ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : บทที่ 2

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 135

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 13 ธ.ค. 2562 18:48 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 2
แบบอักษร

ยามนี้ก็ยามซวีแล้ว ม่านราตรีนั้นครอบคลุมท้องฟ้านำทางให้เทพธิดาฉางเอ๋อประคองบุหลันดาวงามมาประดับฟ้า หากจะกล่าวให้ถูกต้องตามความคิดของซวี้เฟิ่งนั้น แม้ใครต่อใครจะกล่าวว่าดวงจันทรานั้นงดงามมากเพียงใด ทว่าเมื่อเทียบกับลุ่นอวี้แล้วก็มิได้ซักเศษเสี้ยวของอีกฝ่าย หากสี่หญิงงามแห่งแผ่นดินมายืนเทียบความงามของลุ่นอวี้นั้นไซร้ คงได้ฆ่าตัวตายเพราะมิอาจงานสู้

ซวี้เฟิ่งคิดอะไรไปเรื่อยเปื่อยในระหว่างรอต้มน้ำอุ่น วันนี้เจ้าลูกแกะแสนบริสุทธิ์จะรู้ไหมหนอ ว่าคนที่ตนเองคิดว่าอ่อนต่อโลกนั้นคิดเลวทรามกับตนเพียงใด

“ซวี้เฟิ่งน้ำอุ่นได้ที่แล้วรีบลงไปอาบเสีย” บุรุษผู้งดงามเรียกอีกฝ่าย ซวี้เฟิ่งได้ยินดังนั้นจึงแทรกตัวเข้าไปในอ่างที่ลุ่นอวี้แช่รออยู่ก่อนแล้ว

“อาบน้ำด้วยกันเช่นนี้ ทำให้ข้าถึงอดีตยามเจอเจ้าครั้งแรกเลยหนา” ลุ่นอวี้กล่าวรำลึกความหลังก่อนเก่า ยามเขาเจออีกฝ่ายครั้งแรก ซวี้เฟิ่งมีบาดแผลน้อยใหญ่ตามตัว รูปร่างรึก็ผอมบางกว่าเด็กในวัยเดียวกัน ผมเผ้ากระเซอะกระเซิงทั้งยังมีใบไม้และกิ่งไม้เล็ก ๆ ติดเต็มไปหมด

“ยามนั้นข้าตัวเล็กกว่าเจ้าเกือบสามฝ่ามือ แต่ยามนี้กลับเป็นเจ้าที่ตัวเล็กกว่าข้าไปเสียแล้ว” ซวี้เฟิ่งพูดพลางว่ายเข้าใกล้ดวงใจของตน ยามนั้นเขาเคียดแค้นนังสตรีแพศยานั่นนัก มารยาร้อยเล่มเกวียนของนางนั้นทำเขาบาดเจ็บก็หลายครั้ง ราวกับเขาคือนางเอกนิยายประโลมโลกที่มารดาเขาชอบอ่านนักแล ทั้งถูกแม่เลี้ยงใจร้ายทำร้ายและใช้งานสารพัด น้องชายต่างมารดาก็หาได้เคารพเขาในฐานะพี่ชายเลยแม้แต่น้อย บ่าวไพร่ในเรือนยังมีฐานะสูงกว่าเขาเลยกระมัง

กระทั่งเขาหนีออกมาจากนรกขุมนั้น หนีมาเรื่อย ๆ จนเจอดวงใจดวงนี้ รอยยิ้มละมุนที่ทำให้เขาสบายใจ น้ำเสียงอันอ่อนโยนที่เขาไม่เคยได้รับจากใคร ดวงหน้างดงามที่ชวนหลงใหล ทุกสิ่งที่เป็นลุ่นอวี้ ซวี้เฟิ่งผู้นี้ล้วนชอบหมด

ซวี้เฟิ่งว่ายเข้ามาห่างจากตัวของลุ่นอวี้เพียงฝ่ามือ ใบหน้าของอีกฝ่ายยังคงงดงามแม้อายุอานามจะแตะเลขสามแล้วก็ตาม

“เจ้ากลายเป็นเด็กยักษ์ต่างหาก จะสามสิบอยู่แล้วยังจอ้อนข้าเป็นเด็ก ๆ อีก” ลุ่นอวี้เอ่ยพร้อมรับเด็กที่โตแต่ตัวเข้าอ้อมกอด

“ถึงข้าจะอายุห้าสิบหกสิบข้าก็ยังจะอ้อนท่านต่อไป จนกว่าท่านจะไม่มีแรงโอ๋ข้าเลย” ...แต่โอ๋ของเราจะความหมายเดียวกันหรือไม่ข้าก็มิรับรู้... ว่าจบก็เอาหัวถูไถกับอกบางพร้อมแอบสูดดมกลิ่นกายหอมของลุ่นอวี้

“เจ้านี่น้า” ลุ่นอวี้ถอดถอนหายใจ แต่ก็เป็นเขาเองมิใช่หรือที่ตามใจซวี้เฟิ่งจนเสียคน จะโทษใครได้นอกจากตนเองที่เลี้ยงอีกฝ่ายมาเป็นเช่นนี้

แต่ลุ่นอวี้หารู้ไม่ว่าซวี้เฟิ่งที่ตนคิดว่าเป็นเด็กน้อยนั้น ในใจจริงซุกซ่อนความร้ายกาจอันน่ากลัวไว้อยู่

ความคิดเห็น