EP.14
-
เมื่อฉันถึงบ้านจึงโน้มตัวลงบนที่นอน
-
Line~
-
[ Pun ]
-
ปัญเอง
-
ปัญทำอะไร
-
เจนนิษฐ์จะนอน
-
ปัญนอนไวจัง
-
เจนนิษฐ์มีอะไรรึป่าว
-
ปัญพรุ่งนี้ไปงานเป็นเพื่อนข้าหน่อยดิ
-
เจนนิษฐ์พรุ่งนี้หรอ
-
ปัญใช่ วันศุกร์
-
ปัญไปเป็นเพื่อนข้าหน่อย
-
เจนนิษฐ์งานอะไรอะ
-
ปัญงานเลี้ยงรุ่น
-
เจนนิษฐ์อ่อ
-
เจนนิษฐ์แล้วต้องเตรียมอะไรมั่ง
-
ปัญเดี๋ยวข้าเอาคนไปรับ
-
ปัญละเดี๋ยวเอาชุดไปให้
-
ปัญ10 โมงนะ
-
เจนนิษฐ์อืมม
-
เจนนิษฐ์ได้สิ
-
ปัญค้าบบ งั้นเจอกันพรุ่งนี้นะคะ
-
เจนนิษฐ์ขนลุก
-
ปัญขนลุกอะไร
-
เจนนิษฐ์ก็เองพูดนะคะ
-
ปัญทำไม
-
ปัญข้าอยากจะหวานกับเองมั่ง
-
เจนนิษฐ์🙄
-
ปัญคิดถึง
-
เจนนิษฐ์เป็นอะไรเนี่ยวันนี้
-
ปัญป่าว
-
ปัญแค่คิดถึง
-
ปัญถ่ายรูปมาหน่อย
-
เจนนิษฐ์ไม่เอาจะนอนแล้ว
-
ปัญนะๆ
-
ปัญขอรูปนึงแล้วจะไม่กวน
-
เจนนิษฐ์อะไรของเองเนี่ย
-
เจนนิษฐ์
-
เจนนิษฐ์พอใจยัง
-
ปัญน่ารัก
-
ปัญ
-
ปัญข้าหัวฟู 5555
-
เจนนิษฐ์ไม่หวีผมเล่า
-
ปัญมาหวีให้หน่อย
-
เจนนิษฐ์ไม่
-
เจนนิษฐ์ข้าจะนอนแล้ว
-
ปัญเออๆ
-
ปัญงั้นฝันดี
-
ปัญเจอกันพรุ่งนี้นะคะ
-
เจนนิษฐ์// ฉันส่งสติ๊กเกอร์
-
.
-
เช้าวันต่อมา
-
แม่เต็นนนนน
-
แม่จะนอนกินบ้านกินเมืองไปไหนเนี่ย
-
แม่ตะโกนเรียกฉันหน้าห้อง
-
แม่จะเที่ยงแล้วนะ
-
แม่ตื่นได้แล้วมีนัดเพื่อนไม่ใช่รึยังไง
-
เจนนิษฐ์เฮ้อออ! นัด
-
จากนั้นฉันจึงรีบมาดูเวลา
-
07:32
-
เจนนิษฐ์เออเดี๋ยวไปแม่
-
แม่รีบๆลงมากินข้าวเดี๋ยวมันจะเย็นซะก่อน
-
เจนนิษฐ์จ้าา
-
ฉันจึงลุกออกมาอาบน้ำแล้วลงไปข้างล่าง
-
เจนนิษฐ์อะไรของแม่เนี่ย
-
ตึก ตึก ตึก
-
พอฉันมาถึงชั้นล่างก็ต้องตกใจของที่มาถึง
-
เจนนิษฐ์
-
เจนนิษฐ์อะไรเนี่ย
-
แม่ของที่ลูกต้องลองวันนี้ไงจ้ะ
-
เจนนิษฐ์มิน่าถึงปลุกหนูไว
-
??เออ สวัสดีครับ
-
จู่ๆ ก็มีคนแปลกหน้าพูดขึ้น
-
แม่อ่อ ลืมบอก
-
แม่นี่เป็นพ่อบ้านของเพื่อนลูกน่ะ
-
แม่เขาจะมาช่วยเลือกชุด
-
แม่แล้วก็...
