เชือกป่านเส้นหนามัดแน่นตรงลำคอ

เฮือก

พรวด

ลมหายใจถูกสูดลึกเข้าปอดตามสัญชาตญาณ

ยามหลุดพ้นจากเครื่องพันธนาการที่บีบรัดจนแทบสิ้นลม

ดารัญญานึกถึงเชือกป่านเส้นใหญ่ที่รัดตรงคอตัวเองจนครูดไปกับผิวหนัง

ยามที่หลอดลมถูกบีบรัดจนทรมานเหมือนความจริง

แม้จะเป็นแค่ความฝัน

ควานหามือเพื่อดูเวลาในห้องที่มืดสลัว

19.09

ครืด...

ครืด... ครืด...

ดารัญญารีบหยิบมือถือขึ้นมาทั้งที่เพิ่งวางลงไป

กึก

บ้านไม้ร้างซอมซ่อ

จู่ๆ ดารัญญาก็คิดถึงบ้านร้างที่เธอเห็น

จุดเดียวกับที่ตำรวจพบมือถือของดาริญ

ดารัญญารีบหยิบมือถือของดาริญมาวางตรงหน้า

ตึก ตึก ตึก

เสียงหัวใจเต้นถี่รัว

Line

ดาริญ My love

ครืด

ครืด

มือถือซึ่งถูกลอคหน้าจอไว้สั่น

ข้อความจากดารัญญาโชว์ขึ้นบนหน้าจอ

ข้อความถูกตอบกลับมาที่ดารัญญา

พรึ่บ

โคมไฟที่เปิดทิ้งไว้ดับลง

ดารัญญาพึมพำพลางเคลื่อนตัวช้าๆ ไปเปิดโคมไฟอีกครั้ง

หมับ

ความรู้สึกเย็นเฉียบเหมือนถูกฝ่ามือเย็นซีดจับลงบนหลังฝ่ามือ

พร้อมเสียงกระซิบดังข้างหู

พรึ่บ

โคมไฟสว่างอีกครั้ง

หน้าดารัญญาเต็มไปด้วยเหงื่อ

ดารัญญารีบวิ่งไปจัดแจงร่างกายตัวเองก่อนจะคว้ากุญแจรถออกจากห้องไป

ครั้งนี้เธอขอเลือกที่จะเชื่อความรู้สึกที่บอกให้ออกไปที่บ้านร้างหลังนั้น

21.02

ข้างถนนหน้าบ้านร้าง

Line

คุณคิม ตำรวจ

ดารัญญาส่งข้อความทิ้งไว้

แล้วใช้มือถือเปิดไฟฉายเดินฝ่าพงหญ้ารกเข้าไป

พุ่มไม้อีกฟากของถนน

ในบ้านร้าง

กลิ่นเหม็นอับชื้นของไม้ผุผังแตะจมูก

แต่กลับมีกลิ่นอื่นที่เด่นชัดจนแทบจะอ้วกออกมาให้ได้

จนดารัญต้องปิดจมูกไว้

วูบ

ลมเย็นยะเยือกพัดปะทะร่าง

เงาดำทอดตัวผ่านเสาไม้ผุพังฉายชัดลงบนพื้นเป็นเงารูปคนอยู่ข้างกับเงาของดารัญญา

ดารัญญาพยายามข่มความกลัวเอาไว้

เงาดำบนพื้นค่อยๆ ยื่นมือไปจับกับเงาของดารัญญาที่ได้แต่ยืนแข็งทื่อมองสิ่งที่เกิดขึ้น

เงาดำร่างนั้นค่อยๆ กลืนหายไปในเงาของดารัญญาราวเป็นคนเดียวกัน

ร่างกายของดารัญญาสั่นเทิ้มราวอยู่ท่ามกลางความหนาวทั้งที่อากาศร้อนจนเหงื่อชุ่ม

ดารัญญาพึมพำคนเดียวราวคนเสียสติ

ดารัญญาเดินเหม่อลอยไปยังเศษไม้ที่กองทับถมกัน

ปากยังคงพึมพำ

อีกเพียงก้าวเดียวก็ถึงเศษซากกองไม้

เชือกป่านเส้นหนาถูกดึงจนตึงมือ

ตึง

ไม่ทันที่จะได้ก้าวออกจากที่ซ่อนตัวฮู้ดก็ต้องชะงักไป

ดารัญญาล้มตัวลงไปนอนเกลือกกลิ้งบนพื้น

ดวงตาแดงก่ำมองไปยังจุดซ่อนตัวของสองคน

ราวกับเธอเห็นสองคนที่ซ่อนตัวอยู่

ฮู้ดแอบชะโงกหน้าออกไปดู

ถึงจะพูดอย่างนั้นแต่ฟรองค์เองก็เสียขวัญอยู่ไม่น้อย

จนต้องแอบชะโงกหน้าออกไปดูให้เห็นกับตา

ดารัญญาตะเกียกตะกายบนพื้นจนเนื้อตัวสกปรก