หลังจากเธอตกลงรับงาน

ยัยมารีนก็หัวเราะชอบใจไม่หยุด

แถมถีบส่งเธอให้กลับหอพักพร้อมพี่เอวาอีก

พี่เอวาเหลือบตามองหอพักเธอ​

เขาทำหน้าเหมือนไม่พอใจอะไรสักอย่าง

จังหวะที่เธอกำลังจะเปิดประตูรถ

เขาก็เรียกเธอไว้ก่อน

อื้อหือ!

คำว่าห่วยของเขา​ น้ำลายเต็มหน้าเธอเลย

ถึงหอพักจะดูไม่สวย​ เก่าๆ​

แต่เธออยู่ได้สบาย

แล้วเขาจะอยากรู้ทำไมวะ

ตอนเด็กเธอต้องผ่านอะไรแย่ๆ

มามากกว่านี้อีก

แค่นี้เธออดทนได้

และเธอก็ส่งยิ้มให้พี่เอวา

ยืนยันว่าเธออยู่ได้จริงๆ

เธอมองกุญแจ

ที่ดูก็รู้ มันกุญแจคอนโด​

เพราะมีคีย์การ์ด​อยู่ด้วย

เธอนิ่งไป

นั่งฟังพี่เอวาตะคอกใส่หน้าเธอ​ ด้วยความโมโห

น้ำตาเจ้ากรรมมันดันไหลซะได้

เธอพยายามปาดน้ำตาตัวเองทิ้งเท่าไหร่

แม่งมันก็ไหลไม่หยุด

เธอมองตาเขาพริบๆ​ สับสนกับท่าทีอ่อนลงของเขา

แต่ก็ยอมขยับเข้าไปใกล้เขาอย่างว่าง่าย​ พี่เอวาโอบกอดเธอ​ ดึงเธอให้แนบชิดอกเขา​ เป็นความรู้สึกที่อบอุ่นอย่างบอกไม่ถูก

เธอเงยหน้ามองใต้คางเขา

พลางพูดออดอ้อนเบาๆ

เขาจับหัวเธอให้หันไปมองผู้ชายคนนั้น

ที่กำลังลวนลามผู้หญิงอยู่ตรงบันได

เธอเชื่อว่าพี่เอวา

เขาทำจริงแน่นอน

ไม่ใช่เธอไม่อยากอยู่ในที่ที่ปลอดภัย

แต่เธอไม่มีเงิน

ที่ฝืนทนเรียนมาจนถึงทุกวันนี้

ก็เพื่ออนาคตที่ดี

เธอละไม่ชอบเลย

ความเอาแต่ใจของเขาเนี้ย

อยากได้อะไรก็จะเอาให้ได้

เคยถามความจำเป็น

และความสมัครใจของเธอบ้างไหม

และเธอก็โวยวายใส่เขาเสียงดัง

ขยับตัวมานั่งในที่ตัวเองอย่างเหลืออด

ขี้เกียจเถียงนะ

และรู้ด้วย​

เถียงให้ขาดใจตาย

เขาก็ไม่ยอมเธอ

และเขาก็เดินประกบหลังเธอ

จนขึ้นมาถึงห้องนอน

เธอส่ายหน้าเบาๆ​ ให้กับเขา

บ่นกระปอดกระแปด​ตั้งแต่ทางขึ้น

ยันห้องนอนเธอเลย​ ปัจจุบันยังไม่เลิกบ่น

โป๊ก!!!!

เธอมองเขาตาขวาง​ ลูบหน้าผากตัวเองปอยๆ

เมื่อกี้โดนพี่เอวา

ดีดหน้าผากอ่ะ​

T_T

เธอก็ไล่เก็บข้าวของหมด​

โดยมีพี่เอวายื่นเป็นกำลังใจไม่ห่าง

แต่ก็ไม่คิดจะช่วย

พับผ่าเถอะ!