..........

มาร์ค

หลังจากเสร็จกิจกรรมรักบนเตียง ผมก็ล้มตังลงนอนอย่างหมดแรง..ไม่ได้สนใจตุ๊กตายางข้างกายเลยแม้แต้น้อย

ผมไม่ได้ใจร้ายไปใช่มั้ย..??

ผมไม่ได้เอาเด็กนี่ฟรีๆนะ พ่อมันติดผมตั้ง700กว่าล้าน จะให้มากินอยู่สบายงั้นหรอ ?? หึ..

เฮ้อเอาเถอะ .. ผมเหนื่อยแล้ว ผมนอนเล่นอยู่ไม่นาน ผมหลับไป..

..........

..........

ผมตื่นขึ้นมาก็สายโด่งของอีกวันแล้ว ผมลุกขึ้นบิดขี้เกียจนิดหน่อย

เมื่อผมนั่งปรับสายตาได้แล้ว ผมจึงหันไปดูคนที่หลับอยู่ข้างผม ..

ก่อนจะไปเปิดผ้าออกเพื่อที่จะลุกไปอาบน้ำ แต่ผมก็ต้องหยุดชะงักการกระทำทั้งหมด เพราะเหลือบตาไปเห็นเลือดที่แดงฉาดอยู่ใต้ร่างบางของแบมแบม

ผมสบทออกเพราะตกใจ พยายามเขย่าตัวแบมแบม ก็ไม่เห็นทีท่าว่าร่างบางจะตื่น

แกร๊ก

ผมตะโกนขอความข่วยเหลือจากคนในบ้านเสียงดัง

จากตอนแรกที่มีเพียงคังชุนที่เข้ามา ตอนนี้แม่บ้านก็ตามเข้ามา

คังชุนเอารถทันทีที่โฮจะเข้ามาอุ้มร่างบางของแบมแบมมาขึ้นรถแล้วนำมาโรงพยาบาล ส่วนผมก็ไปนะ แต่เอารถสปอร์ตของตัวเองขับตามไปทีหลัง และเมื่อมาถึงโรงพยาบาลหมอกับพยาบาลก็รีบพาร่างของแบมแบมเข้าห้องฉุกเฉินทันที

..........

..........

หมอออกจากห้องฉุกเฉินมาแล้วเอ่ยถามขึ้น

ผมตอบกลับไปเสียงเรียบ

หมอมองหน้าผมด้วยสายตาหลากหลาย ผมก็ไม่รู้หรอกนะว่าอะไร..

หมอพูดจบ ผมก็ตอบกลับไปเพียงแค่นั้นแล้วเดินออกมา

ผมสั่งคังชุนและก้าวขาขึ้นรถกลับบ้านทันที เพราะแค่ของเล่นพัง ส่งซ่อมไว้แค่นั้นก็น่าจะพอแล้ว ไม่จำเป็นที่ผมจะต้องอยู่ดู..

..........

..........

ป้าแม่บ้าน

สองสามวันมานี้ฉันพลัดเปลี่ยนกันกับเด็กในบ้านมาดูแลแบมแบม เห็นคังชุนบอกว่าแบมแบมอาการหนักมาก แต่ไม่มีคนดูแลเลย

อีกอย่างคุณมาร์คเองก็ไม่ให้มีพยาบาลมาพิเศษมาดู และก็ไม่ได้ให้ใครมาเฝ้าเป็นด้วย แต่เค้าก็ไม่ได้ห้ามนะถ้าจะมาเยี่ยมกันน่ะ

ส่วนตัวคุณมาร์คน่ะหรอ..ไม่เคยมาเลย

แบมแบมฟื้นขึ้นมาแล้ว ร้องหาน้ำสงสัยจะคอแห้ง เพราะหลับไปตั้งหลายวัน

ฉันรีบลุกขึ้นอย่างรวดเร็วแล้วเอาน้ำให้แบมแบม

แบมแบมรับแก้วน้ำในมือที่ฉันส่งให้ไปดื่มจนหมด ก่อนจะเอ่ยขอบคุณด้วยเสียงแหบพรา

ฉันยกมือขึ้นไปลูบหัวแบมเบาๆ เพราะฉันเองก็ไม่รู้จะปลอบแบมแบมยังเหมือนกัน ได้แต่สงสารเด็กคนนี้จับใจจริงๆ..

..........

..........

