โกดังร้าง

23.31 น.

ทั้งคู่ยืนเถียงกันอยู่คนละฝั่ง

ภายในโกดังร้างที่เต็มไปด้วยเศษเหล็กและซอกมุมลับตา

แกรก

ดารัญญาหยิบปืนในกระเป๋าสะพายขึ้นมาเล็งไปที่อีกฝ่าย

ฟรองค์จับน้องชายตัวเองไว้เป็นตัวประกัน

แล้วค่อยๆ เดินถอยหลังขึ้นไปยังชั้นลอย

ที่ตรงกลางเปิดโล่งให้มองเห็นชั้นล่าง

เอี๊ยดดด

เสียงสนิมเหล็กดังลั่นตามขั้นบันไดท่ามกลางความเงียบ

ดารัญญาเดินไล่ตามอีกฝ่ายขึ้นไป

เหงื่อไหลท่วมใบหน้าฟรองค์ตามความกดดัน

ปืนยังคงเล็งไปที่คนข้างหน้าอย่างแน่วแน่และพร้อมลั่นไกทุกเมื่อ

00.00 น.

เวลาล่วงเลยเข้าสู่วันใหม่

ผลั่ก

ฟรองค์ผลักน้องชายตัวเองไปกระแทกดารัญญาจนล้มลง

ปืนหลุดจากมือกระเด็นไปตามพื้น

ทั้งสองสายตามองไปที่จุดเดียวกัน

ฟรองค์วิ่งเข้าไปคว้าปืนไว้ได้ก่อน

ดารัญญาขว้างรองเท้าส้นสูงเข้าเต็มหน้าศัตรู

ก่อนจะโผตรงเข้าไปแย่งปืน

ในเมื่อเรี่ยวแรงผู้หญิงสู้ไม่ได้เธอจึงใช้ฟันกัดข้อมือฟรองค์ข้างที่จับปืน

ปัง

เพี๊ยะ

ดารัญญาแย่งปืนกลับมาได้แต่เธอก็ถูกแรงตบจนล้มลงไปอีกครั้ง

ปัง

กระสุนฝังเข้าที่ขาอ่อนจนชายหนุ่มแทบล้มทรุด

ฟรองค์ใช้ช่วงเผลอเข้าไปรัดคอดารัญญาพร้อมแย่งปืนกลับมาจ่อที่ขมับเธอ

ใบหน้าดาริญโผล่ขึ้นจากท้ายทอยของดารัญญา

ใบหน้าค่อยๆ ขยับออกมาจนแทบจะแนบชิดกับหน้าของฟรองค์

ผลั่ก

แฟรงค์พุ่งเข้าชนพี่ชายตัวเอง

ทั้งสามคนกระเด็นไถลพื้นไปตามๆ กัน

ดารัญญาใช้นิ้วจิกลงบนแผลที่กระสุนฝังอยู่จนฟรองค์แหกปากร้อง

ดารัญญาตะเกียกตะกายพาร่างกายตัวเองขึ้นไปนั่งคร่อมบนตัวฟรองค์

ฝ่ามือทั้งสองข้างจิกลงบนผมพร้อมจับหัวฟรองค์กระแทกกับพื้นอยู่หลายครั้ง

ฟรองค์ฝืนร่างกายเหยียดมือไปคว้าเอาปืน

อาวุธเพียงชิ้นเดียวที่มีในตอนนี้

ปัง

ดารัญญาปัดข้อมือทำให้วิถีกระสุนเบี่ยงไปด้านข้าง

ฟรองค์ผลักดารัญกระเด็นออก

แล้วรีบลุกขึ้นเพื่อที่จะหนี

แต่ด้วยขาที่เจ็บทำให้ยากที่จะวิ่งได้อย่างที่คิด

ดารัญญารวบแรงเฮือกสุดท้ายคว้าข้อเท้าฟรองค์ที่กำลังออกตัววิ่ง

เพราะถูกขัดจังหวะจึงทำให้ฟรองค์เสียหลัก

ถลาล้มไปชนขอบระเบียงแล้วพลัดตกออกไปนอกระเบียง

กึก

ฟรองค์คว้าโซ่เส้นหนาที่ห้อยคาไว้จากเครื่องจักร

ทำให้เขาห้อยตัวค้างอยู่อากาศ

ทั้งที่หากตกลงไปสิ่งที่รออยู่เบื้องล่างคือเศษซากกองเหล็กมากมาย

เอี๊ยดดด

โซ่เส้นหนาแกว่งไปมาจนคนที่ยึดจับไว้เพื่อให้ตัวเองไม่ตกลงไปต้องแหงนหน้าขึ้นไปมอง

ดาริญค่อยๆ ไต่โซ่ลงมา

ส่วนหัวแกว่งไปมาราวไม่มีกระดูกยึด

ฝ่ามือค่อยๆ คืบคลานไปตามโซ่เส้นหนาพาร่างกายลงไปยังจุดที่ฟรองค์อยู่

หมับ

ฝ่ามือปูดบวมผิวหนังเปื่อยยุ่ยจับลงบนหน้าฟรองค์พร้อมลูบไล้ไปมาราวพิศวาท

กึด

ฝ่ามือข้างหนึ่งหลุดจากโซ่ที่จับไว้

ใบหน้าเน่าเปื่อยขยับถูไถไปตามแนวใบหน้าของชายหนุ่มที่กำลังร้องครวญคราง

คิมตอบพลางง่วนกับการหาบางอย่างที่สูงพอจะให้ฟรองค์เหยียบเอาไว้

แต่หาเท่าไรก็ไม่เจอ

ฝ่ามือทั้งสองข้างปิดบังดวงตาของผู้กองหนุ่มเอาไว้ให้เห็นเพียงสิ่งที่เธออยากให้เห็น

ดวงตาสบประสานดวงตาแบบแนบชิด

ก่อนที่ดาริญจะกรีดร้องโหยหวนพร้อมเลือดที่ทะลักออกจากปาก

พุ่งเข้าที่ใบหน้าของฟรองค์จนดวงตาพร่ามัวไปด้วยเลือดสีดำคล้ำและกลิ่นคาว

กึด

ในที่สุดมือข้างที่ยึดเหนี่ยวชีวิตไว้ก็หลุดออกจากโซ่

ปล่อยให้ร่างกายร่วงลงกระแทกพื้นเสียงดัง

ผลั่ก

เลือดไหลทะลักออกทางปาก

แผ่นหลังกระแทกกับท่อนเหล็กจนกระดูกหัก

บางส่วนที่คมมากพอก็แทงทะลุชั้นผิวหนังเข้าไปในร่างกาย

ครืด...

โซ่เส้นหนาหลุดจากเครื่องจักรหล่นลงไปข้างล่าง

กร๊อบ

เพียงเสี้ยวนาที

โซ่เส้นหนาหล่นลงตรงตำแหน่งคอของฟรองค์ เสียงกระดูกดังลั่นพร้อมกับส่วนหัวที่หงายพับไปข้างหลัง

จ่าเฉยถึงกับร้องเสียงหลงเมื่อเห็นสภาพศพ

บรืนนนน

เสียงเครื่องยนต์รถถูกสตาร์ทแล้วขับออกไป

ดารัญญาอาศัยจังหวะที่ตำรวจง่วนกับการช่วยชีวิตหนีออกมาจากโกดังตามเสียงกระซิบของน้องสาว