"พี่ผักบุ้งอยู่ไหนอะ"

พี่ฟิสิกส์​กดโทรศัพท์​โทรออก

บรรยากาศ​โรงพยาบาล​ ตอนช่วงค่ำนี่ก็เริ่มวังเวงนะ

นี่พี่คนโตกับพี่คริสอยู่เวร ดึกๆ ไม่กลัวบ้างหรอเนี่ย

"ครับพี่​สิกส์"

"ไม่เอาครับ"

"คนเล็กเป็นห่วงพี่เขา"

"ก็คนเล็กเป็นห่วงนี่"

"คร้าบบ"

"พี่ใจ๋ครับ"

"หมอออกมารึยังครับ"

"เนี่ยสิกส์บอกแล้ว แต่น้องไม่ยอมฟัง"

"จะรอเจอพี่ผักบุ้งท่าเดียวเลย"

"ครับ"

"แล้วพี่จะเอาอะไรมั้ย"

"ไม่กินแต่คนเล็ก จะซื้อมาเผื่อนะ"

พี่ใจ๋ส่งยิ้มบางให้

อย่างน้อยก็ยิ้มแล้ว

"ไม่กินข้าวไม่ได้หรอ"

"กินขนมอะไรแบบนี้ได้มั้ย"

"ก็ได้ กินข้าวก็ได้ครับ"

มือหนายกมาบีบจมูกผมเบาๆ

ผมเลยย่นจมูกใส่

"ชิ!"

หลังจากที่พี่ฟิสิกส์​ พาผมไปหาอะไรทาน

ไปไม่นานมากหรอกครับ

เพราะเข้าร้านสะดวกซื้อ ด้านล่างโรงพยาบาล

หลังจากที่ผมยืนยันว่าไม่หิว

ไม่ได้อยากกินอะไรหนักๆ น่ะ

ยอมรับว่ากินไม่ค่อยลง

พี่ฟิสิกส์​เลยจัดซาลาเปา ขนมจีบ และนมให้ผม

และซื่อมาเผื่อพี่ใจ๋ด้วย

แต่พอกลับมาหน้าห้องไอซียู

ก็ไม่เจอพี่ใจ๋แล้ว

พี่ฟิสิกส์​เลยเดินไป ถามเคาน์เตอร์​พยาบาล

เลยได้รู้ว่าพี่ผักบุ้งไก้ถูก ย้ายไปห้องพักผู้ป่วยแล้ว

พี่ฟิสิกส์​เลยพาผมไปที่ ห้องพักตามที่พยาบาลแจ้งมา

"พี่สิกส์ว่าน้องจะปลอดภัยมั้ย"

"ใช่ครับ"

"หรอแต่คนเล็ก เห็นเลือดแล้ว..."

พี่ฟิสิกส์​เปิดประตูเข้าไปเบาๆ

เพราะกลัวรบกวนคนป่วย

แต่เราก็ต้องชะงักกับ ภาพตรงหน้า

ยืนฟังเสียงพูดคุยกัน ของพี่ใจ๋กับำี่ผักบุ้ง

"ไม่เป็นไร...ไม่เป็นไรนะครับ"

"ตัวเล็กไม่ผิดอะไรสักหน่อย"

"ไม่ต้องขอโทษนะคนดี"

"ไม่โทษตัวเองสิ...นะ"

"เรามีกันใหม่ได้นะ...มีกันใหม่"​

ทั้งสองคนกอดกันแน่น

น้ำตาไหลอาบแก้ม

ขนาดพี่ใจ๋ยังร้องไห้เลย

แต่พี่ผักบุ้งไม่เห็นว่าพี่ใจ๋ร้อง

พี่ใจ๋ต้องเข้มแข็งขนาดไหน

เพื่อที่จะเป็นหลัก ให้พี่ผักบุ้ง​ได้ยึดไว้

ถึงแม้จะเสียใจแค่ไหน

ก็ต้องข่มความรู้สึกเสียใจนั้นไว้

ผมยกมือขึ้นจับท้องของตัวเอง

ผมไม่อยากอยู่ตรงนี้แล้ว

รู้สึกอึดอัดในใจยังไงไม่รู้

และเหมือนพี่ฟิสิกส์​จะรับรู้

เลยพาผมออกมาจากห้อง แบบเงียบๆ

ระหว่างทางที่อยู่ในรถ

เราสองคนไม่ได้พูดอะไรกัน

จนกระทั่ง​ถึง​เพนท์เฮาส์​

เมื่อผมก้าวออกมาจากลิฟต์​

พี่ฟิสิกส์​ก็ดึงผมเข้าไปกอด

แค่นั้นความรู้สึก อึดอัดในใจก็พังทลายลง

"ฮึก...ฮือออ"

ผมปล่อยโฮใส่พี่ฟิสิกส์​

สองมือกำเสื้อพี่ฟิสิกส์​แน่น

"ครับ ฮึก....ฮือออ"