-
จากนั้นแม่ก็หันไปมองตรงห้องรับแขกที่ตอนนี้มีเมทยืนอยู่อีก 3 คน
-
แม่พวกเธอจะมาช่วยลูกในก่รเลือกชุด
-
เจนนิษฐ์โหวว
-
เจนนิษฐ์ต้องจริงจังเบอร์นี้เลยหรอเนี่ย
-
พ่อจริงจังไม่จริงจังไม่รู้แต่ลูกต้องสวยมากแน่ๆ
-
พ่อพูดพร้อมกับหัวเราะ
-
แม่คุณก็
-
แม่เอาล่ะเดี๋ยวเสียเวลาเยอะไป
-
แม่เชิญตามสบายเลยนะคะ
-
จากนั้นพ่อบ้านและเมทก็โค้งหัวให้ก่อนที่จะเริ่มพาเลือกชุด
-
.
-
จนเวลาผ่านไปหลังจากเลือกชุดเสร็จ เหล่าก็มาแต่งหน้า ทำผมแล้วก็ทำเล็บให้ฉัน
-
แม่ว้าววว
-
แม่ลูกแม่สวยมากกก
-
แม่เป็นเกียรติ์แก่วงตระกูลมากเลยลูก
-
แม่แม่คะ // ฉันส่งยิ้มให้แม่
-
เจนนิษฐ์รถมาแล้วรึ
-
ครืนนน
-
พอฉันได้ยินเสียงรถในขณะที่ทำอะไรเสร็จพอดี
-
??ครับ
-
??เดี๋ยวขึ้นรถได้เลยนะครับ
-
เจนนิษฐ์ค่ะ
-
เจนนิษฐ์แม่หนูไปก่อนนะ
-
แม่จ้า
-
จากนั้นฉันจึงขึ้นรถมา
-
Line~
-
[ Pun ]
-
ปัญขึ้นรถรึยัง
-
เจนนิษฐ์ขึ้นแล้ว
-
ปัญชุดสวยมั้ย
-
เจนนิษฐ์อืม..ไม่รู้ดิ
-
เจนนิษฐ์อึดอัดหน่อยๆ
-
ปัญ5555
-
ปัญเดี๋ยวก็ชิน
-
ปัญเจอกันที่งานนะ
-
เจนนิษฐ์อื้มม
-
ครืนน
-
รถจอดที่วังเเห่งนึง เอ้ย! งานแห่งหนึ่ง -3-
-
เจนนิษฐ์
-
เจนนิษฐ์ว้าวว
-
ตึก ตึก ตึก
-
ฉันเดินลงมาจากรถพร้อมกับไปเดินหาปัญที่ยืนฉันอยู่ก่อนแล้ว
-
ปัญวันนี้เองฉันมากเลยนะ
-
ปัญ
-
เจนนิษฐ์อย่ามองแบบนั้นดิ
-
ปัญทำไม
-
ปัญเขินหรอ
-
เจนนิษฐ์// ฉันหันหน้าไปทางอื่น
-
ใครมันจะไปบอกวะ >3<
-
ปัญป่ะ // ยื่นแขนมาทางฉัน
-
เจนนิษฐ์// คล้องแขนเขา
-
ระหว่างเดินเข้างานนั้นก็เจอกับเพื่อนๆเขา
-
วีวิดวิ้ววว~ // ผิวปาก
-
วีพี่เอามาจริงๆด้วยแฮะ
-
ปัญเออ
-
อรสวยซะด้วยย
-
ปัญไอ้อร
-
อรแหม่ แซวแค่นี้ทำเป็นหวง
-
น้ำหนึ่งมึงมองแบบนั้นมันก็หวงดิ
-
เฌอปรางเออ ใช่ ยิ่งคาบเสือมันหายไปไหนก็ไม่รู้
-
ปัญไอ้เฌอ
-
ปัญอย่าถึงทีมึงนะ
-
เฌอปรางกูยากว่ะ
-
น้ำหนึ่งใช่ป่าววว
-
เฌอปรางอย่านะมึงง
-
เฌอปรางวันก่อนมึงยังสวีทในไอจีกันอยู่นะ
-
