นี่คือร่องรอยที่เราได้มาทั้งหมดจากหมู่บ้านที่ผ่านมา

ตอนนี้ข้าไปส่งเจ้าอสุรร้ายทีถ้ำเรียบร้อยแล้วตอนนี้ก็เหลือเพียง อ้ายบัณฑุอสูรที่ยังหลบหนีได้

อ้ายบัณฑุมันน่าจะหนีไปได้ไม่ไกลตามสัญชาติญาณมันต้องหาสัตว์ป่ากินไม่น่าออกไปให้ชาวเมืองแตกตื่นกัน

ถ้าจะกินข้าเจิาคิดผิดนะเจ้าอสุราน้อย เพราะข้าต่างหากที่จะกินเจ้า

ปล่อยข้า

ข้าจะไม่พูดพร่าทำเพลงกับเจ้ามากนักจงพาข้าไปหาองค์กุมภายายของเจ้าเดี๋ยวนี้

บ้าไม่โง่หรอก ข้าไม่ไปให้โดนจับอีกหรอก

งั้นก็เป็นอาหารอันโอชะของข้า

ข้าจะทำตามที่เจ้าว่าเเต่เจ้าห้ามเคี้ยวข้า

บอกที่อยู่องค์กุมภามา

พระองค์ทรงไม่พาใครเข้ส าง่ายๆแต่ถ้าเจ้าเรียกชื่อพะองค์ครบ3ครั้งและยังต้มเหล้านี้ไม่เเน่ก็อาจได้ไปหาพระองค์อีก

ข้าอยากพบพระองค์นะเเต่ตอนนี้ยังไม่ใช่เพราะเราต้องช่วยกันวางแผนจับพระองค์

เจ้าจะบ้าหรือไม่มีใครจับพระองค์ได้

งั้นเจ้าจงจำใหม่ว่าข้านี่แหละจะจับพระองค์ไปสำเร็จโทษที่ฆ่าสวามีแห่งข้า

พระองค์ไม่ฆ่าคนโดยไม่มีเหตุผล สวามีเจ้าทำผิดศีลใดถึงโดนพระองค์ฆ่าตาย

หุบปากห้อยๆของเจ้าไว้หาของกินเถิดสวามีของข้าเป็นคนดี เขาไม่มีทางเป็นคนเลวได้

ใจเย็นๆสิเเม่นางข้ามาดี

เบือหนักทำไมต้วเป็นข้าที่ต้องโดนขับออกมาจากวัง

งันก็ทรงกลับเข้าวังโดยที่ให้เนรเทศทุกคนออกมาจากวังสิพะยะค่ะ

พูดนะพูดง่าย แต่การจะเนรเทศพ่ออยู่หัว เครือญาติ ไหนจะเมียมนูของพ่ออยู่หัวมันยากเจ้าไม่เห็นรึว่าถ้ำอุทัยทิพย์ของเรา มันเปลี่ยนไปแล้ว

งั้รก็ทรงทำให้เป็นเรื่องง่ายสิกระหม่อม

ข้ารู้ความมาว่าท่านกำลังหาทางกำจัดอุทัยบาหยัน

ละอองเรณูทำท่าภาษามือ ‘จะให้ข้าช่วยทำอะไรโปรดว่ามา’

เจ้าซ่อนอะไรไว้ใต้สร้อยเกล็ดจระเข้นั่นอักษราภัค

มันเป็นความลับทางการเเพทย์ข้าเคยบอกท่านเเล้วว่าข้าไม่บอกความลับของคนป่วย

เจ้าไปเรียนเป็นหมอตั้งเเต่เมื่อไรอักษราภัค

ท่านไม่รู้รึว่าข้าแลพี่น้องต่างสืบสันติวงศ์มาจากลูกศิษย์เอกแห่งท่านหมอชีวาโกมารร์

แล้วทำไมเจ้าไม่อาสารักษาระเด่นดุริยาเองเเทนที่จะเป็นน้องเจ้าหรือว่าจะเป็นแผนปล่อยตัวพี่น้องของเจ้าออกมาทีละคนๆ

