ตอนนี้ผมอยากตีเด็กครับ

ตั้งแต่เดินจากลานจอดรถ

จนเข้ามาในโรงพยาบาล​

เด็กน้อยผมดูจะร่าเริงผิดปกติ

เดินแบบกระโดดโลดเต้นไปมา

นี่จำไม่ได้ใช่มั้ยว่าตัวเองท้อง

"คนเล็กเดินดีๆ สิครับ"

"อย่าวิ่งนะคนเล็ก"

"ไม่กระโดดโลดเต้นแบบนั้นสิ"

"คนเล็กกกก~"

ให้ตายเถอะเด็กคนนี้

"ก็คนเล็กไม่ระวังนี่ครับ"

"เมื่อกี้ก็เกือบชนกับคนอื่น"

คนเล็กหน้างอเมื่อถูกผมดุ

น้องบ่นพึมพำแต่ผมได้ยิน

อ่า เด็กน้อยผมน้ำตาคลอแล้ว

ผมโอบไหล่คนตัวเล็กไว้

"พี่ห่วงทั้งสองคนเลยครับ"

"ไม่เอาไม่ร้องนะคนดี"

แต่เหมือนยิ่งปลอบจะยิ่งร้องไห้

เจอพี่คริสพอดี

"สวัสดีครับพี่คริส"

"พูดเหมือนต่างเห็นเลยนะครับ"

พี่คริสพูดไปมองคนเล็กไป ด้วยความเอ็นดู

ยกมือลูบศีรษะ​เล็กเบาๆ

"พี่คนโตไปไหนหรอครับ"

"ครับ"

ผมกระชับอ้อมแขนมากขึ้น

ตอนนี้คนเล็กยัง ไม่หยุดร้องไห้เลยครับ

เดินมาจนถึงห้องทำงานพี่คริส

น้องก็ยังไม่หยุดร้องไห้

จนผมเริ่มทำอะไรไม่ถูก

พี่คริสยิ้มขำ

ผมให้คนเล็กนั่งลงบนเตียง

เข้าไปยืนตรงหว่างขา กอดน้องไว้

"พี่ไม่ดุแล้วครับ"

"ไม่ร้องแล้วนะครับ"

"พี่ขอโทษนะที่รัก"

"ครับไม่ดุแล้ว"

"คนเล็กหยุดร้องก่อนนะ"

"เราจะได้มาฟังการดูแล เจ้าตัวเล็กในท้องกันไง"

"ถ้าคนเล็กยังร้องอยู่"

"พี่อธิบายให้ฟังไม่ได้นะ"

"โอเคขึ้นแล้วนะ"

หยุดร้องซะงั้น

ต้องอ้างลูกใช่มั้ยเนี่ย ถึงจะหยุดร้องได้

ผมว่าผมต้องทำการบ้าน เรื่องนี้พอมสมควรเลยล่ะ

หลังจากคนเล็กหยุดร้องไห้

พี่คริสก็เริ่มคุยเรื่องร่างกาย คนเล็ก และเจ้าตัวเล็กในท้อง

"ไม่ครับพี่คริส"

"คนเล็กก็อยากรู้เหมือนกัน ว่าทำไมตัวเองถึงท้องได้"

"อยากเห็นจัง"

"ดีครับ"

ดูน้องจะตื่นเต้นผมเองก็ตื่นเต้น

อยากเห็นพัฒนาการ​ลูก ตอนอยู่ในท้องคนเล็ก

"ดูได้ทุกเดือนมั้ยครับพี่คริส"

"ดีเลยพี่สิกส์​มากับคนเล็ก ทุกเดือนนะห้ามขาด ห้ามลา"

"รับทราบครับผม"

คุณหมอมักพูดตรงๆ เสมอ

หน้าแดงกันไปสิครับ ทั้งผมทั้งน้อง

พี่คริสนี่หัวเราะเลย

"แล้วออกกำลังกาย ได้มั้ยครับพี่คริส"

พี่คริสยังคงยิ้มล้อเลียน

อะไรผมคิดออกกำลังกาย จริงๆ นะ"

ไม่ได้คิดออกกำลังกาย แบบนั้นสักหน่อย

"เปล่านะครับ"

"พูดไปเดี๋ยวก็ทำจริงซะเลย"