น้ำหนึ่งเรื่องของกู
-
น้ำหนึ่งมึงอ่า เอาให้เนียนละกันเรื่องของมึงอะ
-
เฌอปรางหึ ! แน่นอน
-
ปัญไปทางนู้นดีกว่า
-
ปัญว่าพลางจะพาฉันไปอีกที่
-
อรเห้ยย ไอ้ปัญจะไปไหนวะ
-
อรกูยังเล่าไม่จบเลยนะ
-
ปัญมึงเงียบไปเลย // ผมเพ่งมองเพื่อน
-
น้ำหนึ่ง55555
-
น้ำหนึ่งมึงจะกินเลือดกินเนื้อไอ้อรเลยรึ
-
ปัญเออ
-
เจนนิษฐ์มีอะไรกันรึป่าวคะ
-
เมื่อฉันเห็นว่าปัญดูจะให้เพื่อนไม่พูดอะไรบางอย่างฉันเลยถามพวกเขา
-
อรอ่าวว ปัญ
-
อรทีนี้เขาถามเองนะ
-
น้ำหนึ่ง555555
-
เฌอปรางไม่มีอะไรหรอกจ้ะ
-
เฌอปรางพวกเราเล่นกันเฉยๆ
-
เฌอพูดพร้อมกับยักคิ้วใส่ให้ปัญ ทำเอาอีกฝ่ายกับขมวดคิ้วเป็นปม
-
วีผมว่าพวกพี่แกล้งพี่ปัญไปแล้วนะครับ
-
วีดูสิ พี่ปัญแกโกรธหมดแล้ว
-
ปัญเออ
-
ปัญนึกว่าจะไม่มีคนเข้าข้างซะและ
-
วีผมก็พูดไปงั้นแหละครับเพราะความจริงพี่ก็ซ่อนความลับไว้เยอะ
-
เฌอปราง5555
-
อร5555
-
ปัญไอ้วี
-
จากนั้นปัญจึงพาฉันไปดูโซนอื่นทันที
-
เพราะถ้าอยู่นานกว่านี้เขาเหรงว่าจะไม่ปลอดภัย
-
เจนนิษฐ์ที่นี่อาหารเยอะมากเลย
-
ปัญเพราะคนที่เข้ามาร่วมงานนี้มีแต่คนสำคัญทั้งนั้นน่ะสิ
-
ปัญการจัดอาหารต่างๆเลยต้องพิถีพิถัน
-
เจนนิษฐ์อืมม
-
ปัญจะกินอะไรมั้ยเดี๋ยวพาไปนั่งที่
-
เขาว่าพลันพาฉันไปหาของกินเพราะตอนนี้ก็เกือบเที่ยงแล้วและฉันยังไม่ได้กินอะไรแต่เช้าเลย
-
เจนนิษฐ์ว้าววว
-
เจนนิษฐ์น่ากินทั้งนั้นเลย
-
ฉันมองไปที่อาหารจานหรูที่เรียงรายตรงบริเวณโซนหยิบอาหาร
-
ทั้งของคาว
-
เจนนิษฐ์
-
เจนนิษฐ์
-
และของหวาน
-
เจนนิษฐ์
-
เจนนิษฐ์
-
รวมถึงเครื่องดื่มที่อยู่ใกล้ของหวาน
-
เจนนิษฐ์
-
ปัญมาเดี๋ยวช่วย
-
ปัญช่วยฉันยกในขณะที่เห็นตื่นตาตื่นใจกับอาหารของที่นี่
-
จากนั้นเราก็ไปหาที่นั่ง
-
ปัญค่อยๆกิน
-
ปัญเดี๋ยวติดคอหรอก
-
เจนนิษฐ์อืม // ฉันตอบรับในขณะที่ยังเคี้ยวแก้มตุ่ยอยู่
-
??เออ... สวัสดีครับคุณปัญ
-
ปัญอ่อ ครับ
-
เขาหันไปยิ้มให้อีกฝ่าย
-
??หุยย ไม่ได้เจอกันนานดูดีขึ้นเยอะเลยนะครับ