หากท่านจะคิดเช่นนั้นก็ย่อมได้ เพราะข้าเองมีความรู้เรื่องสมุนไพรรักษาโรคเท่านั้น มิได้รอบรู้แบบอัญญาณี ทุกคนต่างมีหน้าที่ในการทำงาน เรื่องเเพทย์นี้จึงถือเป็นความลับประจำจระกูลเเม้เเต่อาคเนย์ก็ไม่มีวันได้รู้เรื่องนี้

ข้าว่าเจ้าควรเลิกปรุงเหล้านี้เเล้วเลิกกินด้วยไม่งั้นองค์กุมภาได้มาจริงๆ

ถ้าเขาจะมาก็ให้เขามาข้ารอเขาอยู่

เจ้าง่วงเเล้วนอนเสียข้าจักไปเตรียมเก็บผ้าด้านนอก เพื่อเตรียมต้อนรับฟ้าวันใหม่

หากมุจรินทร์ไปยังหาองค์กุมภาจริงข้าว่าตอนนี้นางน่าจะสร้างสิ่งที่ทำลายเวทย์ของเทพเจ้าได้

หากเป็นเช่นนั้นจริงแล้วเราจะไปช่วยยัยเหลนร่านนี่ได้อย่างไร

ไยไปว่าเหลนข้าเช่นนั้น เหลนข้านางเป็นคนดีไม่มีทางที่จะร่านอย่างที่ท่านว่า

แต่ก็น่าแปลกนะเจ้าคะ องค์กุมภาเทพผู้มิเคยฆ่าคนโดยไม่มีเหตุผล ข้าว่ามุจรินทร์คงต้องไปถามเหตุผลจากองค์กุมภาเป็นแน่

อัคคีวานนท์ไม่ใช่คนไม่ดี ข้าเเม้นะถูกจังในร่างท่านเเต่ยังเฝ้าดูเขาที่น้อมน้อม ไม่ฆ่าคนโดยไม่มีเหตุผลและที่สำคัญเขารักมุจรินทร์และพวกเรามาก

เจ้าว่า ตอนที่เจ้าพบศพหัวขาดของอัคคีวานนท์ ใช่ไหมอาคเนย์แล้วตอนที่ไปพบเจ้าเเน่ใจได้ไงว่าเขาคือใคร และใครสังหารเขา

ข้าจำกริชที่ข้ามอบให้เขาในวันอภิเษกกับหนูมุดได้ แล้วยังจำทุกอย่างได้ แม้กระทั่งรอยหวายที่ข้าเคยโบยเขา

จริงสิ พวกเจ้าสามารถดูความทรงจำก่อนตายได้งั้นทำไมเราไม่เปิดคามทรงจำก่อนตายละเพื่อว่าเขาอาจทำอะไรไม่ดีให้องค์กุมภาไม่พอพระทัยก็เป็นได้

เรานะทำได้แต่ต้องมีของใช้ส่วนตัว ตอนนี้ศพของอัคคีวานนท์คงสลายไปแล้ว เราคงไม่สามารถเปิดความทรงจำนั้นได้นอกเสียจากว่า

นอกเสียจากว่าอะไรหรือ

นอกเสียจากว่าเราต้องไปยังจุดเกิดเหตุซึ่งนั้นจะทำให้เราเสียเพลากับการตามหาความจริง เรามีเวลาไม่มากแล้วอาคเนย์ภาคีญาติของเจ้าและอักษาก็ถูกจับไป มุจรินทร์ก็หายไป ถ้าเรามัวเเต่หามุจรินทร์อย่างเดียวขาเกรงว่าญาติของเราจะตายเสียก่อน

จริงดังเจ้าว่า ข้าว่าเราต้องมาแบ่งกันตามหาสองฝั่ง ฝั่งเเรก คือ ถ้ำอุทัยทิพย์ ส่วนอีกฝั่งคือ ถ้ำในแดนสายไหม

เป็นอันว่าตกลงตามนี้ ข้า ท่านลุงขุนไกร และท่านตะเภาแก้ว จะไปตามหาอัคคีวานนท์ ส่วนท่านชาละวัน ตะเภาทอง จะไปตามหามุจรินทร์ ส่วนเรื่องถ้ำอุทัยทิพย์ คงต้องเป็นผู้สร้างอย่างท่านวิมาลาและท่านน้าเลื่อมลายวรรณ