หนูชื่อลินา โดนรีพอร์ตนะคะ กำลังคุยกับแอดมินเรื่องการแก้ไขอยู่แต่ถ้าแก้ไม่ได้เห็นทางแอดมินแจ้งว่าจะเรียกรายได้คืน ตรงนี้ลบกำลังรอรายละเอียดอยู่ว่าถ้าเรียกรายคืนคือผู้อ่านที่จ่ายเหรียญจะได้รับคืนภายในวันที่เท่าไหร่ เพื่อที่ผู้อ่านจะได้คอยเช็กกันว่ายอดเหรียญได้คืนจริงมั้ย ฝากแคปยอดที่จ่ายไว้ด้วยนะคะเพราะถึงเวลาที่เว็ปเรียกคืนจริง จะได้ไปตามทวงกันถูกว่าแต่ละคนต้องได้คืนเท่าไหร่ ซึ่งถ้านิยายถูกแบนจริงแบบแก้ไขแล้วก็ยังไม่ได้ ลาก่อยค่ะ T^T

บทที่2 พิษใคร่ของลิ้นจี่ NC20+

ชื่อตอน : บทที่2 พิษใคร่ของลิ้นจี่ NC20+

คำค้น : ร้อนแรง , อีโรติก , เจ้านาย , คนสวน

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.5k

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 21 ม.ค. 2563 10:08 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่2 พิษใคร่ของลิ้นจี่ NC20+
แบบอักษร

“พี่ยักษ์เสร็จยัง” ยักษ์วางสายยางในมือ แล้วหันกลับไปมองน้องร่วมหมู่บ้าน คนที่ชักชวนเขาให้มาเป็นคนงานในบ้านหลังใหญ่ คนที่ยักษ์หมายมั่นในใจว่าถ้ามีโอกาสจะตอบแทนที่มันทำให้เขาได้มีงานทำมีที่ซุกหัวนอน แต่พักนี้นังลิ้นจี่มันเป็นอะไรของมันก็ไม่รู้ หน้าตามันดูแปลกๆ หากริ้วแดงที่มักจะลามไปทั่วแก้มขาวๆ ของมันเวลาสบตากันทุกครั้งก็ทำเอายักษ์อดขำไม่ได้

“เอ็งเป็นอะไรนักวะ มองตาทีไรหน้าแดงเป็นตูดลิง” ยักษ์เดินไปปิดน้ำ หน้าที่ของเขาในแต่ละวันคือตื่นเช้ามาดูแลสวน รดน้ำต้นไม้ ดายหญ้าหน้าบ้าน พานังลิ้นจี่ไปจ่ายตลาด กับงานอื่นๆ แล้วแต่คุณผู้หญิงทั้งสามจะสั่ง

“ไหน มามองตา” มือใหญ่บีบเข้าที่แก้มแดง นังลิ้นจี่สะดุ้งจนน่าขัน เห็นหน้าตาตื่นๆ ของมันแล้วยิ่งอยากแกล้ง

“มองหน้าข้า”

“ปล่อยฉันนะพี่ จะมาบีบแก้มฉันทำไมเนี่ย” มันทุบเขาดังอั๊กทั้งยังดิ้นเป็นปลาถูกทุบหัว

“ก็เอ็งแปลก”

“ป-แปลอะไร ฉันก็เป็นของฉันแบบนี้” ลิ้นจี่อุบอิบ ไม่กล้าสบตา ภาพกิจกรรมเข้าจังหวะแสนร้อนแรงระหว่างพี่ยักษ์กับคุณบุษยาเมื่ออาทิตย์ก่อนยังติดตาเธออยู่เลย

อีกอย่างลิ้นจี่ก็แสนละอายที่เวลาปลดเปลื้องพิษใคร่ เธอก็มักจะจินตนาการถึงคนตรงหน้า อุปมาว่าแตงร้านที่ซื้อหามาเป็นตระบองยักษ์ของอีกฝ่าย ทิ่มเข้าๆ ออกๆ ในหลืบกายของตนทุกค่ำคืน

