21.59

ในบ้านร้าง

ดารัญญายังคงพึมพำคนเดียว

ร่างกายที่ตะเกียกตะกายบนพื้นกลับขึ้นมายืน

ดารัญญาพยายามแกะเชือกป่านเส้นใหญ่ออกจากคอที่รัดเเน่นจนเป็นรอยถลอก

แม้ความเป็นจริงจะไม่มีเชือกเส้นนั้นก็ตาม

วูบ

อันตราย

หนีไป

ภาพทุกอย่างมลายหายไป

ดารัญญาสูดลมหายใจลึกเข้าปอด

ราวคนใกล้สิ้นใจกลับมาได้อากาศหายใจ

แกรก...

ดารัญญาหันกลับไปมองตามเสียงแต่ไม่เห็นใครสักคน

ออก...ไป...

เสียงกระซาบดังข้างใบหูชายทั้งคู่

เสียงแหบราวบมเป่าเข้าที่กกหูแต่ถ้อยคำกลับฟังชัดเจน

ทำเอาทั้งคู่ขนลุกซู่

ทั้งคู่วิ่งหายไปในความมืด

เมื่อเห็นว่าวิ่งไล่ตามไม่ทันคิมจึงวนกลับไปที่บ้านร้าง

ดารัญญาทรุดตัวลงบนพื้นอย่างไร้เรี่ยวแรง

โชคดีที่คิมเข้าไปรับไว้ได้ทัน

. . . . .

ห่างออกไปจากบ้านร่าง

แฮ่ก แฮ่ก

ตุบ

แสงไซเรนจากรถตำรวจ รถมูลนิธิสว่างไปทั่วบริเวณ

เจ้าหน้าที่นำผ้าดิบคลุมบนศพที่ถูกซ่อนไว้ใต้ซากไม้

ความเงียบเหงาวังเวงถูกกลบด้วยเสียงร่ำไห้ของดารัญ

ภาพของนางแบบเสื้อผ้าชั้นนำถูกทำลายทิ้งไปจนหมด

เหลือเพียงภาพของผู้หญิงคนหนึ่งที่ร้องไห้จนตาแดงก่ำทรุดลงไปนั่งกับพื้นสกปรก

ดารัญกอดศพน้องสาวตัวเองจนวินาทีสุดท้าย

ก่อนที่เจ้าหน้าที่มูลนิธิจะนำศพขึ้นรถไป

คิมนึกถึงสภาพศพที่ถูกเชือกรัดแน่นตรงคอ

เสื้อผ้าถูกฉีกขาด

รอยถลอกมากมายตามเนื้อตัวคงมาจากการดิ้นรนหนีเพื่อเอาชีวิตรอด

เบื้องต้นจากที่เห็นดาริญคงถูกข่มขืนก่อนถูกฆ่าปิดปากอย่างแน่นอน

แต่วิธีการฆ่าช่างโหดเหี้ยมเหลือเกิน

คอนโด

00.01

Line

ดาริญ My love

ไม่มีข้อความใดๆ ตอบกลับมา

ดารัญญาผลอยหลับไปด้วยความเหนื่อย

03.00

ดารัญร้องเรียกน้องสาวตัวเองที่ยืนหันหลังกรีดร้อง

พื้นห้องกลายเป็นพื้นไม้ผุพัง

สถานที่ซึ่งคุ้นตา

สถานที่ที่ศพของดาริญถูกฝังในเศษซากกองไม้

กร๊อบ

เสียงกระดูกหักดังได้ยินชัด

กระดูกขาที่หักท่อนทำให้ร่างกายล้มลงนอน

ผิวหนังถลอกไปตามแรงดิ้นตะเกียกตะกายพาร่างกายหนี

เสื้อผ้าสวยหรูขาดกระจายไม่เหลือเค้าเดิมราคา

ดวงตาแดงก่ำ เสียงกรีดร้องค่อยๆ เหือดหายเป็นเสียงลมแผ่วเบา

ฝ่ามือตะกุยตรงต้นคอราวต้องการปลดพันธนาการที่มองไม่เห็น

ฝ่ามือกรีดเล็บลงบนพื้นจนเล็บหักช้ำไปด้วยเลือด

ร่างบางกระตุกตามเสียงหวีดของลมหายใจ

แล้วนิ่งไป

กึก

ร่างแน่นิ่งกระตุกขึ้นมาแล้วค่อยๆ เหยียดตัวขึ้นยืน

ฝ่ามือดำคล้ำเส้นเลือดปูดพองพัลวัลแกะเกาตรงคอจนหนังถลอก

ทั้งที่ไม่มีสิ่งใดผูกรัดตรงคอ

เสียงกรีดร้องดังก้องปลุกดารัญญาขึ้นจากความฝัน

เหงื่อท่วมทั้งร่างกายทั้งที่เปิดแอร์ไว้

ดารัญญาเอื้อมไปเปิดโคมไฟ

เสียงกระซิบทำเอาคนได้ยินขนลุกซู่

ยวบ

ดารัญญาโอบกอดเงาดำที่เห็นเพียงชั่ววูบ

แม้จะไม่มีร่างให้สัมผัสแต่เธอมั่นใจว่าน้องสาวเธออยู่ตรงนี้

อยู่ตรงรอยยวบของเตียงที่กดลงไป

ดารัญญาลูบไปตามอากาศว่างเปล่า

แต่ในสัมผัสกลับบอกว่าเป็นเส้นผมนุ่มมือของดาริญ