คำปลอบนั้นไม่ได้ เข้าหูผมเท่าไหร่

ยิ่งนึกภาพที่พี่ผักบุ้ง​ล้ม

นึกถึง​ภาพที่พี่สองคนกอด กันร้องไห้เพราะ​ศูนย์​เสียลูก

ผมยิ่งหมดแรงตาม

พี่ฟิสิกส์​เลยอุ้มผม เข้าไปในห้องนอน

"คนเล็ก ฮึก...เสียใจ

"ครับต้องเข้มแข็ง"

"งืออ...ง่วงแล้วอะ...ฮึก

"งืออ ก็พี่สิกส์​บอกให้เข้มแข็ง" ​

มือหนาลูบศีรษะ​ผม

"ง่วงแล้ว ง่วงแล้วครับ"

"ไม่อาบได้มั้ยครับ"

"เหนื่อยแล้ว หิวด้วย"

ผมเบี่ยงตัวหลบมือที่ กำลังจะเข้ามาอุ้มผมทันที

"ไม่ต้องเลยครับ"

"คนเล็กอาบเองได้"

"พี่ฟิสิกส์​ไปเตรียมนมอุ่นๆ ให้ลูกดีกว่าครับ"

พี่ฟิสิกส์​ยกยิ้มเจ้าเล่ห์​

"No No No"

เมื่อต่างคนต่างแยกกันไป ทำหน้าที่ของตัวเอง

ผมที่ปกติอาบน้ำไม่นาน

วันนี้กลับนานกว่าปกติ

เพราะอดคิดเรื่องพี่ผักบุ้งไม่ได้

คิดไม่ตกว่าถ้าเป็นตัวเขาเอง

ที่ต้องดูแลตัวเองมากกว่าปกติ

เป็นคนล้มกระแทกพื้นแบบนั้น

และศูนย์​เสียเด็กน้อยไป

เราจะรับมันได้มั้ย จะเสียใจมากแค่ไหน

เฮ้อ!~

พี่ฟิสิกส์​ถามทันที ที่ผมออกมาจากห้องน้ำ

"แค่ยี่สิบนาทีเอง"

ผมว่าพลางเดินเข้าไป ในห้องแต่งตัว

หยิบชุดนอนที่พี่ฟิสิกส์​ แขวนเตรียมไว้ให้มาใส่

พอออกมาพร้อมกับชุดนอน ลายหมีสีฟ้าราวกับเด็กอนุบาล

ก็ได้รับสายตาจากคนที่ซื้อ ชุดนี้ให้ด้วยตาเป็นประกาย

พี่ฟิสิกส์​ชอบให้ผมมุ้งมิ้ง

และผมจะได้รับคำๆ นี้เสมอ

"งือออ"

"ให้แต่เค้าใส่"

"คืนนี้ตัวเองใส่ด้วยเลย"

"เร็วๆ นะครับ"

"คนเล็กอ่านหนังสือรอ"

หอมแก้มผมเสร็จ

ก็เข้าไปอาบน้ำ

ผมเลยหยิบหนังสือ สำหรับคุณแม่มาอ่านรอ

หยิบแก้วนมที่พี่ฟิสิกส์​วางไว้ บนโต้ะ​ข้างเตียงยกขึ้นดื่ม

นั่งอ่านหนังสือดื่มนมไปสักพัก

หันดูเวลาตอนนี้ก็ใกล้ จะเที่ยงคืนเข้าไปแล้ว

พอดีกับที่พี่ฟิสิกส์​ออกมาพร้อมกับชุดนอนลายหมีสีน้ำเงิน

"ฮ่าๆๆๆ"

"ปะป๋ามุ้งมิ้งจังเลยครับ"

พี่ฟิสิกส์​ยิ้มเกาท้ายทอยแก้เก้อ

ก่อนจะเดินมานั่งลงข้างกัน

ขยับเข้ามาโอบกอด​ผมไว้

"ดึกแล้วนะ"

"แต่ถ้าปะป๋าอยากอ่าน ให้ลูกฟังก็ได้ครับ"

"ฟังนิทานปะป๋าเดี๋ยวก็หลับ"

พี่ฟิสิกส์​ลุกขึ้นไปหยิบ หนังสือนิทานมา

หลังจากที่เห่อซื้อไว้ตั้งแต่ อาทิตย์​ก่อน

หลังจากที่เห่อซื้อไว้ตั้งแต่ อาทิตย์​ก่อน

ผมกับลูกที่เพิ่งจะโต ได้ไม่เท่าไหร่

ก็ได้ฟังคุณปะป๋าเล่านิทาน ให้ฟังทุกคืนก่อนนอน

ฟังไปได้สักพัก

ตัวผมก็เริ่มเอนตัวพิงเข้า กับอกพี่ฟิสิกส์​

กระพริบตา​ขึ้นลงช้าๆ

แล้วเข้าสู่ห้วงนิทราไปท่าม กลางเสียงทุ้มนุ่มที่ดังอยู่ใกล้ๆ

ผมสะลึมสะลือ​มอง ตามเสียง และสัมผัส

อดที่จะอมยิ้มไม่ได้กับ ความน่ารักของปะป๋ามือใหม่

พี่ฟิสิกส์​หันไปลดแสงสว่าง จากไฟในห้องลง

และมานอนกอดผมไว้ อย่างเช่นทุกคืน