-
ปัญครับ
-
เขาตอบอีกฝ่ายเพียงสั้นๆจนทำให้ อีกฝ่ายนั้นถึงตั้งตัวไม่ถูก
-
??แหม...ตอบแบบนี้ผมก็ไม่ถูกเลยสิครับ
-
??ว่าแต่นั่น...ภรรยาเหรอครับ
-
อีกฝ่ายจนฉันเผลอสำลักอาหารที่กินไป
-
ปัญค่อยๆกินสิ
-
ปัญบอกแล้วไงเดี๋ยวสำลัก
-
เขาลูบฉันก่อนที่จะยื่นน้ำให้
-
ปัญใช่ครับ
-
??ว้าววว เธอสวยมากเลยนะครับ
-
??ไม่คิดเลยว่าจะมีภรรยาสวยขนาดนี้
-
ปัญขอบคุณครับ
-
พลั่ก
-
ฉันเลยเหยียบเท้าเขาแต่ดูเหมือนอีกฝ่ายจะไม่สะทกและยังคงคุยต่อไป
-
เจนนิษฐ์ปัญนะปัญ // คิดในใจ
-
เมื่ออีกฝ่ายดูเริ่มจะมีคนเข้ามาคุยมากขึ้นฉันจึงขอตัวไปเข้าห้องน้ำ
-
ตึก ตึก ตึก
-
?จริงปะที่พูด
-
??เออดิ
-
??เสียดายแคนดี้ไม่น่าตกอับเลย
-
??ป่านนี้ก็คงได้มางานนี้แล้ว
-
?ใช่
-
?เห็นงงานนี้มาทีไรแคนดี้จะมาตลอดนี่
-
?น่าเสียดาย สวยก็ไม่สวย
-
?ปัญเลือกได้ไงเนี่ย
-
??นั่นสิ
-
??สู้แคนดี้ก็ไม่ได้
-
??สวย รวย เพอร์เฟค
-
??แต่ปัญดันไปคว้าเอาอะไรก็ไม่รู้นะ
-
?นั่นสิ
-
?เออ ได้เวลาแล้วอะ
-
?รีบเข้างานกันเถอะ
-
เมื่อสองคนนั้นเข้างานไปมีเพียงฉันที่ตอนนี้ยังอยู่ในห้องน้ำอยู่เพียงคนเดียว
-
เจนนิษฐ์หรือฉันไม่เหมาะสมกับเขาวะ
-
ฉันนึกถึงสิ่งที่พวกเธอพูด
-
ทั้งไม่ได้รวย ไม่ได้สวย ไม่ได้เพอร์เฟค
-
คนอย่างฉันเหมาะกับเขางั้นหรือ
-
จู่ๆใจมันก็สั่นวูบจนต้องกุมหน้าอกเอาไว้
-
เจนนิษฐ์เจ็บดีนะ
-
เจ็บที่ต้องรู้ว่าตัวเองไม่เหมาะกับเขา
-
เจ็บซะจนไม่อาจจะทนไหว
-
ตุบ ตุบ
-
ใจของฉันยังคงเต้นไปตามจังหวะอย่างฉันช้า
-
แหมะ
-
แหมะ
-
จู่ๆน้ำตาของฉันก็ไหลลงมาจนฉันต้องปาดมัน
-
เจนนิษฐ์เธอร้องไห้หรอเจนนิส
-
ฉันมองมือที่มันเปื้อนไปด้วยน้ำตา
-
เจนนิษฐ์น้ำตานี่ใสดีเนาะ
-
เจนนิษฐ์ใสซะจนมันบอบช้ำได้ง่าย
-
แหมะ แหมะ
-
เจนนิษฐ์ทำไม
-
เจนนิษฐ์มันเจ็บแบบนี้วะ
-
เจนนิษฐ์ก็เขาอยู่สูงขนาดนั้น เรากับเขาจะไปคู่ควรกันได้ยังไง
-
เจนนิษฐ์เขารวย เพอร์เฟค มีคนเข้าหามากมาย
-
เจนนิษฐ์แต่กับเรามันก็แค่...
