เหลืออีกแค่ 2 วัน

เวลาของฉันก็จะถึงเส้นตาย

🎵🎵🎵🎵🎵

คุณคิม

~ สายไม่ได้รับ ~

ดารัญญารีบเร่งความเร็วตามรถยนต์คันข้างหน้า

อย่างจงใจเปิดเผยให้รู้ตัว

ก่อนหน้านี้

คอนโดแฟรงค์

19.50 น.

ตุบ

ปลายเท้ากระแทกสีข้างลำตัวจนแฟรงค์นอนขดตัวด้วยความเจ็บ

ผลั่ก

อยู่ดีๆ ฟรองค์ก็ล้มลงกระแทกพื้น

เพล้ง

โคมไฟตั้งพื้นเอนล้มลงแต่ฟรองค์กลิ้งตัวหลบได้ทัน

เสียงก้องกังวาลไปทั่วห้อง

ฮู้ดวิ่งกลับเข้าไปในห้องนอนตัวเอง

พรึ่บ

ไฟทั้งห้องดับเหลือเพียงความมืด

ฟรองค์หันมองตามเสียง

แต่ก็ต้องผงะไปเมื่อเห็นดาริญนั่งแสยะยิ้มรออยู่แล้วสลายหายไป

ฟู่...

ริมฝีปากเป่าลมลงตรงต้นคอชายหนุ่มราวหยอกล้อ

ฟรองค์หมุนตัวหันไปมา

ผ้าม่านนูนขึ้นราวมีใครสักคนซ่อนตัวอยู่หลัง

แกรกกกก

มีดในมือวาดลงบนผ้าม่านจนขาดวิ่น

ดวงตาเคียดแค้นมองแทบถลนออกมาสะท้อนให้เห็นบนกระจกเงา

เพล้ง

ตึ๋ง ตึ๋ง

เลือดสีแดงไหลอาบมือฟรองค์ที่เพิ่งฟาดลงบนกระจกจนแตก

ฮือ....

ฮือ....ฮือ....

ตึก ตัก ตึก ตัก

เสียงร่ำไห้ของผู้หญิงดังผสานกับเสียงหัวใจบีบรัวของฟรองค์

เมื่อหางตาของชายหนุ่มเหลือบเห็นสิ่งที่ยืนเยื้องอยู่ข้างหลัง

ความรู้สึกเย็นวาบแผ่ซ่านไปทั่วร่างกาย

ขวับ

มีดหันกลับไปปาดได้แค่อากาศ

ฟรองค์ยืนตัวสั่นเทาเมื่อไม่เป็นอย่างที่หวัง

เฮ้ออออ....

เสียงถอนหายใจพร้อมกลิ่นเหม็นดึงให้เขาต้องหันกลับไปข้างหลัง

ฟู่...

ร่างของดาริญสลายหายไป ไฟในห้องกลับมาสว่างอีกครั้ง

ฟรองค์ปาดเหงื่อที่ไหลท่วมร่างกาย

ฟรองค์ดึงแขนน้องชายตัวเองให้ลุกขึ้นเดินตาม

พร้อมคว้าเอากระเป๋าเดินทาง

. . . . .

ลานจอดรถ

รถยนต์ดารัญญาดับไฟลงพร้อมเครื่องยนต์จนเงียบสนิท

ดารัญญาก้มดูปืนสั้นในกระเป๋าถือ

ดารัญญาถึงกับนั่งอึ้งในรถ

เมื่อสิ่งที่เธอเห็นคือผู้ชายสองคนที่หน้าตาเหมือนกันกำลังถกเถียงกัน

ฟรองค์วิ่งไปยังฝั่งคนขับ

พรึ่บ

ไฟหน้ารถดารัญญาสว่างขึ้นส่องตรงไปที่ฟรองค์

ฟรองค์รีบกระโจนขึ้นรถแล้วขับออกไป

ช่วงเวลาเดียวกัน

หน้าคอนโด

จ่าเฉยชี้ให้ดูรถสองคนที่ขับตามกันออกมาจากคอนโด

ดารัญญาเร่งความเร็วตามรถคันข้างหน้าไป

เธอไม่ได้สนใจหรือรู้สึกแม้แต่นิดว่ามีอีกคันที่ขับตามหลังมา

รถทั้งสามคันขับไล่ตามกันจนเริ่มออกนอกเขตตัวเมือง

รถของผู้กองคิม

เอี๊ยดดดด

รถที่วิ่งมาด้วยความเร็วแทบหมุนเป็นวงกลม

เพราะกิ่งไม้ใหญ่ที่หล่นลงมาขวางหน้า

เสียงตวาดดังก้องในรถ

ทั้งที่เจ้าของร่างดำทะมึนยืนเหยียดกายอยู่บนต้นไม้ใหญ่

ผมกระเซอะกระเซิงยาวปรกหน้า ดวงตาเต็มไปด้วยเส้นเลือดฝอยสีแดงมองทั้งคู่ในรถไม่กระพริบ

ตุบ

รถสั่นสะเทือนตามร่างของดาริญที่หล่นลงมานอนชักกระตุกอยู่ตรงกระโปรงหน้า

แปะ...

ร่างกายคืบคลานเอาใบหน้าเน่าเฟะแนบกับกระจกหน้าทำเอาผู้ชายที่นั่งอยู่ข้างในทั้งคู่ต้องเบือนหน้าหนี

เสียงกระซิบหายไปพร้อมกับร่างของดาริญ

ตำรวจทั้งคู่รีบขับรถพลางกวาดสายตามองหาทั้งสองข้างทาง

จ่าเฉยรีบจอดรถไว้ข้างรถอีกสองคันที่จอดทิ้งไว้แบบลวกๆ

ปืนพกทั้งคู่ถูกหยิบขึ้นมาประจำการ

ฝ่าเท้าย่ำเบาๆ เข้าไปในสถานที่อันหดหู่ทางความรู้สึก

ราวกับมีเสียงร่ำไห้ของคนหลายคนดังระงมแว่วดังให้ได้ยิน