ชอบใจนิยายกดติดตามเป็นกำลังให้ไรท์ด้วยนะจ้ะ ขออนุญาตติดเหรียญนะจ้ะ ขอบคุณเพื่อนนักอ่านมาก ๆ น่าาา

ชื่อตอน : ตอนที่ 17

คำค้น : The Lord King เจ้าแห่งราชันย์ I

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนตาซี

คนเข้าชมทั้งหมด : 55

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 19 เม.ย. 2563 08:40 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 17
แบบอักษร

      ค่ำคืนที่ผ่านมาเรื่องวุ่นก็เกิดขึ้นอีกครั้ง  อาการที่คงที่ของชานส์อยู่ดี ๆ ความดันก็พุ่งสูงขึ้นทำเอาเกือบไม่รอด  ทำให้รู้ว่าเวลากระชั้นชิดเข้ามาอีกก้าว  ต้องรีบให้พวกนักวิทยาศาสตร์ผลิตวัคซีนออกมาให้เยอะขึ้นซะแล้ว  แล้วยิ่งน่าเสียวน่าขวานแบบนี้  เรื่องของแอนโทนี่กับแชนนอลก็พูนขึ้นเรื่อย ๆ ทำไมต้องมาประดังกันตอนนี้เนี่ย 

      มีแกนนั่งกุมขมับเขากำลังหงุดหงิดจากการนอนน้อย  เมื่อคืนก็เล่นซะไม่ต้องหลับต้องนอนมารอบยังต้องมานั่งเคลียร์งานที่เริ่มมาไม่ขาดสาย  เมื่อไหร่เจ้าน้องชายจะกลับกันมาสักทีนะ 

      “พี่พักหน่อยเถอะเมื่อคืนก็นั่งเฝ้าชานส์ทั้งคืน”  อลิสวางแก้วกาแฟตรงหน้าเขา 

      เขาขอบคุณน้องสะใภ้ก่อนดื่มกาแฟอึกใหญ่ 

      “เมื่อคืนไม่นึกว่าจะหนักขนาดนี้” 

      “หรือว่า...” 

      “อย่าพึ่งคิดไปไกลอลิสเราต้องทำทุกวิถีทางให้อาการเขาคงที่เข้าไว้  จนกว่าวัคซีนชุดใหม่จะมา” 

      เธอถอนหายใจอดเป็นห่วงหนุ่มคนนี้ไม่ได้  เธอรักชานส์กับเรจีน่าเหมือนลูกและใช่จริงอย่างที่มีแกนพูด  ไม่ว่ายังไงก็ต้องทำให้อาการของชานส์คงที่ไว้ 

      “ไซร์จะกลับมาเมื่อไหร่คะ” 

      “จวนแล้วล่ะไประเบิดครอบครัวโนวาสแล้วเดี๋ยวก็กลับแล้วล่ะ” 

      ประตูสถาบันเปิดกว้างเรจีน่ากับแอนโทนี่เดินเข้ามา 

      “ทั้งสองคน”  อลิสเรียกพวกเขา 

      พอเห็นมีแกนกับอลิส  เรจีน่าก็ตรงไปหน้าพวกเขาทันที 

      “อรุสวัสดิ์ค่ะ” 

      “อรุสวัสดิ์”  มีแกนกับอลิสตอบรับพร้อมกัน 

      แอนโทนี่เดินตามลูกสาวไปเขาเพียงพยักหน้าให้ทั้งสอง  แล้วสังเกตเห็นขอบตาที่เริ่มคล้ำของเขา 

      “เกิดอะไรขึ้นเหรอครับ” 

      “อ่า...เมื่อคืนอาการชานส์กำเริบน่ะ” 

      “อีกแล้วเหรอครับ” 

      “อืม  วัคซีนใกล้หมดแล้วฉันต้องคงสภาพอาการของเขาไว้ก่อนวัคซีนชุดใหม่จะมา  เล่นเอาแย่เหมือนกัน” 

      “ที่ฉีดให้พวกเราน่ะเหรอคะ”  เสียงเรจีน่าแผ่วเบา 

      “ใช่ที่หมอมาร์ตินฉีดไปตอนอยู่ที่ฐานกลางทะเลทราย” 

      “คุณรู้...” 

