ให้ตายเถอะ!

เเทนที่จะเป็นสปาเกตตี้​ที่เข้ามาอยู่ในปากฉัน

กลับเป็นปากนุ่มๆของคนข้างๆฉันเเทน!

ม่ายยยยยยย!!!!!!!!

จูบเเรกของช้านนนนนน!!!!!!

. . .

บนรถ🚘

ตอนนี้ฉันกำลังนั่งเงียบ

เพื่อคิดทบทวนสิ่งที่ฉันได้ทำไปเมื่อครู่นี้

พี่กันต์ที่กำลังขับรถอยู่ข้างๆฉันพูดขึ้นหลังจากเงียบมานาน

ฉันพูดในขณะที่กำลังก้มหน้ามองมือตัวเองอยู่..

ถ้าย้อนเวลากลับไปได้ฉันจะไม่ผลักเขาออกเด็ดขาด! T^T

จะซวยมั้ยนะฉัน.. ดันทำลูกชายเจ้าของบริษั​ทยักษ์​ใหญ่หัวเเตก...

ฉันพึมพัมกับตัวเอง

พลางเหลือบมองเลือดที่กำลังซึมออกมาจากผ้าก็อตบนหัวของเขา..

ฉันพูด พลางนึกถึงโต๊ะกระจกใสที่ถูกประดับด้วยคริสตัลที่ฉันพึ่งจะทำมันร้าวไป

โดยการผลักร่างสูงข้างๆจนกระเเทกเข้ากับโต๊ะนั่นเต็มๆ

คือฉันเองก็ไม่รู้หรอกนะว่าเมื่อกี้ฉันตกใจขนาดไหน..

ถึงขนาดผลักหัวพี่กันต์กระเเทกกับโต๊ะจนมันร้าว

เเค่ไม่กี่เเสนงั้นหรอ...

ให้ตายเถอะ.. เเพงกว่าค่าขนมเดือนนึงฉันอีกก!!!

โอ้ยยยพ่อเสือออ!!! เชื่อเเล้วว่าคนเจ้าชู้จะปากหวานมาก!

***************************

. . .

พรุ่งนี้เช้า☀️

ร่างบางในชุดนักเรียนที่เพิ่งเดินลงมาจากบันไดถามขึ้น

เมื่อสบตาเข้ากับพี่ชายของเขาที่กำลังนั่งจิบชาอยู่โต๊ะอาหาร

เธอรีบเอ่ยปากปฏิเสธ​

เมื่อรู้ว่าถึงเวลาที่จะต้องไปโรงเรียนเเล้ว

พูดจบเธอก็รีบเลื่อนเก้าอี้นั่งฝั่งตรงข้ามของร่างสูง

ก่อนไม่ช้าคนรับใช้ของบ้านจะรีบนำข้าวต้มมาเสิร์ฟ

ซึ่งมาร์คัสที่นั่งอยู่ข้างๆก็ได้เเต่จ้องน้องสาวของเขาอย่างสงสัย.. กับพฤติกรรม​ที่เปลี่ยนไปของเธอ

**************************

. . .

🕰️ณ โรงเรียน-มหาลัย Q🕰️

ฉันทำท่ารับทราบ

พร้อมกับฉีกยิ้มให้คนเป็นพี่จนหน้าบานอย่างที่เคยทำทุกครั้ง

ก่อนจะหันกลับไป..

เเล้วเอื้อมมือเตรียมเปิดประตูออกจากรถ

เเต่มือเล็กๆของฉันต้องรีบชักกลับทันที

พลางกับรีบก้มหัวลง..

เมื่อเห็นพี่อลินที่เพิ่งลงมาจากรถของผู้ชายโรคจิตที่ชอบตามตื้อฉัน!

นั่นคงเป็นพี่กันต์.. เเฟนของพี่อลิน..

ฉันรีบเงยหน้าขึ้นมาหลังจากที่ก้มหน้าหลบเมื่อกี้

เมื่อพี่มาร์คัสที่อยู่ข้างๆเอ่ยปากถาม

ซึ่งพี่มาร์คัส​ก็มองฉันอย่างสงสัย

ก่อนเขาจะเลื่อนสายตามองออกไปนอกรถ..

เพื่อดูว่าเมื่อกี้ฉันหลบอะไร

ฉันพูดขึ้นต่อ..

เมื่อมองออกนอกรถไปตามพี่มาร์คัสเเล้วไม่เห็นพี่อลิน..

สงสัยพี่เค้าคงขึ้นอาคารเรียนไปเเล้ว..