ส่วนยักษ์ พอมีเวลาได้พิศก็เห็นถึงความน่ารัก ลิ้นจี่มันหน้าตาดีอยู่เหมือนกัน ผิวขาวเหมือนหยวกกล้วยตามพื้นเพ ใบหน้ารึก็เนียนใส จ้องใกล้เสียขนาดนี้ยักษ์ยังไม่เห็นสิวหรือตำหนิบนใบหน้ามันสักจุด รูปร่างมันรึก็หอมแบบเด็กๆ ขัดกับวัย ทั้งๆ ที่มันยี่สิบเอ็ดแล้วแต่ทำไมลิ้นจี่มันถึงได้ดูเหมือนเด็กสิบเจ็ดสิบแปดอยู่เลย

“พี่ยักษ์จะปล่อยฉันได้ยัง” มันดิ้น ยักษ์เลยปล่อย เห็นแก้มแดงๆ ของมันก็ยื่นนิ้วไปเขี่ยเล่น

“ฮื้อออ พี่! ” เห็นมันฮึดฮัดแล้วเดินหนี ยักษ์ก็ได้แต่หัวเราะชอบใจ เขาเดินตามมันไปที่รถอดเย้าแหย่มันอีกไม่ได้ ผลเลยโดนมันฟาดด้วยตะกร้าจ่ายตลาดเข้าให้

“เจ็บนะโว้ย”

“ถ้าพี่ยังแกล้งฉันอีกฉันจะเปลี่ยนมาฟาดหัวพี่แทน” ลิ้นจี่มันบ่น บ่น แล้วก็บ่น แต่น่าแปลกที่ยักษ์กลับไม่นึกรำคาญ

เออ ก็น่าแปลกดี

 

 

 

กลับมาจากตลาดยักษ์ถูกคุณบุษยาเรียกตัวขึ้นชั้นบน ก็เป็นอันรู้กันว่าขึ้นไปทำอะไร กว่าจะลงมาได้ก็สายมากแล้ว ยักษ์เดินตัวเบาลงมาทันเห็นหลังไวๆ ของลิ้นจี่ก็เลยเดินตามเข้าไปในครัว พอมันเห็นเขาก็เหมือนเดิม ออกอาการหน้าแดงใส่ ชี้มือชี้้ไม้ไปที่สำรับกับข้าว ส่วนอีกมือเหมือนซ่อนอะไรไว้ข้างหลัง

“อะไรน่ะ” ลองถามออกไป ปรากฏว่านังลิ้นจี่มันโบกมือไม้จนน่าขัน

“ไหนเอามาดู”

“ไม่มีอะไร” ปฏิเสธเสียงแข็งทั้งที่มือยังกำสิ่งที่ซ่อนไว้ ลิ้นจี่ดิ้นแต่ก็ถูกมือใหญ่คว้าจับเข้าที่ต้นแขน พี่ยักษ์โอบเธอไว้กลายๆ พอถูกฉวยสิ่งที่แอบเอาไว้ไปได้ ลิ้นจี่ก็อายจนไม่รู้จะทำหน้ายังไง

“แตงร้าน? ”

“จะทำกับข้าว? ” นังลิ้นจี่ไม่ตอบ เอาแต่ก้มหน้าอึกๆ อักๆ ก็เลยถามต่อไป “รึเอ็งจะเอาไปทำอะไร”

“เปล่านะพี่ ฉันเปล่า ไม่ได้จะเอาไปทำอะไร”

“แล้วแอบทำไม”

“คือ เอ่อ...คือช่วงนี้ดึกๆ ฉันหิวบ่อยก็เลย ก็เลยจะเอาไปเก็บไว้ที่ห้องน่ะ”

“หิวแล้วทำไมไม่กินข้าว”

“กินข้าวตอนดึกมันจะอ้วนเอาน่ะสิ” ยักษ์พยักหน้าเป็นอันว่าเข้าใจแต่ไม่วายบอก

“หุ่นแบบเอ็งกินข้าววันละสี่มื้อยังไงก็ไม่อ้วน” ก็ตัวมันแค่นั้น สูงแค่อกเขาเท่านั้น รูปร่างก็ผอมบางไม่เต็มตึงเหมือนคุณบุษยา รายนั้นกอดทีนุ่มนิ่มหนุบหนับ ได้จูบได้จับแต่ละที ฮึ้ยยย นึกแล้วอยากจะกลับขึ้นไปชั้นบนเสียจริง