      “ลูกคิดว่าคำสั่งเบื้องบนมาจากใครล่ะ”  แอนโทนี่มองลูกสาว 

      เจ้าหน้าที่คนหนึ่งวิ่งมาหามีแกน 

      “ท่านลอร์ดที่สองส่งข้อความมาบอกว่าพรุ่งนี้จะเดินทางกลับครับ” 

      “รู้แล้ว  ขอบใจนะ” 

      แอนโทนี่รอจนเจ้าหน้าที่คนนั้นวิ่งกลับไปประจำที่ของตนจึงถามมีแกน 

      “คิดว่าไปอาละวาดถึงบ้านพวกโนวาสแล้วพวกเขาจะยอมหรือครับ” 

      “ไม่ได้หวังให้พวกมันยอมรับเธอหรอกเพียงแต่จะมาหยามตละกูลลูซิเฟอร์ก็ไม่ใช่เรื่อง  เพราะแชนนอลเป็นคนแนะนำเธอให้พวกฉันรู้จักแต่กลับทำให้เธอต้องขายขี้หน้าด้วยการบอกว่าเธอเป็นเพียงนางบำเรอที่ไว้ฟันแล้วทิ้งเหรอ  ถ้าเจ้านั้นรักเธอจริงมันต้องทำทุกอย่างเพื่อไม่ปล่อยเธอ  ให้เดามันคง...อาละวาดเป็นหมาบ้าอยู่ที่บ้านมันน่ะแหละ  สิ่งที่มันทำให้พวกเราต้องอับอายไปด้วย  นายท่านกับนายหญิงชอบเธอมากแต่พอรู้ว่าแชนนอลตัดหางปล่อยวัดเธอแบบนี้  เขาก็จะทำแบบเดียวกับแชนนอลด้วย” 

      “พอแล้วพูดต่อก็เท่านั้น  พวกเธอเข้าไปหาเขาเถอะน่าจะตื่นแล้ว” 

      แอนโทนี่พาเรจีน่าเข้าไปที่ห้องแก้ว 

      “รู้นะว่าคิดอะไรอยู่” 

      “พี่ว่าแอนโทนี่ยังรักแชนนอลอยู่ไหม” 

      มีแกนลุกขึ้นเดินไปดูจอมอนิเตอร์ขนาดใหญ่ 

      “ขึ้นอยู่ที่ตัวเขาแล้ว” 

 

      มิเซียไม่ได้ตรงมาที่ส่วนกลางแต่เขาของไปอยู่กับผู้อวุโสลูเคีย  บ้านของเจ้าหล่อนอยู่ทางตอนเหนือ  เขาจะไปที่ส่วนกลางก็ได้แต่สำหรับที่นั้นเขามีศัตรูเยอะพอควร  เขาเป็นคนตายที่เกิดจากศัตรูของนายท่านหนึ่งในกบฏที่ต่อกรกับท่าน  แต่เพราะเขาเป็นเพียงทารกที่ไม่รู้เรื่องพวกท่านจึงรับเลี้ยงเขาโดยให้อยู่ในความดูแลของผู้อวุโสลูเคีย  หล่อนเป็นอีกคนที่รักเด็กและเต็มใจที่จะเลี้ยงเขาที่เกิดจากศัตรู 

      “ลูกดูไม่เหมือนหัวหน้าหน่วยเท่าไหร่นะ  เทียบกันแล้วร่างกายดูบอบบางจริง” 

      ลูเคียอดแซวเข้าไม่ได้  ก็นะถ้าไม่จริงเหมือนที่เธอพูดรอยคงไม่หลงเขาหัวปักหัวปำแบบนี้  แถมให้อีกยังมาแนะนำตัวให้เธอรู้จักด้วย 

      “ไม่ขนาดนั้นหรอกครับ” 

      “พูดอย่างนี้ไม่ได้ดูตัวเองเลยสิ” 

      เขามองลูเคียถักผ้าพักคอไหมพรมพลางคิดว่าตัวเองมีสิทธิ์จะมีลูกหรือไม่  ร่างกายเขาพร้อมแต่ถ้าคิดว่าตัวเองไม่พร้อมเขาจะไม่ตั้งครรภ์ 

      “ผม...” 

      “ยังมีเวลาให้คิดอีกนานค่อย ๆ คิดไปละกัน” 

 

      แฮร์รี่มองเหล่าผู้คนที่ถูกดึงลงขุมนรกคนแล้วคนเล่า  มีหลายคนที่ขายลูกหลานของตัวเองเผื่อจะรอดจากเงื้อมมือมัจจุราชถ้าเป็นเช่นนั้นจริงนังผู้หญิงที่ยกเด็กทารกให้นายท่านคงรอดไปแล้ว  เด็กน่ะรอดแต่ผู้ใหญ่ไม่  ไม้อ่อนดัดง่ายไม้แก่ดัดยาก  แต่ถ้าเป็นคนอื่นคงฆ่ายกครัวไปแล้วพึ่งเห็นนายท่านนี่แหละที่เก็บเด็กของศัตรูไว้เลี้ยงดูเอง  แม้อนาคตมีแนวโน้มสูงว่าเด็กจะหันมาทรยศเขาแต่ก็ยังจะเลี้ยงไว้เหมือนลูกแท้ ๆ  

