมา

มันอยู่รวมกับของแฟนคลับ

เมื่อวานผมก็ไม่ทัน​สังเกต​

และคงไม่มีใครสังเกตเห็น

การ์ดระบุแค่ข้อความขอให้ คนเล็กกับลูกสุขภาพ​แข็งแรง

"จากแฟนคลับ"

ใบหน้าหวานซีดเผือด​

แววตาดูตระหนก​

ผมเลยเข้าไปกอดน้อง

"ไม่เป็นไรนะ"

"นี่เขาก็แสดงความยินดีกัน"

"ไม่ได้มาร้ายเลยนะครับ"

"ไม่ต้องกลัวนะ"

"ใครจะคิดยังไงก็ช่างเขา"

"ใครยินดีคนเล็กก็รับไว้"

"ใครคิดไม่ดีคนเล็ก ก็ไม่ต้องไปใส่ใจ"

"ไหนบอกจะไม่คิดมาก ไม่เครียดแล้วยังไงล่ะครับ"

และเหมือนน้องจะได้สติ

คนเล็กผละออกจากผม

"ไม่เป็นไรครับ"

"พี่ก็ไม่รู้ครับ"

"แต่จะตามสืบให้นะ"

ทักทายซะหน้าบาน

คงอารมณ์ดี​ไม่น้อย

ในมือมันถือตระกร้า อาหารเช้ามาด้วย

พี่คริสคงฝากมา

สมแล้วที่เป็นเพื่อนกับคนเล็ก

ดูจะเป็นคนดูแลคนเล็กได้ดี

แต่ดูอีกทีวิถีเด็กยังอยู่ในตัว

"คิดว่ามีคนนอกรู้มั้ย"

"อืม ยังไงก็ดูคนเล็กให้ด้วย"

พูดได้ดี

ผมหัวเราในลำคอกับ คำพูดปลอบใจของไอ้คิม

ครองผมได้แล้วยังมี ลูกมาครองไว้ทั้งชีวิตอีก

ครองทั้งตัวครองทั้งใจ

จากที่ไม่ไหนไม่ได้ผมจะ ยิ่งติดหนึบเขาน่ะสิ

"เพราะเขินจะตายแล้ว"

"กินข้าวได้แล้วครับ"

"ตาวาวขึ้นมาเชียว"

คนเล็กหันมาออดอ้อนผม

แทนตัวเองว่าน้องด้วย

"ได้ครับแต่กินข้าวก่อน"

"กินให้เยอะด้วย"

"ไม่ใช่เผื่อท้องไว้กินขนม"

เด็กน้อยผมหน้ามุ่ย

เพราะผมพูดอย่างรู้ทัน

"หรือจะไม่กิน"

มันน่าเขกหัวจริงๆ

"ขนมสิครับ"

"ถ้าทำตามที่พูดได้ จะให้กินครับ"

แล้วคนตัวเล็กก็ยอม กินข้าวอย่างโดยดี

"งั้นก็ให้คนเล็กกินข้าวเยอะๆ"

"จะได้กินขนมที่มึงซื้อมาได้"

นั่นแหละครับเช้านี้ ก่อนผมจะออกไปทำงาน

ผม และทุกคนหันไปมอง ประตูทางเข้าจากอีกห้อง

ผมยิ้มกว้างเมื่อพี่คริสก้าว เข้ามาพร้อมกับพยาบาล

และพยาบาลก็เข็นเครื่อง มือแพทย์​ตัวหนึ่งมาด้วย

มันคือเครื่องอัลตร้าซาวด์​

"พี่คริส"

"ตรวจเร็วๆ เลยครับ"

"คนเล็กอยากเห็นเจ้าตัวเล็ก"

อ่า พี่สิกส์​หอบแฮ่กมาเลย

คงรีบมาเพราะผมบอกว่า ตรวจวันนี้จะได้เห็นเจ้าตัวเล็ก

จริงครับ

พี่คนกลางนั่งมองพยาบาลเตรียมเครื่องมือ

พอเครื่องมือเปิดสวิตช์​จอติด

สายตาพี่คนกลางไม่ละไปไหน

พี่คริสเพยิดหน้าไปที่คิม

มันจ้องจอซะแทบจะเข้าไปสิง

"เข้าไปอยู่ในนั้นมั้ย"

"กวนตีนละมึง"

