ร่างสูงที่ยืนอยู่ขมวดคิ้วทันที

เมื่อเขาเหลือบไปเห็นร่างเล็กๆของเธอที่กำลังนั่งหลับ..

โดยถูกผูกเชือกเอาไว้กับเสากลางห้องโถง

ท่ามกลางสายตาคนนับสิบที่กำลังยืนดูเธออยู่

ไม่รอช้า

เขารีบก้าวขาเดินเข้าไปเเทรกฝูงคนพวกนั้นทันที

ซึ่งทุกคนก็ต่างรีบพากันหลบโดยไม่ขัดขืนอะไร

เพราะใครๆในนี้ก็ต่างรู้ว่าทางครอบครัวของปาร์คมีอิทธิพลมากเเค่ไหน

เขาย่อตัวลงตรงหน้าเธอ

พลางใช้มือเขย่าร่างของเธอเพื่อให้เธอตื่น

ร่างบางค่อยๆขยับตัวอย่างสลึมสลือเมื่อถูกรบกวนจากคนข้างๆ

ก่อนไม่ช้าเปลือกตาของเธอจะค่อยๆลืมขึ้น..

เเล้วสบตาเข้ากับร่างสูงตรงหน้าทันที

เธอชะงักไปเล็กน้อย

ก่อนเธอจะรีบตั้งสติ..

เเล้วเลื่อนสายตามองรอบๆ

เสียงของเขาทำไมเธอรีบละสายตาจากผู้คนรอบๆ

เเล้วหันกลับมาสบตากับเขาทันที..

เธอพูดเสียงเบา

ก่อนจะก้มหน้าลงอย่างน่าสงสาร

ปาร์คนิ่งไปครู่..

ก่อนไม่ช้าเขาจะเอ่ยปากขึ้นต่อ

เขาพูดขึ้นต่อ..

เพราะที่นี่คงไม่มีใครกล้าทำเเบบนี้..

นอกซะจากมาร์คัส..

เพื่อนที่เคยเรียนด้วยกันตอนอยู่ต่างประเทศ

เธอที่กำลังก้มหน้าอยู่

รีบเงยหน้าขึ้นตอบทันที

พลางตีหน้าเศร้าต่อ

เขาถอนหายใจออกมาเบาๆ

ก่อนจะเอื้อมมือไปเเกะเชือกที่ตัวเธอออก

ในขณะที่​เอ่ยปากถามเธอไปด้วย

เธอกล่าวขอบคุณ​

เมื่อตอนนี้ร่างกายของเธอถูกปล่อยเป็นอิสระเเล้ว

โดยทำเป็นไม่ได้ยินคำถามที่เขาเพิ่งถามไปเมื่อครู่

เขาพูดขึ้นต่ออย่างรู้ทัน

เธอรีบพูดขึ้นต่อ

พลางจ้องหน้าคนตรงหน้าอย่างจริงจัง

**************************

. . .

ห้องพัก🚪

คุณปาร์คทำท่าเหมือนคิดอะไรซักอย่าง

หลังจากที่ฟังฉันเล่าจบไป

ก่อนไม่ช้าเขาจะพูดขึ้นต่อ

ฉันพูดขึ้นต่อ

พลางทำหน้าเศร้า

เขาพูดทิ้งท้ายไว้

พร้อมกับเอื้อมมือมาจับหัวฉัน..

เเล้วเดินจากไปเเบบดื้อๆ

ปัง🚪

อ่า...

มาพูดให้ตกใจเล่นเเล้วก็จากไปเนี่ยนะ..

อ๊ะ...

จริงสิ...

เเล้วพรุ่งนี้เค้าจะมาอีกมั้ยนะ..

บอดี้การ์ดของตานั่นบอกว่าหาตัวอยากซะด้วยสิ..

ชีวิตนะชีวิต..

ถ้าบุญที่ฉันเคยทำยังพอมีอยู่บ้าง..

ก็ขอให้เจอเค้าอีกทีเถอะ

**************************

. . .

🌆M&B🌆

ปราบที่ยืนอยู่ข้างๆเธอพูดขึ้น

เมื่อจู่ๆเธอก็ไม่ยอมขึ้นรถ

เธอพูดกระเเทกคำ

พลางเบะปากใส่คนข้างๆ

เธอยกมือขึ้นค้ำเอว

พลางบ่นถึงร่างสูงด้วยน้ำเสียงหงุดหงิด

โดยที่ไม่รู้เลยว่า..

คนที่เธอกำลังบ่นถึงนั้นกำลังเดินมาจากด้านหลัง..

เสียงที่ดังมาจากด้านหลัง..

ทำเธอที่กำลังยืนบ่นอยู่ถึงกับชะงักไปทันที..

เธอค่อยๆหันกลับไปมองตามต้นเสียง

ก่อนจะเบิกตากว้างด้วยความตกใจ

เมื่อสบตาเข้ากับร่างสูงอย่างจัง

เขาละสายตาออกจากเธอ

ก่อนจะหันไปพูดกับบอดี้การ์ด​ของเขา..

เธอรีบพูดเเทรกขึ้นมาอย่างรีบร้อน

พลางจ้องหน้าเขาที่ยืนอยู่ตรงหน้าอย่างหวาดกลัว

ร่างสูงพูดด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง

กือนเขาจะหันหลังกลับเพื่อเดินไปขึ้นรถ

ปราบทำสีหน้าเหนื่อยใจ

พร้อมกับรีบวิ่งไปขึ้นรถตามเจ้านายเขา..

ก่อนไม่ช้ารถตรงหน้าเธอจะขับออก..

โดยปล่อยให้เธอยืนอยู่หน้าเเหล่งพนันนี้คนเดียว..

"เเต่ที่นี่ตอนกลางคืนอันตรายมากนะครับ"

"ตอนกลางคืนมีเเต่พวกมาเฟียเข้ามาเล่นพนัน.. "

เธอหันกลับเข้าไปมองเเหล่งพนันตรงหน้า..

ก่อนเธอจะค่อยๆถอนหายใจออกมา

เเล้วจำใจเดินกลับเข้าไป..

เพราะเธอรู้ดี..

ว่าถ้าเธอคิดหนีเขาอีกเธอคงไม่โดนเเค่จับมัดเเน่..

เธอได้เเตืนึกภาวนา..

เเละหวังว่าถ้านั่งอยู่เเค่ในห้องพักรอเวลามันคงไม่เกิดอะไรขึ้นหรอก

****************************

. . .

บนรถ🚘

ปราบที่กำลังขับรถอยู่พูดขึ้น

พลางมองเจ้านายของเขาผ่านทางกระจกรถ..

เขาที่นั่งอยู่ด้านหลังพูดขึ้น

พลางถอนหายใจ

***************************

. . .

1ชั่วโมงผ่านไป⏰

กริ๊งงงงง~📲

เสียงโทรศัพท์​บนโต๊ะดังขึ้น

ทำเอาร่างสูงที่กำลังนั่งทำงานอยู่ขมวดคิ้วอย่างไม่พอใจเพราะถูกรบกวนเวลางาน

เขาเอื้อมมือไปรับมันมา

ก่อนจะกดรับสาย

ตู้ดดดดดดด📱(วางสาย)​

อะไรนะ...

ผมต้องเป็นคนไปรับยัยนั่นงั้นหรอ?!

END