-
ฉันปิดปากจัวเองเอาไว้ก่อนที่จะปล่อยโฮร้องไห้ออกมา
-
.
-
จนเวลาผ่านไป
-
เมื่ออารมณ์ฉันดีขึ้นแทบจะเป็นปกติฉันกับไปเข้างานตามเดิม
-
.
-
ไรท์หน่อยแน่ !! ชะนีพวกนี้บังอาจมาว่าเจ้าเจนนิสไม่เหมาะสมซะได้
-
ไรท์ไรท์ว่าไรท์แต่งเองแต่อินเอง งื้อออออ 5555
-
ไรท์ยังไงฝากตอนต่อไปด้วยนะครับ
-
ไรท์มันอาจจะหน่วงๆนิดหน่อย แต่ไรท์ชอบนะ5555
-
ไรท์ฝากติดตามกันด้วยนะคะ // พับไมค์
คลิกบริเวณนี้เพื่ออ่าน
หรือสัญลักษณ์ด้านขวาเพื่ออ่านต่อเนื่อง
สวัสดีค่ะนักอ่านทุกท่าน
ยินดีต้อนรับเข้าสู่โลกนิยายจากนักเขียนมีนามว่า คยอน
ซึ่งเป็นเรื่องราวต่าง ๆ กำลังค่อย ๆ ก่อรูปขึ้น ผ่านจินตนาการ ความตั้งใจ และความรักในการเขียน
หากคุณยังไม่เคยอ่านนิยายของไรด์มาก่อน
ขอเชิญชวนให้ลองเปิดใจสัมผัสกับตัวละคร เรื่องราว และความรู้สึกที่ถูกถ่ายทอดผ่านตัวอักษรเหล่านี้
ทุกความคิดเห็นของผู้อ่าน ไม่ว่าจะเป็นคำชม คำแนะนำ หรือคำติติง
ล้วนเป็นพลังสำคัญที่ช่วยส่งเสริมและผลักดันให้ไรด์พัฒนาผลงานให้ดียิ่งขึ้นในทุก ๆ วัน
ไรด์หวังว่าผลงานที่ตั้งใจสร้างขึ้นนี้จะสามารถเป็นส่วนหนึ่งของช่วงเวลาดี ๆ ของทุกท่านได้นะคะ
ขอบคุณที่แวะเข้ามาอ่าน และหวังว่าจะได้พบกันในแต่ละบทของนิยายน้า
🙏🏻🙏🏻🙏🏻🙏🏻🙏🏻🙏🏻🙏🏻🙏🏻🙏🏻🙏🏻🙏🏻🙏🏻🙏🏻🙏🏻🙏🏻🙏🏻🙏🏻🙏🏻

กรุณาเข้าสู่ระบบเพื่อแสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็นปักหมุด
ความคิดเห็นทั้งหมด ()