พี่คริสชี้ที่ข้างๆ ผมอีกฝั่งเตียง

พี่ฟิสิกส์​นี่จับจอง นั่งข้างผมก่อนใคร

พี่คนกลางกับคิมเลย ต้องนั่งลดหลั่นกันไป

พี่พยาบาล​เข้ามาจัดท่าทาง ผมให้นอนตามที่พี่คริสบอก

ก่อนชายเสื้อจะถูกเลื่อนขึ้น

เจลใสสีฟ้าถูกป้ายลงบน หน้าท้องไปจนถึงท้องน้อย

อุปกรณ์​ในมือพี่คริสแตะ ลงหน้าท้องที่มีเจลใสป้ายไว้

สายตาทุกคนตอนนี้ จับจ้องอยู่ที่หน้าจอสีดำ

เมื่อพี่คริสขยับเลื่อน อุปกรณ์​นั้นไปเรื่อยๆ

คิมมันยกนิ้วตัวเองขึ้นมา

เหมือนมันจะสับสน

พี่คริสหัวเราะในลำคอ

ก่อนจะทำอะไรกับเครื่องไม่รู้

"เห็นครับ"

"อ่า"

พูดอะไรไม่ออกครับ

ได้แต่นั่งมองจุดกระพริบเล็กๆ​

หัวใจของลูกเต้นอยู่ในท้องผม

พี่ฟิสิกส์​กระซิบบอกข้างหู

และผมเห็นด้วยกับคำพูดนั้น

ลูกเราดวงใจของเราสองคน

กำลังเติบโตอยู่ในร่างกายผม

พี่คริสส่งรูปอัลตร้าซาวด์​ ให้เราสี่ใบ

พี่คนกลางตบกบาลไอ้คิม

มือขาวยกง้างขึ้นอีกรอบ

ไอ้คิมรีบยกมือป้องหัวตัวเอง

"พี่สิกส์​สวย"

มือใหญ่หันมาบีบจมูกผมเบาๆ

ผมย่นจมูกใส่ ชิ!

"เย้!~"

"ได้กลับบ้านแล้ว"

"ครับผม!"

"ขอบคุณ​นะครับพี่คริส"

พี่คริสยิ้มละมุนก่อนจะ ออกไปกับพี่พยาบาลคนสวย

ที่ผมสังเกตเห็นว่ายิ้มให้ผม เป็นพิเศษ ยิ้มแบบเอ็นดูน่ะ

"หรือตระกร้านั้นมาจาก พี่พยาบาล"

ผมพูดขึ้นมาลอยๆ

พยาบาลก็มีสิทธิ์​เป็น แฟนคลับเรานี่ครับจริงมั้ย

"ห๊าา จริงอะ"

"คนเล็กคิดเล่นๆ เองนะ"

"คร้าบบ"

เบาใจไปหน่อย อ๊ะ! ผมไม่ได้คิดมากนะ

แค่คิดนิดหน่อยเอง

หลังจากนั้นผมก็เปลี่ยนเสื้อผ้า

คิมกับพี่คนกลางช่วยเก็บของ

พี่ฟิสิกส์​ไปเคลียร์​ค่าใช้จ่าย

ก่อนเราจะกลับเพนท์เฮาส์​กัน

"คิดถึงจังเลย~"

เพิ่งเดินออกจากลิฟต์​ไม่กี่ก้าว

ปากบอกคิดถึงห้องเพนท์เฮาส์​

ยังไม่ทันจะได้ออกวิ่ง เข้าไปในห้องสุดหรู

เสียงดุจากด้านหลังก็ลอยมา

"เค้าไม่ได้จะวิ่งสักหน่อย"

ฮึม~ จะยกขาถีบมันก็ไม่ได้

ไอ้เพื่อนปากไม่ดีหาเรื่อง ให้ผมโดนพี่ฟิสิกส์​ดุ

เลยได้แต่แยกเขี้ยวใส่มันไป

ผมหันขวับไปมองพี่ชายคนรอง

นะ...นั่นใช่พี่คนกลาง ของผมที่ปากแข็งใช่มั้ย

ทำทุกคนอ้าปากค้างไปเลย

พี่ฟิสิกส์​ถึงกับชี้หน้าเพื่อน

ตัวต้นเรื่องหัวเราะลั่น

เดินผ่านพี่ฟิสิกส์​ไป

มีหันมายักคิ้วให้ไอ้คิมหนึ่งที

เพื่อนผมมันก็ยิ่งอ้าปากค้าง

เชี่ยยย~ คนปากแข็งหายไป

ผมเดินตามพี่คนกลางไปงงงง

"แต่พี่กลางกล้าพูด"

"นี่ถ้าพี่คนโตอยู่ก็คงตกใจ"

"อย่าเลยเดี๋ยวโดนดุเอา"

"ก็ไปว่าพี่คนโตเขา"