ฉันได้เเต่ส่งยิ้มเจื่อนๆให้พี่ชายของฉัน

ก่อนจะรีบลุกออกมาจากรถ

พี่มาร์คัสเลื่อนกระจกรถลงเพื่อกำชับฉันที่ยืนอยู่ด้านนกรถอีกครั้ง..

ก่อนไม่ช้ารถคันหรูจะค่อยๆขับออกไป..

ถ้าพี่มาร์คัส​รู้ว่าฉันถูกรังเเกล่ะก็.. มันคงต้องเป็นเรื่องใหญ่มากเเน่ๆ..

ฉันได้เเต่ถอนหายใจอย่างเซ็งๆ

ก่อนจะหันหลังกลับเเล้วก้าวขาเดินเพื่อขึ้นอาคารเรียน..

ปั๊กก💢

ฉันรีบเอื้อมมือมาจับหน้าผากตัวเองทันที..

เมื่อฉันรู้สึกได้ว่าฉันกำลังชนเข้ากับของเเข็งอะไรบางอย่าง

คนตรงหน้าทำเอาเปลือกตาของฉันเบิกกว้างขึ้นด้วยความตกใจ

ก่อนขาทั้งสองข้างของฉันจะรีบก้าวถอยห่างจากคนตรงหน้าโดยอัตโนมัติ​

ร่างสูงตรงหน้าถามฉันอย่างหน้าตาเฉย..

ราวกับว่าฉันกับเค้ารู้จักกันอย่างนั้นเเหละ

ฉันไม่ได้ตอบคำถามของเขา

ก่อนจะรีบเดินเลี่ยงมาอีกทาง

เเฟนพี่อลินเดินมาขวางทางฉันไว้

พร้อมกับรัวคำถามใส่อีกครั้ง

ฉันตอบเสียงเเข็ง

ก่อนจะรีบวิ่งผ่านตัวพี่เค้ามา

ให้ตายเถอะ

ทำไมชีวิตฉันต้องมาเจออะไรเเบบนี้ด้วยเนี่ย!

**************************

. . .

อาคาร5

ฉันยืนมองเเฟนของฉัน... กับยัยเด็กนั่นผ่านทางระเบียงของห้องเรียน..

ไอ้อันที่กำลังกอดอกยื่นดูเหตุการณ์​อยู่ข้างๆฉันพูดขึ้น

ฉันตอบมันไปเเบบปัดๆ

ก่อนจะหมุนตัวเพื่อกลับเข้าห้องเรียน

ถึงฉันจะหัวร้อนง่ายจริงก็เถอะ

เเต่ฉันก็ไม่ได้มีอารมณ์​พร้อมไฟท์อยู่ตลอดเวลาหรอกนะ

**************************

. . .

⏰เลิกเรียน⏰

ม.5/2

ห้อง408🚪

เเอด🚪

ฉันค่อยๆก้าวขาเข้ามาในห้อง

ก่อนไม่ช้าจะเจอเข้ากับตัวปัญหา

ที่กำลังตั้งหน้าตั้งตาเก็บของใส่กระเป๋าเพื่อเตรียมกลับบ้าน

อีอันที่ยืนอยู่ข้างหลังฉันเอ่ยปากขึ้น

ทำเอาเจ้าตัวที่กำลังก้มหน้าอยู่รีบเงยหน้าขึ้นมาทันที

ร่างเล็กของเธอเเสดงอาการกลัวเเละตกใจไปพร้อมๆกันอย่างเห็นได้ชัด

พร้อมกับขาเล็กๆที่รีบก้าวออกห่างจากพวกฉันทันที

ฉันพูดเสียงเรียบ

พลางมองคนตรงหน้าอย่างนึกรังเกียจ

เธอรีบออกปากปฏิเสธ​

อีอันที่อยู่ข้างหลังฉันขยับเข้าไปใกล้ร่างของเธอ

ก่อนมือของมันจะกระชากเข้ากับผมตรงหน้าอย่างจัง

คนที่ถูกกระชากร้องออกมาเสียงดัง

ในขณะที่น้ำตาของเธอเริ่มเอ่อออกมา

เเต่นั่น..

ไม่ได้ทำให้ฉันรู้สึกสงสารหรอกนะ..

ฉันได้เเต่เยาะยิ้มให้คนตรงหน้า

ก่อนจะขยับเข้าไปใกล้..

เเล้วง้างมือตบเข้าไปที่หน้าเธอจนเป็นรอยเเดง

เธอรีบใช้มืออีกข้างขึ้นมาจับหน้าเธอไว้

ทันทีที่ถูกตบไปเมื่อครู่..

พูดจบฉันก็ใช้มือทั้งสองข้างผลักคนตรงหน้าจนสุดเเรง

ทำให้ร่างเล็กๆของเธอล้มลงไปกระเเทกพื้นในทันที

END