"ครับพี่คริส"

ผมรับคู่มือสำหรับคุณแม่ ตั้งครรภ์​มาจากพี่คริส

เปิดดูสารบัญ​แล้วละเอียดมาก

เหมาะสำหรับพ่อแม่มือใหม่มาก

"ขอบคุณ​มากครับพี่คริส"

"เรื่องฝากท้องนี่ยังไงครับ"

"พี่คริสคนเล็กสงสัย"

"คนเล็กจะคลอดยังไงครับ"

"งืออ น่่ากลัว"

คน​เล็ก​ซบหน้าลงกับไหล่ผม

มือผมก็ลูบหลังลูบศีรษะ​ปลอบ

"อย่าเพิ่งไปคิดถึงสิครับ"

"อีกตั้งเก้าเดือนแหนะ"

"ตอนนี้ดูแลตัวเองกับเจ้าตัวเล็กในท้องให้ดีก่อนนะหม่ามี๊"

"ครับพี่คริส"

"ท่าทางคงต้อง ได้รบกวนบ่อยๆ"

"ขอบคุณครับพี่คริส"

"คนเล็กไปก่อนนะพี่คริส"

"คนเล็กไม่ซนสักหน่อย"

"พี่คริสอะ"

"ไปละสวัสดี​ครับ"

"ครับผม"

"ครับ"

"เรื่องอะไรครับ"

"ได้สิครับ"

"คนเล็กทำได้อยู่แล้ว"

"แต่ไม่ใล่แค่ดูแลลูกนะ"

"ตอนนี้คนเล็กต้องดูแล ตัวเองด้วยรู้มั้ยครับ"

"ดีมากครับ"

"ตอนนี้ก็นอนได้แล้วนะ"

"จะได้พักผ่อน​เยอะๆ"

"อ้อนแล้วน่ารักจัง"

"รักคนเล็กเหมือนกันครับ"

จัดการหอมแห้มจุ๊บปาก จุ๊บหน้าผากน้อง

กระซิบบอกคนใน อ้อมกอดว่าฝันดี

ก่อนจะพากันเข้าสู่ห้วงนิทราไป

หลังจากวันที่ได้ไปหาพี่คริส

ตอนนี้ก็ผ่านไปแล้วหนึ่งอาทิตย์​

และเป็นหนึ่ง​อาทิตย์​ที่...

มันไม่ง่ายเลย

อะไรหรอที่ไม่ง่าย

เรื่องการดูแลตัวเอง นี่แหละครับ

ว่าดูแลตัวเองก็ยากแล้ว

แต่การดูแลทั้งตัวเอง และเจ้าตัวเล็กยากยิ่งกว่า

เพราะความอยากกิน ทุกอย่างของตัวผมเอง

มันเลยยากน่ะสิครับ

ช่วงนี้หิวมาก กินมากขึ้น

เลยอยากกินไปหมด

พี่ฟิสิกส์คุมแล้วคุมอีก

ดุแล้วดุอีกแต่ก็ยอม

เราเลยตกลงกันว่า

ในหนึ่งเดือนนับจากนี้

ผมจะได้กินตามใจปาก ได้เพียงแค่หนึ่งวัน

ให้ตายเถอะโคตร ทรมานความอยาก

"ก็ยอมแล้วนี่ไง"

"จะเอาอะไรอีกล่ะ"

และนี่ก็เป็นอีกอย่างที่ผม ไม่สามารถคุมตัวเองได้

อารมณ์​ของคนท้องมาเต็ม

แต่ละวันไม่ซ้ำไม่ก็หลากหลาย

บางทีผมยังรำคาญตัวเองเลย

แอบสงสารพี่ฟิสิกส์​อยู่หน่อยๆ

"ใช่ครับ"

"พี่สิกส์​ เค้าอยากกินส้มอะ"

"แกะใส่จานให้หน่อย"

"คร้าบบ"

อมยิ้มกับคำเรียก หม่ามี๊ ปะป๋า

รู้สึกหัวใจมันพองโต

พี่ฟิสิกส์​เลื่อนจานที่มีกลีบส้มนอนเรียงกันอยู่มาให้

"ขอบคุณค้าบบ"

"น่ารักที่สุดเลย"

