พรุ่งนี้เช้า☀️

จริงๆฉันกับมอร์เเกนเราไม่ได้ลืมเอามาหรอก เรานัดกันไม่เอามามากกว่า

เพราะอะไรหน่ะหรอ?

เพราะรอยไงล่ะ! ถึงมันจะจางลงมาก เเต่มันก็ยังเห็นอยู่ดี!

เพราะงั้นนี่ถึงเป็นสาเหตุที่ทำให้เราไม่ได้เอามา

ฉันหันไปพูดกับพวกมันก่อนจะเดินออกจากห้องเเล้วมุ่งหน้าไปอาคาร2ทันที

***************************

. . .

ดาดฟ้า สระว่ายน้ำอาคาร2

ค่าา!

หลังจากที่ครูพอร์ชออกคำสั่ง นักเรียนหญิงในห้องก็ต่างเเยกย้ายกันไปเข้าห้องน้ำ

เหลือเพียงฉันที่ยืนเอ๋อไม่ไปไหนอยู่คนเดียว

ชิบหาย!

มันก็ดีกว่าสอบวันนี้ล่ะว่ะ กว่าจะถึงวันอาทิตย์รอยนี่ก็คงหายทันพอดี

**************************

. . .

ตู้ดดดดด ตู้ดดดด (วางสาย)​

หลังจากที่ฉันวางสายรถเเท็กซี่ก็มาจอดที่ฉันพอดี

วันนี้โชคดีชะมัด ปกติต้องรอเเท็กซี่เป็นชั่วโมงเเหนะ

ฉันบอกเเท็กซี่ก่อนจะเดินไปขึ้นทางด้านหลัง

**************************

. . .

บนรถ

ลุงคนขับเเท็กซี่พูดพร้อมมองฉันจากกระจกรถ

นะ น่ากลัวชะมัด..

ฉันว่าสถานการณ์มันเริ่มเเปลกๆเเล้ว...

ลุงพูดก่อนจะเอื้อมมือไปหยิบกรอปรูปขึ้นมาชูให้ฉันดู

ลุงยิ้มเหมือนคนจิตไม่ปกติก่อนจะหยิบโทรศัพทร์ที่ยังไม่เปิดเครื่องขึ้นมานาบหูไว้

นะ นี่มันไม่ใช่ทางไปบ้านฉันหนิ!!

ฉันรีบตั้งสติเเล้วพยายามหยิบโทรศัพทร์ออกมาเพื่อติดต่อมอร์เเกนทันที

เอี๊ยดดด🚘

ลุงเเกยิ้มก่อนจะเดินลงมาเปิดประตูฝั่งฉันเเล้วกระชากเเขนฉันลงจากรถ

ตอนนี้ตัวฉันสั่นด้วยความหวาดกลัวคนที่อยู่ตรงหน้า

ลุงตรงหน้าตวาดเสียงดังก่อนจะกระชากโทรศัพทร์ฉันไปปาทิ้ง

ลุงเเท็กซี่เดินมาลากตัวฉันเข้าไปในป่าทึบที่มืดสนิท

ชายจิตไม่ปกติพาฉันเดินเข้ามาลึกเรื่อยๆก่อนจะมาหยุดอยู่ที่หลุมที่คาดว่าน่าจะถูกขุดไว้นานเเล้วพร้อมผลักฉันลงไป

ผลั่ก!

ตุบ!

คนบนหลุมส่งยิ้มสยองลงมาก่อนจะค่อยๆเขี่ยดินลงมาในหลุมเรื่อยๆในขณะที่ปากเเกฮัมเพลงกล่อมลูกไปด้วย

ส่วนฉันก็ได้เเต่ร้องให้เหมือนคนขาดสติอยู่ในหลุมที่ลึกประมาณ3เมตร

ได้โปรดเถอะ.. ใคนก็ได้ช่วยฉันด้วย..

ได้โปรด..

ฉันได้เเต่ภาวนาในใจก่อนที่ภาพตรงหน้าจะดับไป

****************************

. . .

หมับ!

มอร์เเกนรีบดึงร่างฉันเข้าไปกอดทันทีที่ฉันฟื้น

คนตรงหน้าพูดด้วยน้ำเสียงที่สั่นก่อนจะกระชับกอดให้เเน่นขึ้น

ฉันขึ้นเเท็กซี่กลับบ้าน...

เเล้วฉันก็...

นะ นี่ไม่ใช่ความฝันงั้นหรอ..

ฉันเอ่ยปากพูดก่อนจะค่อยๆดันร่างมันออก

ฉันพูดพร้อมค่อยๆเอื้อมมือไปจับหน้ามัน

ถึงมันจะบอกว่าไม่เป็นอะไร เเต่ตอนนี้หน้ามันซีดมากบวกกับเสียงที่โครตอ่อนเเรงของมัน

ฟึ่บ

***************************

. . .

ทันทีที่ผมลืมตาขึ้นผมก็เจอกับไอรินที่นอนจับมือผมไว้เเน่น

ผมมองร่างบางที่นอนไม่ได้สติก่อนจะเอื้อมมือไปลูบผมเธอ

มันเอ่ยปากตอบก่อนจะเงยหน้าขึ้น

ไอรินพูดในขณะที่สีหน้ามันก็ค่อยๆเปลี่ยน จากปกติตอนนี้กลับกลายเป็นน้ำตามันเริ่มเอ่อออกมาเเล้ว

ทำหน้าอย่างนี้จะร้องให้เเน่เลย..

จู่ๆมันก็ร้องให้ออกมาพร้อมโผกอดร่างผมเเน่น

ไอรินผละกอดออก ก่อนจะหันมาจ้องหน้าผม

END