แต่อย่างว่า เป็นแค่ขี้ข้าเขา ถ้าเจ้านายไม่เรียกหาก็ห้ามวิสาสะ เป็นอันว่าทั้งยักษ์ทั้งลิ้นจี่จบบทสนทนากันเพียงเท่านั้น แล้วแยกย้ายไปทำงานของใครของมัน ตกบ่ายคุณบุษยาแต่งตัวสวยงามออกไปกับเพื่อนชายหน้าตาดีบอกเพียงแค่ว่าจะกลับค่ำๆ ไอ้ยักษ์ที่มีหน้าที่นั่งรอปิดรั้วบ้านก็คอยเงี่ยหูฟังเสียงรถเพราะนี่ก็ปาเข้าไปเกือบสี่ทุ่มแล้วแต่เจ้านายคนสวยก็ยังไม่กลับมาสักที ด้วยความที่ห้องของยักษ์อยู่เยื้องออกไปไม่ได้อยู่ในตัวตึกเดียวกัน กลัวว่าถ้าเผลอหลับอยู่ในห้องแล้วคุณบุษยาเรียกหาจะไม่ได้ยินเสียง เลยตั้งใจจะเข้าไปนั่งรอที่ห้องรับแขก ทว่าเดินลัดตัดเข้าทางหลังบ้านไอ้ยักษ์กลับเห็นความเคลื่อนไหวอยู่ในครัว

ยืนดูจนแน่ใจว่าเงาตะคุ่มที่เคลื่อนไหวคือนังลิ้นจี่ ยักษ์หัวเราะในคอแล้วส่ายหัวเมื่อเห็นว่ามันหยิบอะไรออกมาจากตู้เย็น เห็นมันมองซ้ายมองขวาทำตัวเหมือนขโมยก็อดขำออกมาไม่ได้ กับอีแค่แตงร้านอันใหญ่จะเอาไปกินแก้หิวทำไมจะต้องลับๆ ล่อๆ ก็ไม่รู้

ความสงสัยเกิดขึ้นแล้วจางหายไปชั่วพริบตาเมื่อลิ้นจี่มันปิดไฟแต่ไม่ยักกับเดินออกมาจากครัว ยักษ์เลยค่อยๆ ย่อง เพราะอยากรู้เหมือนกันว่ามันทำอะไรอยู่ตั้งนานสองนาน

ฝ่ายลิ้นจี่ที่ทนพิษใคร่ไม่ไหว หลังจากเผลอจินตนการถึงพี่ชายร่วมหมู่บ้านตอนอาบน้ำก็เกิดอารมณ์ที่ยากจะดับ นิ้วเรียวทั้งสองที่สอดเข้าไปดับพิษใคร่ไม่ลงก็คงต้องหาอะไรที่ใหญ่กว่า เธอดอดเข้ามาในครัว รื้อหาแตงร้าน พอหยิบได้ก็ปิดไฟ ทิ้งตัวลงนั่งพิงกับตู้เย็น แหกแข้งขาออกกว้าง ไล้ปลายนิ้วไปทั่วร่างขาวๆ ของตน มือเล็กที่หยิบจับงานบ้านคล่องแคล่วผลุบหายเข้าไปในผ้าถุง คลี่แหวกกลีบกายใช้นิ้วคลึงขยี้ติ่งเสียวของตนถี่ๆ อีกมือก็จับเอาแตงร้านเข้าถูจนร่องกลางเปียกเยิ้ม

ตัวกระตุกทันทีที่สอดนิ้วเข้าไป ลิ้นจี่หลับตากัดปากกลั้นเสียงครางเอาไว้ เธอเสียวจนกายสั่น ยิ่งสอดนิ้วลึกเข้าไปเสียงครางก็เริ่มจะกลั้นไม่ไหว คนใช้สาวสอดนิ้วที่สองเข้าไปแต่ร่างกายเธอต้องการอะไรที่มากกว่านั้น

นิ้วไม่อาจทำให้เธอเสร็จสมและอิ่มหนำ แตงร้านที่ถูกซื้อหามาจึงกลายเป็นอีกหนึ่งตัวช่วย

มันถูกสอดเข้าไปในหลืบร้อน ลิ้นจี่ครางหงิง กายบิดเร่า สองขาแหกกว้างหันออกไปทางประตู

“อูยยยย เสียววว พี่ยักษ์ พี่ยักษ์จ๋า” 

ความคิดเห็น