ชมเขาสักหน่อย

"ไปด้วยแน่นอน"

"เรื่องอะไรคนเล็กจะอยู่บ้าน"

"แน่ใจครับ"

"ไม่รู้ทันสักเรื่องจะได้มั้ยหื้ม"

"ก็มันน่ามั้ยล่ะ"

"งานแบบนี้มีคนเข้ามา เจ๊าะแจ๊ะพี่ฟิสิกส์​อยู่แล้ว"

"ทั้งผู้หญิง​ทั้งผู้ชาย"

"ขนาดรู้ว่าพี่สิกส์​ แต่งงานกับคนเล็กแล้ว"

"ยังไม่หยุดเข้าหากันเลย"

"ไหนจะคุณหญิงบางคน แนะนำลูกตัวเองมาให้อีก"

"อยากมาให้เป็น เมียน้อยกันรึไง"

"เฮ้อออ!~"

"หนักใจมีสามีหล่อรวย"

พี่ฟิสิกส์​หัวเราะร่วนทันที ที่ผมบ่นจบ

ขอบ่นสักหน่อยเถอะ อึดอัดมานานแล้ว

"มันน่าขำนักรึไงครับ"

"แต่คนพวกนั้นเขาไม่ได้คิด แบบพี่สิกส์​นี่ครับ"

"ที่เข้ามาเกรงใจคนเล็ก ซะที่ไหนล่ะ"

"ครั้งก่อนก็รอบนึงแล้วนะ"

"ยืนอยู่ข้างๆ พี่สิกส์​แท้ๆ"

"ยังมองผ่านคนเล็กไปได้"

"ไม่มีทาง"

ใช่ไม่มีทางหรอก

ยังไงเรื่องแบบนี้ผมกับ พี่ฟิสิกส์​ยังต้องเจออีกเยอะ

"ครับ"

ทันทีที่เดินเข้างาน

สายตาของทุกคน ต่างจับจ้องมาที่เราสองคน

เมื่อพี่ฟิสิกส์​เดินผ่าน พนักงานต่างก็ยกมือไหว้

ไม่ว่าจะอายุน้อยกว่า หรือมากกว่า

แต่พี่ฟิสิกส์​ยกมือรับไหว้หมด

ผม​เองก็ทำตามพี่ฟิสิกส์​

ไม่ทำไม่ได้เดี๋ยวพี่ฟิสิกส์​ โดนนินทา

แต่แค่นี้ก็มีคนซุบซิบนะ

ก็ใช่ว่าจะมีคนยอมรับ

ที่ประธานบริษัท​คบ และแต่งงานกับผู้ชาย

ส่วนหนึ่งก็เพราะผมให้ทายาทกับพี่ฟิสิกส์​ไม่ได้ยังไงล่ะ

แต่ตอนนี้ผมชักเริ่ม จะอาการไม่ดี

จู่ๆ ก็รู้สึกเวียนหัว และอยากอาเจียน

ไม่รู้เพราะคนเยอะเกินไป

หรือเพราะหลากหลาย กลิ่นน้ำหอมของแต่ละคน

ผมยกมือขึ้นปิดปาก ปิดจมูกเอาไว้

"อึก"

"อึก...อึก"

ผมพยักหน้าหงึกหงัก

พี่ฟิสิกส์​พาผมออกไปจากงานอีกทางเพื่อไปห้องน้ำ

ผมตรงไปที่อ่างล้างหน้าทันที

ก่อนจะปล่อยให้ตัวเองอาเจียน

ซึ่งมันก็มีเพียงแค่น้ำ

พี่ฟิสิกส์​คอยลูบหลัง และประคองตัวผมไว้

"แหวะ!...อึก...แหวะ!"

"อึก...แหวะ!"

"ไหวครับ"

ไหวแต่เสียงเหมือนจะหมดแรง

"อ่อก!...อึก...แหวะ!"

"ที่...ที่ตั้งอยู่ตรง เคาน์เตอร์บาร์อะหรอ"

"อ่อก...แหวะ!"

