เจ้าเหม่อๆนะวันนี้

มีสมาธิหน่อย

จะว่ามีน่ะมันก็มี

แต่ถ้าเจ้าไม่แต่ง ยังไงมันก็จะมีปัญหาตามมา

เจ้ารู้คำตอบดี

แต่อยู่ที่คนที่เจ้าต้องแต่งด้วยมากกว่า

หรือก็คือ

เจ้ามีคนที่อยากแต่งงานด้วยอยู่แล้วสินะ

เหรอ

เอาเถอะ

ถ้าเจ้ายืนยันอย่างนั้น

ข้าก็คงช่วยอะไรไม่ได้

นั่นก็อยู่ที่ว่าเจ้าจะบอกอะไร

แถมตอนนี้เขาก็หายไปแล้วสินะ

เจ้าคิดว่าข้าจับไม้สั้นไม้ยาวมาเป็นราชครูหรือไง

ข้าล่ะอ่อนใจ

แล้วยังไง

มันทำให้เจ้าคิดถึงเขาเหรอ

องญิ๋ง

ทำไมกับคนที่เล่นๆท่านถึงจริงจัง แต่กับคนที่รู้สึกจริงจังเจ้ากลับทำเล่นๆแบบนี้นะ

ได้

เป็นยังไงกันบ้าง

อัพเดทชีวิตหน่อย

ก็ดี

ไม่มีอะไรเป็นพิเศษ

จ้างให้ข้าก็ไม่เชื่อ

เนอะญิ๋งดอก

นี่พวกเจ้าแอบตามข้าไปเหรอ

โถ่ญิ๋งเก๋า

เจ้าไม่รู้จริงๆเหรอว่ามันเป็นแผนของพวกเราน่ะ

เล่ามาให้หมดนะ

ให้คนเป็นแม่สื่อชื่นใจหน่อย

ไม่มีอะไรจริงๆ

จะไม่มีอะไรเลยได้ยังไง

ผ่านมาหลายอาทิตย์แล้วนะ

เจ้าต้องได้เจอกันหลังจากนั้นบ้างสิ

ก็... ก็มี

เราไปร้านหนังสือด้วยกัน

ไปดื่มชา

เขาเฝ้าข้าจัดดอกไม้

แล้วก็พาข้าไปเจอเพื่อนๆ

โห ขนาดนั้น

ไม่เบาเลยนะญิ๋งเก๋า

แล้วบอกไม่มีอะไร

ก็มันไม่มีอะไรพิเศษจริงๆนี่

นี่ก็ไม่ธรรมดาแล้ว

ญิ๋งดอกยังไม่เคยได้เจอเพื่อนท่านอ๋องเลยเถอะ

ใช่มั้ย

ใช่มั้ยญิ๋งดอก

ญิ๋งดอก เป็นอะไรไป

เจ้าแปลกไปนะ

ช่วงนี้ซึมๆ

ยังไม่คืนดีกับท่านพี่เหรอ

ข้าเข้าใจ

ท่านลุงชรามากแล้ว

แต่กำหนดการเดิมคือรอเจ้าอายุ18นี่

จริงๆมันก็อีกไม่ถึงปี

เจ้าเครียดเพราะถูกเลื่อนเวลาให้เร็วขึ้นเหรอ

ที่ผ่านมาไม่เห็นมีปัญหา

เจ้าก็ดูสนุกกับผู้ชายของเจ้าไปเรื่อยๆ

เจ้าก็ไม่อยากมาตลอดนั่นแหละ

อย่าคิดมากเลย

คนที่ท่านพี่กับท่านลุงเลือกมาแล้ว

ยังไงก็ต้องเป็นคนดีแน่

นี่เจ้ายังไม่เลิกคิดจะสร้างฮาเร็มอีกเหรอ!

อา...

ไว้ข้าจะถามให้นะ

อยู่นี่เองเพคะ

หม่อมฉันหาตั้งนาน

คุณชายจิ้นเหยียนมารอพบเพคะ

ตอนนี้อยู่โถงกลาง

เพคะ

สวัสดีองญิ๋ง

พอดีข้าบังเอิญเจอคนคนนึงที่วัด

ข้าไปวัดกับท่านแม่ ระหว่างรอท่านแม่ขอพรก็เดินเล่นเรื่อยเปื่อย

ขอรับ

คือข้าเจอผู้หญิงคนนึงกวาดลานวัดแบบเก้ๆกังๆเลยเข้าไปช่วย

รู้ว่านางมาจากแคว้นอื่น

โดนปฏิเสธการแต่งงานจนชอกช้ำหนีมาบวช

แต่ที่วัดก็ไม่ให้บวชเพราะจิตใจยังฟุ้งซ่าน

เลยให้อยู่ทำงานในวัดไปก่อน

เปล่า

แต่เจ้าบ่าวที่หนีงานแต่งนั่นน่ะ สกุลต้า

แม่ข้าออกมาก่อนเราเลยไม่ได้คุยกัน

แต่ถ้าท่านอยากพบ—

ท่านรออยู่นี่ก่อน

ข้าจะไปตามนางมาให้

รออยู่นี่เถอะเพคะองญิ๋ง

สำรวมหน่อยเพคะ

นี่ในวัด

ถวายบังคมองค์หญิง

ได้ยินว่าท่านอยากพบข้า

เอ่อ

เพคะ

ข้ามาจากแคว้นจิ้น

อ่า... เพคะ

แล้วท่าน... อยากรู้เรื่องอะไรอีก

ท่านถามมาแล้ว

ข้าไม่อยากพูดถึงเขา

คนผิดคำพูด

ทำให้ข้าและราชวงศ์ต้องอับอาย

ไม่ใช่เพคะ

เข้าใจผิดแล้ว

คือความจริง...

ข้าเป็นองค์หญิงเหมือนกัน

แล้วคู่หมั้นของข้าก็เป็นองค์ชายมองโกล

เราถูกจับหมั้นตามความเหมาะสม

เราไม่ได้รักกันหรอก

แต่อย่างน้อยเขาก็ควรไว้หน้าข้าบ้าง

ข้าอับอายจนต้องหนีมาบวชที่ต่างเมือง

แต่ก็ยังอดเจ็บใจไม่ได้

ข้าสาปแช่งให้เขาไม่ได้เจอรักแท้อยู่ทุกวัน

เพราะอย่างนั้นท่านถึงไม่ได้รับอนุญาตให้บวชสินะ

เพราะความแค้นยังสุมในใจ

เลยไม่สมควรบวช

ไม่มีพระมีชีที่ไหนยอมบวชให้เสียทีสินะ

...

เจ้าพูดถูก

แต่จะให้ข้าทำยังไง

ข้าเองก็ไม่ได้เต็มใจพอๆกับเขา

ข้ายังไม่ละทิ้งหน้าที่เลย

องค์หญิง...

ข้าขอทราบชื่อของท่านจะได้มั้ย

ข้าชื่อจิ้นหลงกั๋ว

คงอย่างนั้น

ท่านว่าท่านอยากรู้ชื่อคู่หมั้นข้า

เพคะ

คือชื่อของเขา