      “ไม่น่าเชื่อว่าท่านกล้ำกลืนเลี้ยงลูกคนอื่นลงด้วย” 

      “ท่านน่ะเลี้ยงมาแต่ไหนแต่ไรแล้ว  ลูก ๆ ที่อยู่ที่นี่ก็เหมือนกันส่วนใหญ่เป็นลูกบุญธรรมที่รับเลี้ยงทั้งนั้นแหละ  หลายร้อยปีมานี่เพราะพวกท่านไม่มีลูกล่ะนะ” 

      แฮร์รี่หันกลับไปมองดูเด็ก ๆ ที่เล่นกันอยู่ในโดมใหญ่ตรงเนินผานี้  พวกเขาไม่รู้ร้อนรู้หนาวเลยหรือไงว่าเกิดอะไรขึ้นกับพ่อแม่ของตน  มาคิด ๆ ดูเป็นเขาก็คงไม่คิดอ่ะพ่อแม่ที่อยากรอดจนต้องยกลูกตัวเองให้แบบนี้  มิน่านายท่านถึงเกลียดมนุษย์เข้าไส้ 

      “ท่านยมทูต”  ทหารที่ขี่มังกรตัวหนึ่งร่อนลงมาตรงเนินผา 

      “ว่ามา” 

      “มีมนุษย์กลุ่มหนึ่งหลบนี้ออกไปได้ครับ” 

      เอียนทริดเกาคางครุ่นคิด   

      เอียนทริดคนนี้เมื่อก่อนเคยเป็นมนุษย์เท่าไปนี่แหละแต่เพราะไอคิวที่สูงเกินมนุษย์มนาทำให้ถูกประนามว่าเป็นไอตัวประหลาด  เขาพยายามทำทุกอย่างเพื่อให้คนอื่นยอมรับจนกระทั้งเขาถูกพ่อกับแม่ขายให้กับพ่อค้าทาสที่น่าจะหมดไปจากโลกนี้แล้วก็ยังมีหลงเหลือในตลาดมืด  เพื่อเงินแค่เงินเท่านั้น  นั้นเป็นจุดเริ่มตัวชีวิตอันบัดซบของเขาทำให้เขายอมทำสัญญากับเจ้ายมโลกเพื่อที่จะลากคอไอพวกชั่วลงนรก  หลังจากได้เป็นยมทูตคนแรกที่เขาส่งลงหลุมคือพ่อแม่ตัวเองที่หลังจากขายเขา  พวกนั้นเปิดธุระกิจรับเหมาบังหน้าในความเป็นจริงกลับโสมมกว่าที่คิด  พวกเขาจัดงานเลี้ยงของพวกชนชั้นสูงไม่ต้องนึกก็รู้ว่าในงานเลี้ยงพวกนั้นเต็มไปด้วยสิ่งราคะ  กิเลสที่ชายหญิงต่างชอบ  เอียนทริดส่งทุกคนในงานนั้นลงนรกจนหมด  ท่านลอร์ดที่หนึ่งกับท่านลอร์ดที่สองเห็นเขาก็พอใจในตัวเขารับเขามาทำงาน 

      ส่วนไอคิวเท่าไหร่น่ะเหรอมากกว่าสองร้อย  มันสมองเทียบเท่ากับนายท่านได้เลย  ที่สำคัญนายท่านก็รักเขาเหมือนน้องชายด้วยแต่เจ้าตัวชอบทำงานแบบนี้มากกว่านั่งทำงานตั้งโต๊ะ  ถึงเสียดายก็ต้องยอมล่ะนะ 

      “นายท่านคงยังไม่  พวกคุณท่านเอง...น่าจะมีปัญหาอย่างอื่นอยู่มั้ง  เอ...เอาไงดี”  เขามองแฮร์รี่ก่อนบางอ้อ  “ปล่อยไปก่อนละกัน  เพราะไงซะจบงานนี้พวกเรายังมีงานอื่นต้องทำอยู่ดี” 

      “ตามนั้นแหละไม่ต้องเครียดไปคุณทหาร  ไปช่วยนายท่านเถอะ”  วาซานติเห็นพ้องด้วย 

      “รับทราบครับ”  นายทหารขึ้นหลังมังกรก่อนบังคับให้มันบินออกไป 

      แฮร์รี่มองตามไปยังทะเลเพลิงข้างล่าง  หลังจากนี้คงได้มีงานเข้ามาไม่หยุดหมดเวลาพักแล้ว 

      “น่าเบื่อจัง” 

      “สักพัก...สักพักก็ชินไปเอง” 