"อ่า ไม่ได้กินครับ"

"เห็นพี่ฟิสิกส์รีบๆ"

"คนเล็กเลยไม่ได้กิน"

"ขอยาดมหน่อยครับ"

พี่ฟิสิกส์​ส่งยาดมให้ หลังจากที่ผมล้างหน้า

ก่อนจะหยิบผ้าเช็ดหน้า มาซับน้ำออกจากหน้าให้

"ครับ"

พี่ฟิสิกส์​ถามระหว่างที่ประคองผมเดินออกมาจากห้องน้ำ

"ไหวอยู่ครับ"

ส่งยิ้มให้ด้วยเพราะตอนนี้

ใบหน้าของพี่ฟิสิกส์ ​เต็มไปด้วยความกังวล

"ค่อยๆ ปรับตัวกันไปนะครับ"

"คิดมากกว่าคนท้องอีกนะ"

"รู้แล้วครับ"

"พี่สิกส์ไปคุยกับแขก ก่อนก็ได้ครับ"

"ครับ"

แล้วพี่ฟิสิกส์​ก็เดินไปยัง ไลน์อาหารที่วางเรียงกันอยู่

บอกให้ไปคุยกับแขกก่อน ก็ไม่ยอมไปอีก

ผมนั่งมองบรรยากาศ​ ภายในงานไปเรื่อยๆ

มีแขกบางคนเข้ามาทักทาย

ตามประสาคนรู้จักที่รู้ว่า ผมเป็นภรรยาของประธาน

แต่พอหลายคนเข้า

อาการเวียนศีรษะ​ก็มา

แต่จู่ๆ ก็มีแก้วน้ำหวานส่งมาให้

ผมมองตามมือนั้นจนเห็นหน้า คนส่งแก้วน้ำหวานให้

"อ้าว พี่ผักบุ้ง"

"มางานนี้ด้วยหรอครับ"

พี่ผักบุ้งยิ้มรับ

ก่อนจะนั่งลงเก้าอี้ข้างผม

"อ้าว พี่สาวคนสวย"

"สวัสดีครับ"

จริงอย่างที่พี่ผักบุ้งว่า

ไม่มีของทอดเลยด้วยซ้ำ

มีแต่ของจืดๆ ไม่เผ็ดอะไร

นี่สั่งเชฟทำใหม่แน่เลย

"ใช่ครับว่าแต่พี่รู้ด้วยหรอ"

"สิกส์ยังไม่บอกใครเลยนะ"

"ขอบคุณครับ"

"งั้นผมฝากคนเล็ก ไว้กับพี่ก่อนนะ"

"ขอไปคุยกับแขกในงานก่อน"

"แหะๆ หิวน่ะครับ"

"ไม่เป็นไรครับ"

"คนเล็กไปตักเองดีกว่า"

"ก็ได้ครับ"

และผมกับพี่ผักบุ้งก็ไป ตักอาหารกันตรงไลน์อาหาร

มีบางอย่างที่สั่งเชฟให้ทำใหม่

ระหว่างที่รอผมก็หันไป หยิบขนมหวานมานิดหน่อย

พี่ผักบุ้งเองก็ตามมาด้วย

ผมหันไปมองคนข้างกาย

ทันทีที่ได้ยินเสียงน้ำสาด

ชุดราตรีของพี่ผักบุ้ง เต็มไปด้วยน้ำสีแดง

"เฮ้ย! พี่ผักบุ้ง!"

ผมหยิบผ้าเช็ดหน้าออกมา เช็ดน้ำที่เลอะชุดให้พี่ผักบุ้ง

ผู้หญิงคนนั้นเอ่ยขอโทษ

แต่ผมว่าน้ำเสียงมันเสแสร้ง

"จริงหรอครับ"

ผมหันไปมองหน้าผู้หญิงคนนั้น

นี่พวกที่ชอบพี่ฟิสิกส์​รึเปล่าเนี่ย

แต่กล้ามากนะที่คิดจะทำ

เธอละล่ำละลักตอบ พร้อมบีบน้ำตา

เหมือนพี่ผักบุ้ง​จะองค์​ลง

แต่ไม่ทันไรก็มีผู้หญิง​ อีกคนเข้ามา

และตอนนี้รอบๆ เราก็มี หลายสายตาจับจ้องมา

คนที่เข้ามาใหม่ถาม น่าจะเป็นเพื่อนกัน

นั่นไงเริ่มแล้ว

แถมยังไม่รู้จักทั้งผม และพี่ผักบุ้งด้วย

"กล่าวหาหรอ"