แบมแบม

ผมไม่รู้ว่าตัวเองหลับไปนานเท่าไหร่ แต่รู้ว่าเจ็บตรงช่องทางมากเพราะโดนเย็บไปหลายเข็ม

ตั้งแต่ผมพฟื้นมาผมก็เจอแต่ป้าแม่บ้าน เด็กรับใช้อีกไม่กี่คนที่พลัดกันมาเฝ้าผม อ่อ..ยังมีโฮอีกคนนึงที่แวะมาเยี่ยมเยี่ยนบ้างเป็นครั้งครา

ต่างจากคนที่ทำให้ผมต้องมานอนรับความเจ็บปวดที่นี่ เค้าไม่แม้แต่จะมาเยี่ยมผมเลยสักครั้ง ซึ่งผมก็รู้ว่าผมไม่มีค่าพอที่จะให้คนอย่างคุณมาร์คมาเยี่ยมหรอก

แต่ก็ไม่คิดว่าเค้าจะใจร้ายกับผมถึงเพียงนี้

แกร๊ก!!

ผมหันหน้าไปดูผู้ที่บิดประตูเข้ามาอย่างถือวิสาสะ

เป็นโฮที่เข้ามาพร้อมกับถุงอะไรสักอย่าง

ผมถามโฮเพราะกลัวว่าโฮจะเดือนร้อนที่เอาของมาเยี่ยมผม

ผมพูดขอบคุณออกไป สำหรับผม ทุกคนในบ้านเป็นเพื่อนที่ดีสำหรับผมมาก ... ยกเว้น..

..........

มาร์ค

สองสาทวันมานี้ผมไม่ได้เข้าบ้านเลยครับ ผมมาอยู่คอนโดตัวเองที่ซื้อไว้

ผมออกมาอยู่คนเดียว ไม่ได้ให้คังชุนหรือโฮตามมาอยู่ด้วย ผมเบื่อครับช่วงนี้

ระหว่างที่มาอยู่ที่นี่ นอกจากงานก็เรื่องบนเตียงนี่แหล่ะที่ผมทำไม่เคยขาด มีผู้หญิงมามห้ผมเคลมถึงที่ มีหรอที่ผมจะปล่อยไป..

เช่นวันนี้...

ผมกระตุกเกร็งอีกครั้งก่อนจะปล่อยออกมาเต็มถุงยางที่ใส่ไว้ แล้วทิ้งตัวนอนลงทับร่างของผู้หญิงคนนี้ไว้..

อ๋อ..ผมน่ะนะ ถ้าจะซื้อกินนอกบ้าน หรือมีคนมาให้กินฟรี ผมใส่ถุงตลอดนะครับ ไม่กละบทับรอยใครแบบสดๆหรอก ยกเว้นแต่แบมแบม ที่ผมไม่เคยใส่ถุงเลย มีแต่ให้กินยาคุมเข้าไปแทน

..........

1อาทิตย์ต่อมา..

แบมแบม

ตอนนี้ผมออกมาจากโรงพยาบาลแล้วครับ โฮกับป้าแม่บ้านเป็นคนมารับผมกลับ

หลังจากคุยกับป้าแม่บ้านเพียงเท่านั้น ผมก็หันหลังเดินขึ้นห้องไปเลย แต่ไม่ใช่ห้องผมแต่เป็นห้องของคุณมาร์ค เพราะคุณมาร์คบอกว่าเวลาอยากเล่นกับผม จะได้เล่นได้เลย ไม่ต้องเดิมข้ามห้องไปมา

เมื่อขึ้นมาถึงห้องแล้วผมก็ล้มตัวลงนอนอย่างเชื่องช้าเพราะยังมีอาการเจ็บที่ช่องทางอยู่หน่อยๆ

ผมถอนหายใจออกมาก่อนจะหลับตาและหลับไปในที่สุด..

..........

ก็อกๆๆ ก๊อกๆๆๆ!!

ผมตื่นขึ้นมาเพราะได้ยินเสียงเคาะประตูอย่างรุนแรง ผมงัวเงียลุกขึ้นมาหันดูนาฬิกา ตอนนี้ก็เกือบๆเที่ยงคืนแล้ว

ผมพรึมพร่ำนิดหน่อยก่อนจะลงจากเตียง แต่ยังไม่ทันได้ลุกขึ้นยืน ประตูห้องก็ถูกเปิดเข้ามา..

. . . . . . . . . . . .

🥀🥀🥀🥀