*************************

. . .

ฉันยืนมองผู้หญิงที่ล้มจนนั่งลงไปอยู่ตรงพื้นด้วยสีหน้าเรียบนิ่ง..

ก่อนจะค่อยๆขยับตัวเข้าไปใกล้เธอมากขึ้นกว่าเดิม

เธอพูดเสียงสั่น..

พร้อมดันตัวถอยห่างจากร่างฉัน..

คำพูดคนตรงหน้ามันกลับทำให้ฉันรู้สึกโมโหกว่าเดิม

จากเดิมทีที่รู้สึกหงุดหงิดมากพออยู่เเล้ว

เพี๊ยะ💢

ใบหน้าของเธอหันไปตามเเรงตบของฉันทันที..

ก่อนไม่ช้าเธอจะรีบหันกลับมามองฉันตาขวาง!

ร่างเล็กตะคอกใส่ฉันเสียงดัง

ก่อนเธอจะใช้มือทั้งสองผลักร่างฉันจนล้มลงกับพื้น

ฉันที่เพิ่งเคยถูกผลัก

รีบประคองร่างตัวเองลุกขึ้นด้วยความโมโห

ก่อนจะรีบขยับเข้าไปกระชากคอเสื้อเธอไว้เเน่น

หมับ💢

เธอที่พยายามดิ้นรีบพูดเเก้ตัว

พลางใช้มือทั้งสองข้างพยายามที่จะเเกะมือฉันออก

ทันทีที่เอ่ยประโยคนี้ออกไป..

จากสีหน้าที่กำลังรู้สึกเจ็บของเธอ..

กลับเปลี่ยนเป็นรู้สึกกลัวอย่างรวดเร็ว

ก่อนมือเล็กๆที่กำลังเเกะมือฉันจะรีบชักกลับ

เเล้วซ่อนมือของเธอไว้ด้านหลัง

คำตอบที่ตะกุกตะกักของคนตรงหน้า

ทำให้มือของฉันค่อยๆปล่อยออกจากคอเสื้อเธอ

เเล้วเปลี่ยนไปกระชากเเขนเธอเเทน💢

ทันทีที่ฉันพูดประโยคเมื่อครู่ออกไป

คนตรงหน้าฉันก็เเสดงสีหน้าตกใจออกมาอย่างชัดเจน

ก่อนเธอจะรีบยกมือพนมขึ้น..

เเล้วรีบเอ่ยปากขอร้องอย่างรวดเร็ว

เเต่นั่น..

ไม่ได้ทำให้ฉันรู้สึกสงสารหรอกนะ..

ฉันมองเธออย่างไม่รู้สึกอะไร

ก่อนจะตะโกนเรียกเพื่อนสนิทของฉันที่ยืนอยู่หน้าห้อง

เเอด🚪

ซึ่งไม่ช้ามันก็เปิดประตูเข้ามา

พร้อมเอ่ยปากถามฉันด้วยน้ำเสียงปกติ

เธอเบิกตากว้าง

ก่อนน้ำตาเธอจะไหลออกมาอย่างสอึกอื้น

ในขณะที่​มือของเธอก็ยังคงยกขึ้นไว้ฉันอยู่ไม่ปล่อย

อันที่เพิ่งเดินเข้ามาจับเธอ

ตะคอกใส่เธอเสียงดัง

เมื่อร่างเล็กยังคงดิ้นไม่หยุด

ยัยอันเริ่มออกเเรงเยอะขึ้น..

เยอะจนตอนนี้มันสามารถ​จับเเขนของเธอทาบไว้กับพื้นได้เเล้ว

ฉันหันหน้าไปพูดกับเธอ

ก่อนจะค่อยๆลุกขึ้น

เเล้วใช้ฝ่าเท้าเหยียบเข้าไปที่มือเธอเต็มๆ!!

**************************

. . .

ไอ้อันที่เดินอยู่ข้างๆฉัน..

พูดเสียงเบาอย่างรู้สึกผิด..

ซึ่งฉันเองก็ตอบกลับไปอย่างรู้สึกผิดเช่นกัน..

เเต่ถ้าถามว่ามากมั้ย..

ก็ไม่ได้มากขนาดนั้น..

มันพูด.. พร้อมเงยหน้ามองไปบนอาคารเรียน

ฉันหมายถึงนักเรียนคนอื่นๆที่เคยมีเรื่องกับกลุ่มพวกฉัน..

ซึ่งก็ทำให้มันที่ยืนอยู่ข้างๆถอนหายใจออกมาเบาๆ

***************************

. . .

ห้อง5/2

ร่างบางพยายามยกมือตัวเองขึ้น..

เเต่มันกลับไร้เรี่ยวเเรง..

เเค่ขยับ.. มันยังขยับไม่ได้ด้วยซ้ำ

เธอเริ่มร้องให้หนักขึ้น..