"นี่ไงรอย และเพื่อนคุณ ก็จงใจทำน้ำหกใส่ฉัน"

"ไม่สิไม่ใช่ฉัน"

"แต่เป็นน้องชายฉัน แต่ดันพลาดมาโดนฉันแทน"

เอ้าเอ้า ฟ้องเพื่อนใหญ่

เพื่อนเธอก็ดูจะหน้ามืด

ไม่สนใจอะไรใครแล้ว

ถึงจะไม่ได้เห็นท้อง ที่นูนมากเพราะชุดสีเข้ม

แต่ผู้หญิงที่โวยวาน แทนเพื่อนก็ยังเห็น

เห็นยังไงไม่สำคัญเท่ามาว่า คนท้องเกะกะขวางทางนี่แหละ

ตรรกะอะไรของเธอกัน

"พี่ผักบุ้ง พี่ท้องอยู่นะครับ"

ผมเอ่ยห้ามพร้อมกับ จับแขนพี่ผักบุ้งให้ใจเย็น

ทั้งแขก และพนักงาน เริ่มหันมามองมากขึ้น

พี่ฟิสิกส์​กับพี่ใจ๋อยู่ไหนเนี่ย

ผมจะมองหาก็ไม่ได้

เพราะถ้าละสายตาจาก พี่ผักบุ้ง​แป๊บเดียวคงมีเรื่อง

ตอนนี้อารมณ์​คนท้องกำลังพุ่ง

"นั่นสิครับ"

"คุณคงไม่ได้มือไม้อ่อนถือแก้วไม่ได้จนหลุดมือหรอกนะครับ"

มัน!!!...

ไม่ทันพี่ผักบุ้งครับ

คว้าแก้วน้ำแถวนั้น สาดใส่ผู้หญิงตรงหน้า

ผมกระพริบตา​ปริบๆ

ผู้หญิงที่โวยวายแทนเพื่อน ทำท่าเงื้อมือขึ้นจะตบพี่ผักบุ้ง

แต่ผมจับมือนั้นไว้ก่อน

"หยุดนะ"

"ไม่งั้นผมจะไล่คุณออก"

"ในข้อที่ประพฤติ​ตัวไม่เหมาะสมในฐานะพนักงานบริษัท"

"การไม่มีมารยาท ไม่มีกาลเทศะกับแขกบริษัท"

"คุณไม่รู้หรอครับว่าคุณสามารถโดนไล่ออกได้ทันที"

"หึหึ ช่างไม่รู้อะไรเลย"

"ฝ่ายบุคคลรับคนแบบนี้ เข้ามาทำงานได้ยังไง"

เราต่างยืนอึ้งกันไป

เมื่อผู้หญิงที่แกล้งบีบน้ำตา

ยกมือขึ้นตบหน้าพี่ผักบุ้ง

แรงนั้นมากพอทำให้ พี่ผมลงไปนั่งกับพื้น

และกระแทกกับพื้นเต็มแรง

"พี่ผักบุ้ง!!!"

ผมเข้าไปพยุงตัวพี่ผักบุ้งไว้

มือบางจับที่หน้าท้องของตัวเอง

คงไม่เป็นอย่างที่คิดหรอกนะ

"0.0!!!"

"พี่ใจ๋!!! พี่ฟิสิกส์!!!"

ผมตะโกนเรียกชื่อทั้งสองคน

ไม่สนใจใครหน้าไหนทั้งนั้น

"พี่ใจ๋!!! พี่ฟิสิกส์!!!"

ผมเรียกเสียงดังมากขึ้น

เมื่อสังเกตเห็นชุดส่วนล่าง มันเข้มมากกว่าเดิม

ใบหน้าขาวเริ่มซีดลง

น้ำตาผมเริ่มคลอ

ตอนนี้ทั้งตกใจทั้งกลัว

"คนเล็ก!!"

"ระ...รีบพาพี่ผักบุ้ง ไปโรงพยาบาล"

"ละ...เลือด พี่ผักบุ้งเลือดออก"

"ไปโรงพยาบาล​เฮีย"

"รถรออยู่ด้านล่างแล้ว"

พี่ฟิสิกส์​เตือนสติพี่ใจ๋

ก่อนพี่เขาจะอุ้มพี่ผักบุ้งขึ้น

และตามบอดี้การ์ด​ออกไป

ทำไมคนพวกนี้เพิ่งมาวะ!

