***************************

. . .

พรุ่งนี้เช้า☀️

🏢โรงเรียน-มหาลัยQ🏢

ม.6/1🚪

ร่างบางที่กำลังนั่งเท้าคางอยู่บนโต๊ะ

ถอนหายใจออกมาอย่างเบื่อๆ

ก่อนไม่ช้าสายตาเธอจะเหลือบไปเจอเพื่อนของเธอที่เพิ่งเดินเข้ามาในห้อง

เเอด🚪

เอพริลยังพูดไม่ทันจบประโยค

จู่ๆประตูห้องโฮมรูมของเธอก็เปิดขึ้น..

พร้อมกับร่างสูงในชุดสูทที่ทุกคนต่างไม่คุ้นหน้า..

ทำให้เธอทั้งสามต่างรีบหันไปมองพร้อมๆกัน..

ซึ่งไม่ช้า.. สายตาของเขากับสบตาเข้ากับเธออย่างจัง..

อันอันถามเมื่อเห็นว่าร่างสูงหน้าประตูจ้องหน้าเพื่อนของเธออยู่ไม่เลิก

เธอตอบด้วยน้ำเสียงเเปลกใจ....

พลางหันกลับไปจ้องเขาอย่างเดิม..

มาร์คัสกำมือเเน่น

ก่อนไม่ช้าขายาวจะก้าวเข้ามาอยู่ตรงหน้าเธออย่างรวดเร็ว

ร่างบางกำลังเอ่ยปากถาม

เเต่ก็ต้องชะงักไปทันทีเมื่อมือหนาของคนตรงหน้าเอื้อมมากระชากผมเธอจนสุดเเรงอย่างไม่ทันตั้งตัว

เพื่อนทั้งสองของเธอต่่างเบิกตากว้างด้วยความตกใจ

ก่อนพวกเธอจะพยายามเดินเข้าไปเพื่อหยุดการกระทำนี้

เเต่ก็ต้องชะงักไปทันที

เมื่อจู่ๆประตูห้องก็ถูกเปิดออกอีกครั้ง

พร้อมกับกลุ่มชายชุดดำที่รีบเข้ามาจับพวกเธอไว้!

ร่างบางร้องออกมาอีกครั้งเมื่อมาร์คัสออกเเรงกระชากผมเธอให้ลุกขึ้น

เเล้วลากร่างของเธอโดยการกระชากผมให้เดินตามเขาออกไปนอกห้อง

อันที่ถูกชายชุดดำจับตัวไว้ร้องเรียกเพื่อนเธอเสียงดัง

พร้อมกับพยายามดิ้นจนสุดเเรง..

เเต่นั่นก็ไม่ได้ทำให้ร่างเล็กๆของเธอหลุดพ้นมาได้

**************************

. . .

บนรถ🚘

ฉันที่นั่งอยู่ข้างๆคนขับขณะที่ทั้งมือเเละเท้าถูกมัดด้วยเชือกหนาเอ่ยปากถามอย่างโมโห

ฉันตะคอกออกมาอีกครั้ง

เมื่อผู้ชายข้างๆไม่ยอมพูดอะไร

เเค่หันมามองเขาก็ยังไม่มองเลย!

ให้ตายเถอะ!

ฉันไปทำอะไรให้ไอ้บ้านี่!

เกิดมายังไม่มีใครกล้ามากระชากผมฉันจนเจ็บหนังหัวขนาดนี้!!

คนข้างๆฉันพูดเสียงเรียบ

พลางหันมาจ้องหน้าฉัน.. ด้วยสายตาที่ผู้หญิงใจกล้าอย่างฉันยังรู้สึกขนลุก..

มาร์คัส​พูดด้วยน้ำเสียงเจ็บปวด..

ยังไง.. เขาก็ไม่ได้จะปล่อยให้เธอได้มีชีวิตอยู่ต่ออยู่เเล้ว

ไม่ว่าจะช้า.. หรือเร็ว.

เเต่ที่เขาพูดไปอย่างนั้น.. เพราะมือน้องสาวของเขาจะไม่มีทางหายเเน่ๆ..

ร่างบางยังคงรู้สึกไม่เป็นเดือดเป็นร้อนอะไร

เพราะตอนนี้เธอคิดว่าผู้ชายอย่างเขาคงไม่สามารถ​ทำอะไรลูกสาวคนใหญ่คนโต​อย่างเธอได้

เเต่หารู้ไม่... ถ้าเขาจะฆ่าเธอให้ตายบนรถในตอนนี้..

ไม่ว่าจะเป็นพ่อหรือเเม่เธอ... เเค่จะจบเขามารับความผิดยังทำไม่ได้เลย!

เอี๊ยยดดดด!! 💢🚘

จบประโยคของเธอ

ก็ทำเอามาร์คัส​ที่โมโหอยู่เเล้วกลับหัวร้อนกว่าเดิม!

เขารีบเบรครถในทันที

เพราะตอนนี้เขาไม่สามารถ​ที่จะทนอยู่บนรถกับผู้หญิง​น่ารังเกียจคนนี้ได้อีกเเล้ว

เธอที่เพิ่งเงยหน้าขึ้นมา.. หลังจากที่ถูกเเรงเบรคจากรถไปเมื่อกี้

รีบพูดขึ้นอย่างโมโห..