      “เอาน่าหลังจากเสร็จงานนี้เราจะไปที่หนึ่งกันและจะเป็นงานแรกของเธอ”  วานซานติตบไหล่เขาเบา ๆ 

 

      ใกล้แล้วอีกนิดเดียวตะวันตกก็จะราบเป็นหน้ากอง  พวกกบฏจะได้สิ้นไปสักที...นึก ๆ ดูถ้าตีที่นี่สำเร็จแล้วใครจะเป็นคนปกครองที่นี่  ตะวันตกเหรอ...ตอนเหนือให้เป็นก็อดคนใหม่ที่เป็นลูกเลี้ยงเขาคนดูแล  ส่วนเบลยดูแลทางตอนใต้แทนและให้เนฟิลิมดูแลตะวันตกดีไหมนะ  ตัวเขาดูแลตอนกลางตะวันออกแล้วพอลงตัวอยู่ 

      “เธออยากย้ายมาอยู่นี่ไหมนิฟ”  เขาถามโดยไม่หันไปมองคนที่มาเงียบ ๆ  

      “ไม่มีอะไรพ้นรอดสายตาเลยใช่ไหม”  เนฟิลิมฮึดฮัด 

      “ฉันอยู่ทุกที่แหละเผื่อเธอลืม” 

      หล่อนเดินขึ้นมายืนขนาบข้างเขา  หล่อนเป็นคนชอบสร้างสรรค์ขัดกับบุคลิกที่ดูจะเงียบขรึมตลอดเวลา  หล่อนขึ้นรับตำแหน่งต่อจากแม่ของหล่อนเป็นช่วงเดียวกับเขาที่ขึ้นรับตำแหน่งเช่นเดียวกัน  ง่าย ๆ คือทั้งคู่เหมือนพี่น้องกันไม่มีผิดและหล่อนก็ชอบอยู่กับจูเลีย...จนน่าหมั่นไส้ 

      “แล้วมีเรื่องอะไรจะพูดกับฉันเหรอ” 

      “ตามที่พูดอยากจะย้ายมาอยู่ที่นี่แทนไหม” 

      “แล้วเด็กสองคนนั้นล่ะ” 

      “ฉันกะจะให้วาเทลประจำตอนเหนือ  เบลยประจำตอนใต้ส่วนเธอตะวันตก” 

      หล่อนครุ่นคิด  “ไม่ได้เลวร้ายอะไรนะ”  ก่อนยิ้มร่า  “ดีเหมือนกันจะได้เปลี่ยนบรรยากาศด้วยอยู่แต่ตอนเหนือชักเบื่อแล้ว” 

      “ฮ่า...ว่าแล้วเธอต้องเห็นด้วย” 

      หล่อนยืดเส้นยืดสาย  “ตอนนี้ถึงไหนแล้ว” 

      “คนของฉันกำลังเข้าไปสำรวจทุกซอกทุกมุมพรุ่งนี้เช้าน่าจะจบแล้ว” 

      “เร็วกว่าที่คิด” 

      “ปล่อยทิ้งมานานแล้วเนื้อร้ายก้อนนี่ต้องกำจัดทิ้งแล้วรักษาใหม่” 

      “อะ!  ได้ยินว่านายได้หนุ่มน้อยมาเลี้ยงอีกคนแล้วใช่ไหม” 

      “จูเลียพากลับไปที่นี่มีแต่ฝุ่นควันให้อยู่ที่นี่เด็กจะไม่สบายเอาได้” 

      “อยากเห็นจัง”  หล่อนทำหน้าเสียดาย  “อิจฉานะมีลูกอีกคนแล้วสิ” 

      ทั้งที่ตัวเองก็มีเด็กได้เนี่ยนะ “ตรงเนินผายังมีเด็ก ๆ อีกเธอไปเลือกสักคนสิ” 

      หล่อนมองเขาแววตาเต็มไปด้วยคำขอบคุณถ้ามีดาวประกอบคงวิบวับ ๆ แล้วแน่ 

      “จริงนะ ๆ ๆ” 

      เขาเหงื่อตก  “เอ่อ...อา...” 

      “นายกับแองเจิลน่ารักที่สุดงั้นฉันไปนะ  อ้อแล้วให้กี่คน” 

      คำถามนี่ถามบอกว่าคนเดียว... 

      “แล้วแต่เธอเลย  จูเลียคงอยากอยู่กับเด็กคนนั้นมากกว่า” 

      หล่อนยิ้มอย่างมีเลศนัย  “พูดเองนะ”  หล่อนโบกมือลาก่อนลอยตัวขึ้นไปบนเนินผา 

      เขารอจนหล่อนพ้นระยะได้ยิน  “เป็นพี่สาวที่เคี่ยวจริงให้ตาย” 

ความคิดเห็น