และเราสองคนก็หัวเราะกัน

ก็แบบนี้แหละครับสองพี่น้อง

เวลาไม่มีพี่ใหญ่คอยคุม

เมาท์​กันได้ก็เมาท์​

"คร้าบบ"

หลังจากนั้นพี่คนกลาง กับผมก็ร่วมกันทำมื้อเย็นกัน

เชฟหลักเป็นพี่คนกลาง

ผมเป็นผู้ช่วยเชฟ

"อึก...อึก"

ผมวิ่งรีบวิ่งไปเข้าห้องน้ำ

มีพี่คนกลางตะโกนบอก พี่ฟิสิกส์​ว่าผมอาเจียน

เพราะพี่คนกลางต้องเฝ้าหม้อ

เลยมาดูผมไม่ได้

"อ่อก...อ่อก"

ผมพยักหน้าช้าๆ

"อ่อก...อ่อก"

มีแต่น้ำออกมาทั้งนั้นเลย

เหนื่อยที่ต้องเกร็ง ไปทั้งตัวมากกว่า

"อื้ออ"

ผมจัดการบ้วนปาก ให้เรียบร้อย

เมื่ออาการดีขึ้นมาก

"คนเล็กแค่หน้ามืดครับ"

"อ๊ะ!"

ได้ยินแบบนั้นพี่ฟิสิกส์​ก็ ช้อนตัวขึ้นอุ้มไปที่ห้องนั่งเล่น

วางผมลงบนโซฟาตัวยาว

พี่ฟิสิกส์​เอายาดมให้ผมดม

อีกมือคอยเอาผ้าที่ชุบน้ำ ตอนไหนไม่รู้

ซับไปตามใบหน้า และลำคอ

คิมส่งแก้วน้ำส้มมาให้

"มึงไปช่วยพี่คนกลางในครัว"

ผมยกแก้วน้ำส้มขึ้นจิบ

แต่มือไม่มีแรงซะงั้น

สุดท้ายก็ต้องลำบากพี่ฟิสิกส์​

พี่ฟิสิกส์​ยกแก้วให้จิบน้ำส้ม ไปเรื่อยๆ จนอาการผมดีขึ้น

"ดีขึ้นมากเลยครับ"

"ไม่ต้องโทษตัวเองหรอกครับ"

"คนเล็กเองก็ลืม"

"ขอบคุณ​ครับพี่กลาง"

พี่กลางใช้มือยีหัวผม ก่อนจะกลับเข้าครัวไป

"พี่สิกส์​กินมั้ย"

"ครับ"

ผมนั่งดูซีรี่ส์​กับพี่ฟิสิกส์​ ไปได้สักพัก

พี่คนโตกับพี่คริสก็ตามมา

พอดีกับที่พี่คนกลาง ทำกับข้าวเสร็จ

มื้อเย็นนั้นเราเลยได้ทานข้าว กันพร้อมหน้าพร้อมตา

พี่คนโตมาดูว่าอาการผม ดีขึ้นแล้วจริงๆ

พี่เขาอยากสบายใจน่ะ

และที่พี่คนโตหายไปเพราะ ต้องไปคุยงานเรื่องธุรกิจ

ไม่เกี่ยวอะไรกับงานหมอ

ใช้เวลาอยู่ที่เพนท์เฮาส์​ กันพอสมควร

ทั้งสี่คนก็ขอตัวกลับ และบอกว่าวันศุกร์นี้เราต้องเจอกัน

แน่นอนอยู่แล้วว่าต้องเจอกัน

หลังจากส่งพี่ๆ กลับบ้าน

ผมก็ไปอาบน้ำคราวนี้ อาบพร้อมพี่ฟิสิกส์​ -​ -!

ผมก็ไปอาบน้ำคราวนี้ อาบพร้อมพี่ฟิสิกส์​ -​ -!

ไม่รู้ว่าห่วงจริงหรือแอบแฝง

แต่ผมว่าอย่างหลังมากกว่า

อาบน้ำเสร็จแต่งตัวด้วย ชุดนอนแบ๊วๆ แล้ว

เราสองคนนั่งดูซีรี่ส์​กันก่อน

จิบนมก่อนนอนเรื่อยๆ จนหมด

"หื้ม มองเห็นหรอครับ"

"จริงหรอทำไมไม่รู้"

"ไปสิครับ ^^"

"ไม่หนักหรอ"

"ไม่ต้องมาทำตาเจ้าเล่ห์​เลย"

พี่ฟิสิกส์​ขยับไปนั่งขอบเตียง

ก่อนผมจะขยับตัวไป ขึ้นขี่หลังพี่ฟิสิกส์​

พี่ฟิสิกส์​กระชับมือ ที่ประคองจับผมไว้

ก่อนจะค่อยๆ ลุกขึ้น

พี่ฟิสิกส์​มันแกล้งผม!