พลางหันไปเหลือบมองเขาตาขวาง..

เเต่นั่นมันทำให้เธอชะงักไปทันที..

เมื่อสายตาของเขาในตอนนี้เองมันดูหมดความอดทน..

สายตาเขาในตอนนี้...

เมื่อเขากำลังพยายามอดทนที่จะไม่ฆ่าเธอให้ตายตอนนี้อยู่อย่างนั้นเเหละ..

มาร์คัสพูดเสียงเเข็ง

ก่อนมือหนาของเขาจะเอื้อมไปบีบปากเธอจนสุดเเรง..

ทำเอาเธอถึงกับร้องออกมาด้วยความเจ็บ..

เเรงผู้ชายอย่างเขา.. ทำให้น้ำตาของเธอค่อยๆเอ่อออกมาด้วยความเจ็บ

เขาพูดอย่างโมโห

ก่อนจะปล่อยมือออก

เเล้วลุกขึ้นออกจากรถ

เพื่อที่จะเดินไปยังฝั่งของเธอ

ร่างบางไม่ได้เถียงอะไรกลับ

เธอรีบใช้มือเล็กๆของเธอที่ถูกมัดอยู่มาจับที่กรามของเธอทันทีที่เขาปล่อย..

ตอนนี้เธอรู้สึกเจ็บ..

เจ็บจนเเค่พูดเธอยังพูดไม่ออกเลย..

มาร์คัสที่เพิ่งเดินมาฝั่งที่เธอนั่ง

ตะโกนเสียงดัง

ก่อนมือหน้าของเขาจะเอื้อมมากระชากตัวเธอให้ลุกขึ้น..

เเล้วผลักเธอออกจากรถ

จนร่างของเธอลงไปกระเเทกกับพื้นถนนจนสุดเเรง..

เธอร้องออกมาด้วยความเจ็บ..

ก่อนเลือดที่เข่าเธอจะค่อยๆซึมออกมาจากเเผลเมื่อครู่..

มาร์คัสชะงักไปครู่..

ก่อนสายตาของเขาจะเปลี่ยนมาเป็นปกติ..

เเล้วเดินกลับไปนั่งฝั่งคนขับอย่างเดิม..

โดยปล่อยเธอทิ้งไว้ที่ถนนคนเดียว..

เเถมยังในสภาพที่ทั้งมือเเล้วเท้ายังคงถูกมัด..

เธอมองตามรถที่เพิ่งขับออกไปอย่างรู้สึกโมโห..

เกิดมาพ่อกับเเม่เธอยังไม่เคยทำกับเธอถึงขนาดนี้!

เเต่ถึงจะโดนขนาดนี้..

ก็ไม่ทำให้น้ำตาของคนอย่างเธอไหลออกมาซักหยด..

เพราะตั้งเเต่เพื่อนข้างบ้านของเธอป่วยจนตายไป.. เธอก็ไม่เคยร้องให้ออกมาอีกเลย..

"สัญญาก่อนว่าถ้าเราไป.. อลินจะไม่ร้องให้อีก.. "

"อื้ม... สัญญา.. ไม่ต้องเป็นห่วงนะ.. "

ภาพของเธอเเละเด็กชายวัย6ขวบโผล่ขึ้นมาในหัวอยู่เเวบนึง..

ก่อนเปลือกตาเธอจะปิดลง..

เเละภาพถนนตรงหน้าจะดับไป..

**************************

. . .

เปลือกตาของเธอค่อยๆเปิดขึ้น..

ก่อนหัวที่เธอจะพิงอยู่ที่เสาจะค่อยๆเอนขึ้น

เเล้วเลื่อนสายตาสำรวจไปทั่วห้อง

ก่อนไม่ช้าสายตาของเธอจะสบเข้ากับร่างสูง..

ที่เธอไม่เคยคุ้นหน้ามาก่อน

เเอด🚪

เพื่อนของเขาหันไปพูดกับเธอ..

ทันทีที่มาร์คัสเดินเข้ามาให้ห้อง..

ก่อนเขาจะกระตุกยิ้ม..

เเล้วหันไปพูดกับมาร์คัสต่อ

ปัง🚪

มาร์คัส​พูด...

ก่อนจะค่อยๆเดินเข้ามาใกล้​เธอเรื่อยๆ

เธอรีบเอ่ยปากถาม..

ทันทีที่เห็นว่าเขาขยับเข้ามาใกล้เธอมาก

ซึ่งไม่ช้าร่างของเธอก็สะดุ้งอย่างตกใจ

เมื่อมือหนาเอื้อมมากระชากตัวเธอลุกขึ้นอีกครั้ง

อลินรีบเอ่ยปากถาม

เมื่อคนตรงหน้าออกเเรงกระชากเธอให้เดินตามเขาออกไปนอกห้อง

*************************

. . .

พรึ่บบ💢

ร่างของเธอถูกผลักให้ล้มลง..

ตรงหน้าเบล..

ที่กำลังนั่งอย่างเหม่อลอยอยู่บนโซฟา..

เบลค่อยๆละสายตาออกจากเปียโนภายในห้องโถง..

เเล้วเปลี่ยนมามองเธอที่นั่งอยู่กับพื้น..

END