ผมกำมือแน่นเจ็บแทนพี่ผักบุ้ง

"อย่าเว้นใครสักคน"

สิ้นสุดเสียงพี่ฟิสิกส์​

รอบข้างต่างถอยห่าง

ราวกับไม่มีส่วนเกี่ยวข้อง

ทั้งๆ ที่ยืนดูอยู่ได้ตั้งนาน

ผมกวาดสายตามองไปรอบๆ

ก่อนจะยิ้มมุมปาก เมื่อไม่มีใครกล้าสบตา

แม้แต่ผู้หญิงทั้งสองคน ที่มีเรื่องกับผม และพี่ผักบุ้ง

"กล้าให้มันสุดสิ"

"จะหลบตาหลบหน้าทำไม"

ผมพูดเสียงเรียบ

อยากจะใช้นิสัยน้องมาเฟีย

ไม่อยากจะไว้หน้าใคร

แต่ก็ต้องไว้หน้าพี่ฟิสิกส์​

เลยปล่อยให้พี่ฟิสิกส์​จัดการ

พี่ฟิสิกส์​เอ่ยถาม

ไม่ใช่ถามแค่ผม กับผู้หญิง​ทั้งสองคน

แต่เป็นทั้งหมดที่เห็น

และนั่นทำให้ผมเข้าใจ ว่าพี่ฟิสิกส์​กับพี่ใจ๋

ไม่ได้อยู่ใกล้กับเหตุการณ์​

"พี่ผักบุ้งบอกว่าเขาจงใจ จะสาดน้ำใส่คนเล็ก"

"แต่ดันไปโดนพี่ผักบุ้ง"

"แล้วก็เกิดมีปากเสียง กันขึ้นครับ"

พี่ฟิสิกส์​จ้องเขม็งไปยัง ผู้หญิง​สองคนตรงหน้า

สิ้นสุดเสียงพี่ฟิสิกส์​

พนักงานต่างสะดุ้งเฮือก

ก่อนจะมีหลายเสียงร้องบอก เห็นตรงตามที่ผมพูด

เธอร้องไห้

มันจะน่าสงสารถ้าก่อนหน้านี้ เธอไม่ได้ตบพี่ผักบุ้งไป

และคำพูดนั้นทำให้ สองสาวตาเบิกกว้าง

ไม่รู้จักผมจริงๆ ด้วย

ไม่รู้จักได้ยังไงข่าวก็ออกจะมี

อ่าว ทำไมลีอยู่ที่นี่ได้ล่ะ

พี่ฟิสิกส์​รับแพดมาดู

ผมชะโงกหน้าไปดูด้วย

ชัดเจนภาพมันฟ้อง

เธอจงใจจะสาดน้ำใส่ผม

แต่พี่ผักบุ้ง​เห็นเลยรับแทน

พี่ฟิสิกส์​ให้พวกเธอดูหลักฐาน​

ไม่ไล่ออกหรอ

แล้วพี่ฟิสิกส์​จะทำยังไง

สองคนนั้นเผยรอยยิ้มหน่อยๆ

แต่ก็หุบยิ้มฉับ

"ผมพูดแล้วไม่คืนคำ"

"งานเลี้ยงใครจะอยู่ต่อ เชิญได้เลยครับ"

"แขกผู้หญิงที่ผมเชิญมา"

"ผมต้องขอโทษ​กับเหตุการณ์​ ที่เกิดขึ้นด้วยนะครับ"

"เพื่อเป็นการไถ่โทษที่ทำ ให้ทุกท่านเสียเวลาในวันนี้"

"ผมจะขอนัดเลี้ยงใหม่นะครับ"

"ขอโทษครับ"

แล้วพี่ฟิสิกส์​ก็ส่ง แขกผู้ใหญ่​กลับ

ก่อนจะพาผมออกจากงาน

โดยที่ไม่พูดอะไรสักคำ

ทำเอาผมไม่กล้าส่งเสียงเลย

ณ ตอนนี้พี่ฟิสิกส์​ยังคงน่ากลัว

"ไม่หิวแล้วครับ"