ก่อนภาพเปียโนที่เเม่ของเธอสอนเล่นมาตั้งเเต่เด็กจะฉายเข้ามาในหัว..

ซึ่งนั่น.. เป็นภาพภาพเดียวที่เเม่เธอทิ้งไว้ให้..

**************************

. . .

บ้านMarcuS🕌

ร่างสูงที่เดินไปเดินมาอยู่ในบ้าน..

เหลือบมองนาฬิกา.. สลับกับประตูบ้านเป็นระยะๆ

ก่อนเขาจะถอนหายใจออกมาอย่างหงุดหงิด

เเล้วคว้ากุญเเจรถเดินออกจากบ้านทันที

***************************

. . .

ห้อง5/2

ร่างบางยังคงนั่งอยู่กับพื้นอย่างเหม่อลอย..

ถ้าถามว่าเปียโนสำคัญ​กับเธอขนาดไหน..

เธอก็ตอบได้เลยว่าถ้าไม่มีมันเธอคงอยู่ไม่ได้เเน่ๆ..

มันคือสิ่งๆเดียวที่คอยอยู่เป็นเพื่อเธอตอนเเม่เธอจากไป..

เเอด🚪

ร่างสูงที่เพิ่งเปิดประตูเข้ามา

ทำเอาน้ำตาที่เธอพยายามกลั้นไว้ไหลออกมาทันที

เธอร้องให้จนตัวสั่น..

ทำเอาคนเป็นพี่ต้องรีบวิ่งเข้าไปหาเธอทันที

เธอร้องให้สะอึกสะอื้น

พลางเหลือบมองไปที่มือตัวเองทั้งน้ำตา..

มาร์คัสตะคอกถามเสียงดังด้วยความโมโห

เมื่อเห็นสภาพมือน้องสาวเธอที่บวมจนน่ากลัว..

มาร์คัสได้เเต่มองสภาพน้องสาวตัวเองอย่างโมโห..

เขารีบหยิบโทรศัพท์​ขึ้นมาโทรหาลูกน้องของเขา

พลางกำมือเเน่น..

ถ้าตอนนี้คนที่มันรังเเกน้องสาวเขาอยู่ตรงหน้า

เขาคงจะฆ่ามันให้ตายตรงนี้!

. . . . .

10นาทีผ่านไป

มาร์คัสหันไปพูดกับผู้ควบคุมกล้องวงจรปิดในห้องที่น้องเธอถูกทำร้าย..

ในขณะที่​มือของเขากำลังถือปืนจ่ออยู่ที่หัวคนข้างๆ!

เจ้าหน้าที่ภายในโรงเรียนรีบตอบเสียงสั่น..

พร้อมกับรีบเปิดกล้องวงจรปิดให้ร่างสูงดู

ถึงมันจะเป็นเรื่องผิดกฎอย่างมาก..

เเต่ถ้าให้เลือกระหว่างชีวิตกับงานใหม่..

เเน่นอนว่าไม่ว่าใครก็ต้องเลือกชีวิตตัวเอง

มาร์คัสจ้องไปที่หน้าจออย่างไม่ละสายตา..

ก่อนไม่ช้าเขาจะเจอภาพของอลิน.. ที่เดินเข้ามาในห้องฉายอยู่บนจอ..

เเละ.. ภาพในจอก็เริ่มปรากฏ​เหตุการณ์​ต่างๆที่เธอได้รังเเกน้องสาวของเขา

มันทำให้ร่างสูงกำมือเเน่น

ก่อนจะยกปืนที่จ่อหัวเจ้าหน้าที่อยู่ออก

เเล้วรีบเดินออกจากห้อง

เพื่อไปดูอาการน้องสาวของเขาที่โรงพยาบาลต่อ

. . . . .

โรงพยาบาบMC🏢

ห้องVIP🚪

ผมมองร่างของน้องผมที่นอนหลับอยู่บนเตียง

ทั้งๆที่ใบหน้าเธอในตอนนี้มีเเต่คราบน้ำตาที่เปอะอยู่..

มันทำให้ผมยิ่งรู้สึกเเค้น..

ผมสัญญา...ไม่ว่าผู้หญิงที่มันรังเเกน้องผมจะเป็นใคร..

ผมจะเอามันให้ถึงที่สุด..

เเอด🚪

ประตูถูกเปิดออกมาพร้อมกับเเพทย์ที่มีฝีมือที่สุดในโรงพยาบาล..

ทำให้ผมที่นั่งอยู่ข้างเตียงรีบลุกขึ้น

เเล้วเอ่ยปากถามทันที

. . . . .

1ชั่วโมงผ่านไป⏰

ร่างบางค่อยๆขยับตัว.. หลังจากหลับไปชั่วโมงกว่า..

ซึ่งสิ่งเเรกที่เธอเห็นหลังจากเปลือกตาเธอเปิดขึ้นก็คือพี่ชายของเธอ

ที่มีสีหน้ากังลอย่างเห็นไ้ด้ชัด

END