"ฮ่าๆๆ เค้าเอื้อมไม่ถึง"

แต่ก็ขำตัวเองที่พยายาม ทำตามที่พี่ฟิสิกส์​บอก

"รับทราบ!"

ผมกระชับแขนให้รัดคอ พี่ฟิสิกส์​แน่นขึ้น ฮ่าๆ บ้าหรอ!

แค่กระชับให้ตัวเองไม่ตก ขาก็รัดเอวพี่ฟิสิกส์​แน่น

ก่อนมือหนาจะปล่อยจากตัวผมข้างหนึ่งเอื้อมไปเปิดประตู

กระเตงกันไปจนถึงห้องทำงานอีกฝั่งของห้องเพนท์เฮาส์​

ระเบียงด้านนอกพี่ฟิสิกส์​ จัดไว้เป็นสวนไม่ประดับกว้าง

มีม้านั่งไว้พร้อม แต่เจ้าตัวไม่นั่งครับ

ยืนให้ผมขี่หลังอยู่แบบนั้น

"สบายที่สุด"

ตัวเองไม่ได้แบกก็สบายสิ

"พี่สิกส์ไม่หนักหรอ"

"ไม่หนักก็ไม่หนัก"

ผมเอนศีรษะ​ซบ กับศีรษะ​พี่ฟิสิกส์​

มองดูดาวที่เห็นชัดกว่าอีกฝั่ง

เพราะฝั่งนี้แสงน้อยกว่า

ริมฝีปากอุ่นจูบลงบนมือผม

ก่อนจะเอียงหน้ามาจูบแก้มผม

"พยายามนะครับ ฟอด!"

ผมเลยหอมแก้มพี่ฟิสิกส์​คืน

"ครับ"

"ยังไม่รู้เพศลูกเลยนะ"

"คนเล็กหล่อต่างหาก"

"ซูชิ"

ตอบแบบไม่คิดเลยทีเดีียว

ผมถึงกับหลุดขำ

"ฮ่าๆๆ บ้าา!"

"คนเล็กไม่ทำร้ายลูกหรอก"

"คนเล็กอยากให้ชื่อ ข้าวปั้น"

"ก็...ข้าวปั้น"

"เพราะคนเล็กอยากกิน ซูชิตลอดเวลา

"แม้บางมื้อจะไม่ได้กิน แต่ก็มีความอยาก"

"แต่จะให้ชื่อซูชิก็ แปลกไปหน่อย"

"เลยตั้งว่าข้าวปั้น ดูน่ารักกว่า"

"ฮ่าๆๆ กลมๆ ขาวๆ"

"แล้วพี่สิกส์ล่ะอยาก ตั้งชื่อลูกว่าอะไร"

"ครับ"

พี่ฟิสิกส์​กระชับตัวผม ขึ้นอีกครั้ง

"เมื่อยมั้ยเนี่ยพี่สิกส์"

ดื้อนะครับคุณปะป๋า"

"ดาวสวยดีนะครับ"

"อื้มชัดกว่าฝั่งห้องนอน"

"ครับ"

"ยังไงครับ"

พี่ฟิสิกส์​หมายถึง

เวลาที่พี่เขามีปัญหา ไม่พบกับทางออแ

เพียงแค่มีผมอยู่กับเขา

ผมนี่แหละที่จะทำให้เขา ได้พบกับทางออกของปัญหา

"ส่วนพี่ฟิสิกส์​เป็นท้องฟ้า ของคนเล็ก"

"ถ้าไม่มีท้องฟ้าดวงดาว ก็คงไม่รู้จะไปอยู่ที่ไหน"

"ถ้าไม่มีพี่สิกส์คนเล็ก ก็ไม่รู้จะอยู่ยังไง"

"เพราะแบบนั้นอยู่ข้างๆ คนเล็กไปตลอดนะครับ"

"อยู่เป็นทุกอย่างให้ กับดาวดวงนี้"

ผมเห็นมุมปากพี่ฟิสิกส์​ยกยิ้ม

และดูท่าจะยิ้มกว้างมากด้วย

ผมกระชับอ้อมกอดส่งผ่าน ความรู้สึกทั้งหมดให้พี่ฟิสิกส์​

พี่ฟิสิกส์​เอนซบกับศีรษะ​ผมไว้

ใบหน้าของเราเลยแนบกัน

"รักเหมือนกันคนดีของคนเล็ก"